Search for posts by WildHearts
First Page | « | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 ... 75 | » | Last
Search found 746 matches:
Re: ORPG | If "I love you" was a promise, would you break it, if you're honest?
from WildHearts on 06/21/2018 07:57 PMDustin
Hij glimlachte bij haar opmerking. Dustin vond het amuserend dat ze op hem in ging, dit deden niet veel mensen. Niet iedereen snapte hoe hij in elkaar zat en gingen zijn plagerijtjes daarmee uit de weg, maar deze dame vond het geen probleem wat reacties op hem af te sturen. Het intrigeerde hem enkel meer. 'She did, but I tend to not follow rules. It's one of the things I'm not good at.' Zei hij, een geamuseerd glimlachje op zijn gezicht. Regels volgen, nee daar was hij echt niet goed in. Zijn moeder had hem zoveel dingen geleerd en ze keek soms met teleurstelling toe als ze zag dat Dustin dingen waar zij hem voor had gewaarschuwd niet oppakte. Die teleurgestelde blik droeg ze de afgelopen tijd erg vaak en hij kon niet ontkennen dat dit hem pijnigde. Hij wist dat hij wellicht niet de zoon was die zijn moeder op had willen voeden, Dustin was verre van perfect. Zijn moeder had er moeite mee, ze vond het lastig om toe te kijken hoe hij zijn leven overhoop gooide voor drank of een sigaret. Dustin wist dit, ze had het hem een keer toegeschreeuwd in een ruzie. Ze herkende hem niet meer, zei de vrouw. Die avond in kwestie had ze heel wat dingen gezegd die Dustin aan het hart waren gegaan. Het kwetste hem, maar dit dronk hij weg met alcohol. Dat was immers zijn techniek; zijn gevoelens verdrinken met een fles drank.
'I don't think you're boring at all.' Reageerde hij. Dustin had de dame tot nu toe alles behalve saai gevonden. Ze droeg iets met zich mee dat hem intrigeerde, maar hij kon zijn vinger er niet op leggen. 'I think there is much more to you than you're letting on.' Glimlachte hij. Zijn interesse in haar groeide met de seconde, maar ze had iets mysterieus, ze liet niet veel over zich los. Een heel aantal mensen hadden bij zijn vraag over een verhuizing meteen de reden hiervoor prijsgegeven, maar zij hield braafjes haar mond hierover. Tot nu toe was ze een raadsel voor Dustin, eentje die hij graag ontrafeld zag. Er volgde een vraag over haar kluisje, waarbij Dustin's ogen naar het papiertje afgleden. 'Follow me.' Glimlachte hij dartel. Hij liep langs een rij kluisjes door de gang heen. Het was druk, zoals gewoonlijk. Het deerde hem niet meer, bovendien zou het hem wellicht wat beschutting geven als het aan Natasha lag. Hij had geen zin om haar nog eens tegen het lijf te lopen, al was hij er vrij zeker van dat Natasha dit de eerste keer tot in de puntjes gepland had. Het was nooit toeval bij haar. 'It's right here.' Zei Dustin en tikte met zijn wijsvinger tegen het kluisje aan. Dustin leunde nonchalant tegen de kluisjes ernaast aan, zijn armen over zijn borstkas geslagen. 'So, are you gonna tell me your name or are you gonna keep that to yourself as well?' Grijnsde hij. 
Said that you're afraid of heights, but you were meant to light the sky.
ReplyRe: O | Try to be King, but the Ace is back.
from WildHearts on 06/21/2018 07:38 PMRoss
Het was inderdaad geen groot aantal, daar had ze gelijk in, maar ze deden het al jaren op deze manier. 'Let's just say we're good at what we do.' Zei hij. Hoewel hij Naliah wel vertrouwde, vond hij het niet nodig om meteen allerlei informatie aan haar vrij te geven. Hij had ondertussen al heel wat dingen achterwegen gelaten en vond het ook niet nodig om haar te vertellen dat als zij de hulp écht nodig hadden, zij wel een paar bondgenoten hadden. Ross vond het nu uiterst irrelevante informatie. Ze hadden wel wat anders aan hun hoofd. Voor nu vond Ross het gewoon ontzettend belangrijk dat Naliah zich op haar gemak ging voelen en dat zij in zou zien dat zij de juiste beslissing gemaakt had. Hij gunde het haar gewoon zo om zich ergens veilig te voelen, want hij wist hoe zeldzaam dat gevoel was in de onderwereld. Het woord had voor hem onderhand een hele andere betekenis gekregen.
Hij knikte bij de conclusie waarop ze gekomen was. 22, de tijd leek voorbij te vliegen. Hij kon het zich nog zo goed voor de geest halen, hoe ze alles achter hadden gelaten om zich ''veilig te voelen''. Ironisch was het, dat ze in een omgeving gevallen waren waar het begrip veilig niet bestond. Oneerlijk, was een woord dat hierbij in hem naar boven kwam zetten. Ze hadden als familie al zoveel moeten doorstaan, waar zou hun lijden stoppen? Zijn ogen gleden een keer over zijn broers en zijn zus, die rustig op de bank zaten. Hij hield zo immens veel van ze, hij kon het onmogelijk onder woorden brengen. Toch voelde hij zich soms zó enorm schuldig over de situatie waarin ze zich verkeerden. Een wreed stemmetje in zijn hoofd vertelde hem soms dat het zijn schuld was.
Hij kon aan Naliah merken dat ze het fijn vond dat ze op een gegeven moment naar boven vertrokken. Er was tijd genoeg om elkaar te leren kennen, dat had geen haast. Ross liep de trap op, met Naliah achter zich aan. Hij liep de overloop over langs een paar deuren, waarvan de laatste de zijne was. Eenmaal zijn kamer bereikt hield hij de deur voor haar open en deed deze weer dicht toen ze eenmaal binnen was. Veel was er niet te zien in zijn kamer. De voor de handliggende meubels stonden er in en verder hingen er wat muziekplaten aan de muur. Daar hield het wel zo'n beetje op. Hij gooide het altijd maar op dat hij er nooit tijd voor had gehad er iets beters van te maken. Bovendien was een kamer decoreren wel zijn laatste zorg in het dagelijks leven. Ross keek om naar Naliah toen haar stem door de kamer klonk. Hij nam plaats op de rand van het bed, maar hoefde niet lang na te denken over zijn antwoord. Ross dacht terug aan de avond in kwestie. Zijn mondhoeken krulden een stukje omhoog. 'You intrigued me.' Gaf hij toe, niet bang om haar de waarheid te vertellen. Hij liet zijn ogen een keer over haar perfecte gezicht glijden. Voor even zag hij Naliah zoals ze die avond voor zijn neus had gestaan, opgetut voor een avondje uit. Hij glimlachte. 'And honestly, you still do.' Zei hij. 
Said that you're afraid of heights, but you were meant to light the sky.
Re: O | Try to be King, but the Ace is back.
from WildHearts on 06/21/2018 05:31 PMRoss
Ze had Riker's hand niet beetgepakt en dit begreep hij. Lichamelijk contact zou voor wie weet hoe lang nog even oncomfortabel voelen en iedereen in dit huis zou dat begrijpen en accepteren. Het zou voor allemaal wellicht aanvoelen als een déjà vu, maar niemand zou er iets over prijsgeven. Het enige wat nu telde was dat Naliah zich veilig zou voelen hier, en dat was ze ook. Riker zou wellicht voor een paar dagen nog moeilijk blijven doen, maar Ross wist heel zeker dat hij bij zou draaien en haar net zo hartelijk zou ontvangen als de anderen dit zouden doen. Ergens nam Ross het zijn broer ook niet kwalijk dat hij zich op deze manier opstelde, wantrouwend. Hij had net als iedereen in dat huis het beste met de familie voor en wellicht voelde hij zich, ook al had Ross min of meer de leiding, alsnog enigszins verantwoordelijk voor het gezin, gezien hij de oudste was. De kapitein van het schip, grapte Riker zelf soms wel eens, vaak voegde hij hier aan toe dat hij die rol sinds ze in de onderwereld beland waren aan Ross overgegeven had. En misschien had hij daar wel gelijk in.
Ross nam de tas van Naliah over en sloeg een van de hengsels over zijn schouder heen. Dit moest voor Naliah geen prettig welkom zijn geweest en hij vond het dan ook vervelend dat het zo verlopen was. Hij hoopte enkel dat ze nog steeds dacht dat ze de goede beslissing gemaakt had, want Ross wíst dat ze hier velen malen beter en veiliger zat dan bij Jason. Het ging er echt niet altijd zo aan toe, sterker nog, deze ontmoeting met Riker was zeldzaam geweest. Meestal hing er een luchtige, plagende sfeer en dat was wanneer ze de typische broers uithingen. Ook Rydel deed vaak genoeg mee met de plagerijtjes en stoeipartijen. Echter waren ze gedwongen vaak ook serieus te zijn en daar waren zij ook allemaal toe in staat. Als het er op aan kwam waren ze een erg goed team. Er viel niets op te merken aan de samenwerking.
Naliah vroeg met hoeveel ze waren. 'Six, if you count me in.' Beantwoordde hij haar vraag. 'They're my siblings, except for the one that's dating my sister.' Legde hij uit. Dat was wellicht ook wel nieuw voor haar; een bende vol verwanten. Ellington mocht dan wel niet hun broer zijn als het aankwam op DNA, maar hij was er al bijna hun hele leven bij geweest en verdiende de titel ''broer'' wel degelijk, al helemaal nu hij al een lange tijd met Rydel was. Ross schudde zijn hoofd bij haar volgende vraag. 'No, we've lived here for about five years now. I was only seventeen when we found this place.' Hij opende de deur en hield deze open voor Naliah. Hij wierp haar een glimlachje toe, een poging haar zenuwen, of wat het ook was dat ze op dit moment voelde, van haar weg te nemen. Ze hoefde zich geen zorgen meer te maken over haar veiligheid, ze was in goede handen. Maar hij begreep dat dit besef niet van de ene op de andere seconde kwam. Het zou tijd kosten, en daar hadden ze genoeg van. Ross sloot de deur achter Naliah en deed een stap verder het halletje in. De deur naar rechts stond open, eentje die naar de woonkamer leidde. Ross keek naar binnen en zag zijn broers en Rydel netjes verzameld in de woonkamer zitten. Ze keken wat tv, maar merkten het tweetal al snel genoeg op. 'Let's say hi real quick.' Zei hij zachtjes tegen Naliah en legde geruststellend zijn hand op haar onderrug. Hij begeleidde haar de kamer in en kwam net nadat ze de deur gepasseerd hadden tot stilstand. Hij hield met opzet deze afstand, Ross wilde haar niet opgelaten laten voelen, of overweldigd. Ross' ogen kruisten die van Rydel, die hem een warme glimlach toe wierp. Het gaf aan dat ze blij was dat Ross iemand uit zo'n vreselijke situatie gered had. 'Hey, Naliah, right?' Glimlachte Rydel vervolgens verwelkomend naar de dame die naast Ross stond. Rydel's manier van omgang was hartverwarmend en zo was zij altijd al geweest. Ze was aardig tegen iedereen en kon het werkelijk met elk persoon vinden, het was ongelofelijk. Ze begrepen allemaal waarom Ross de afstand tussen hen gehouden had en bleven daarom allemaal netjes zitten. 'I'm Rydel, nice to meet you.' Was het volgende wat zijn zus de jongedame toewierp. 'Yeah, let me introduce you to everyone.' Sprak Ross vervolgens. 'That's Rocky,' zei Ross, wenkend naar zijn andere broer. Hij wierp Naliah een glimlach toe. 'Ryland, the youngest in the house,' Ryland stak begroetend zijn hand in de lucht en werd vrijwel hierna meteen plagend in zijn zij geprikt door Rocky. 'Riker, who you've already met.' Riker knikte enkel. 'And last but not least Ellington, the brother-in-law.' Zei Ross, waarbij hij Ellington een grijnzende blik toegeworpen had. Ellington had het niet zo op die benaming, maar daarom plaagde Ross hem er met opzet graag mee. 'Don't worry, you'll get used to all the R's, believe me.' Zei Ellington tegen Naliah. Ross kon zich voorstellen dat zij wellicht doodop was nu en dat dit nogal een grote impact had. Hij besloot het hier dan ook maar even bij te laten voor nu. Ross knikte. 'We'll be upstairs.' 
Said that you're afraid of heights, but you were meant to light the sky.
Re: O | Try to be King, but the Ace is back.
from WildHearts on 06/21/2018 03:16 PMRoss
Hij had haar woorden aangehoord, maar had er niet meer op gereageerd. De kans was inderdaad klein dat ze elkaar nog zouden zien, maar Ross wilde het niet als onmogelijk bestempelen. Voor de komende tijd was het niet handig om contact met haar te zoeken, of met wie dan ook. Jason en de rest van zijn bende moest eerst bedaren van de schrik, als ze zouden merken dat Naliah in stof opgegaan was. Ross wist zeker dat er niet meteen naar hem gewezen zou worden. Jason had geen idee dat zij elkaar al een keer ontmoet hadden, noch dat zij zelfs het bed met elkaar gedeeld hadden, dus zijn vinger zou niet meteen Ross' richting in wijzen. Wellicht op een gegeven moment, als hij ten einde raad was, maar Ross zou hem op een afstand houden en ontkennen zolang dat kon. Ze vonden wel een oplossing, als Naliah maar veilig was.
Aangekomen bij het huis glimlachte hij om haar reactie. Ze was verbaasd en hij had niet anders verwacht. Ze had vast een zoveelste loods verwacht, of iets wat daarop leek. Dat zij plosteling tegen een doodnormaal huis aan keek was dan uiteraard een verrassing. Een fijne verrassing, hoopte hij dan toch. 'I know.' Lachte hij, na haar verwonderde opmerking. Hij pakte de motorhelm van haar aan en hing deze weer terug aan het stuur. Net op dat moment echter, hoorde hij de deur open gaan en nam hij de stem van zijn oudste broer waar, Riker. Ross' ogen schoten zijn kant op. Naast de deur kwam hij zuchtend tot stilstand en sloeg hij zijn armen over elkaar heen. Zijn blik gleed naar Naliah, die Ross' hand beet gepakt had, een poging tot steun. Ross kneep een keer geruststellend in haar hand en deed een stap naar rechts, zodat hij bijna helemaal voor haar stond. Hiermee nam hij onbewust een beschermende houding aan. 'I told you I would,' zei Ross. 'And I also told you to be nice.' Riker schudde zijn hoofd en gaf hiermee wederom aan dat hij het er niet mee eens was. Jammer voor hem dat Ross op dit moment niet om zijn mening gaf. 'Do you have any idea what you could be dragging us into right now?' Zei Riker, een felle toon onder zijn woorden geplakt. 'I'm not dragging us into anything.' Riposteerde hij, maar zijn broer hoorde hem niet. Hij vertikte het om te luisteren naar wat hij te zeggen had. 'Ross, you did not think this through, this was a mistake and you should've discussed it with us. I know you're reckless as can be, but you could be taking us down with you by doing something foolish like this.' Ross raakte geïrriteerd en hij deed geen pogingen meer dit te bedrukken. Hij liet Naliah's hand los en stapte op zijn broer af. 'I have been doing this for over four years for fucks sake and we're all still alive, doesn't that prove enough to you?' Bromde hij. 'Now stop being so fucking dramatic and just trust me. I know what I'm doing. We'll talk about this some other time.' Riker bleef stil en Ross zag de vlam protest in zijn ogen doven. Hij knikte, Ross deed hetzelfde. Riker's ogen gleden langs Ross heen, naar Naliah. Hij deed een paar stappen naar haar toe en stak zijn hand uit. 'I'm Riker.' Het was duidelijk dat hij niet blij was, maar het feit dat hij zich voorstelde was een teken dat hij zéker niet zou proberen Naliah een vervelend verblijf te veroorzaken. Hij zou op een zo normaal mogelijke manier met haar om proberen te gaan, ondanks dat zijn mening hem wellicht andere dingen influisterde. Riker had een groot hart, echt waar, maar zijn grootste angst was deze famile ten onder zien gaan en hij was bereid álles te doen om dat te voorkomen. Zijn houding was hierdoor geen raadsel voor Ross, hij wist dat het voortkwam uit liefde voor zijn familie. 'I'll see you inside.' Sprak Riker toen hij Ross voorbij kwam gelopen. Riker verdween weer naar binnen toe, iets rustiger dan hoe hij naar buiten gekomen was. Ross draaide zich om naar Naliah en glimlachte zwakjes naar haar. 'I'm sorry about that.' Mompelde hij en liep weer naar haar toe. 'Here, let me take this.' Opperde hij, doelend op de rugzak die hij van haar over wilde nemen. 
Said that you're afraid of heights, but you were meant to light the sky.
Re: O | Try to be King, but the Ace is back.
from WildHearts on 06/21/2018 02:13 PMRoss
'She'll understand why you did it.' Knikte hij geruststellend. Tuurlijk was het oneerlijk, als haar vriendin de volle laag zou krijgen, dat kon ook Ross niet ontkennen, maar als het een echte vriendin was, zou ze het begrijpen. Ze zou begrijpen dat Naliah haar kans schoon had gezien en deze aangenomen had. Als Daisy het beste voor haar vriendin wilde, zou ze dit accepteren. Maar dat nam uiteraard nog niet weg dat het oneerlijk was als haar iets zou overkomen, omdat Naliah vertrokken was en nergens meer te bekennen zou zijn. Maar zo zat de wereld in elkaar, het leven was oneerlijk en soms kon je zulke dingen niet uit de weg gaan. Sterker nog, mééstal kon je zulke dingen niet uit de weg gaan.
Naliah leek het hele motor gebeure maar niets te vinden, maar het voorstel dat ze gedaan had om te gaan lopen, was niet mogelijk. Het zou ze veel te lang duren, bovendien was de motor te zwaar om de hele weg mee te sleuren. Ze zou er toch echt aan moeten geloven. Ross kon zich bijna niet voorstellen dat iemand geen ja zou zeggen tegen een motorritje, maar dat was enkel omdat hij er altijd enorm van genoot. De wind die door zijn haren blies, de omgeving die in een waas aan hem voorbij ging, de controle die hij had over het rijtuig. Hij vond het prettig dat de wereld voor een keer aan hem voorbij ging. Het was een gevoel dat hij op maar een paar andere plekken ook kon krijgen, maar he was zeldzaam. Ross had het soms even nodig, ontsnappen aan de wereld waarin hij leefde, maar vaak lieten zijn gedachten dit niet toe. Het was uitputtend, maar Ross had geleerd er mee te leven. Bovendien was hij alles behalve een opgever, daar deed hij niet aan. Dit was nou eenmaal waarin hij beland was en hij moest het er mee doen. Pas als hij stilstond en er bij na ging denken, dacht hij soms na over hoe anders zijn wereld er uit had kunnen zien als hij niet in de onderwereld beland was, maar dat liet Ross zélf dan weer niet toe. Hij hield er niet van om ''wat als'' scenario's na te trekken, hij leefde in het hier en nu, van dag tot dag.
Hij voelde hoe Naliah plaatsnam op het rijtuig en hier en opmerking bij maakte. Ze voelde zich duidelijk onveilig. Hij voelde haar armen stevig om zijn middel. 'Not on my watch.' Zei hij, voordat hij de ronkende motor startte en weg scheurde. Het was een rit van ongeveer een kwartiertje, korter als Ross de vaart erin zette, maar dat deed hij Naliah maar niet aan. Na 8 minuutjes kwamen ze bij de rand van het bos aan. Ross maakte zich geen zorgen over wat Naliah zou zien of niet, zodra ze in het bos aankwamen, zou ze zich niks meer herinneren. Het was al donker en zij zou niet snappen hoe Ross hier zijn weg zou kunnen vinden. Het was boom na boom en alles leek op elkaar. Het feit dat zij nog zeven minuten door het bos moesten rijden gaf al aan hoe diep zij in het bos woonden. Eigenlijk was het een wonder dat hij wist waar hij heen moest, het was een doolhof, maar hij kende het bos als zijn broekzak, net zoals de rest. Maar zij hadden dan ook vijf jaar oefening gehad. En zelfs met zo'n lange tijd, was het uitzonderlijk.
Het zou enkel een stel bomen en gewassen lijken als je niet wist wat erachter verscholen lag. Ross reed er voorbij en nam een afslag, eentje die leek te leiden tot meer bomen, maar ineens verscheen er een huis voor hun gezichtsveld. Hij was thuis. Er brandde licht binnen, iets wat gezellig oogde. Naast het huis stond een garage, waar ze niet alleen hun auto's en motoren kwijt konden, maar ook nog wat konden sporten als ze dat wilden. Het had er niet uit gezien toen ze voor het eerst op het huis stompelden, maar ze hadden het hun eigen gemaakt. Het was hun plekje geworden en wederom was het uitzonderlijk; ze woonden niet in één of andere loods, maar in een normaal huis. Ze waren het er allemaal mee eens dat hun voorkeur hier naar uit ging. Een loods had immers iets koels, onmenselijk bijna, niet iets wat je je ''thuis'' kon noemen. In een echt huis wonen, gaf hun enige rust in alle chaos. Ross liet de motor tot stilstand komen en sloeg de motor af. Hij wierp een keer een blik op het huis en glimlachte. 'Welcome home.' Sprak hij haar glimlachend toe, voordat hij van de motor af kwam. 
Said that you're afraid of heights, but you were meant to light the sky.
Re: O | Try to be King, but the Ace is back.
from WildHearts on 06/21/2018 11:16 AMRoss
Zijn bende zou wel bijdraaien. Hij had immers ook het gevoel dat niet iedereen er even moeilijk over zou doen als Riker. Van Rydel wist hij bijvoorbeeld dat zij het niet erg vond. Ze zou de aanwezigheid van een andere jongedame vast wel eens missen, nu ze continu alleen maar tussen de jongens zat. Wellicht zou het haar daarom ook wel goed doen, Ross kon soms aan haar merken dat ze een vriendin miste, iemand waarmee ze over meidendingen kon praten. Voor de rest wist hij dat hij vrijwel iedereen kon overtuigen van het feit dat dit een goede keuze geweest was. Riker zou de moeilijkste zijn om te overtuigen, maar Ross wist dat ook hij op een gegeven moment bij zou draaien. Ook hij zou haar, als het er op aan kwam, niet aan haar lot over gelaten willen hebben, dat wist Ross zeker. Het zou wel goed komen en ze zouden begrijpen waarom Ross het gedaan had.
Ross knikte zachtjes bij wat ze zei. 'Let's hope he spares her then.' mompelde hij. Hij kon aan Naliah merken dat ze het er moeilijk mee had, maar hij hoopte dat ze dit los kon laten. Ze koos al die tijd al voor een ander, in plaats van voor zichzelf. Het was tijd dat ze voor zichzelf zou durven kiezen en zich zou beseffen dat dat was wat ze verdiende. Je was niet op de wereld gekomen om een ander te vermaken, je moest de moed hebben om je te bekommeren om je eigen leven, hoe moeilijk die keuze soms ook kon zijn. Wellicht verbaasde het Ross ook wel een beetje, dat Naliah alsnog gekozen had om te vertrekken, wetend dat ze iemand anders ergens mee opscheepte. Dat was goed geweest, ondanks dat het voor haar niet makkelijk zou zijn.
Aangekomen bij zijn motor haalde hij de helm van het stuur. Bij het horen van haar stem gleden zijn ogen haar kant uit. Hij glimlachte. Was ze bang voor het rijden van een motor? Waarom hij het vermakelijk vond om te zien dat ze toch niet zo onoverwinnelijk was als zij zich bij hun ontmoeting in het cafeetje voorgedaan had, wist hij niet. Wellicht omdat hij het gevoel had dat hij gelijk had, want hij had het toen al geweten, dat het niets meer dan een masker was.'That'll take too long.' Maakte hij haar duidelijk. 'So, hop on, sunshine.' Grijnsde hij, terwijl hij op de zetel klopte. Hij reikte haar de motorhelm aan, hij zou het wel zonder doen. Soepeltjes slingerde hij zijn been over het rijtuig en nam hij plaats op de zetel. Hij hield van het gevoel, van de rush die het hem gaf. 'Just hold on tight and you'll be fine.'
Said that you're afraid of heights, but you were meant to light the sky.
Re: O | Try to be King, but the Ace is back.
from WildHearts on 06/21/2018 10:34 AMRoss
Naliah had niet veel meer gezegd, maar hij vond het niet erg. Er moest op dit moment wel duizenden dingen door haar heen gaan en Ross zou haar niet dwingen dit zomaar op tafel te gooien. Hij begreep het, hij begreep dat dit lastig was voor haar. Dat zou het voor iedereen zijn die in haar schoenen stond. Ze koos om haar vriend achter te laten, terwijl zij al erg lang onder zijn duim leefde. Deze plotselinge verandering die er plaats zou vinden en het feit dat zij hierbij de knoop door had moeten hakken, dat kon grote impact op haar hebben. En dit zag Ross nu al gebeuren. Ze sloeg dicht, keerde in zichzelf om haar eigen gedachten te vergezellen. Hij liet het gebeuren en besloot zich er voor nu niet te erg mee te mengen, ergens moest ze dit immers ook zelf doen. Zij had de keuze gemaakt en zij moest daarbij ook dealen met de gevolgen. Dit echter wel met een helpende hand van Ross, hij zou haar niet onnodig laten struggelen als hij een oplossing had. Hij begreep haar situatie en hij herkende zichzelf in haar, zijn vroegere zelf echter. Wellicht was dat ook wel waarom hij haar zo graag wilde helpen; hij had destijds ook gewild dat iemand hem zou helpen, maar zijn reddingsboei kwam te laat. Voor Naliah wilde hij het goed doen.
Ross en Naliah's wegen scheidden zich, maar zij wisten beiden dat het niet lang meer zou duren voordat zij elkaar weer in de ogen zouden kijken. Ross had de tijd niet om terug naar hun schuilplaats te keren en vervolgens weer terug te gaan. Het was een kwartier en gezien de tijd dat ze elkaar hier weer zouden ontmoeten, was dat niet handig. Bovendien moest hij zijn bende ook nog inlichten en hij kon hun reactie al voorspellen. Dat was de precieze reden waarom hij degene gebeld had die hier het minst van opslag zou raken. 'Ross, they're not gonna like this.' Verzuchtte zijn zus Rydel, nadat Ross haar de situatie uitgelegd had. 'Like what?' Hoorde hij een stem in de verste verte zeggen. Een geïrriteerde zucht rolde over Ross' lippen heen. Rydel lichtte Riker vliegensvlug in over wat er gaande was en gelijk kreeg hij zijn broer aan de lijn. 'You're doing what, Ross?' Gefrustreerd nam Ross zijn neusbrug tussen wijsvinger en duim. Deze reactie was te voorspellen. 'What if she's an infiltrant?' Plakte Riker er achteraan. Ross liet verwoed zijn hand weer zakken. 'She's not, okay?' Snauwde hij. 'Don't start doubting me now, Ri. I know I'm taking a big risk by doing this, but she's not safe there. Come on, you know how Jason is and you know how angry he can get. And who do you think he takes all of that out on? She's like his personal punchingbag.' Die laatste woorden had hij verafschuwend uitgesproken. Hij dacht dat het onmogelijk was, maar Jason had zichzelf nóg gehater gemaakt bij Ross. 'So you felt it was your duty to get her out of there, just because it hits close to home, Ross?' Die woorden maakten hem kwaad. Hij voelde hoe zijn bloed begon te koken en hoe de grip om zijn telefoon strakker werd. Het bleef enkele seconden stil, seconden waarin Ross moeite moest doen zichzelf te bedaren, zodat hij niet tegen zijn broer zou gaan schreeuwen. Hij kreeg het uiteindelijk gelukkig voor elkaar dit niet te doen. Toch was de furie duidelijk te horen in zijn stem. 'I'm picking her up and she will be coming home with me, whether you like it or not. And you all better be fucking nice to her when she gets there.' Driftig hing Ross op. Riker moest zijn woorden nauwkeuriger kiezen, want dat had hij niet moeten zeggen. Ze zagen het nu wellicht nog niet, maar dit was het goede om te doen. Ross wist het zeker.
De tijd vloog voorbij en voor hij het wist zag hij Nialah dezelfde plek naderen, waar zij minder dan een uur geleden nog op een bankje gezeten hadden. Ross repositioneerde het petje op zijn hoofd en liep haar kant op met zijn handen in zijn zakken gestoken. Hij kwam tegenover haar tot stilstand. 'Come on.' Sprak hij. Hij vroeg hij niet of ze er klaar voor was, of of ze het zeker wist. Hij zou haar niet de kans geven om zich nog te bedenken, want daar zou ze geheid spijt van krijgen. Hij behoedde haar ervan om een grote fout te maken. Toen zij omhoog gekomen was van het bankje, ging Ross naast haar lopen. 'I know this is a leap of faith, but you're doing the right thing.' 
Said that you're afraid of heights, but you were meant to light the sky.
Re: O ♥ When you said your last goodbye I died a little bit inside. I lay in tears in bed all night alone without you by my side.
from WildHearts on 06/21/2018 09:52 AMRoss Shor Lynch
Said that you're afraid of heights, but you were meant to light the sky.
Re: O | Try to be King, but the Ace is back.
from WildHearts on 06/20/2018 10:42 PMRoss
Dit was zijn talent, hetgene waar hij in uitblikte. Het mocht dan wel stront irritant zijn, maar Ross was een ster in mensen aan de praat te krijgen of hen ergens van te overtuigen. En dit was nog de milde manier. Ross kon erg intimideren en zijn bedreigingen werden vrijwel altijd gehoord en gehoorzaamd. Men vreesde hem en hij gaf ze groot gelijk. Je wilde Ross niet achter je aan hebben, dan was je nog lang niet jarig. De mensen werden alleen al zenuwachtig als ze hem in hun nek voelde hijgen, maar dat was exact wat Ross wilde. Het zorgde ervoor dat er naar hem geluisterd werd en dat mensen deden wat Ross van ze verwachtte. Maar natuurlijk, zoals de maatschappij in elkaar zat, óók in de onderwereld, waren er altijd enkelen die schijt hadden aan zijn eisen en niets geloofden van de dreigementen die Ross ze oplegden. En als er íets was waar Ross een hekel aan had was het wel onderschat worden. Dit gepaard met zijn korte lontje en losbandige agressiviteit, was een dodelijke combinatie. Een term die vrij letterlijk genomen mocht worden. Nee, Ross was zeker niet onschuldig. Alles behalve. Onschuld was de laatste term die hij zou gebruiken om zichzelf te beschrijven, niet in deze fase van zijn leven in ieder geval. Wellicht was het een woord dat hij vroeger gebruikt had, jaren geleden. Maar ook kwamen daar andere woorden bij kijken. Zwak, kwetsbaar, vernietigd. Het voelde als een ander leven. Niet de zijne in ieder geval.
Ross keek haar zonder enige emotie aan. De keuze was aan haar, een moment die wellicht de rest van haar leven zou bepalen. Dramatisch mocht het wellicht klinken, maar in zekere zin was dat het ook. Zij kon bij Jason blijven en gelijk gemaakt worden met de grond, wetend dat zij misschien wel haar énige uitweg afgeslagen had, of zij kon een sprong in het diepe nemen, waarbij zij nóóit meer terug hoefde te keren naar het drama dat zich voorheen afgespeeld had. Ross kon haar niet beloven dat het makkelijk zou worden of dat zij de rest van haar leven zorgeloos kon zijn, maar hij kon haar beloven dat hij haar zou beschermen en haar veiligheid zou bieden, wanneer het voelde alsof de wereld om haar heen op instorten stond. Na Naliah's strijd met zichzelf, won haar moed het. Nadat hij de pijnlijke greep rond haar pols opgemerkt had, pakte hij zachtjes haar hand vast en verloste deze van de huid rond haar pols. Hij hechtte zijn ogen aan de hare. 'Tonight. 9 o'clock, in this exact spot.' Sprak hij zachtjes, geen risico nemend dat iemand hen zou horen, wie dan ook. Hij liet haar hand los. 'Don't tell anyone what you're doing, nor that Daisy girl.' Ze mochten geen enkel risico nemen, dat zou hun beiden de kop kunnen kosten. 'Pack light, only what you need.' Hij knikte en liet in stilte zijn ogen een keer over haar gelaat gaan. Ze moest wel bang zijn en dat kon hij zich voorstellen. 'We're in this together, okay?' Sprak hij zachtjes, wellicht een poging haar enigszins gerust te stellen. 
Said that you're afraid of heights, but you were meant to light the sky.
Re: O} You've seen this all before, a life left on the shore. We're smiling all the same, you sail away again.
from WildHearts on 06/13/2018 07:28 PMDustin
Dustin kwam met een slaperig hoofd zijn kamer uit, nadat zijn moeder ongewenst aan zijn deur had staan bonken. Ze was niet blij geweest toen ze haar zoon wederom wakker had moeten maken. Hierbij had ze hem nog een hele preek gegeven over hoe schijtziek ze hier wel niet van werd, zijn gedrag in het algemeen. Het feit dat hij weer eens in bed was blijven liggen, had blijkbaar de hele meut van haar ergenissen en zorgen over zijn leven getriggered. Hij had er maar half naar geluisterd. Kwalijk kon hij het haar eigenlijk ook niet nemen, hij wist dat ze het deed uit liefde. Toch was het irritant dat de overbezorgde vrouw in zijn nek bleef hijgen bij alles wat hij deed. Dustin wist dat ze zich zorgen maakte om hem en het gedrag waar hij een tijd geleden in gevallen was. Hij was ''losgeslagen'', zo had ze het genoemd, maar Dustin deed simpelweg wat hij niet laten kon. Hij had immers geleerd dat het leven fragiel was en binnen een vingerknip voorbij kon zijn. Hij leefde dag bij dag en keek niet verder dan zijn neus lang was. Hij moest elke dag leven alsof het zijn laatste was. Hoewel hij zich goed kon vinden in deze leefstijl, kreeg hij er van zijn moeder vaak gezeik over. Ze beweerde hem zo nu en dan niet eens meer te herkennen. Daar kon Dustin mee instemmen. Hij wist soms zelf niet eens wie hij was.
Dustin kwam op een sukkelig drafje de trap af en kwam in de gang een ongewenste voorbijganger tegen. 'Goodmorning, Dustin.' Sprak John, die zoals altijd een goed ochtendhumeur had, of deed alsof hij deze had. Dustin negeerde de man volledig en liep hem straal voorbij terwijl hij geërgerd zijn ogen ten hemel sloeg. Met de nieuwe vriend van zijn moeder kon hij het nog altijd niet vinden. Hij vond John soms een beetje uit de hoogte doen, trots bijna op zijn creatie die de Crimsen familie voor moest stellen, terwijl hij er pas een jaar rond huppelde. En hij kwam steeds vaker over de vloer, tot Dustin's grote irritatie. Hij mocht het gezin dan wel de rijkdom gegeven hebben die ze nooit gehad hadden, maar dat was ook het enige dat hij ooit voor Dustin zou betekenen, en dan nog gaf hij niks om zijn geld. Hij mocht het terug in zijn zakken steken en hem en zijn moeder met rust laten.
Zijn moeder vond het nooit leuk als hij vertrok met de auto en probeerde hem er dan ook vaak van te weerhouden door bijvoorbeeld de autosleutels uit het zicht te leggen, puur omdat zij wist dat Dustin toch niet zou luisteren naar haar afradende woorden. Vandaag had hij geluk, haar autosleutels hadden onbewaakt op het aanrecht gelegen en toen zijn moeder even niet oplette, had hij deze ervan af gegrist. Dustin had nog snel een afscheidswoordje haar kant op geworpen en was toen snel de deur uitgelopen voordat de vrouw door zou hebben dat zij haar sleutels miste. Pas toen hij op school aankwam en de auto geparkeerd had, kreeg hij een boos berichtje van zijn moeder. Na deze gelezen te hebben en een grinnik over zijn lippen te hebben laten rollen, stopte hij zijn mobiel onaangedaan weer terug in de zak van zijn jeans. 'How did you manage this time?' Hoorde hij de stem van zijn beste vriend Tyrone zeggen, doelend op de auto waar hij Dustin net uit had zien stappen. Dustin lachte en stapte vervolgens af op het vriendengroepje dat op een willekeurige plek op het schooplein stond. 
Said that you're afraid of heights, but you were meant to light the sky.