Search for posts by Chouette
First Page | « | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 ... 9 | » | Last
Search found 90 matches:
Re: ORPG | Gamers don't die, they respawn
from Chouette on 01/06/2018 03:13 PMDat hij zich zo lang had in kunnen houden, was al een hele kunst geweest. Hun zoenpartijen waren nooit verder gekomen dan gewoon zoenen en wat verdwaalde handjes, zelfs niet wanneer dat 's avonds laat in bed gebeurde. Ze had het niet gewild en daar had hij zich aan gehouden, maar nu ze van mening was veranderd, ontkende hij niet dat hij hiernaar gesnakt had. Het voelde goed nu, het mocht en met elke aanraking wilde hij dichter bij haar zijn. Misschien was het nu zelfs nog wel beter, omdat hij er zo lang op had moeten wachten. Elke keer dat hij had gedacht dat ze misschien toch- misschien nu- zou ze-, maar zich dan toch omdraaide om te gaan slapen voor hij er zeker van had kunnen zijn, hadden dat verlangen om haar te hebben vergroot. Nu hoefde hij niet meer voorzichtig te zijn of te wachten op het moment dat hij iets deed waardoor ze hem tot halt riep. Het was heerlijk.
Hij voelde hoe haar vingers in zijn nek minuscuul bewogen, maar hoe kleiner de aanraking, hoe groter zijn verlangen werd. Hij wilde die handen op zijn huid voelen, dat die vingers elke centimeter van zijn lichaam in brand zetten met hun aanraking. Zelfs van haar stem wilde hij meer. Kleine, genietende geluidjes die hij in zijn geheugen zou planten om nooit meer te vergeten.
Heel even gierde er paniek door zijn lichaam, toen ze zijn hoofd in haar handen nam en hem lostrok van haar nek. Ze zou toch niet tóch-? Maar hij werd gerustgesteld door haar lippen op de zijne, een kus die van zijn part nog veel langer had mogen duren. Hij zou er nooit genoeg van krijgen om haar te zoenen. Haar zachte, volle lippen met een onderlip die perfect was om zachtjes plagend op te bijten. Even dacht hij dat zij nu van plan was om zijn nek te kussen, maar dit was nog veel beter. Met gesloten ogen dacht hij een dankgebedje aan elke god die hij in die korte tijd kon bedenken en er klonk een kreunend geluidje uit zijn keel toen ze die woorden sprak en haar aandacht op zijn oorlel richtte. Toen draaide hij zijn hoofd zo dat hij haar nog eens kon zoenen: een lange, diepe zoen nu. Zijn handen gleden van waar ze rustten naar onder haar bovenbenen om daar grip te vinden voor hij opstond en haar daarbij optilde. Eventjes bleef hij staan om zijn evenwicht te vinden, maar begon toen richting de tent te lopen met haar in zijn armen. Het was maar een paar stappen naar de tent en hij was zichzelf innig dankbaar dat hij het voor elkaar kreeg om niet te struikelen. Voor de opening zakte hij op zijn hurken en boog ietsje voorover in een kus.
Wil je me lijmen als ik breek?
ReplyRe: ORPG | Gamers don't die, they respawn
from Chouette on 01/06/2018 03:13 PMEr waren zoveel zorgen. Zoveel dingen om je druk om te maken. Maar het verbaasde hem hoe veel van die zorgen en problemen verdwenen zodra Clarke besloot om op zijn schoot te gaan zitten en daardoor een paar ideeën in zijn hoofd te brengen die heel veel van zijn gedachten in beslag namen. Gevecht wat? Clubje spelers wie? Game hoe? Alles leek als sneeuw voor de zon te verdwijnen, behalve het gevoel van haar lichaam onder zijn vingertoppen en haar gewicht op zijn bovenbenen. Zeker toen hij voelde hoe ze reageerde op zijn aanraking, al was het maar een klein beetje, had hij door dat hij op het goede spoor was.
Hij wilde zijn ogen al sluiten en het laatste stukje tussen hun lippen in overbruggen, maar hield stil toen ze sprak. Zijn ogen, half gesloten, sprongen open toen hij de betekenis van die woorden begreep. Volgens mij begin ik van je te houden. Die acht woordjes die elk hun eigen waarde toevoegden aan de waarde van de volledige zin lieten de heerlijkste rilling ooit over zijn rug glijden. Ooit wilde hij die woorden niet van een ander horen. Nu wilde hij niets liever dan ze uit haar mond horen. Zijn lippen hingen een stukje open in een bevroren houding, tot hij weer tot zichzelf kwam en naar voren boog en zijn mond op de hare drukte, wat vuriger dan bij een normale kus. De liefdesverklaring was zo... zo ontzettend Clarke.
Het duurde even voor hij zijn hoofd een stukje terugtrok, maar toen hij dat deed hield hij zijn gezicht zo dicht mogelijk bij het hare en zei zonder haar aan te kijken: "Volgens mij hou ik ook van jou." De woorden rolden als vanzelf over zijn tong naar buiten. Alsof er geen ander antwoord op die vraag bestond. Toen gaf hij haar nog een kus, en leunde wat naar achteren om haar aan te kijken. De hand die op haar rug lag, gleed wat verder naar boven en streelde de zachte donshaartjes die daar zaten. Nu, op dit moment, hier, had hij geen twijfels over wat hij wilde. Hij wilde háár. Haar liefde, haar lichaam, haar alles. En hij was er zo'n 99% zeker van dat zij hetzelfde voelde voor hem. Hij trok haar nog iets dichterbij op zijn schoot en kuste haar nog een keer op de mond, voor hij een spoor over haar wang en kaaklijn trok om zijn kussen zoenen naar haar nek te verplaatsen.
Wil je me lijmen als ik breek?
Re: ORPG | Gamers don't die, they respawn
from Chouette on 01/06/2018 03:13 PMKon deze avond maar voor altijd duren. Dan kwam er geen morgen en zouden ze niet van dit plekje weg hoeven, dan bleef alles gewoon hoe het was. Diertje boven het spit, haardvuurtje, samen gezellig op de bank... Huisje boompje beestje, toch? Was het maar zo'n feest. Hij zou er alles voor over hebben om nu gewoon thuis te zijn en écht met haar op de bank te zitten, ver weg van deze rotgame.
"Je bent de eerste," glimlachte hij, en liet zijn blik even afdwalen naar haar lippen voor hij weer terugkeek naar haar ogen. "Maar ook de eerste die me dood gedierte brengt, eigenlijk." Hij deed even of hij er diep bij nadacht, maar trok zijn gezicht weer in de plooi. Dit was best een makkelijk spelletje om vol te houden als ze er beide maar genoeg in geloofden. Grapje hier, glimlachje daar, en het leek alweer bijna goed te zijn.
Toen ze haar blik afwendde, bleef hij naar haar kijken. Zodra ze even de concentratie verloor, was de verandering in haar gezicht al te zien. Haar mondhoeken trokken iets naar beneden en haar ogen stonden dof als ze maar eventjes een moment leek te krijgen om haar gedachten door te laten schemeren. Hij zou willen dat hij haar niet met deze last opzadelde. Als hij in de problemen kwam, was dat ook voor haar een hel. Een rilling trok over zijn ruggengraat toen hij eraan dacht dat ze misschien wel helemaal niet samen verder zouden trekken vanaf dit plekje. Niet aan denken, niet aan denken. Heel even dacht hij iets fout gedaan te hebben toen ze zijn arm van haar afschudde, maar trok verbaasd zijn wenkbrauwen op toen ze op zijn schoot kwam zitten, nog dichterbij dan ze net was geweest. Als vanzelf dwaalden zijn handen naar haar heupen en nestelden zich in haar taille, ervan genietend hoe haar handen over zijn huid gleden. De kleinste aanraking van Clarke zorgde al voor spanning onder zijn huid, waar hij meer en meer van wilde. Hij zuchtte tevreden en sloot zijn ogen toen hij voelde hoe zijn nekharen overeind kwamen toen haar nagels over zijn huid gleden en liet één van zijn handen onder haar shirt glijden en legde die op haar rug om haar ietsje dichterbij te trekken.
Zijn andere hand gleed langs haar billen naar haar bovenbeen, maar hield stil toen ze haar vraag stelde. Hij opende zijn ogen om haar aan te kijken, maar kon zo snel niet op een antwoord komen. Dus bleef hij eventjes stil, terwijl de duim van de hand op haar rug kleine rondjes op haar huid maakte. "Nee, dat was het niet. Ik weet het niet... Ik wilde niet dat ze jou iets aandeden." Haar blik boorde een gat in zijn hart, zo verdrietig zag ze eruit. "En ik wilde mezelf bewijzen, denk ik. Laten zien dat ik ook wel iets kan." Zijn stem zwakte af, tot het laatste woord amper meer dan een fluistering was. Hij wilde zich verontschuldigen, maar bedacht zich dat dat de stemming alleen maar meer onderuit zou halen. Daar was het dan. Zijn grootste onzekerheid in dit spel. Zijn angst dat hij niet goed genoeg was voor... voor alles, eigenlijk. Dat de rest allemaal maar beter was dan hij als het op echte skills aankwam.
Wil je me lijmen als ik breek?
Re: ORPG | Gamers don't die, they respawn
from Chouette on 01/06/2018 03:12 PMClarkes zwaard was beter dan zijn wapens. Het had hogere stats en had al veel meer markeringen. Hij had gemerkt dat een wapen zich beter aanpaste aan zijn eigenaar als ermee gevochten werd, het reageerde beter en sneller en bracht meer schade toe. Hopelijk gold dat ook voor iemand die dichtbij de eigenaar stond, emotioneel gezien. En ten slotte was een zwaard een veel betere optie dan een boog bij een duel. Met een dolk zou hij weinig uit kunnen halen, zeker niet met dit zwakke excuus voor een dolk. Kortom: hij schreef zijn eigen doodvonnis als hij zijn eigen wapens gebruikte. Maar toch... Kon hij dit maken?
Hoewel haar woorden nep aanvoelden, vond hij het toch lief dat ze hem probeerde op te vrolijken. En daarbij waarschijnlijk ook zichzelf. "Je hebt gelijk," antwoordde hij dus maar. Er was geen enkele waarde aan die woorden gebonden, maar het laatste dat hij wilde was een zinloze discussie voeren over hoe ze er nu het beste van wilde maken. Het was raar en hij snapte het niet, maar om de een of andere manier was alle strijdlust die bij zijn uitdaging in zijn lijf had gezeten, vervlogen. Alles wat er overgebleven was, was een irritant stemmetje dat alleen maar de woorden 'je gaat verliezen, je kan toch niet winnen' bleef herhalen. Hij hoopte, meer dan hij ooit iets gehoopt had, dat zijn tegenstander morgen een hart had en hem niet tot het einde zou drijven. Hij zette door een paar handbewegingen en instellingen het vlees boven het spit zodat het kon gaan roosteren en hij niet op hoefde te staan. Zo kon hij naast Clarke blijven zitten.
"Je bent lief," zei hij. Hij sloeg een arm om haar heen en trok haar wat dichter tegen zich aan. Ondanks alles was ze bij hem gebleven en er zat zoveel liefde in haar hart dat ze langzaamaan naar hem open begon te stellen. En het voelde zoveel beter om haar liefde zo voor zich te winnen, dan wanneer ze zich vanaf het begin al aan hem overgegeven zou hebben.
Wil je me lijmen als ik breek?
Re: ORPG | Gamers don't die, they respawn
from Chouette on 01/06/2018 03:12 PMHij wilde iets om handen hebben. Bezig blijven, dan bleven de gedachten weg. Als hij nu te veel ging nadenken, zou de moed hem in de schoenen zinken. Eén simpele gedachte aan morgen was al genoeg om het gal tot in zijn strot te laten komen. Hij wandelde achtjes rond hun tent en vuurtje, ging zitten, stond weer op en ging de tent in om daar zogenaamd wat te zoeken. Dan weer naar het vuur om er een beetje in te porren. Weer zitten, zijn boog tevoorschijn halen om zijn hand erover te laten glijden. In gedachten verzonken staarde hij naar het donkerbruine hout, waar, had hij pas opgemerkt, donkergroene inkervingen in waren komen te staan. In een sierlijk patroon gingen de lijnen rond de hele boog en soms, als hij met gespannen boog richtte op een prooi bij het jagen, leken de lijnen een soort doorschijnend jade te worden in plaats van het mosgroen dat ze anders waren.
Hij zat nog steeds naar het wapen te staren, toen Clarke aankondigde dat ze ging jagen. "Ja, da's goed." Hij reikte de boog aan en haalde de pijlenkoker van zijn rug, die hij haar ook aangaf. Ze werd vast net zo gek van zijn gedrag als hijzelf. De rust leek hem niet te kunnen vinden en hij betwijfelde of hij vanavond überhaupt de slaap zou kunnen vatten. Eventjes zat hij in de flakkerende vlammen van het vuur te staren, maar al snel gleed zijn blik naar het zwaard dat verlaten naast hem op de grond was gegooid. Het lemmet stak een stukje uit de schede, maar had niet de gloed die het had als Clarke het ding vasthad. Een belachelijk idee vormde zich in zijn hoofd, maar hij wendde zijn hoofd af alsof het daarmee afgedaan was. Maar zelfs zonder het zwaard in zicht dacht hij eraan. Het idee had zich in zijn hoofd geplant en had zich al genesteld. Het was belachelijk en ze zou immens pissig op hem zijn. Dat moest dan maar.
Als een kind dat betrapt werd op het stelen van een koekje, schrok hij op toen Clarke het kamp weer opstapte. Hij had in gedachten verzonken in het niets zitten staren, denkend aan het verloop van morgen en wat hij van plan was te doen. Hij voelde zijn hart in zijn keel kloppen, maar beval zichzelf om normaal te doen.
"Perfect, ik rammel," zei hij met een lachje. Grapje. Zijn binnenste zat tot de nok vol met zenuwen en hij was als de dood dat hij over zijn nek zou gaan als hij het bradende vlees zou ruiken.
Wil je me lijmen als ik breek?
Re: ORPG | Gamers don't die, they respawn
from Chouette on 01/06/2018 03:11 PM"Sorry."
Meer viel er niet te zeggen. Hij kon niks anders meer zeggen. Hij voelde de brok in zijn keel en moest een paar keer slikken om hem te onderdrukken. Het was kut om te zien hoe veel pijn ze had en dat ze wist dat ze machteloos was om hem op andere gedachten te brengen. Maar toch omarmde ze hem, en het was alles wat hij op het moment even wilde. Haar dichtbij hem hebben, zonder haar en haar betraande gezicht onder ogen te komen. Hij voelde zijn ogen branden en terwijl ze dicht tegen elkaar aangedrukt stonden, rolden er een paar hete tranen over zijn wangen. Hij haatte het om te huilen, maar op het moment kon het hem geen moer schelen. Net voor ze hem losliet, drukte hij haar nog ietsje steviger tegen hem aan.
Haar opmerking liet hem, ondanks alles, door zijn met tranen volgelopen ogen glimlachen. Hij veegde met zijn mouw zijn tranen weg en knikte met een lachje. "Dat is goed." Hij zou haar ervoor bedanken. "Dat verdien ik wel, denk ik." Hij liet zijn arm zakken en drukte een kus op haar voorhoofd. "Ik weet niet wat ik zonder jou zou moeten." En dat was niet gelogen. Clarke had hem zoveel gegeven hier, qua training en kennis, maar ook van zichzelf. Haar vriendschap en haar liefde. Hij zou verloren zijn zonder haar, ze had het voor elkaar gekregen om in zo'n korte tijd al zo veel voor hem te betekenen. Hij keek haar even zwijgend aan, even zonder woorden paraat, maar zuchtte toen en stapte aan de kant zodat ze zij aan zij stonden. "Kom," zei hij simpelweg. "We kunnen hier niet blijven en m'n hoofd staat er niet naar om nog heel ver te lopen vandaag. We gaan terug." Dat leek hem het beste. Als ze vandaag nog ver zouden lopen, zou hij morgen dat hele eind weer terug moeten. Dat was hij nou net niet van plan. Hun vorige slaapplek was een prima plekje, ze zaten redelijk beschut van het pad en er was genoeg voedsel te vinden. Het zou een stap achteruit zijn van hun voortgang en hun planning, maar het moest maar.
Wil je me lijmen als ik breek?
Re: ORPG | Gamers don't die, they respawn
from Chouette on 01/06/2018 03:11 PMHaar geschreeuw en haar tranen waren een rechtstreekse steek in zijn hart. Ze zag er doodsbang uit. Doodsbang voor zíjn leven. Dat raakte hem harder dan hij wilde toegeven. Er waren weinig mensen die hem ooit zo bezorgd aan hadden gekeken, dat stelletje was op één hand te tellen. Alle anderen gaven niet echt om hem. Alle mensen op zijn feestjes, alle klasgenoten en alle sportvrienden: wanneer hij een avondje wilde drinken waren ze er als de kippen bij, maar toen hij een keer in het ziekenhuis had gelegen hoorde hij ineens van niemand meer iets. Het kon hem niet schelen. Gewoon je hoofd opheffen en grijnzen, laat het allemaal maar langs je heen gaan. Hier een keertje proosten, een sigaret van die bietsen en hij was weer beste maatjes voor een avond. Maar niemand van die mensen zou ook maar een traan gelaten hebben over zijn plotselinge verdwijnen. Hoogstens een 'hè kut, bij wie gaan we nou dat feestje houden?'
Clarkes stem ging door merg en been. Hij kromp erdoor ineen als een getrapte hond. Hij wilde dat ze stopte met schreeuwen, zodat hij het kon uitleggen. Zo goed en kwaad dat kon, in ieder geval. Als hij überhaupt een uitleg had. "Ik heb echt wel genoeg hersens dat ik stop voordat het te laat is!" riep hij gefrustreerd terug. "Als ik dreig te verliezen, geef ik me gewoon over en geef ze mijn wapens. Dat is alles wat zij willen!" Als ze hadden waar ze op aasgierden, dan zouden ze weer weg gaan. Ze leken hem geen sadisten die hem door zouden laten vechten tot hij een leven opgebruikt had. "Als hij zo veel sterker is, dan kom ik daar snel genoeg achter." Ze kon zeggen wat ze wilde, maar ze zou hem niet overtuigen.
Hij had nog een argument naar boven willen brengen, maar haar vraag, een simpel 'en wat als je wel doodgaat?', ontnam hem alles wat hij had kunnen zeggen. De stilte die tussen hen in kwam, leek een hele tijd te duren. "Ik ga niet dood," antwoordde hij met een piepklein stemmetje. Hij leek er ineens een stuk minder zeker van. Ze had een punt. Maar als hij hier nog langer op door zou gaan, dan zou hij zelf ook alle moed verliezen. Dan vocht hij sowieso een verloren strijd.
"Dat kan niet, Clarke." Hij schudde zijn hoofd en reikte zijn arm uit om zijn hand op haar arm te leggen. "Als we ervandoor gaan, dan vinden ze ons. Vroeg of laat. En als er dan niet al een doodvonnis over ons heen hangt, komt dat wel als ze ons vinden." Wie wist wat deze lui zouden doen als ze er ingeluisd waren. Als ze niet al op een paar meter afstand in de struiken zaten om hem in de gaten te houden en te zorgen dat ze er niet tussenuit knepen. "En ik heb het beloofd. Zij mogen dan wel niet eerlijk zijn, ik ben dat wel. Laat me dit doen, Clarke." Hij keek haar smekend aan en liet zijn hand van haar arm glijden zodat zijn armen lusteloos langs zijn lichaam hingen. Alle kracht was uit hem gevloeid en alles wat er overgebleven was, was een miserabel hoopje wanhoop.
Wil je me lijmen als ik breek?
Re: ORPG | Gamers don't die, they respawn
from Chouette on 01/06/2018 03:11 PMDe schrik sloeg hem om het hart toen de man op hem afstapte en Adrian nog steeds stevig vastgehouden werd door de ander. Hij kneep zijn ogen al samen in de angst dat hij een klap in zijn gezicht zou krijgen, maar hij had niet verwacht dat hij vastgegrepen zou worden. Geschrokken hapte hij naar adem, maar zijn ogen spuwden vuur terwijl hij de man aankeek. Als blikken toch eens konden doden. Hij rukte zijn gezicht net weg toen de man hem weer losliet en onderdrukte de neiging om uit walging voor zijn voeten op de grond te tuffen. Hij had nog nooit in zo'n korte tijd zo'n grote hekel aan iemand gekregen.
Toen zijn armen losgelaten werden, trok hij kwaad zijn kleding recht en keek de mannen vuil aan. Maar die blik verzachtte toen hij naar Clarke keek, die naar hem toe was gesneld en er doodsbang uitzag. De katachtige blik die hij in zijn ogen had verdween en maakte plaats voor een mengeling van opluchting, verwarring en angst. Had hij iets gedaan waarvan hij de consequenties niet zag, of had ze gewoon geen vertrouwen in hem? Hij wierp de man nog één blik toe, toen die een tijd en plaats noemde. Adrian nam niet eens de moeite om het te bevestigen. Zelfs als het een ontzettend stomme keuze bleek te zijn, zou hij er nu niet meer onderuit komen. Als ze nu verdwenen met zijn tweetjes, zouden ze vroeg of laat toch weer gevonden worden. Er waren weinig verschillende richtingen waar je heen kon, als je volgens de bedoeling van het spel speelde.
Geschrokken zette hij een stap achteruit, toen ze hem duwde. Clarkes ogen waren rood en ze was overstuur, nog meer dan toen ze net door de mannen vastgehouden werd. Met grote ogen keek hij haar aan, voor hij haar bij de polsen vastgreep en haar naar zich toe trok. "Clarke," zei hij, en toen nog een keer harder. "Clarke!" Tot zijn eigen frustratie voelde hij ook tranen achter zijn ogen prikken. "Ik gá geen levens verliezen. Daar pas ik echt wel op." Hij liet haar los en drukte zijn nagels in zijn eigen handpalm om zijn emoties de baas te blijven. De kans was groot dat hij wel levens zou verliezen. Natuurlijk wist hij dat. Maar liever dat dan dat hij zich gewonnen gaf zonder ervoor te vechten. Misschien was het dom. Waarschijnlijk was het dom. "Ik ga niet dood! Denk je echt dat ik wat wij hier hebben gewoon weg zou gooien, gewoon om mezelf maar te bewijzen?" Hij probeerde het tegen te houden, maar slaagde er niet in om te voorkomen dat zijn stem brak. Hij herpakte zich en herhaalde in een wat kalmere toon: "Ik ga niet dood. Echt niet. Dat doe ik je niet aan."
Wil je me lijmen als ik breek?
Re: ORPG | Gamers don't die, they respawn
from Chouette on 01/06/2018 03:10 PM"Oh, godver. Kóffie," verzuchtte hij gelukszalig. "Daar had je nou nèt niet over moeten beginnen." Er waren van die dingen die je geen moment miste, tot er één keer de aandacht op gevestigd werd. Dan kon je ineens nergens anders meer aan denken. Zoals koffie. Of een warme douche. Of sigaretten. Of familie. Hoe zouden die het nu hebben? Het was zo'n rare gedachte dat hun leven ook gewoon door ging. Elke dag die hier verstreek, verstreek daar ook. Maar terwijl hij liep, en liep, en vocht, en liep, en trainde, en liep, en sliep, wat deden zij? Niets anders dan normaal, waarschijnlijk. Werken. Koffie drinken. Dat soort dingen.
Zouden ze wel eens bij hem zijn? Of tegen hem praten? Met de gedachte dat hij, als ze al tegen hem praatten, niet zou weten wat ze tegen hem zeiden, trokken zijn mondhoeken naar beneden. Hij miste de gesprekken die hij met ze had. Zijn familie. Jonah, zijn beste vriend. De geheimen die hij bij ze kwijtkon en de lol die hij met ze had. Zou het nog wel hetzelfde zijn wanneer hij terugkwam? Áls hij terugkwam.
Clarkes aanval kwam volledig onverwachts. Hij had geen moment om zich schrap te zetten, dus tuimelden ze allebei zodra ze haar gewicht op hem zette op de grond. Met een bons belandden ze op de bosgrond en hij wilde protesteren, tot ze hem omdraaide en haar lippen op de zijne drukte. Het was volledig onverwachts, maar hij klaagde niet. Van de schrik bekomen drukte hij zijn lippen terug op de hare en liet zijn handen afdwalen naar haar benen. Langs haar knieholtes liet hij ze naar haar dijbenen gaan en wilde ze net nog iets hoger laten gaan, toen ze opschrokken van een stem. Clarke werd van hem af getrokken en hij wilde zelf ook overeindkrabbelen, maar werd in zijn nekvel gegrepen en hij had nog net tijd om kwaad "Hé!" te roepen voor ook hij overeind werd getrokken. Zijn hand ging naar zijn zij, waar hij zijn dolk had, maar voor hij bij het heft kon, werden zijn armen naar achteren getrokken en voelde hij twee stevige handen om zijn onderarmen. "Nou hé, wapens zijn nergens voor nodig," klonk een diepe stem vlak achter hem met een geamuseerd toontje. Die stem was veel te dichtbij. Adrian rukte zijn hoofd aan de kant en probeerde los te stribbelen uit de greep van de man die hem vasthad, maar diens handen hadden zich als boeien om zijn armen gezet. Met een felle ruk probeerde hij het nog eens, maar er kwam gewoon geen beweging in. In een normale scene had hij hier een goed stel blauwe plekken aan overgehouden.
Zijn ogen zochten Clarkes blik, maar ze keek strak langs hem heen en keek alsof ze een lijk had gezien. Zo goed en kwaad het kon keek hij om, waar net een vierde man tevoorschijn kwam. Waar hij had gezeten en hoe lang ze er al hadden gezeten voor ze hen opgemerkt hadden, hij had geen idee. Het gaf hem de rillingen. De vierde man maakte de cirkel compleet en had zo'n aura om hem heen dat je niet om zijn aanwezigheid heen kon. Hij trok alle aandacht naar zich toe. Er hing een afwachtende sfeer in de lucht sinds de vierde man zijn aanwezigheid bekend had gemaakt, alsof ze een bevel wilden. En dat kwam er ook. Maar niet naar de andere drie mannen, verbazingwekkend naar Adrian en Clarke. "Open je inventaris." Blafte de man, en Adrian was even te verbaasd om te reageren. Serieus? Werden ze nou gewoon beroofd? Waren deze lui zelfs in een game te achterbaks om eerlijk aan hun spullen te komen?
Adrian voelde de greep om zijn arm verslappen, maar bewoog zich niet. Het was alsof zijn lichaam dienst weigerde te doen, maar ook omdat hij het gewoon vertikte. Wat wilden ze doen, dan?
De greep verstevigde net zo plots als die verslapt was. Maar nu gebruikte de man Adrians arm als een soort marionet, zonder de touwtjes. Hoewel hij het zelf niet wilde, maakte zijn arm toch de beweging die nodig was om zijn inventaris te openen en de man achter hem vol zicht had op alles wat daar inzat. Het voelde ontzettend naar. Het liefst had hij de inventaris weer gesloten en had zich losgerukt, de man bevond zich al veel te lang in zijn persoonlijke ruimte.
"Deze heeft niet heel veel, maar er zitten wat goede dingen tussen. We nemen gewoon alles," zei de man na een blik op alles wat hij in zijn inventaris had, alsof hij een boodschapje aan het doen was. Adrian klemde zijn kaken op elkaar en deed nog een futloze poging om weg van de man te komen. "Rot eens op, zeg!" snauwde hij pissig. "Hebben jullie niets beters te doen dan anderen beroven?"
De vierde man lachte alsof hij iets heel grappigs had gezegd en keek naar Adrian. "Jullie hebben hier je romantiekverhaaltje, wij doen dit met onze tijd. Dus doe nou niet moeilijk, wat had je willen doen? De politie bellen?"
Hij dacht razendsnel na. Hij moest iets verzinnen om tijd te rekken Ze aan de praat houden, of zo. Hij zou zich niet zomaar gewonnen geven. "Ik daag je uit voor een gevecht. Als ik win, laten jullie ons met rust."
"En als je verliest?" vroeg de man met een hooghartige grijns.
Adrian aarzelde. Als hij nu een hoge prijs zei, zou het heel nadelig voor ze zijn als hij daadwerkelijk verloor. Maar er zat niets anders op. "Dan krijgen jullie onze wapens."
Wil je me lijmen als ik breek?
Re: ORPG | Gamers don't die, they respawn
from Chouette on 01/06/2018 03:10 PMHij werd wakker met de geur van haar haar in zijn neus. Een combinatie van sinaasappel en een of andere bloem, waarschijnlijk, die hem inmiddels bekend was geworden. Het leek alsof ze net de vorige avond gedoucht had en haar haar lekker ingezeept had. In werkelijkheid was dat niet zo. Al het vuil leek van hun lichaam af te glijden zonder het zich ooit ergens aan te hechten, waardoor haar ook nooit vet werd. Handig, maar onwerkelijk. Hij zou een moord doen voor een lange, hete douche.
Toen Clarke de tent uitkroop, verdween ook de geur. Hij wilde haar bijna terugtrekken, haar tegen zich aandrukken en nog even die sinaasappelgeur inademen, maar dat was wat veel van het goede. Overigens had hij haar toch niet kunnen grijpen voor ze de tent al uit was. Wat een ochtendmens. Vroeger (god, vróéger!), voordat ze in de game zaten, bestond zijn ritme in de weekenden en vakanties uit tot diep in de nacht opblijven en pas om één uur 's middags weer zijn bed uitkomen. Maar hier konden ze zich dat niet veroorloven, het leven was bedoeld voor overdag. 's Nachts kwamen de beesten hun hol amper uit en overigens was het pikdonker, je kon buiten amper een hand voor ogen zien als er een wolk voor de maan stond.
Zonder Clarke naast zich was er weinig aan in bed. Hij opende zijn ogen, sloeg de deken van zich af en kroop de tent uit, waar hij haar voorbeeld volgde om in zijn menu zijn normale kleding aan te tikken. Met wat blauwwitte fonkeltjes veranderde zijn slaapoutfit in de makkelijk in te bewegen maar beschermende outfit die hij al een tijdje droeg. Als hij nog een level zou stijgen, moesten ze misschien weer eens naar een smid om een betere uitrusting te halen. Hij draaide zich om naar de tent en opende de inventaris om het ding er terug in te stoppen. Hoe sneller ze weer op pad waren, hoe beter. Met behulp van Clarkes training gingen ze met sprongen vooruit, maar nog altijd had hij het gevoel dat ze hem altijd een stapje voor bleef. Als hij vooruitging deed zij dat ook, maar andersom was dat niet altijd het geval. Ze leek de dingen sneller onder de knie te hebben. Kwestie van talent, misschien. Voor zover je hier talent nodig had om je skills te verbeteren.
Ze gingen maar meteen op pad, er was geen tijd te verliezen. Er was nooit tijd te verliezen. Hij wierp nog een laatste blik op het kamp om zich ervan te verzekeren dat ze niets waren vergeten en begon toen met een broodje in zijn hand te lopen, met Clarke aan zijn zijde.
Wil je me lijmen als ik breek?