Search for posts by Sanne
First Page | « | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 ... 69 | » | Last
Search found 684 matches:
Re: O] It's no longer all about faith, trust and pixie dust. It's about mercy.
from Sanne on 05/09/2018 11:02 PMNoa
Bij Kane's idee om een tekening mee te geven van hem, kan ik niet anders dan breedglimlachen. Een tekening is the second best thing na een foto, iets waar ik naar kan kijken als ik hem mis. Direct begin ik dan ook hevig te knikken. 'Dat lijkt me heel leuk, ja.' zeg ik dan en leg kort mijn hand tegen zijn wang, waarna ik die weer in mijn schoot laat vallen. Kleine dingen zoals dat, aanrakingen die zo ontzettend vanzelfsprekend zijn geworden in zo'n ontzettend korte tijd. De gesprekken, die over niets, maar over alles kunnen gaan. Bijna maak ik mezelf te verdrietig, maar ik weet mezelf net op tijd weer te herpakken.
'Een ietwat romantisch idee, maar niet mijn bedoeling. Daarbij mag je nog niet dood, niet tot je mijn wereld hebt gezien.' zeg ik en glimlach opnieuw klein. Zelfs nu ik me verdrietig voel, is bij Kane zijn het enige wat me vrolijk weet te houden. Wat ervoor zorgt dat ik me niet tot een klein balletje vorm en in een hoekje huil tot er geen vocht meer over is. Stilletjes kijk ik toe hoe hij het hartje van zijn mijn ketting haalt en plots een eigen ketting tevoorschijn tovert. Eentje die me niet eerder was opgevallen, maar ontzettend goed bij hem lijkt te passen. Omdat ik geen flauw idee heb wat Kane aan het doen is, of wat hij me aan het geven is, wacht ik stilletjes en geduldig af tot hij met zijn uitleg zal beginnen. 'Dankjewel, Kane. Ik denk dat dat precies is wat ik nodig heb. Als je ook een vingerkootje af kunt snijden, heb ik ook voor altijd een stukje van jou bij me.' plaag ik en druk een kusje op zijn wang als hij voorover buigt om het kettinkje weer om te doen. Het buisje voelt koud en een beetje zwaar rond mijn hals, maar dat zal vast snel wennen.
Een beetje verdwaasd kijk ik toe hoe Kane zijn hand tegen mijn borst drukt. Even weet ik niet zo goed hoe ik moet reageren, door deze plotse en ietwat vreemde handeling, tot ik me besef dat hij mijn hartslag wilt voelen. Direct breng ik beide handen omhoog en leg die over die van hem heen, om zijn hand daar te houden. 'Ik zie mezelf liever als onderdeel van ons.' fluister ik terug en overbrug de afstand tussen onze lippen.
they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you
ReplyRe: O|| If you want to know what a man's like, take a good look at how he treats his inferiors, not his equals
from Sanne on 05/09/2018 11:02 PMLura
Een kort moment kijk ik hem argwanend en opstandig aan. Normaliter ga ik heel goed om met bevelen, maar dan moeten ze wel komen van hogergeplaatsten. Zo zie ik Aeson niet, ik weet eigenlijk niet zo goed waar ik hem moet plaatsen, maar voor nu heb ik het liever op gelijke dan op hogere. Toch laat ik mijn ingehouden adem los en daarbij ook mijn trots, en neem ik plaats naast hem. Het is duidelijk dat hij graag iets kwijt wilt, dus besluit ik dat ik beter kan horen wat hij te zeggen heeft en daarna kan beslissen of ik ga luisteren.
Aeson begint te praten en ik houd me stil. Terwijl hij praat kijk ik naar hoe hij zijn lichaamstaal gebruikt en hoe hij zich gedraagt tijdens het praten. Het is duidelijk geen makkelijk onderwerp, maar uit de manier waarop hij zichzelf presenteert lijkt hij voor alsnog dit graag te willen zeggen. Daardoor focus ik me wat meer op zijn woorden en wat minder op zijn manier van gedragen. 'Dat klinkt eenzaam.' merk ik op als Aeson uitlegt dat Nimfen eigenlijk gemaakt zijn om alleen te zijn. Stiekem geloof ik dat niet. Ik geloof dat ze dat willen geloven, dat ze zich zo het liefst gedragen, maar aan het einde van de rit wilt niemand alleen zijn. Niemand wilt alleen sterven, of alleen zijn op de meest duistere en eenzame momenten. Maar het is niet mijn plaats om dat te zeggen, net zoals vele andere dingen. Daarbij leer ik Aeson pas net kennen en ik heb hem al veel te vaak beledigt om op deze manier door te gaan.
Met een ruk kijk ik hem weer aan, nadat ik mijn blik wat had laten afdwalen na zijn mooie praatjes. 'Nee, dat zou ik niet. Als er iets is wat je moet geloven, is dat ik nooit jouw geheim zal doorvertellen als jij dat van me zou vragen.' zeg ik, waarbij ik volledig oprecht ben. Zelfs als ik een direct bevel zou krijgen, wat ik betwijfel vooral omdat niemand van hem weet dus niemand naar hem zou vragen, zou ik zijn geheim bewaren. Zolang ik maar met de wand weg kan gaan, dat is het enige. De rest maakt me niet uit, de nimfen kunnen blijven leven in hun isolement, zolang ik mijn missie maar kan volbrengen.
Zijn laatste zin doet me met mijn ogen rollen. 'Je neemt werkelijk elke kans aan om te benadrukken dat je knap en prachtig bent. Om eerlijk te zijn ben je een 7, misschien een kleine 8.' zeg ik en kijk hem met een brede glimlach aan, als teken dat het inderdaad een grapje is. 'Ik begrijp het. Eerlijk, ik snap het allemaal, maar ik had ook gedacht dat ik met wat meer... Respect behandeld zou worden. Ik ben de eerste elf die sinds zo lang ontvangen is en het eerste wat er gebeurd, is dat ik in een verbloemde gevangenis gestopt wordt, onder bewaking en supervisie. Dat is niet echt wat ik ervan had verwacht als afgevaardigde.' zeg ik en kijk hem daarbij met een opgetrokken wenkbrauw aan.
they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you
Re: O] Just because someone stumbles and loses their path, doesn't mean they're lost forever
from Sanne on 05/09/2018 11:02 PMDaisy
Het feit dat William helemaal niet reageert op mijn opmerking, zegt genoeg. Ik ben niet gek. Ik zie geen dingen die er niet zijn. Het klopt dat er hier iets is. Ik weet niet wat, ik begrijp niet wat en ik weet niet hoe ik erachter moet komen, maar er is iets. Een gevoel, een lijntje, dat ik niet kan verklaren, waar ik de juiste woorden niet voor heb. Iets waar ik het liefst de hele dag over zou praten, over zou zingen zelfs, maar het niet durf. En waarom dat is, weet ik ook niet.
'Stiekem hoopte ik al dat je dat zou zeggen, want ik ben het geld vergeten thuis.' zeg ik en kijk hem glimlachend aan. Natuurlijk had ik het geld wel bij me en was het een grapje. 'Ik weet niet zo goed wat ik ermee moet. In de erg beperkte dingen die ik heb gezien en gelezen, was het altijd belangrijk voor de vrouwen om onafhankelijk te zijn. Maar ik weet niet goed hoe ik daar kom. Vroeger was ik dat, onafhankelijk. Ik zorgde voor mijn eigen eten, mijn eigen onderkomen, en dat van Harry natuurlijk. Nu... Nu is alles anders en ik weet niet of ik er zonder jou nog geweest was.' zeg ik naar alle eerlijkheid en kijk daarbij naar hem op, dit keer met een ander soort glimlach. Een glimlach waar een veel dieper bedankje in lag dan de woorden van zonet.
'Ohja? Wat heb ik gedaan om wat smeersels te verdienen dan?' vraag ik plagend en kriebel hem in zijn zij. Met zijn arm rond mijn schouders en mijn arm rond zijn middel, is dat gemakkelijk te doen. Met Will die me dichter tegen zich aantrekt en zijn vraag, ben ik even overrompeld. Daarom denk ik eerst even na voor ik antwoord. 'Ik... Ik weet niet zo goed wat gelukkig zijn betekend. Ik ben gelukkiger, dat zeker. Ik voel me heel fijn met waar ik me nu bevind en met wie...' zeg ik en kijk daarbij op met een glimlach naar hem. 'Maar wanneer weet je dat je gelukkig bent?' vraag ik dan, zelfs nog zachter dan hij in eerste instantie zijn vraag had gesteld. 'Ben jij gelukkig?' vraag ik dan, omdat hij misschien een beter antwoord heeft. Een betere verklaring van waarom hij wel of niet gelukkig is. Iets waardoor ik beter kan begrijpen wat het betekend en of ik het ben.
they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you
Re: O] The irony of choking on a lifesaver
from Sanne on 05/07/2018 11:15 PMJemma
'You're gonna clean that fucking bus yourself, I ain't helping cleaning out that pighole.' mompel ik als Jack begint te grinniken dat dit de enige reden was waarom hij me gebeld had. Als ik meer drank op had, minder slaperig was en Jack normaal aan had kunnen kijken, had ik toegegeven dat ik eigenlijk had gedacht dat hij me veel eerder zou bellen dan na twee jaar. Was het twee jaar? Zelfs dat kon ik me niet goed meer herinneren, omdat ik de slaap steeds harder voelde trekken aan... Nou, aan alles.
Het volgende wat ik weer weet, is dat ik wakker begin te worden. Een diepe en droomloze slaap, waarna ik me zowaar beter voel dan ik had gedacht. Nog steeds slaperig, met eigenlijk de behoefte om me nog eens om te draaien, open ik mijn ogen. Gapend blijf ik nog even in de bunk liggen, mezelf afvragend hoe ik hier ben gekomen. Achter het gordijntje hoor ik gedempte stemmen en het zachte snorren van de bus, wat betekend dat we onderweg zijn. Dat maakt het een stuk logischer, in een auto ben ik ook altijd met een paar minuten weg, de bus is niets anders. Nog eventjes blijf ik liggen, het moment uitstellend dat de gekte van het dagelijkse leven met een band gaat beginnen. Hoewel het de eerste officiele dag is, voel ik me nog niet tiptop fit, maar dat hoeft niemand natuurlijk te weten. Als ik daadwerkelijk betaald wil worden, zal ik resultaten moeten gaan laten zien. Misschien is de enige die straks ziet dat ik nog steeds uitgeput ben, Jack. Ik krijg het gevoel dat hij me beter kan lezen dan either of us wilt toegeven, aan anderen en aan elkaar. Uiteindelijk haal ik diep adem en schuif het gordijntje opzij, waarna ik mezelf uit de bunk laat glijden.
Even wrijf ik in mijn ogen, waarna ik opkijk en zie dat al het mannelijke gezelschap me aankijkt. 'What?' vraag ik. 'Nothing, you just look like a panda, thats all.' zegt Rian en ik werp een blik op mijn spiegelbeeld, gereflecteerd in het glimmende zwarte plastic dat de hele bus vanbinnen lijkt te bedekken. 'Great.' mompel ik, maar doe geen moeite om het weg te halen. 'So...' begin ik en zet mijn handen in mijn zij, waarna ik de mannen heel serieus een voor een aankijk. 'I don't know if Jack told you but he gave me the amazing idea to let you all clean out this mess of a bus. Alex, you're taking the bathroom. Zack, you're doing the bunk area. Rian, you're on kitchen duty and Jack here can take the living area. I want everything clean, and I mean everything. From the carpet to the ceiling.' zeg ik streng, waarna ik mijn armen over elkaar sla en mijn ogen wat vernauw. 'You can thank Jack for that and you better do it. Or I will only take crappy pictures of you and trust me, I will.' zeg ik bloedserieus, waarna ik glimlach en mijn armen weer laat zakken. 'Now where does a girl get something to eat thats not disgusting?' vraag ik glimlachend aan de chauffeur van de bus, Allen.
they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you
Re: ORPG] You can’t be messing around in this death-game.
from Sanne on 05/07/2018 10:54 PMLara
Het voorval van de ochtend was al snel vergeten, door het simpele feit dat er niet over gesproken werd. Nog steeds weet ik niet of Mika me gezien had of niet, maar het is beter om zoiets te laten rusten dan ernaar te vragen. Het laatste wat ik wil is dat hij gaat denken dat ik het deed voor de aandacht. En zo maak ik wat ontbijt voor ons klaar, praten we wat over koetjes en kalfjes om de tijd te doden, waarna ik mezelf via mijn menu mijn vecht-pakje aandoe. Nogmaals, als ik van te voren had geweten dat ik dit elke keer aan moest tijdens een gevecht of dat mijn HP anders veel te snel achteruit ging, had ik wat anders gekozen dan het schooluniform geinspireerde pakje. Toch is het niet anders en ben ik tenminste zielsgelukkig met mijn katana.
Als we eenmaal zijn geteleporteerd naar de desbetreffende floor, merk ik dat ik het liefst bij Mika blijf en dat hij zich opvallend inhoud om ook dichtbij mij te blijven. Als ik niet anders wist, zou ik zeggen dat we gehecht begonnen te raken aan elkaar. Stilletjes observeer ik iedereen, waarbij ik tot mijn vreugde veel tweetallen zie die ik gister zo heb getrained. Ze zijn vastbesloten om samen te blijven, om elkaar de rugdekking te geven die ze beide nodig hebben. Onbewust kijk ik daarbij naar Mika, me afvragend of ik ook zodirect ook iemand heb die me rugdekking geeft, of dat ik op mezelf ben aangewezen. Beide is prima, zolang ik er maar snel achter kom welke van de twee het is. Nog steeds ben ik stil als Mika begint met de groep toe te spreken. Als hij klaar is en op de deur afstapt ga ik voor de menigte staan en schraap mijn keel. Net zo moeiteloos als Mika weet ik de aandacht te vangen. 'Remember to stay together. Find a mate or a group to stay together with. You can't cover your own back. Besides that, trust your instincts. You've all been accepted into guilds because you know something about fighting. Use that knowledge, use those skills. Lets walk out of this room together as victors.' zeg ik dan, waarna ik ook mijn katana uit haar schede trek en uiteindelijk glimlach naar de groep, waarna ze in juichen uitbarsten en we met z'n alle, als een grote groep het labyrinth inlopen.
'I think I missed my calling and should've run for class president while I still could.' mompel ik tegen Mika, nu we samen met de andere professionals voorop lopen. Natuurlijk weet hij niet dat ik dat ook daadwerkelijk deed, dat ik zelfs voor twee jaar achter elkaar de class president was, waarna ik zelfs voorzitter werd van de hele bovenbouw. Kleine details die er niet toe doen, die me menselijk maken. Iets wat we nu absoluut niet nodig hebben.
Na een paar gevechten hier en daar en wat geklim op elkaars schouders, hebben we het einde van het labyrinth gevonden. Slechts nog een hoek om, dan zijn we er. Dan begint het. 'Ready?' fluister ik achter me en ik hoor dat het woord herhaalt wordt naar achter in de groep. Uiteindelijk komt er na slechts een paar seconde een 'Set?' van achter en ik glimlach. Dan, voor ik zelf het laatste woord kan schreeuwen, kijk ik naar Mika. In mijn ogen ligt de vraag, of hij niet het laatste woord wilt schreeuwen. Hij is immers de reden dat we hier met z'n alle staan, als verenigd front.
they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you
Re: Orpg || So tell me, where shall I go?
from Sanne on 05/07/2018 10:36 PMAnnabelle
Glimlachend rol ik met mijn ogen en kijk hem, enigszins opstandig, aan. 'Ze zijn allemaal dubbel en dwars verdient, doe maar niet alsof je dat zelf ook niet dondersgoed weet.' zeg ik en probeer mijn zij weg te trekken van zijn prikkende vinger. Nu ik met Caleb ben, kan ik voor het eerst sinds lange tijd weer loslaten wat er allemaal in mijn leven speelde. Van mijn moeder, die bijna al haar levenswerk kwijt was geraakt, tot de relatie die haar zo erg gekwetst had dat ik niet denk dat het ooit nog goed gaat komen in dat vlak. Eerst mijn vader die haar had verlaten, nu dit. Hoewel ik zo graag geloof in een sprookjesachtig einde, is dat niet voor iedereen weggelegd. Ik werd pas goed hard met mijn neus op de feiten gedrukt toen Caleb weg was en ik hem misschien wel voor het eerst echt nodig had. En pas toen ik me realiseerde dat ik de liefde van m'n leven had laten gaan, stortte ik in. Maar dat zijn dingen die ik Caleb niet ga vertellen, dat zorgt alleen maar ervoor dat het Caleb wilt praten erover, terwijl dat het laatste is wat ik nu wil.
Met zijn hand die langs mijn rug streelt, is het enige waar ik nog aan kan denken hem. Hoewel ik hem al zo dichtbij me heb, is het niet genoeg. Met zijn lippen tegen die van mij, zijn tong die zo'n ingewikkeld maar gemakkelijk spel speelt met die van mij... Het is niet genoeg. Maar toch is er iets wat me tegen houdt. Wat als Caleb deze kans nu alleen maar aanpakt, om simpelweg even van bil te gaan? Het is duidelijk, meer dan duidelijk, dat we elkaar gemist hebben, maar... Alsnog is er twijfel. Als er iets is wat de afgelopen maanden, het gemis, me duidelijk hebben gemaakt, is dat ik Caleb immens veel heb gemist. Dat ik een grote fout heb gemaakt toen ik hem liet gaan, toen ik hem liet vertrekken. En met name toen ik het uitmaakte. Maar heeft Caleb wel dezelfde soort gedachten over mij gehad? Heeft hij me net zo intens gemist, of gaat dit meer om passie dan om gevoel? Beide gevallen zijn goed, maar ik moet het wel weten, om mezelf te beschermen.
Nog even weet ik het vol te houden, om met hem te zoenen en me zo te laten strelen, maar dat is niet van lange duur. Uiteindelijk haal ik mijn lippen van die van hem. Ademloos kijk ik hem aan, plots heb ik geen flauw idee meer van wat ik moet zeggen en hoe ik het moet zeggen, dus hoop ik maar dat hij het in mijn ogen ziet.
they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you
Re: O] No one could ever mean half as much to me as you do now
from Sanne on 05/07/2018 12:09 AMMaddy
Er komt zowaar een lachje uit mijn mond als de beller zich identificeert als Zack. 'Well, thats a change of tone. During the interview you called me by my first name, I called you by your last. Now you call me by my last name and I get to use your first.' merk ik op en duw de hond met mijn voet weg, waarna ik op de balie spring om te zitten. Glimlachend en toch wel een beetje zelfvoldaan probeer ik het razendsnel te plaatsen allemaal. 'Well, Zack,' begin ik, waarbij ik zijn naam voor het eerst op mijn tong proef. 'I'm glad you called. The day after tomorrow is perfect, thank you. I will arrange the location, the photographer and other necessary arrangements for the shoot. You can take me up for that drink after, if you want.' zeg ik vriendelijk. Er zit een hele andere vibe achter dit gesprek dan achter het interview. Hoewel ik nog steeds op sommige plekjes ietwat zacht klink, is dat niet van onzekerheid of intimidatie. Het zal fijn zijn om Zack te ontmoeten op een neutrale plek, niet de plek waar hij de zakelijke genie van deze eeuw is. Hij intrigeert me nog steeds en blijkbaar is hij zijn stukje interesse in mij ook nog niet verloren. Iets wat me stiekem ontzettend blij maakt en ervoor zorgt dat ik glimlach als een gek. Ik kan niet ontkennen dat ik de afgelopen twee nachten over niets anders heb gedroomd dan hem.
'So, I will call you again with the details, unless you'd prefer for me to text them?' vraag ik dan aan hem en laat me weer van de balie af glijden om een notitieblokje te pakken. Ik begin vast met wat details neer te krabbelen. Zoals dat ik mijn oude vriendin Jemma vraag voor de foto's, of ze daarvoor al haar gear mee kan nemen. Ook zal ik Scarlett vragen of ze nog gaat met dat ene vriendje dat werkt bij het hotel. Als we daar een lichte suite kunnen krijgen voor slechts een uurtje, ga ik ervan uit dat Jemma een paar mooie fotos kan maken. En ook al gaat Scarlett niet meer met die knul, regelt ze alsnog maar wat. Deze shoot, dit hele interview is voor haar. Dan kan ze ook best zelf eens wat regelen. Dat schrijf ik dan ook, nogal agressief, op het notitieblokje.
Een korte stilte is gevallen en voor ik die kan verbreken, stappen er klanten de winkel in. 'Oh, Zack, I'm so sorry but I have to go. I'm at work actually and some people... Whatever, anyway, I have to go. I'll text you, thanks for calling me, bye!' zeg ik in de telefoon, waarna ik ophang en rustig richting de klanten loop. Terwijl ik met ze praat, kan ik niet anders dan dat kleine vlammetje in mijn buik voelen branden van blijdschap en enthousiasme. Wat zal het heerlijk zijn om Scarlett straks ongelijk te bewijzen en te zeggen dat hij alsnog de shoot wilt doen en een drankje met me wilt drinken.
they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you
Re: O] I want you to love every bit of me, and I want you to understand that my fear is a big part of me.
from Sanne on 05/06/2018 11:16 PMBetty
Het was moeilijk te ontkennen dat een simpel iets als Archie's arm aanraken iets met me deed. Inmiddels is het geen geheim meer dat ik jaren lang crushte op Archie, maar dat hij daar niets mee deed. Misschien, als we het beiden tijd hadden gegeven en niet onderbroken waren door Jug en Ronnie, dat het daadwerkelijk iets had kunnen zijn. Het was namelijk ook lastig te ontkennen dat die zoen tussen ons twee, niets betekende. Ik weet zeker dat ik niet de enige ben die daar wat bij voelde, dat het voor ons alle twee een vreemd moment was waar verbazingwekkend veel gevoelens bij kwamen kijken. Onverwachts, waar en onbesproken. Hoewel zowel Ronnie als Jug inmiddels weten van de zoen, weten ze niet van dat stukje onbesproken geheim. Dat is iets voor alleen Archie en mij. Iets waar ik me soms angstvallig aan vasthoud, als ik mezelf weer eens drijg te verliezen in alle angst en onheil. Nu ik eraan denk, heb ik me voor een paar minuten niet meer angstig gevoeld, niet sinds ik met Arch ben.
Nauwlettend houd ik hem in de gaten als hij zoekt naar een antwoord op mijn vraag. Hij lijkt uit het veld te zijn geslagen. Is hij werkelijk zo naief dat hij denkt dat niemand doorheeft dat hij zich mengt in de zaken van de Lodges? Het is als een lopend vuurtje de school rond gegaan. Hij is niet langer de perfecte rood-harige jongen waar elke cheerleader naar smacht. Hij heeft een reputatie gekregen, als loopjongen en crimineel in spe. Een onderdeel van de Lodges, eentje die Veronica met alle voorzichtigheid en nauwlettendheid heeft opgeleid. Haast ongemerkt. Zelf had ik het ook amper door, tot Kevin erover begon te praten. Schijnbaar had hij van Josie gehoord dat bij een bespreking tussen de burgemeester, haar moeder, en Hiram Lodge, Archie er ook bij was geweest. Iets wat inmiddels de hele school weet.
Het is haast wonderbaarlijk hoeveel spanning er van Archie afvalt als hij het over zijn eigen vader mag hebben. Ik maak er een mentale aantekening van en voel de behoefte nog eens mijn hand op zijn arm te leggen, maar ik negeer het. 'I'm really glad he is doing well.' zeg ik oprecht en glimlach lief naar Archie. Stilletjes luister ik naar zijn volgende woorden en kijk daarbij bezorgd naar hem op. 'So...' begin ik en kijk hem dan met een sneaky glimlach aan. 'What's the game plan? Do you want to snoop, or leave it be and wait for your dad to talk to you? Spy Betty is in for some action, if you need her.' zeg ik en knipoog er dik achteraan. Dit soort kleine dingen, de gesprekken met zoveel diepgang maar voor alsnog zo nonchalant, het grappen en plagen, dat is precies wat ik zo ontzettend hard mis aan Archie. 
they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you
Re: O] The irony of choking on a lifesaver
from Sanne on 05/06/2018 10:57 PMJemma
Eenmaal onder de deken, omringt door Jack's warmte, besef ik me hoe ontzettend koud ik het had. Het is inderdaad geen Cali en ik kan nu al niet wachten tot we daar eindelijk komen dan. Met mijn hoofd tegen Jack's arm aan en de warmte die me omringt, voel ik zowaar mijn oogleden weer zwaar worden. Deze jetlag is de meest onvoorspelbare en onleefbare ooit. Jack's stem weet me weer wat wakker te krijgen en ik knipper met mijn ogen en schiet zacht in de lach. 'Oh, you can bet your ass I will make you boys clean that filthy bus before I take my bunk. You're such pigs, I swear you can fill ten garbadge bags with all the filth.' zeg ik grijnzend, op een gespeeld berispende toon. Ik geloof dat Jack inmiddels wel doorheeft dat alles wat ik zeg sarcastisch is, tot het tegendeel bewezen is. Of wanneer ik serireus genoeg klink om het niet sarcastisch te laten zijn. Ik ontspan weer wat en laat mijn hoofd opnieuw rusten tegen zijn arm. 'Cali would be amazing right about now.' zeg ik zacht en kruip zo mogelijk wat dichter tegen hem aan voor wat meer warmte. Slaapdronken, zo zou ik mezelf noemen. En Jack gewoon dronken, aangezien hij een halve fles Jack's heeft gedronken. Dan kan hij nog zo'n geoefende drinker zijn, dat maakt iedereen op z'n minst zwaar aangeschoten.
Gapend breng ik een lachje uit. 'Jack, I'll buy a dictionary and read you the meaning of "masculinity", because I think you have some things mixed up in your vocab.' zeg ik dan en prik hem plagend in zijn bovenbeen, waar mijn hand nog steeds ligt. 'Next time I will cry, so we level the playfield again, okay?' fluister ik en voel hoe mijn ogen weer dicht beginnen te zakken. Het is veel te rustgevend om hier met Jack te zitten. In de bus was de lucht bedompt, waarschijnlijk door de drie slapende lichamen en al het vuil van daarbinnen. Hier is het fris, maar warm tegelijk. Bij Jack voelt het veiliger dan ik me in een lange tijd heb gevoeld.
De zon begint op te komen, maar ik krijg mijn ogen er niet meer voor open. Langzaam zak ik weg in een slaap, opnieuw welverdient. Ergens onderweg naar droomland, pakt Jack mijn hand vast. Iets waarvan ik niet weet of het fictie of niet is, aangezien ik mijn slaapdronken senses niet echt vertrouw. Echt of niet, ik draai mijn hand onder die van hem en verstrengel onze vingers, voor ik in slaap val in mijn nieuwe favoriete plek.
they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you
Re: O] No one could ever mean half as much to me as you do now
from Sanne on 05/06/2018 09:36 PMMaddy
Ongeveer een half uur nadat ik het pand verlaten heb, heb ik spijt van mijn actie. Het was veel te gewaagd, veel te vol met zelfvertrouwen. Helemaal niet hoe ik me tijdens het interview had gedragen. Hij is er vast op afgeknapt. Hij vindt vast dat ik me anders voordoe dan dat ik daadwerkelijk ben, terwijl dat absoluut het geval niet is. Het simpele feit is echter, dat ik zoveel verschillende mensen ineen ben. Ik kan de professionele jonge vrouw zijn, zoals tijdens het begin van het interview. Ik kan zelfverzekerd zijn, hoewel die momenten schaars zijn, maar zoals bij het verlaten van zijn kantoor. Ik kan de studie liefhebber zijn, die uren achter elkaar leest in verschillende boeken over de oude Romeinse en Griekse cultuur. En nog veel meer, die me samen Madison maken.
Ongeveer drie uur nadat ik het pand verlaten heb, ben ik klaar om mezelf te verzuipen in het bad. Spijt als haren op mijn hoofd heb ik van mijn actie.
Ongeveer twaalf uur nadat ik het pand verlaten heb, heb ik een grote bak Ben en Jerry's op, waarna ik me een stuk beter voel. Die avond val ik in slaap en droom ik over Zachary Merrick.
Ongeveer tweeenzeventig uur nadat ik het pand verlaten heb, gaat mijn telefoon. Inmiddels had ik het voorval verwerkt, het een plekje gegeven en geaccepteerd dat ik nooit een fotoshoot zou krijgen voor Scarlett haar artikel. Om mezelf en meneer Merrick een hoop ellende te besparen, heb ik het einde gewist en gedaan alsof ik niet snapte waarom. Uiteindelijk vervloekte Scarlett mijn telefoon en de wispelturige batterij ervan. Ze vroeg me naar wat er verder was gezegd, waarbij ik zo goed en professioneel mogelijk zijn woorden had gebruikt. Waardeloos, had ze me met een glimlach en een kus op mijn voorhoofd genoemd. Ik wist dat ze blij was dat ik het had gedaan voor haar, hoewel ze wel oprecht verbaast was geweest toen ik zei dat ik een fotoshoot met hem had geregeld. Ze was niet verbaast, toen het dagen begon te duren voor ik wat hoorde.
'This is Madison.' zeg ik als ik net op het laatste nippertje mijn telefoon opneem. Het ding gaat nooit af, ik was zelfs vergeten wat mijn eigen ringtone was. Momenteel was ik aan het werk in de fietsenwinkel om de hoek. Een baantje dat ik via mijn moeder had gekregen, hoewel ik nog nooit een fiets in mijn leven had aangeraakt voor die tijd. Nog steeds kan ik er niet op rijden, maar weet ik er wel veel van. Daarbij verkoopt de winkel kampeerspullen, waar ik eerst ook niets vanaf wist, maar inmiddels ook goed advies over kan geven. 'Shh Diego, go bother someone else.' sis ik tegen de hond van de eigenaar, die zo goed als in de winkel woont.
they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you