Search for posts by Meticulous

Re: O] We are all one people, but we live as if divided

De blik van de jongen bleef haast net zo halsstarrig gericht op Yué als dat zij naar hem aan het kijken was. Of ze erdoor geïntimideerd moest worden, of het moest zien als een teken van sterkte, wist ze niet zeker. Het zorgde er in ieder geval voor dat ze hem serieus nam. Hij was duidelijk een stukje ouder dan de gemiddelde leeftijd in het kamp, die om en nabij lag rond de 18 jaar. Met enkele uitschieters hier en daar, waren de meesten hier jongvolwassenen en wisten zich goed te gedragen. Af en toe waren er momenten dat dat minder was, zoals wat zich net afspeelde, waar ze zich niet in konden houden. Dat nam ze hen niet kwalijk, ze kon zich de tijd nog goed voor de geest halen dat zij bij die groep stond. De tijd waarin zij waarschijnlijk even hard mee had geroepen, als dat even kon. Yué mocht dan bescheiden over komen voor de meesten, haar mening had ze altijd gevormd en juist beargumenteerd klaar staan, voor wanneer erom werd gevraagd. Soms zelfs wanneer daar niet om werd gevraagd. Dat bleek geen slechte eigenschap te zijn, het had haar immers gebracht naar deze positie. Ondanks dat Yué haar mening altijd klaar had, wist ze ook erg goed wanneer ze stil moest blijven. Wanneer ze enkel kon observeren en ze ervan wist te leren. In haar wereld bestond er niet iets zoals te veel mensenkennis. Ze kon zichzelf uren bezighouden met het bestuderen van mensen. Hoe ze zich exact gedroegen, verplaatsten, wat ze zeiden en vooral wat er daarbij dan in hun ogen te zien was. Het was voor haar fascinerend om te zien hoe een menselijk brein in elkaar stak, waarom reacties volgden bij mensen zoals ze dat deden en hoe dat bij iedereen weer kon verschillen.
Ze kon door het nauwlettend kijken in de ogen, zien dat er bij hem iets klikte. De antwoorden lieten dan ook niet lang op zich wachten, iets wat Yué een triomfantelijk gevoel bezorgde. Dat gevoel liet ze echter nog steeds verborgen achter dat masker wat ze al die tijd al had gedragen. Het masker van emotieloosheid, wat het gemakkelijker maakte voor haar om in de serieuze rol van leider te blijven. Nauwlettend, haast net zoals een katuil die zijn prooi in de gaten hield, klaar om aan te vallen mocht dat nodig zijn. Ze mocht haar zwaard dan niet bij de hand hebben, Yué had weldegelijk wapens bij zich die ze kon gebruiken om de jongen uit te schakelen. Ze verwachtte niet dat het nodig was, de jongen had zich rustig gehouden tot nu, ze zag niet in waarom daar zo plotseling verandering in zou komen. Na het schudden van zijn hoofd, hief de jongeman zijn gezicht weer naar haar op, waarbij de blauwgrijze ogen zich weer in die van haar boorde. De kleur deed haar denken aan de donderswolken die af en toe overvlogen maar nooit losbarstten. Ze waren enkel iets lichter dan dat, het was lastig om te beschrijven en Yué kon haar gedachten beter ergens anders gebruiken dan bij het beschrijven van een stel ogen.
In stilte luisterde Yué toe naar de antwoorden die volgden. Logischerwijs natuurlijk, want deze antwoorden zouden zijn lot bepalen. Het eerste gedeelte wat hij sprak, bevatte de antwoorden op de eerste twee vragen. Die antwoorden stelde haar gerust, lieten haar spieren onderhuids iets meer ontspannen. De hitte onder haar handpalmen nam iets af nu die directe dreiging minder heftig leek dan eerst. Als leider dacht ze nooit voorzichtig genoeg te kunnen zijn, maar ze zou nooit vuursturen in het bijzijn van werkelijk iedereen van de bende. Eigenlijk zou ze liever helemaal nooit meer vuursturen, maar dat was onmogelijk voor haar. Van jongs af aan haatte ze wat ze had gekregen van haar biologische vader. Vanaf het moment dat het zich had geopenbaard, had ze alles geprobeerd om er vanaf te komen. Toen niets bleek te werken, was de enige mogelijkheid om haarzelf te trainen en het zo onder bedwang te houden. Tot nu toe had dat altijd voor haar gewerkt, maar ze voelde dat het onrustiger werd, haast met de minuut. Ze zou snel een smoes moeten verzinnen, anders zou ze ontploffen, letterlijk en figuurlijk.
Voor de tweede keer verbrak de jongeman het oogcontact met haar. Dit keer had het te maken met de laatste vraag die ze had gesteld, dat was duidelijk. Deze vraag wekte vaak emoties op waar de jongeren niet om mee wilde gaan. Het was dan ook een stuk gemakkelijker dat deze jongeman een stukje ouder was dan normaal, wat het praten waarschijnlijk ietwat gemakkelijker moest maken. Yué wachtte geduldig tot hij begint met praten en wachtte net zo geduldig tot hij klaar was. Ondertussen probeerde ze zo snel mogelijk al deze informatie te verwerken, wat nogal een opgave was. Door het besef dat de jongen met vuur mishandeld was, zet ze bijna een stap achteruit. Het kwam niet vaak voor, heel zelden, maar wanneer er mishandeld werd met vuur, was het altijd afgrijselijk. De littekens waren blijvend, tot nu toe was Yué geen enkele waterstuurder tegen gekomen die het nog genezen kon.
Even had ze een moment nodig om het te verwerken, zijn woorden bleken waardevol te zijn. Het antwoord was een soort waar ze naar had gezocht, misschien zelfs op had gehoopt. Het betekende namelijk dat ze hem kon vragen om zich aan te sluiten. Hij zei eerder dat hij goed in staat was om mensen uit te schakelen, wat haar nieuwsgierigheid wekte. Zonder enige twijfel zou hij een waardevolle toevoeging zijn aan de bende, al was het maar om de gemiddelde leeftijd weer omhoog te trekken. Voor Yué haar besluit kon delen, die gevolgd zou worden door de vraag, trok de jongen zijn mond weer open. Dat zorgde ervoor dat Yué haar ogen even samentrok. Tegelijkertijd dat ze het lef vond tonen dat hij ongevraagd sprak, irriteerde het haar ook. De woorden waren echter enkel bevestiging van haar beslissing, wat haar dan weer enigszins deed kalmeren. Yué had geen woord gesproken sinds ze haar vragen had gesteld. In totaal had ze nu vier vragen gesteld aan hem, meegeteld de eerste vraag waarin ze vroeg hoeveel zijn vrijheid hem waard was.
Om te tonen dat ze ook vriendelijkheid bezat, knielde Yué voor de jongeman neer op haar hurken. Voor een paar korte momenten keek ze hem aan, waarna ze haar handen ophief en de touwen rond zijn polsen los maakte. "Nu ik weet dat je geen moordenaar bent, kan ik je met een gerust hart laten gaan, mocht je dat willen. Ik kan je echter iets beters aanbieden dan een leven op de vlucht van de vuurnatie. Een leven hier, bij ons. Wij noemen onszelf de Freedom Fighters en proberen op zoveel mogelijk manieren de vuurnatie te dwarsbomen, maar we gaan nooit verder dan een paar raken klappen uitdelen." Begon Yué te vertellen, waarbij ze de jongen nog nauwlettend in de gaten hield. Zijn reactie was het enige wat ze wilde peilen, of zijn lust naar gelijkheid net zo groot was als ieder ander hier. "Je bent welkom hier. Je krijgt een hut die je met twee anderen deelt, twee maaltijden per dag en een doel in je leven." Voegde ze er nog aan toe, waarna ze weer rechtop ging staan en op hem neer keek. "Mocht je het aanbod afwijzen, zullen we je geblinddoekt ergens naar toe brengen, waar je reis dan zelf begint. Je zal ons dan nooit meer vinden, het aanbod is eenmalig." Eindigde Yue haar praatje, wat zorgde voor zacht gefluit, waardoor het leek alsof tientallen vogeltjes plots ontwaakte en samen begonnen te zingen. Het zorgde voor een kleine glimlach op Yue's gezicht, waarbij ze zich omdraaide en weg begon te lopen. "Zorg dat hij zichzelf kan schoonmaken en breng hem nieuwe kleding. Het aanbod accepteren of niet, hij stinkt." Zei Yue als laatste en keek nog met een klein, ietwat plagend glimlachje over haar schouder naar de jongeman.

Re: O] We are all one people, but we live as if divided

De stilte die viel nadat Yué haar vraag had gesteld, was om te snijden. Als er een speld was gevallen, had iedereen het gehoord. Ze kon zich de laatste keer niet meer voor de geest halen dat het hier zo stil was geweest, dat iedereen zijn adem in hield en zou wachten wat de jongeman zou antwoorden. Tijdens de stilte besloot de wind van richting te veranderen, wat ervoor zorgde dat er een penetrante lucht tot Yué doordrong. Het duurde niet lang of ze had zich gerealiseerd dat deze geur maar van een persoon kon komen: de gevangene. Ze werd overvallen door een geval van nieuwsgierigheid, maar liet haar blik niet afdwalen van zijn ogen. Met wie ze hier te maken had, was nog altijd niet duidelijk. Een enkel teken van zwakte kon alles wat ze voor elkaar had gekregen in gevaar brengen. En ze was er nog lang niet klaar voor om het stokje door te geven. Het was soms lastig voor haar om zichzelf te zien als de leider, maar wanneer ze in de ogen van wie dan ook keek, werd bevestigd dat ze wel zo gezien werd.
Na enkele momenten werd de stilte weer weg gejaagd door de stem van de jongeman die voor haar geknield zat. Nog altijd had Yué haar blik vastgepind op hem en hield elke beweging nauwlettend en scherp in de gaten. Haar gezichtsuitdrukking veranderde niet nadat hij zijn antwoord uit had gesproken, maar een aantal andere dingen wel. Sommige kinderen vonden het nodig om zelf te reageren op zijn woorden, om zelf een oordeel te veilen, om hem zelf te veroordelen. Ze liet het gebeuren, omdat het een logische reactie is van kinderen, maar dat nam niet weg dat het haar irriteerde. Ze stopte haar irritatie weg, net zoals ze momenteel alle emoties verborgen hield achter een masker. De opmerkingen die Yué hoorde waren dingen als "leugenaar" en zelfs "Vuurnatie loeder", maar ze hoorde ook stemmen die hem juist een kans wilden geven. Steeds meer stemmen begonnen te roepen wat zij dachten wat er moest gebeuren met de jongeman die zich nog steeds niet had verroerd. De enige die stil bleef was Yué, die het oogcontact met de jongeman nog steeds niet had verbroken. Nog steeds hield ze zijn kin vast, hetzij niet meer zo stevig als voorheen. De stemmen bereikten hun hoogtepunt, waarna direct het volume afnam en de stilte weer terug keerde in het kamp.
Ze nam niet eens de moeite om over de stemmen heen te spreken, ze wachtte nog altijd even geduldig af tot iedereen weer stil was, waarna ze pas de moeite nam om zelf te spreken. "Heb je ooit gemoord? Waarom? En wat heeft de Vuurnatie je aangedaan?" vroeg ze hem, de drie vragen die sinds het begin aan elk lid van de bende gesteld waren. Naar aanleiding van deze vragen was altijd het besluit genomen wat er moest gebeuren. Het was al eens eerder voorgekomen dat Yué iemand weg had gestuurd, omdat de antwoorden die gegeven waren, niet degene waren die ze wilde horen. Elke vraag was van even veel belang en eigenlijk moest elke vraag dan ook naar verlangen beantwoord worden. Zo werden er geen moordenaars toegelaten. Het persoonlijke motief met belang tot het moorden, was eigenlijk net zo belangrijk. Als iemand nooit gemoord had, maar uit het antwoord bleek dat ervoor alsnog geen respect was voor het leven, was het alsnog einde verhaal. De laatste vraag was een persoonlijke, maar werd altijd naar eerlijkheid beantwoord, hetzij niet in detail. Iedereen had wel een eigen verhaal bij wat de Vuurnatie betekende in hun leven, daar zal deze jongeman die gevangen zat in een van hun kampen niet van verschillen.
Inmiddels had Yué de kin van de jongeman losgelaten, maar ze hield nog steeds haar blik gevestigd op zijn ogen. Uit ervaring wist ze dat wanneer iemand iets plande, je dat als eerste zou zien in zijn of haar ogen. Haar moeder zei altijd dat de ogen de vensters van de ziel waren. Hoewel ze nog steeds heilig geloofde in die woorden van haar moeder, wist Yué inmiddels ook dat woorden vaak minder luid spraken dan daden. Wat iemand deed in zijn acties was vaak een betere indicatie van wat voor persoon diegene was, dan de woorden die gesproken werden. Die drie, woorden, daden en de ogen, waren dan ook altijd de dingen waar Yué op lette wanneer de drie vragen beantwoord werden.

Re: O] We are all one people, but we live as if divided

De laatste keer dat Yué mee was geweest op een missie, kon ze zich nog helder voor de geest halen. Het was een rovers missie, om zoveel mogelijk proviand van de vuurnatie te stelen zonder dat ze het door zouden hebben. Van tevoren was al duidelijk dat het een vreedzame missie had moeten zijn, maar ze liepen recht in de val. Het was de laatste missie die Yué had meegemaakt als enkel een lid van de Freedom Fighters. De leider van de groep, Jet, had hen verraden. Hij was gevangen genomen tijdens de laatste patrouille rondom het kamp, waarbij de vuurnatie hem zo had gemarteld tot niet meer van hem over was dan een hoopje gebroken mens. Hoewel Yué's herinneringen rondom die avond nog haarscherp waren, kon ze zich Jet amper meer voor de geest halen. Ze herinnerde zich enkel nog dat hij al met beide benen in het graf stond wat hij voor zichzelf had gegraven.
Jet had altijd interesse getoond in de potentie van Yué, daar kwam ze later pas achter, toen ze bij de stemming werd genomineerd als opvolger van Jet en iedereen daarmee akkoord ging. Zelf had ze nooit verwacht dat Jet haar zo vertrouwde, vooral omdat ze zichzelf amper vertrouwde. Ze had geen enkele stem tegen gehad, wat haar ietwat verbaasde, maar ook ontroerde. Het ontroerde haar nog elke dag, de manier waarop iedereen met haar omging. Hoe ze naar haar opkeken, zochten naar haar goedkeuring, terwijl ze die allang hadden. Voor een lange tijd was haar enige doel geweest om te overleven, wat ze bij de Freedom Fighters deed. Dat de vuurnatie dwarsbomen daarbij kwam kijken, was enkel een groot voordeel. Sinds ze de leider was geworden, was ze niet meer verantwoordelijk voor enkel haar overleven, maar ook voor dat van alle anderen. Een grote verantwoordelijkheid die zowat alles van haar vergde.
Steeds vaker begon Yué te merken dat haar zachte kant plaats begon te maken voor de harde eigenschappen waarop ze Jet vaak wees en afkeurde. Als hij het dan met zijn charmante glimlach weg wimpelde, keurde ze dat vaak nog meer af. Nu begon ze echter pas te begrijpen waarom hij zich vaak zo gedroeg, omdat ze het zelf nu ook deed. Hoewel ze het aan de ene kant niet leuk vond, was het aan de andere kant ook een plus punt. Hard zijn maakte haar een betere leider en dat wist ze zelf ook heel goed. Steeds meer begonnen de anderen haar te zien als leider, in plaats van hun vriendin. Dat maakte het vaak eenzaam. Vooral omdat Yué ook gebukt ging onder haar geheim. Vaak voelde ze zich een indringer, eigenlijk met de dag wat meer. Nooit eerder had ze het uitgesproken en dat was ze ook niet van plan. Toch voelde ze haar angst wat groeien met de dag. Hoe langer ze niet haar element gebruikte of bestuurde, hoe meer het zich onder haar huid begon te roeren.
Toen Jet nog de leider van de groep was, was het gemakkelijk om af en toe weg te glippen en wat tijd voor zichzelf op te eisen. Tegenwoordig kon ze lastig voor twee uur verdwijnen en daarbij verwachten dat er geen vragen gesteld zouden worden. Het begon Yué langzaam op te breken, de hitte die zich onder haar huid steeds onrustiger ging gedragen. Steeds meer werd ze zeker ervan dat ze een goed excuus moest verzinnen om er tussenuit te glippen, anders ging het niet goed aflopen. Het harder worden had ook als gevolg dat ze sneller boos of geïrriteerd was, wat een heerlijke broedplaats was voor haar element.
Yué stond in haar hut, haar armen voor haar borst gevouwen, in stilte diep na te denken. Voorheen was dit Jet's hut, maar sinds een paar maanden kon ze dit haar eigen hut noemen. Veel was veranderd sinds toen. Het leren tentflap ruiste in de wind en Yué draaide haar hoofd naar de richting van het geluid. "Als je iets kwijt wilt, mag je best binnen komen." Zei ze, hard genoeg voor degene die aan de andere kant van de flap stond om te horen. Een zacht geschraap van de keel deed haar vermoedens bevestigd worden. "Ze zijn terug." Begon de stem die ze vaag herkende, maar zo snel niet kon koppelen aan een gezicht of naam. "En?" vroeg Yué ietwat kortaf, maar de vlaag nieuwsgierigheid in haar stem was niet te negeren. "Ze hebben iemand meegenomen." Vertelde de stem, zachtjes.
"Ze hebben wát?!" Ze draaide zich nu volledig om en stormde af op het tentflap, wat ze met een ruk open trok. Met een mengeling van woede en ongeloof keek ze naar de jongeman die haar het nieuws kwam brengen. Zijn naam kwam nog steeds niet op in haar geheugen, maar dat maakte nu ook niet meer uit, ze had wel wat beters om zich druk mee te houden. "Waar?" vroeg ze eisend, waarna de jongeman zich omdraaide en voor haar uit liep, om haar de weg te wijzen. "Vuurnatie?" vroeg ze nog, kortaf.
"Waarschijnlijk niet, hij was een gevangene in hun kamp." Legde hij uit. Het was Yué duidelijk dat ze de jongeman nog niet goed hadden ondervraagd, niet zonder haar erbij. Dat maakte haar trots op hen allenmaal, maar dat vertikte ze om nu uit te spreken. Belonen was niet de juiste aanpak op dit moment, daar was de situatie te serieus voor nu. Wanneer ze bij het grote open dek aan kwamen, zag ze de gevangene midden op het dek zitten. Hij was op zijn knieën neergezet en zijn handen waren nog steeds vastgebonden.
Zonder vaart te minderen, liep Yué op hem af en pakte zijn kin vast, waarna ze die omhoog richtte, zodat hij haar wel aan moest kijken. "Hoeveel is je vrijheid je waard?" vroeg ze met een heldere en luide stem, zodat iedereen haar vraag kon horen. Alle kinderen hadden zich verzameld, nieuwsgierig naar hoe dit zou uitpakken en naar hoe hun leider dit aan zou pakken. Op zich waren ze niet bloeddorstig, maar indringers werden nooit geaccepteerd.

Re: O] We are all one people, but we live as if divided

Re: O] To the stars who will listen and the dreams who will be answered

Er stond haast niemand in de haven om hen te helpen, of welkom te heten. Lyora had geen warm welkom verwacht, maar dit was wel erg schaars. De angst sloeg haar om het hart dat haar boodschappers niet aan waren gekomen. Het was niet dat ze paranoide was, maar het zou niet de eerste keer zijn dat Hoge Fae boodschappers vanuit Hybern zouden onderscheppen, puur om het grote eiland dwars te zitten. Alsof alles nog niet lastig genoeg was voor Lyora. Ze was tenminste blij met de opkomende welvaart in haar land, ze kon zien dat de gezichten van haar inwoners elke dag wat hoopvoller stonden. Dat was precies de reden dat Lyora direct was begonnen met het opzetten van een plan, toen ze de magie eenmaal vond.
Moeizaam slikte ze, terwijl de bemanning van de grote zijlboot alles zo goed mogelijk probeerde te organiseren. Een schok ging door de boot heen, maar daarna lagen ze aangemeerd en stil. Areon zorgde ervoor dat de loopplank uit werd gelegd. Normaliter zou Lyora in een broek en tuniek komen, wellicht een blouse, maar het was haar aangeraden om de gebruiken van de hoven zo goed mogelijk te respecteren. Daarom had ze een simpele maar prachtige japon aan. Hij rijkte tot de grond en was gemaakt van een donkergroene stof, waarin fracties van diamanten waren verweven. Naar haar smaak iets te veel van het goeie, maar ze kon niet anders dan schorvoetend toegeven dat ze de japon prachtig vond. Het complimenteerde haar rode haarkleur en groene oogkleur. Haar haar was half opgestoken en er zat een donkergroene pin, dezelfde kleur als haar jurk, in haar haar die het bij elkaar hield. Areon had gefloten naar haar, wat ze met een zachte stomp tegen zijn arm had afgedaan. Hij plaagde haar als een broer, nooit als meer. Ze vertrouwde hem daarom ook als een broer.
"Daar gaan we dan", mompelde ze, haar japon wat omhoog houdend terwijl ze de loopplank afliep. Er stond een koets te wachten voor haar en Areon, de rest zou daar moeten blijven. Ze wierp nog een korte blik op Areon, die haar geruststellend toelachte, waarna ze het aandurfde om de koets in te stappen. Het was een korte rit door een stad die ze niet kon zien, de gordijntjes waren dicht en ze wilde niet eens proberen ze open te krijgen. Lyora was bang dat alles wat ze deed gezien kon worden als vijandelijk, dus waagde ze het niet eens om haar handen omhoog te brengen. Uiteindelijk stopte de koets en gingen de deuren open, zonder dat daar iemand was om ze open te doen. Behoedzaam stapte Areon uit en hielp haar vervolgens uit de koets. Voor hen was een ellendig lange trap te zien, waarbij Lyora bijna een diepe zucht slaakte. Als ze die moest beklimmen dan duurde het minstens nog een uur voor ze eindelijk kon spreken met de zoon van Rhysand en Feyre. Zijn naam was haar niet bekend, net zoals er heel veel informatie was die niet gedeeld werd met Hybern. Ze wist enkel dat hij de taak van Edelheer een tijdje geleden had overgenomen van Rhysand en zijn Edelvrouwe.
"Dag koningin van Hybern", hoorde Lyora een zachte stem die serieus klonk maar ergens droop van het sarcasme, zeggen. Een jonge vrouw, gehuld in schaduwen, met een paar grote vleugels op haar rug, stapte uit het duister. Pas na even goed te hebben gekeken, zag Lyora dat ze niet uit het duister stapte, maar dat het duister van haar afviel. Areon verstarde achter haar, maar reageerde niet. Ook hij wist dat elke handeling kon worden gezien als vijandig. Ze waren nu al zo ontzettend ver gekomen, dat het haast achterlijk zou zijn om nu gestopt te worden door een verkeerd geintepreteerde beweging. "Dit is koningin Lyora van Hybern. Er zijn boodschappers gestuurd met het verzoek voor een audientie bij de Edelheer van het Nachthof. Kunt u ons naar hem escorteren?", vroeg Areon ontzettend beleefd. Hij leek hiervoor te zijn gemaakt, in tegenstelling tot Lyora. Haar knieeën knikte onder de japon, wat de dame in de schaduwen leek aan te voelen. Haar ogen gleden langs de koningin haar gelaat en bleven een seconde te lang hangen bij haar knieen. "Uriël verwacht jullie. Ik zal de koningin erheen wieken en zodirect terug komen voor jou", zei de dame. Er klikte iets in Lyora hoofd, een woord dat ze een hele tijd geleden had geleerd. Schaduwzanger. Deze jonge vrouw was een schaduwzanger.
Areon legde een hand op haar schouder en Lyora keek naar hem om. Ze glimlachte even bemoedigend, waarna ze zijn hand van haar schouder haalt. "Zonder vertrouwen in elkaar, heeft het geen zin, Areon. Ik zie je zo", zei Lyora op een verrassend rustige en wijze toon, waarna ze op de schaduwzanger af stapte. Voor een fractie van een seconde zag ze de verrassing op het gezicht van de jongevrouw, voordat deze weer gehuld werd in schaduwen. Areon keek haar nog een moment bezorgd aan, waarna de schaduwzanger haar vastpakte en meetrok naar boven. Het ene moment had Lyora nog onderaan de berg gestaan, het andere moment stond ze bovenaan de berg, in het huis wat ze vanaf onder niet eens had kunnen zien.

Re: O] To the stars who will listen and the dreams who will be answered

Opnieuw liet ze een diepe zucht los en vouwde daarbij haar armen wat strakker over elkaar. In de verte kon ze het land van het Nachthof al zien. Ondanks dat de zon scheen en de temperatuur aangenaam was, voelde ze zich ijzig koud. Het verraad, de pijn en alle verwoesting die haar vader honderden jaren geleden aan hadden gebracht, was nog lang niet vergeten. Lyora dacht niet dat dat ooit nog zou gebeuren. Het was niet erg waarschijnlijk dat onstervelijken dat zomaar zouden vergeten. Daarnaast zouden zelfs de stervelijken het niet vergeten, het was een gitzwart hoofdstuk in de geschiedenis van Prythian en de rest van de wereld. En toch was Lyora opweg naar het Nachthof. Haar enige hoop was daarop gevestigd. Rhysand en Feyre waren de geschiedenis in gegaan als Edelheer en Edelvrouwe vol genade. Het enige wat Lyora wilde was een tweede kans om haar naam te zuiveren. Ze vond het vreselijk wat er gebeurd was, de acties van haar vader die ervoor hadden gezorgd dat Lyora nergens een eerste kans had gekregen.
In Hybern waren de nodige dingen veranderd. Onder een andere naam had Lyora het voor elkaar gekregen om een handelsroute op te zetten. Hybern was nog steeds, zelfs na al die jaren, nog steeds aan het herstellen. Toch begon het een welvarend land te worden, die langzaam maar zeker weer wat licht begon te zien en voelen. Het was typisch dat Lyora het licht had gezocht en nu op weg was naar het Nachthof. Alle Edelheren en Edelvrouwen hadden bepaalde gavens, allemaal volgens hun eigen hof. Zo had Lyora ook gavens meegekregen, met name aanleg voor magie. Dat had ze van haar vader, die zijn gavens had gebruikt om zich te laten baden in duisternis. Lyora wilde het tegenovergestelde. Ze wilde dat Hybern zou opleven, als een feniks uit zijn assen zou rijzen en zou laten zien aan de rest van de wereld dat alles anders kon zijn.
'Lyora, weet je het echt zeker?' een zachte stem die gepaard ging met een hand op haar schouder, deden haar omkijken. Ze keek in het gezicht van Areon, haar raadgever en beste vriend. Hij was een stuk ouder dan zij was en had zelfs in de laatste paar jaren van haar vaders regeren, geprobeerd hem op andere koers te brengen. Dat resulteerde erin dat hij een soort van onofficiele hofnar was geworden, het pispaaltje van alles en iedereen aan het Hybernse hof. Dat was een van de redenen waarom Lyora hem zo respecteerde. Hij had alles wat in zijn kunnen lag, gedaan om Hybern het goede pad op te krijgen. Lyora was nog maar een peuter toen haar vader verslagen was en Areon was een van de personen die haar had opgevoed. De mensen in haar directe kringen waren bang geweest, bang voor de toekomst van Hybern. Het volk eiste iemand van onze bloedlijn op de troon en Lyora was de enige die geschikt was, dus werd ze opgevoed door een wijze groep van Hoge Fae. Zij wisten alle fouten van het verleden en hadden een visie over hoe de toekomst beter kon worden gemaakt. Toch hadden ze haar altijd los gelaten daarin, zodat ze haar eigen weg kon vinden. En dat was gelukt. Ze kon het zien in Areons ogen, in de ogen van de andere Hoge Fae. Zelfs de lagere Fae keken haar met liefde en ontzag aan, in plaats van de angst en haat die ze voor haar vader hadden gevoeld.
Ze knikte en keek Areon nog even aan. Een klein deel van haar hoog vertrouwde hof was mee, voornamelijk degene die konden vechten als dat nodig was, maar er toch vriendelijk en elegant uit zagen. Een selecte groep van mannen en vrouwen, want Lyora weigerde alleen mannen op te leiden om te kunnen strijden. 'Heel zeker. Ik hoop alleen dat de boodschappers veilig en wel zijn aangekomen, zodat hij weet dat we eraan komen. Ze wrong met haar handen en schoof die in haar jaszakken, waarna ze haar blik weer vestigde op de horizon en het tegemoedkomende land. Ze had kunnen wieken, maar weigerde haarzelf zomaar in een gebied te laten verschijnen, onaangekondigd. Het zou de verkeerde intentie wekken, dus pakte ze het op de ouderwetse manier aan. Dit was haar enige hoop, de enige kans waarop ze het verleden kon afsluiten en een poging om de banden langzaam maar zeker te herstellen met Prythian en de rest van de wereld.

O] To the stars who will listen and the dreams who will be answered

ORPG met de bae ♥
Gebasseerd op de boeken van Sarah J Maas
Kan 18+ bevatten