Search for posts by Woonique

Re: ORPG| But I don't want comfort. I want poetry. I want danger. I want freedom. I want goodness. I want sin.

Bij de kleinste beweging werd hij wakker, na al die jaren was het hem nog steeds niet duidelijk waarom hij een lichte slaper was. Het was zowel handig als onhandig. Hij voelde hoe haar warmte weg was, en voorzichtig liet hij zijn hand over de plek waar zij hoorde te liggen glijden. Het was nog warm, dus ze kon niet lang geleden uit bed gekropen zijn. Al kreunend strekte hij zich uit, waarna hij om zich heen keek. Het was een tijd geleden dat hij zo lekker geslapen had, laat staan náást iemand geslapen had. Zijn ene hand legde hij op zijn buik, de ander onder zijn hoofd terwijl hij zijn ogen weer sloot. Een paar extra minuten slaap konden geen kwaad, tijdens undercover missies was slaap soms erg schaars, je kon het beste zoveel mogelijk slaap grijpen als je er de gelegenheid voor had. Echter was hij nu niet in de gelegenheid, hij was bij een vreemd iemand in haar huis en dat iemand had connecties met het kartel. Eigenlijk moest hij op zijn hoede zijn, en snel maken dat hij weg kwam voordat ze iemand zou tippen. Uisoo opende een oog een keek naar het plafond, die gedachte was paranoïde, het liet hem lachen. Reagan was voorlopig wel klaar met het kartel, hoopte hij. Achter de deur van de slaapkamer hoorde hij hoe haar alledaagse leven bezig was. Hij glimlachte en draaide zich op zijn buik, om nog een paar minuutjes weg te dutten. Hij sloot zijn ogen en haalde rustig adem, langzaam doezelde hij wat weg. Op de achtergrond hoorde hij het gekletter van water, waarschijnlijk in een douchecabine. Het geluid ontspande hem, net zoals het geluid van regen dat op de ramen tikte als het regende. Op een gegeven moment hield het water op, en niet veel later klonk de herrie van een föhn. Uisoo had zich ooit eens afgevraagd waarom sommige föhns 'stil' werden genoemd, terwijl ze alsnog een boel herrie maakte. Thuis had Uisoo ook een föhn, eentje die hij bijna nooit gebruikte omdat zijn haar net zo snel droogde als hij het gewoon met rust liet. Het geluid stoorde hem zodanig dat zijn doezelde bui verdween en hij klaarwakker was, ondanks dat bleef hij met zijn ogen gesloten liggen op het bed. Je weet maar nooit wat je ineens tegen kon komen als je in iemand appartement rond ging lopen. Het bleef een tijdje stil nadat de föhn gestopt was met herrie maken. Het baarde hem enigszins zorgen, het was zijn instinct dat schreeuwde dat er iets gaande was. Maar of dat ook echt waar was, wist hij niet.. Het kon goed mogelijk zijn dat Reagan met iets geruisloos bezig was. Zijn zintuigen hadden de afgelopen maanden zo op scherp gestaan dat hij niet meer kon relaxen. Goodwill had hem op het hart gedrukt dat je elk moment bekeken kon worden als je undercover was. 'Doe niets wat je cover kan verknallen', de woorden echoden door zijn hoofd terwijl de hij deur van de slaapkamer open hoorde gaan. Hij weerstond de urgentie om zijn ogen open te doen en te kijken voor een paar seconden, maar opende uiteindelijk toch zijn ogen. Zijn uitzicht liet hem blozen, had ze in de gaten dat hij wakker was? Uisoo voelde zijn rode wangen afnemen terwijl hij zijn ogen over haar heen liet gaan. De vorming van haar lichaam zag er nog beter uit dan dat hij zich herinnerde, maar wat hem opviel was de ontsiering op haar rug. Wat hij die nacht had gevoeld was inderdaad een litteken geweest, en een behoorlijke grote ook nog. Hij fronste zijn wenkbrauwen en vroeg zich af hoe ze aan zo een litteken gekomen was. Zelf kon hij nog geen reden bedenken hoe zo een litteken zou ontstaan. Was ze ooit aangevallen door een wild dier? Terwijl ze zich aankleedde bleef hij naar haar kijken, waardoor hij zich lichtelijk schuldig voelde. Hij begluurde haar in feite, iets wat strafbaar was. Toen ze op haar bed ging zitten besloot hij om haar te laten merken dat hij wakker was. Uisoo draaide op zijn zij en plaatste zijn hand onder zijn kin, waardoor hij op zijn arm leunde. Haar hoofd keerde zich naar hem toe, en Uisoo merkte dat hij glimlachte naar haar.
''Mornin'.'' Antwoordde hij, terwijl hij in zijn oog wreef. Haar gegrinnik klonk als rinkelde bellen, waardoor hij bleef glimlachen. Voordat hij antwoord gaf op haar vraag ging Uisoo rechtop zitten en schoof wat dichter naar haar toe. Hij liet kort zijn blik nogmaals over haar heen glijden en dacht aan haar litteken. Zou hij ernaar vragen of er nog mee wachten?
''Long enough to see a nice view.'' Vertelde hij haar met een grijnzende glimlach. Hij zou haar niet vertellen dat hij de hele tijd wakker was, tenzij ze het aan hem vroeg. Het had weinig nut om er dan over te liegen. Hij oogde haar kleding nogmaals, ondanks dat hij het als gezien had en porde met zijn voet tegen haar been. ''Going somewhere?'' Vroeg hij haar terwijl hij een hand door zijn haar haalde. Je zou denken dat je na zo'n heftige avond lekker de hele dag in een joggingbroek en sweater rond zou lopen, hij in ieder geval wel. Achteraf was dat een van zijn favoriete manieren om een vrije dag door te brengen, al had hij geen vrije dag meer gehad sinds zijn missie was begonnen. Misschien zou hij vandaag omdopen tot een vrije dag, al wist hij dat hij aan het werk zou gaan zodra hij voet zette in zijn eigen appartement. Er lag nog genoeg papierwerk klaar, rapporten die geschreven moesten worden en informatie dat in nog moest invoeren. De gedachte eraan was al vermoeiend.

Re: [O] You are my only escape in this court full of hate and lies

x

[O] You are my only escape in this court full of hate and lies

Met Tessa, kan 18+ bevatten!

Yiseul, around 21.

Re: [O] Excuse me, have we met before?

Dani bloosde kort toen Brahms opmerkte dat ze een interessante kant had, niemand had dat eigenlijk tegen haar gezegd op zo'n toon. Zijn vergelijking met het stereotype meisje van tegenwoordig liet haar grinniken, waarna haar wangen opnieuw lichtelijk warm en rood werden. Ging ze in op zijn stille verzoek of niet? Ze bekijk zijn grijns en glimlachte er zelf door.
''Vooruit dan maar,'' begon ze terwijl ze een laatste slok uit haar mok nam voordat ze deze op het salontafeltje neerlegde, ''je kan overmorgen na de lessen komen kijken. Ik blijf dan altijd samen met nog een paar andere meiden achter om nog wat extra te oefenen. Ze zullen wel verbaasd opkijken als je ineens binnen komt stappen om alleen te kijken dus laten we een deal maken. Ik gok dat jij voor een opdracht wel eens mensen moet interviewen. Jij mag kijken in ruil voor een positief interview over mijn meiden.'' Dani grijnsde naar hem, dit had ze nog best slim geregeld. Een extra duwtje in de rug naar roem was altijd welkom en Dani wist hoe goed haar vriendinnen waren, ze gunde hun alle roem van de wereld.
Bij het horen dat zijn moeder ongerust zou kunnen zijn knikte Dani, haar moeder was net zo. Misschien wel erger, vooral nadat ze erachter Dani's soort van tweede leventje kwamen. Ze mocht toen nog amper naar buiten, alleen voor school en papa's feestjes. Bijna tegelijk stonden ze op, waardoor Dani lichtjes glimlachte. ''Volgens het weerbericht ging het de hele avond door met regenen. Ik houd niet van de herfst, het is me veel te nat.'' Dani trok een vies gezicht waarna ze knikte. Snel liep ze naar de gang toe, waar ze haar autosleutel uit haar jaszak pakte en vervolgens weer naar de keuken liep om via de achterdeur bij haar auto te komen. Even was ze vergeten dat het nog regende, dus een hoge gil verliet haar mond toen er druppels in haar nek vielen. Smerig weer, dacht Dani terwijl ze in haar auto klom. Haar oude vriendinnen hadden het altijd raar gevonden dat Dani geen dure auto van haar pappie kreeg, maar Dani vond niets aan die lage opgedofte hondenhokken. Nee, achter haar huis stond haar kleine trots. Een auto waarvoor ze zelf gespaard had met allerlei baantjes die ze had gehad over de jaren. Truth told, haar ouders betaalde de huur van haar huis. Dani stopte de sleutel in het contact en draaide deze om, haar Chevy pickup kwam brullend tot leven. Ze plaatste haar voet op de rem, zette de auto vervolgens in drive en reed naar de voorkant van haar huis. Na de bocht vroeg ze zich af wat Brahms ervan zou vinden dat ze in een pick-up truck reed. Met een glimlach stopte ze voor haar voordeur, zette haar auto in parking en opende daarna de bijrijdersdeur.
''Leg je auto maar in de laadbak!'' Zei ze tegen hem voordat ze de deur weer dicht deed, zodat de regen niet de bekleding nat kon gaan maken. Niet veel later zat de jongeman naast haar in de auto, met zijn fiets in de laadbak. Dani had de kachel hoog gezet en ook deels op haar voorruit, zodat deze niet zou beslaan. ''Is het handig als ik de hoofdweg op rijd? Of moet ik naar de supermarkt toe rijden zodat je vanaf daar naar je huis kan navigeren?'' Stelde Dani voor, terwijl ze eigenlijk liever wilde weten wat hij er van vond dat ze geen klein lief autotje reed. Okay eerlijk, ze had wel een kleine zwak voor de Fiat 500 die je in Europa veel zag, maar die moest dan geïmporteerd worden en dat was soms nog wel eens pittig duur.

Re: [O] Excuse me, have we met before?

Ze had glimlachend naar hem geluisterd terwijl hij al haar vragen had beantwoord. Ze was door haar mini-kruisverhoor erachter gekomen dat hij journalistiek studeerde, iets wat Dani zelf niet echt aantrok maar op een of andere manier vond ze het wel voor hem. Ondanks dat ze hem niet echt kende. Echter moest ze een beetje lachen toen hij zichzelf een 'oldie' noemde. ''Zo oud ben je niet hoor.'' Zei ze lachend terwijl ze haar mok op het tafeltje naast haar stoel neerlegde. ''Want als jij als 22-jarige een oldie bent, wat ben ik dan met 21? Een semi-oldie?'' Ongemerkt had ze haar hand naar haar mond gebracht en beet ze zachtjes op haar nagel terwijl ze verder luisterde. Hij had geen huisdieren, maar hij leek wel het type om een hond te hebben. Een Labrador of misschien wel een Shepperd, een grote hond in ieder geval. Ze stelde het voor hoe hij in de herfst zijn hond zou uitlaten, het liet haar glimlachen. Ze zou zelf ook wel een hond willen. ''Zonde dat je mam allergisch is.'' Mompelde ze voordat hij begon over zijn hobby's. Al glimlachend luisterde ze. Waarom leken zijn hobby's zo bij hem te passen? Ze vond het geweldig om te horen. ''Wauw, Oostenrijk? Dat land in Europa?'' Dani haalde verbaasd haar wenkbrauwen op, terwijl ze nadacht over het land. Hoeveel wist ze van Oostenrijk? .... Niet veel, was haar conclusie, of misschien was niets beter gezegd. Ze merkte hoe hij weer naar buiten keek, en ze vroeg zich af waarom. Voelde hij zich verdrietig? Of was er iets anders? Hoe somber hij net keek, het volgende moment had hij weer iets van een glimlach toen hij zei dat Dani haar eigen vragen mocht gaan beantwoorden. Ze lachte kort en haalde een hand door haar haar. ''Ahh..'' Begon ze voordat ze wat ging verzitten en Brahms aankeek.
''Zoals je ziet, woon ik hier. Ik woon alleen, mijn ouders wonen in Detroit. Ik ben dus 21 jaar oud en heb helaas geen huisdieren. Ik zou ze wel graag willen hebben maar ik ben te vaak van huis om goed voor ze te kunnen zorgen.'' Ze glimlachte klein naar hem en haalde haar schouders op voordat ze verder ging met dansen.
''Hmmm, mijn hobby is eerder mijn passie, dansen. Valt films kijken ook onder hobby's? Want ik hou ervan om met mezelf en popcorn Marvel marathons te houden. Verder niet veel denk ik.'' Dani krabde op haar achterhoofd en glimlachte schaapachtig naar de jongeman tegenover haar. ''Ik heb gevoel dat ik hartstikke saai ben vergeleken met jou. Jij doet allemaal van die interessante dingen en ik dans alleen.'' Ze pakte haar mok weer op en nam een slok thee, waarna ze een vlugge blik op de klok wierp. Het zou gemeen zijn om hem hier nog langer te houden, zijn ouders zouden zich vast afvragen waar hun zoon bleef.
''Wil je een lift naar huis? Ik heb een auto achter het huis staan..'' Begon ze zachtjes en ze wees wat in de richting van de achterdeur die in de keuken was. ''Ik zou je fiets misschien kwijt kunnen op de achterbank, dan hoef je die niet meer op te halen.'' Ze dacht eraan om op te staan en haar sleutels te pakken, maar besloot toch om eerst zijn antwoord af te wachten. Misschien wilde hij nog even blijven.

Re: [O] Excuse me, have we met before?

Ze glimlachte kort naar Brahms en beetje daarna op haar lip terwijl ze een beetje weg keek, in de hoop dat haar wangen minder zouden opvallen. Ze had haar hart een slag over voelen slaan toen hij zei dat hij het echt gemeend had. Zeiden ze niet dat als ze je op je slechtst hadden gezien en dat accepteerde, dat ze een keeper waren? Brahms had haar nu op haar semi-slechts gezien. Ze zag er het slechts uit zodra ze wakker werd, of helemaal onder het zweet zat met haar haar overal vast geplakt, vond ze zelf. Meningen konden verschillen. Vervolgens keek Dani weer op naar hem, ze zag dat hij naar buiten keek en volgde zijn blik. Het was nog steeds flink hard aan het regenen buiten, alsof de regen hen in haar huisje opsloten. Dani fronste haar wenkbrauwen kort voordat ze een slok van haar thee nam. Dani was in het bezit van een auto en rijbewijs, maar wilde dat nog niet aan hem vertellen. Ze wilde nog even met hem zijn, al was het nog maar een paar minuutjes.
Dani keek weer naar hem toen hij vroeg wat ze normaal deed. Dani draaide haar mok rond in haar handen voordat ze knikte. ''Ik studeer. Ik ben een dans student en behoor tot de ster-catagorie. Buiten school geef ik af en toe dansles aan de kinderen in de buurt, zonder er wat voor te vragen want niet iedereen kan dansles voor hun kinderen betalen. Het is leuk om ze te zien genieten.'' Antwoorde ze met een brede glimlach. Dansen was Dani's passie. Van kleins af aan had ze al van dansen gehouden, het begon bij ballet. Haar ouders hadden haar verplicht om de balletlessen te volgen. Eerst had ze gedacht dat ze er niets aan zou vinden, maar tot haar verbazing had ze het prachtig gevonden. Ze kon haar emotie kwijt in dansen. Haar toekomst als prima ballerina was bijna uitgeschreven voor haar, tot ze op haar 15e een groep straatdansers een battle had zien houden. Ze was als een blok gevallen voor hij stijl van dansen en had zich daarom met hun gemengd. Jaren had ze dit geheim gehouden voor haar ouders, tot ze hun dochter op tv herkende tussen het ''schorriemorrie''. Dat had haar flink wat problemen opgeleverd, wat ertoe leidde dat Dani uit huis ging om haar eigen ding te kunnen doen. Ze had het wel bijgelegd met haar ouders, maar er was altijd nog wel een kleine kloof tussen hen in. Niet dat ze dit aan Brahms ging vertellen, nog niet in ieder geval. ''En jij? Studeer jij?'' Vroeg ze voordat Brahms haar wat kon vragen over haar verleden. Ze liep niet te koop met haar achternaam, of de status van haar vader. Ze kon het echter niet laten om te glimlachen toen Brahms nogmaals opmerkte dat hij de thee lekker vond. Dani besloot dat ze meer over Brahms te weten wou komen en haar mini-kruisverhoor begon. ''Waar woon je eigenlijk? En hoe oud ben je? Heb je huisdieren en hobby's?'' Ze grinnikte terwijl ze de vragen op Brahms afvuurde. Misschien kon ze er op deze manier achter komen waarvan ze hem herkende.

Re: [O] Excuse me, have we met before?

Er kwam een kleine glimlach op Dani's gezicht toen Brahms zei dat kamille thee zijn favoriet was, toevallig. Ze blies in haar kop met thee en dacht terug naar het moment waarop ze het theezakje gepakt had. Was het puur toeval of iets anders? Ze kon het zich niet echt herinneren waarom ze de kamille had gepakt, het leek haar gewoon wel een goede smaak. Dani's maalstroom van gedachte werd onderbroken toen Brahms zei dat hij weer naar huis moest. Dit zorgde ervoor dat de jongedame naar de klok keek die aan de muur hing en tot haar verbazing was het al avond. Oh... Dani knikte traag en beet lichtjes op haar onderlip, waarna ze haar mok naar haar mond bracht en een klein slokje thee nam. Iets in haar wilde niet dat de jongeman al weg ging. Ze wilde weten hoe het kwam dat hij haar zo bekend voorkwam, maar ze had hem waarschijnlijk wel eens zien rondlopen in de supermark of in het winkelcentrum. Opnieuw begon Dani met haar shirt te frummelen, ze nam nog een slok en haar gezicht verschoot toen ze Brahms opmerking hoorde. De warme thee schoot in haar verkeerde keelgat en Dani begon te hoesten. De mok zette ze zo snel mogelijk weer op het tafeltje, maar nadat er nog wat thee uit de mok was gevallen van schrik. Met een knalrood gezicht probeerde Dani weer lucht te krijgen voordat ze weer begon te denken. Dit shirt... stond haar goed? Maar het was zo'n oud lelijk ding dat gewoon zeer comfortabel was.
''Sorry..'' Kuchte Dani terwijl ze naar haar shirt keek, waar een vlek van de thee op zat. Gelukkig zaten er geen vlekken op haar joggingbroek, dat zou pas ongemakkelijk zijn. ''Je opmerking verbaasde me een beetje.'' Gaf ze toe waarna ze haar handen op haar rode wangen legde, in de hoop deze even te verbergen.
''Ik ben even naar boven, een ander shirt aantrekken.'' Mompelde Dani waarna ze opstond en langs Brahms glipte om terug te lopen naar de gang en dan via de trap naar boven te lopen. Eenmaal boven snelde ze zich naar haar slaapkamer en trok daar haar t-shirt uit voordat ze een andere uit haar kast viste. Weer een oversized t-shirt, weer met korte mouwen maar dit keer was het een zwart shirt met 'night' erop gedrukt met kleine witte letters. Ze trok het shirt aan, fatsoeneerde haar slordige knot iet wat en liep toen weer terug naar beneden.
''Hoi.'' Mompelde ze met een kleine glimlach op haar gezicht voordat ze weer in haar stoel ging zitten en haar mok weer pakte. ''Sorry voor daarnet,'' zei ze tegen Brahms, ''ik had het gewoon niet verwacht dat ik er blijkbaar goed uit zie in een oversized versleten t-shirt.'' Grapte ze en ze nam voorzichtig een slokje van haar thee, hopend dat ze zich er niet nog een keer in zou verslikken. Dat zou namelijk nogal.. Stom zijn?

Re: [O] Excuse me, have we met before?

Gebiologeerd had ze naar hem gekeken terwijl Brahms had uitgelegd hoe hij aan zijn naam gekomen was. Het was inderdaad een Hebreeuwse naam en ze vroeg zich af of de naam afgeleid was van Abraham, of het nou logisch was of niet. Ze grinnikte zachtjes toen hij zei dat zijn grootouders rond de tafel hadden gezeten om zijn naam te beslissen. Zijn stem klonk haar heerlijk in de oren en ze wist zeker dat ze uren naar hem had kunnen luisteren, het maakte niet uit waarover hij dan sprak. Echter toen hij zei dat hij vernoemd was naar zijn overleden opa, voelde Dani haar glimlach verdwijnen.
''Het spijt me.'' Zei Dani en licht betreurd keek ze hoe hij zijn hand uit de hare haalde, waardoor de warmte verdween en Dani liet haar hand weer langs haar lichaam hangen. Echter verbaasde ze zich toen Brahms weer glimlachte en vroeg waar haar naam vandaan kwam. ''Ehhh..'' Kwam er uit haar mond voor ze haar blik richtte op de woonkamer terwijl ze nadacht.
''Ik heb geen idee eigenlijk. Misschien is het een afkorting van Daniëlle, of dachten ze dat ik een jongen was en hadden ze in eerste instantie Daniël uitgekozen. Het kan me eigenlijk niet veel schelen.'' Ze haalde haar schouders lichtelijk op en staarde naar haar koude mok met thee. Ze had wel zin in een warme kop thee, en ze zou deze niet opnieuw koud laten worden.
''Wil je een kop thee?'' Vroeg ze aan Brahms terwijl ze de woonkamer in liep en haar mok met koude thee pakte en zich daarna naar de jongeman toe draaide. ''Ga maar ergens zitten, ik ben zo terug.'' Ze glimlachte kort naar hem en liep daarna naar de keuken toe. Toen ze langs het kleine tafeltje liep dat tegen de muur stond waar ze langs liep om naar de keuken te gaan, liet ze haar hand kort over haar meest geliefde trofee glijden. Het was dan wel niet de grootste die ze ooit gewonnen had, maar wel de trofee waar ze het hardst voor gewerkt had, samen met haar oude crew. Stiekem miste ze die dagen, maar het lot en haar studie hadden andere plannen. Zachtjes zuchtte Dani terwijl ze de keuken in liep en haar mok leeg goot in de gootsteen. Vervolgens pakte ze de waterkoker, goot die leeg en vulde het apparaat met nieuw water. Ze zette de waterkoker vervolgens op het standaard en drukte daarna het knopje in. Uit keukenkastje pakte Dani een tweede mok en koos daarna een theezakje uit. Kamille, een thee die je rustig zou maken. Daarnaast vond Dani het van tijd tot tijd best lekker. Nadat het water klaar was met koken goot Dani het water in de mokken en deed daarna de zakjes in het hete water. Ze nam de twee mokken in de handen en liep weer terug naar de woonkamer.
''Alsjeblieft.'' Zei Dani terwijl ze de mok voor Brahms op het tafeltje dat tussen hen in zat zette. Haar eigen mok zette ze op het tafeltje naast haar stoel. ''Ik heb kamille thee gepakt, ik hoop dat dat goed is.'' Vermeldde ze Brahms met een kleine glimlach. Ze trok haar benen op in haar stoel en keek de jongeman kort aan, voordat ze haar blik weer naar buiten wendde. Wat nu? Het was niet dat ze wist waar ze het over moest hebben met hem. Kort beet Dani op haar lip en begon wat aan haar t-shirt te frummelen, niet wetende wat ze moest doen en ze wist zichzelf ook geen houding te geven.

Re: [O] Excuse me, have we met before?

Dat hij op haar aanbod in ging ,was geen verassing. Dani zag dat hij langs haar keek, waarschijnlijk naar de voordeur van haar huis die ze open had laten staan. Echter bleef Dani naar hem kijken, zoekend naar dat ene wat het gevoel van herkenning bij haar getriggerd had. Was hij misschien iemand waarmee ze op school had gezeten? Ze kon het zich moeilijk voorstellen aangezien ze groot en deels haar jeugd in een andere staat had doorgebracht, maar misschien had hij dat ook gedaan. Je wist het maar nooit, de wereld kon op sommige momenten erg klein zijn. Toen de jongeman toegaf dat zij hem ook bekend voorkwam, voelde ze haar hart een slag overslaan. Een ongewoon iets, maar haar lichaam handelde. Opnieuw keek ze de jongeman voor een lange tijd aan, bestudeerde zijn gelaatstreken en kenmerkende markeringen. Het maakte niet uit hoe lang ze keek, ze kon niemand van haar oude scholen voor zich halen die er zo uit zag als hij. Dani was zo gefixeerd dat ze de flits niet opmerkte, waardoor ze schrok toen het gebulder van donder haar oren vulde. De jongedame kromp wat ineen en kneep haar ogen dicht. Normaal gesproken had ze geen enkel probleem met onweer, maar dan zat ze binnen. Veilig en beschermd. Dat was iets heel anders dan buiten staan, met een paraplu die naar de donkere hemel wees. Levensgevaarlijk, besefte ze zich. Ze knikte nadat de jongeman zei dat hij zijn fiets op de stoep ging zetten, ze hoorde zijn woorden maar nam ze niet echt in zich op. Echter volgde ze hem wel met haar blik. Hij verliet de droogde die de paraplu bood en stapte de regen weer in. Zijn fiets sleepte hij naar het hek dat tussen haar huis en dat van haar buren geplaatst was. Ze fronste bij het aanzicht ervan, misschien moest ze dat hek maar eens op gaan knappen zodra het knap weer was, en als ze er tijd en zin in had. Binnen enkele seconden stond de jongeman weer onder haar paraplu. Zijn suggestie om de paraplu over te nemen verbaasde haar en zonder echt antwoord te geven liet ze hem de paraplu overnemen. Ze keek hoe zijn vingers zich om het handvat slopen, vlak boven de hare. Ze vroeg zich af of zijn vingers warm aan zouden voelen als ze de hare aanraakte. Na nog een seconde naar haar hand e hebben gekeken liet ze de paraplu los en haar arm hing weer langs haar zij. Zonder verder nog wat te zeggen keerde Dani haar blik naar de grond en begon ze richting huis te lopen. Het was maar een paar meter lopen en zodra Dani haar gang in liep draaide ze zich weer om naar de jongeman, die achter haar aan het huis in liep, maar daarvoor nog even haar paraplu in- en uitklapte zodat de regen er vanaf vloog. Hij sloot de deur achter zich en zette de paraplu terug in de bak waar Dani het in eerste instantie uit had gepakt. Zachtjes beet Dani op haar lip voordat ze aanstalten maakte om naar de woonkamer te lopen, maar de jongeman hield haar tegen door te praten. Dani draaide zich naar hem toe en glimlachte.
''Geen dank.'' Zei ze terwijl haar blik naar zijn hand gleed en voorzichtig de hare naar hem uitstak. Haar hand leek iel en zeer klein in vergelijking met die van hem, hij zou met gemak haar hele vuist kunnen omvatten met zijn hand. Nadat hij zich voorgesteld had als Brahms keek ze hem weer aan. Brahms, een ongebruikelijke naam vond ze en dat maakte haar nieuwsgierig naar de afkomst ervan. Ze stak haar hand in de zijne, en schudde die. Zijn vingers voelde inderdaad warm aan en een kleine glimlach sierde haar gezicht. ''Dani.'' Zei ze terwijl ze hem haar glimlach liet zien.
''Mag ik vragen waar jouw naam vandaan komt? Ik heb hem nog nooit eerder gehoord. Is het Hebreeuws? Keltisch?'' Ze schoot de vraag op hem af terwijl ze zijn hand nog steeds vast hield, en de glimlach die zijn gezicht sierde leek hem wel te laten gloeien. Haar adem stokte er kort van, te samen met opnieuw een overslaande hartslag. Het was vreemd hoe gemakkelijk ze zich met hem voelde. Ze wist zeker dat hij geen kwaad wilde doen, dat was wat haar meestal-gelijk-hebbende-onderbuikgevoel haar influisterde.

Re: [O] Excuse me, have we met before?

'You haven't.''
''Well, regardless, thanks. For everything. For being marooned here with me.'' I scan the vastness that's all around me. So beautiful and isolating.
''You don't have to thank me, you know that,'' she says easily, but there's a rare intensity in her gaze. She pats my arm, glancing towards the cabin. ''It's getting dark and I've got soup on the stove. Come inside? We'll talk some more over dinner.''
''I'll be right in.'' I listen to her trudge away, the bang of the screen telling me she's inside.
Shadow moves closer, bobbing her head, her eyes never leaving me. Somehow I can feel that she knows more, senses more, than even Isabel.
What aren't you saying? What are you planning?
I climb off the fence and sweep my hand down her strong neck. The curls of her darkness wrap around my fingers, following my movement. She feels like sun-warmed silk. Like steadiness.
''We're going after Sebastian tonight, girl.'' I tell her. ''It's time to make things right.''

◦◦◦◦◦◦◦◦

Met een diepe zucht sloeg Dani haar boek dicht en keek de jongedame door het raam naar buiten. Het was voorspeld dat het zou gaan regen, maar dit was een hoosbui. Haar boek legde Dani naast zich, op het kleine tafeltje die tegen de comfortabele stoel aan stond. De mok met thee die ze voor zichzelf had ingeschonken was onderhand koud geworden. Er waren ook heel wat uren voorbij gegaan, merkte Dani op. Ze was te diep in haar boek verzonken geweest om het op te merken, echter was het boek uitgelezen en moest Dani opzoek gaan naar een nieuw boek om te lezen. De regen die buiten viel hypnotiseerde haar een beetje, ze bleef er maar naar kijken terwijl mensen buiten renden om sneller bij hun bestemming te komen, in de hoop dat ze droger aan zouden komen. Vast niet, dacht Dani bij zichzelf terwijl ze zich wat uitrekte en met haar hand het dekentje gladstreek dat ze over haar schoot had gedrapeerd. Ze had zich vanochtend wat futloos gevoeld en had besloten de dag te spenderen met een boek en thee. Dani pakte de rand van het dekentje vast en trok deze op tot haar schouder, terwijl ze nog steeds naar buiten keek. Het weer en haar humeur waren een match. Allebei grauw en 'gloomy' . Ze kon het niet anders beschrijven. In haar gezichtsveld kwam een fietser, die zo te zien maar al te graag snel naar zijn bestemming wilde. Zoals ieder ander mens in deze bui. Op een gegeven moment stuit de fietser op iets wat op de weg ligt, beter gezegd was dat zijn voorwiel en beetje weg viel in de weg. Dani fronste haar wenkbrauwen terwijl ze keek hoe de jongeman van zijn fiets afstapte en deze naar de zijkant van de weg duwde. Langzaam stond Dani op, en liet daarbij haar dekentje op de grond vallen. Een gevoel van medelijden overviel haar, en de behoefte om te helpen zwol aan. Ze bleef nog even kijken voordat ze naar de voordeur toe liep. Uit de paraplubak pakte Dani de grootste paraplu die er was, trok snel een paar versleten gympen uit en opende de voordeur. De geur van regen vloog haar neus binnen en ze haalde één maal diep adem, voordat ze de paraplu opende en naar buiten liep. Ze was zich vaag bewust van haar oude joggingbroek en versleten t-shirt, te samen met de slordige knot op haar hoofd maar mensen liepen hier vaak genoeg in hun comfortabele kloffie buiten. Uitzonderingen daar gelaten. Snel liet Dani naar de jongeman toe, die met zijn rug naar haar toe stond en ze tilde de paraplu hoog op, zodat deze ook over de jongeman heen ging. Hij was een stuk langer dan Dani. ''Hulp nodig?'' Vroeg ze aan hem. Kort keek Dani naar de fiets van de jongeman en zag de knik erin zitten. Hij moest best hard zijn gegaan wil je zo'n knik in je wiel krijgen. Vervolgens wendde ze haar blik van de fiets af en keek de jongeman aan. Bij het zien van zijn ogen fronste Dani kort. Die ogen kwamen haar op één of andere manier bekend voor, ze kon alleen niet verklaren waarom. Voor zover zij wist had ze hem nog nooit gezien maar toch knaagde het gevoel van bekendheid aan haar. De vraag die op haar tong begon te branden glipte eruit voordat ze er eigenlijk erg in had.
''Sorry als dit raar en ongepast overkomt , maar hebben wij elkaar al eens ontmoet?''