Search for posts by PoppyRedx
First Page | « | 1 ... 37 | 38 | 39 | 40 | 41 ... 45 | » | Last
Search found 441 matches:
Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.
from PoppyRedx on 02/10/2018 03:21 PMCamille
Een glimlach verscheen op mijn gezicht door Xavier's zorgzame reactie. Het was heel lief dat hij zo reageerde, maar als het echt teveel was geweest, had ik hem dat wel gezegd. 'I will. I am quite alright, though. Just tired.' beantwoordde ik zijn serieuze blik met een glimlach. 'I am glad to hear that. I will take another look at it after dinner to make sure everything is truly okay.' vervolgde ik daarna terwijl ik nogmaals door mijn haar kamde met mijn vingers en het daarna snel vlechtte voor ik het vastmaakte met wat lint. 'Yes, that sounds like a good plan.' zei ik toen hij mijn hand vastpakte. Ikzelf ging wat op mijn tenen staan zodat ik een kus op zijn wang kon drukken.
ReplyRe: ORPG] Tous pour un, un pour tous.
from PoppyRedx on 02/07/2018 08:38 PMCamille
Xavier's grijns, zijn opmerking en de knipoog die volgde zorgden voor blozende wangen bij mij, al gingen deze wel gepaard met een lach. Ik bloosde meer omdat ik stiekem exact hetzelfde voelde dan omdat het me daadwerkelijk verlegen maakte. Daarnaast was dit niet de eerste keer dat hij zoiets uitsprak dus was ik er inmiddels wel aan gewend. Ik liep de kamer binnen toen Xavier de deur voor me opende. 'Thank you, monsieur. I did, though I am afraid, and ashamed, to say that I feel rather exhausted.' beantwoordde ik zijn vraag terwijl ik de kamer binnenliep. De kamer was niet heel groot en de meeste ruimte werd opgenomen door het, enorm comfortabel-uitziende, bed. Verder stond er een klein tafeltje met twee stoelen, een spiegel met daarnaast een basin zodat je je kon opfrissen, een kleine kledingkast en een, alles belangrijke, haard. Er hing een hele warme en knusse sfeer door het gebruik van rood- en bruintinten en het feit dat er verschillende tierenlantijntjes in de kamer te vinden waren. Het was perfect. Alles wat je nodig had en niet meer of niet minder, maar met sfeer. Het voelde haast huiselijk, als een kleine cottage. 'I don't really mind. I am quite happy to have dinner first, although I am not very hungry.' antwoordde ik met een glimlach terwijl ik mijn cape los begon te knopen. Voor ik het tegen kon houden, ontsnapte er een geeuw uit mijn mond. Nee, ik was zeer zeker vermoeid. Meestal ging vermoeidheid bij mij gepaard met gebrek aan eetlust, al wist ik dat ik beter wel wat kon eten, want dat had mijn lichaam nodig dus ondanks dat ik het liefst meteen zou willen slapen, leek het me verstandiger om dat niet te doen. Ik moest opnieuw geeuwen en sloeg mijn ogen neer. Daarnaast zou ik ook verschrikkelijk gezelschap zijn voor Xavier als ik direct in slaap zou vallen. Echter wilde ik dat niet alleen voor hem voorkomen, maar ook voor mezelf. Ik wilde genieten van de vrijheid die ik had, van het idee dat ik alleen kon zijn met Xavier. Nu het kon, in alle anonimiteit, wilde ik zoveel mogelijk tijd met hem spenderen en voor nu hield dat in dat ik nog even wakker moest blijven. Het was immers ook nog vroeg in de avond. Normaal gesproken zou ik nu met de Koningin en de andere ladies-in-waiting zitten voor een spelletje kaart of gewoon om wat te kletsen. De gespreksonderwerpen waren meestal heel simpel en oppervlakkig. Kleding werd vaak besproken, net als haar, de tuinen en mannen. Meestal dwaalden mijn gedachten bij dat soort gesprekken af, omdat het me niet zoveel interesseerde. Nu mistte ik de afwezigheid van de andere ladies-in-waiting absoluut niet. De soms koele blikken, de minachtende blikken wanneer de Koningin iemand anders aansprak. Nee, dan was ik veel liever in de aanwezigheid van Xavier. Bij hem leek alles simpel. Althans, voor het grootste deel dan. In feite was het vele malen ingewikkelder, omdat we niet op deze manier samen hoorden te zijn, niet zo met elkaar om hoorden te gaan, maar toch gebeurde het en daar was ik blij om. Het was vrij, onconventioneel en maakte me vooral heel erg gelukkig. 'Is your back doing okay? You haven't had much time to rest.' vroeg ik terwijl ik hem aankeek en mijn cape vouwde voor ik deze op bed legde. Ik mocht dan niet ervaren zijn in het maken van lange reizen, maar dat was hij wel. Echter niet in deze toestand en het laatste wat ik wilde was dat hij pijn lijdde. Als dat betekende dat we vaker zouden moeten stoppen, was dat maar zo. Het was belangrijk dat alles goed kon helen, al zag het er nu al beter uit dan daarvoor. Ik kamde wat door mijn haar met mijn vingers en moest opnieuw geeuwen. Misschien dat wat eten me meer energie zou geven, want ik had nu het idee dat ik ieder moment om kon vallen van vermoeidheid.
Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.
from PoppyRedx on 02/07/2018 08:08 PMCamille
Een glimlach verscheen op mijn gezicht toen Xavier aangaf dat we de taverne zo zouden kunnen zien als we op de heuvel waren. Ik was toch vermoeider dan ik toe zou willen geven. Het was een lange dag geweest. Op zich was ik wel gewend aan lange dagen, want de dagen op het paleis waren ook lang, maar op een andere manier. Die waren vooral mentaal vermoeiend. Dit, het reizen, was lichamelijk vermoeiend, iets wat ik totaal niet meer gewend was. Dat maakte het niet onprettig, gelukkig. Bij de stallen was ik uit het zadel geklommen en had daarna Xavier gevolgd. Ik had prima mijn eigen spullen kunnen dragen, maar voor ik de kans had te protesteren, had Xavier alles al vast en was hij naar de taverne gelopen. Ik kon niets anders doen dan hem volgen. Met een knikje en een glimlach naar de eigenaar verlieten we de toog, op zoek naar onze kamer. 'Happy?' zei ik met een lachje tegen Xavier. Het kon me werkelijk niets schelen dat we een bed zouden moeten delen. Ik was allang blij dat we een bed hadden en zouden kunnen slapen, want dat had ik zeker nodig.
Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.
from PoppyRedx on 02/06/2018 08:46 PMCamille
Ik moest kort lachen om Xavier's reactie op mijn woorden en knikte. Nee, hij had gelijk. Ik wilde niet altijd als een lady behandeld worden. Zeker niet met alle stijve regels die daarbij kwamen kijken. 'I'll hold you to that!' zei ik lachend toen hij mij ook toestemming gaf om dergelijke vragen te stellen. Nee, dat ging ik zeker onthouden zodat ik hem daaraan kon houden. Mijn lach veranderde in een glimlach toen hij dichter naast me kwam rijden en mijn hand vastpakte. 'I do trust you. Very much so. But thank you, Xavier.' reageerde ik waarna ik mijn hand heel even tegen zijn wang legde. Heel veel tijd en mogelijkheid om dat te doen had ik echter niet, omdat mijn paard het toch iets minder prettig vond een metgezel zo dicht naast zich te hebben. Hij stapte wat meer naar de zijkant van het pad, weg van Xavier en zijn paard. Het was inmiddels best wat afgekoeld en ik moest mijn cape weer wat steviger om me heen trekken. Hoe heerlijk deze dag ook was geweest, het onderweg zijn en het reizen in complete vrijheid, nam niet weg dat ik toch wat moe begon te worden en enigszins verlangde naar warmte. 'How much further is it?' vroeg ik terwijl ik weer opzij keek naar Xavier.
Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.
from PoppyRedx on 02/06/2018 08:14 PMCamille
Ik knikte even. Het was altijd goed als anderen suggesties gaven. Dan was je toch altijd zekerder van je zaak en was een plek niet totaal onbekend. Ik merkte wel dat Xavier zijn gezicht afwendde en even twijfelde ik of ik wel juist geantwoord had. Had ik me teveel uitgesproken? Had ik hem een ongemakkelijk gevoel gegeven en was ik voorbarig geweest? Echter begon hij op dat moment weer te praten en zag ik de half-verborgen grijns op zijn gezicht. 'You know that's a question you shouldn't be asking a lady? In public, no less?' reageerde ik met een grote, plagende glimlach waarbij ik een pluk haar uit mijn gezicht streek zodat ik hem goed aan kon kijken. 'But... I will not object to just the one bed.' antwoordde ik daarna voor ik mijn blik afwendde omdat ik merkte dat ik begon te blozen. Het was dat ik slechts met Xavier was en dat ik me door dit alles heel gelukkig en vrij voelde, want anders had ik dit nooit uitgesproken. Niet op die manier, maar waarschijnlijk helemaal niet. Het was niet zoals het volgens de regels zou moeten gaan, maar wat dat betreft was niets bij ons tot nu toe via de regels gegaan en nu, met meer vrijheid dan ooit, kon dat me ook helemaal niets schelen. Ik voelde me gelukkiger dan ooit en daar wilde ik van genieten.
Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.
from PoppyRedx on 02/06/2018 07:49 PMCamille
Het was heerlijk geweest om de hele dag op een paard te zitten en te rijden langs velden en over bospaden. We hadden een paar korte stops gemaakt, maar verder waren we constant onderweg geweest en daar had ik ontzettend van genoten. Ik keek op uit gedachten toen Xavier begon te praten over een overnachting. 'I'm glad you know the taverns along the route. I wouldn't be sure where to stay..' reageerde ik met een glimlach. Nee, dat was wel iets wat ik, als vrouw alleen, waarschijnlijk niet veilig had kunnen doen. Door zijn volgende vraag moest ik even nadenken. Kon ik antwoorden wat ik het liefste wilde? Ik zou me niet heel prettig voelen als ik alleen op een kamer zou zitten. Nee, op een vreemde plek met vreemde mensen was ik niet graag alleen. 'We could get one room? I don't really mind how many beds... Perhaps we should see what's available?' antwoordde ik met een glimlach terwijl ik merkte dat ik het toch wat warm kreeg. Het was niet bepaald ladylike of gepast geweest om te zeggen dat ik een kamer - misschien zelfs wel een bed - wilde delen, maar toch was ik blij dat ik het zo had uitgesproken. Ik wist dat het me goed zou doen als ik dicht bij hem zou blijven, dat ik me er veiliger door zou voelen.
Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.
from PoppyRedx on 02/05/2018 09:05 PMCamille
Ik knikte even. Begrijpelijk dat hij niet alle plekken langs de route kende, want het was nogal een reis om te maken. Ik zou het nooit kunnen onthouden. 'At least you really know your hometown. I know our estate in Courdemanche, every nook and cranny of the house, the gardens, and I know the way to the village, but that's about it. I wouldn't be able to find my way in the outskirts of the town.' mompelde ik. Op de een of andere manier begon het me steeds meer te irriteren hoe weinig ik eigenlijk wist, hoe beschermd ik was opgegroeid. Het was niet eerlijk. Het was niet eerlijk dat ik nu, na 22 jaar, pas echt leerde wat vrijheid was, hoe het was om zelf beslissingen te maken. Het zorgde ervoor dat ik me onzeker voelde, onervaren, wat op zijn beurt er weer voor zorgde dat de glimlach langzaam van mijn gezicht verdween. Ergens deed het namelijk ook pijn om op die manier aan Courdemanche te denken. Na alles wat er was gebeurd, kon ik er nu ineens alleen de slechte kanten van zien, leek het wel. Het voelde naar om op die manier over m'n ouderlijk huis te denken, om zo over mijn ouders te denken, want zij waren uiteindelijk verantwoordelijk geweest voor mijn opvoeding. Het waren hun keuzes geweest die voor restricties hadden gezorgd, die me strenge regels hadden laten volgen. En ik wist wel dat ik het in vergelijking met andere dames nog vrij makkelijk had gehad en dat ik meer had gemogen dan ladylike was, maar dat nam niet weg dat ik ontevreden was. Andere dames - die op het paleis in ieder geval - leken gelukkig in hun prachtige jurken in het prachtige paleis omgeven door mensen in minstens net zulke geweldige kleding en met dezelfde uitgesproken smaak. Zij waren allemaal zo opgevoed en waren gelukkig met die manier van leven of hadden er in ieder geval vrede mee kunnen vinden, maar voor mij was dat anders. Ik voelde me er niet prettig bij en had altijd meer gewild, gezien dat er meer mogelijk was. 'I would love to. There's so much of this area that I've never seen.' beantwoordde ik zijn vraag, een zwakke glimlach rond mijn lippen omdat mijn gedachten nog enigszins ergens anders zweefden.
Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.
from PoppyRedx on 02/05/2018 06:22 PMCamille
Ik volgde Xavier's voorbeeld toen hij zijn paard aanspoorde te vertrekken en deed hetzelfde. Althans, de vrouwelijke versie ervan, aangezien ik - zoals iedere lady die niet bij een man achterop zat - een side saddle reed en dus moeilijk mijn hakken kon gebruiken om het paard aan te sturen. Nog zoiets waar ik vroeger ernstig op tegen was geweest. Het was zoveel gemakkelijker om op een normaal zadel te zitten. Het gaf veel meer controle en ook de mogelijkheid tot snelheid. Na mijn eerste keer op een side saddle was ik een behoorlijke poos doodsbang geweest voor paarden omdat ik hard ten val was gekomen. Het was mijn schuld geweest. Niet die van het paard - ik had het paard aangespoord in een serieuze gallop te gaan en dat was niet verstandig voor een onervaren rijdster zoals ik destijds was - en dat had ik altijd geweten, maar het had de angst om opnieuw te vallen toen niet weggenomen. Veel tijd om er over na te denken, had ik echter niet, want mijn aandacht gleed al snel naar de prachtige omgeving. Een glimlach verspreidde zich over mijn gezicht bij het zien van de groene velden, hier en daar omringd met bossen en soms een klein dorp. Dit was hemels. Ik liet de teugels kort los met een hand om de capuchon van mijn hoofd te halen waardoor ik eindelijk de zon op mijn gezicht kon voelen en de wind in mijn haar. Die ochtend had ik afscheid genomen van de andere niet-begrijpende ladies-in-waiting. De Koningin had hen verteld dat ik wat voor haar op moest halen en dat vonden ze allemaal prima, wellicht een tikje vreemd, maar waar iedereen zich het meest druk over had gemaakt, was het feit dat ik zonder maid zou reizen. Hoe zou ik me dan aankleden? Wie had ik dan als gezelschap? Hoe kon ik mijn haar zelf doen? De gedachte alleen al aan de bezorgde en verwarde blikken zorgde ervoor dat ik even moest lachen. Niemand van hen begreep dat dat me niets interesseerde. Ik had me al die maanden op het paleis ook al aangekleed zonder hulp en ik had bewust de meest simpele jurken ingepakt - al waren die mogelijk nog steeds overdressed voor onze eindbestemming - en voor mijn haar had ik een kam en wat lint bij. Meer had ik niet nodig. Ik was immers niet van plan om ingewikkelde kapsels zoals op het paleis te dragen, want ook daar had ik nu vrijheid in en kon ik het los dragen, wat ik nu dan ook deed. Met een brede glimlach keek ik opzij naar Xavier. Ik had me nog nooit gelukkiger gevoeld dan nu. 'Do you know these parts of France well? I'm afraid I've never strayed very far from Courdemanche. Paris is the farthest I've ever been from home.' vroeg ik terwijl ik hem aankeek.
Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.
from PoppyRedx on 02/05/2018 03:59 PMCamille
Ik keek op toen ik knarsende grond hoorde en glimlachte breed toen ik Xavier aan zag komen. 'Good morning, Captain. Fancy meeting you here!' zei ik met een glimlach waarna ik ook een kleine buiging maakte. Ik voelde me zo vrij en op mijn gemak dat ik het niet had kunnen laten op die speelse manier te reageren. 'Very much so. I was just waiting for you to arrive.' beantwoordde ik zijn vraag met een lachje. Ja, ik was er zeker klaar voor. Dit was alles wat ik ooit gewild had; vrijheid om te gaan en staan waar ik wil, mijn tijd besteden in de buitenlucht. Misschien was dat logisch als oudste dochter van het gezin, met oudere broers als voorbeeld. Zij waren altijd buiten geweest. Te paard, in de velden, rennend in de tuin. Toen ik jong was - en er nog geen jongere zusjes waren - had ik dat ook allemaal mogen doen, naast de verplichte lessen dan toch. Vervolgens waren er zusjes gekomen en was ik het voorbeeld geworden, moest ik hen laten zien hoe een lady zich gedroeg. Mijn "wilde" gedrag werd ineens afgekeurd en ik werd binnen de muren van het huis gedwongen, zoals het een dame betaamde. Ineens was het een compleet drama geworden als ik mijn jurken vies maakte of als ik door de tuinen rende. In het paleis was dat niet veel anders gegaan. De muren van het huis waren alleen een stuk groter geworden, maar de regels des te stricter. Nu was ik in een keer van die regels af en voelde ik me beter dan ooit. En dat terwijl we nog niet eens echt onderweg waren. 'So, monsieur, what way do we go?' vroeg ik terwijl ik hem aankeek. Hij had me wel ongeveer laten zien hoe we zouden reizen, maar mijn gevoel voor richting was niet al te best dus was ik alles praktisch weer vergeten.
Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.
from PoppyRedx on 02/05/2018 11:56 AMCamille
Niet heel veel later dan Xavier verliet ik zijn kantoor nadat ik goed aan de deur geluisterd had of er niemand in de gang was. Ik begon terug te lopen naar mijn eigen kamer, enigszins weggegleden in gedachten en dagdromen. Ik kon niet wachten tot we hier wegwaren, als we tenminste toestemming zouden krijgen. Het duurde slechts een dag voor we het verlossende woord kregen. Het was tijdens een ochtendwandeling dat de Koningin me tussen neus en lippen door vertelde dat ze het een zeer goed idee vond dat Xavier er even tussenuit zou gaan en dat ik met hem mee zou gaan. 'I can tell what you mean to one another and I'm glad. I hope you will both find peace.' fluisterde ze me toe met een glimlach. 'But Camille... Do be careful. You don't wish to be... Compromised when you return.' had ze me gewaarschuwd waarop ik kort had geknikt. Ik begreep wat ze me probeerde te zeggen.
Een paar dagen later zat ik in het zadel, een dikke cape over mijn schouders om me te beschermen tegen de toch wel frisse wind en met een paar items ingepakt aan het zadel gebonden. Te paard kon je niet heel veel meenemen, maar dat maakte me eigenlijk ook maar weinig uit. Ik bracht mijn paard langzaam tot een halt op de plek waar ik met Xavier had afgesproken waarna ik om me heen keek. Om er zeker van te zijn dat ik niet teveel aandacht zou trekken, had ik de capuchon van de cape over m'n haar getrokken en ook dat hielp weer een beetje met de kou. Kort liet ik de teugels los zodat ik mijn vingers wat kon strekken voor ik de rok van mijn jurk weer netjes arrangeerde. Het was lang geleden dat ik op deze manier op een paard had gezeten - op het paleis was er namelijk geen kans voor geweest en gingen alle reizen per koets - maar het was fijn om te merken dat ik het toch niet verleerd was. Terwijl ik wachtte, begon ik zachtjes te neuriën. Vandaag was een nieuw begin. Een nieuwe kans en ik kon niet wachten tot het zo ver was. Ik wilde niets liever dan Parijs helemaal vergeten, al wist ik dat we ooit terug zouden gaan. De Koning had Xavier nodig. Parijs had Xavier nodig. Toch nam dat niet weg dat ik optimaal wilde genieten van de komende weken. De vrijheid was alles waar ik al maanden naar gesnakt had. We konden nu zelf beslissen wat we zouden doen, waar we over zouden praten. Er was geen reden om toneel te spelen. Ik was samen met Xavier en voor het eerst in mijn leven was ik vrij.