Search for posts by Asset
First Page | « | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 ... 16 | » | Last
Search found 156 matches:
Re: ORPG] He's more myself than I am...
from Asset on 10/09/2018 01:41 PMFynn
Wat Noralie zei klopte; ze konden op z'n minst proberen om een soort van vrienden te worden. Uiteindelijk klemde Fynn zijn kaken op elkaar en knikte hij dan ook. ,,True" Sprak hij alleen uit. ,,I'm just not used to it" gaf hij uiteindelijk maar toe. Normaal gesproken keek hij eens of hij überhaupt honger had en bestelde hij waar hij op dát moment zin in had, dan zou het er binnen een half uurtje zijn. Soms kookte hij zelf wat. De basisrecepten lukten hem nog wel, maar hij hield er niet van om uren in de keuken te staan. Een eenvoudige pasta lukte hem nog wel, maar koken was niet iets wat hij voor zijn plezier deed.
Het eitje was net klaar, dus legde hij deze gewoon op het bord en broodje van Noralie. Het eitje wat hij nu maakte zou hij wel voor hemzelf pakken. Zo pakte hij twee eitjes en klutste hij deze vervolgens in de pan. De eierschalen gooide hij in de prullenbak.
Weer benoemde Noralie het feit dat hun ouders het waarschijnlijk toch alleen maar voor hun eigen voordeel deden. Fynn knikte, maar had niet echt veel behoefte om in deze eindeloze spiraal te belanden. Ze dachten er allebei duidelijk hetzelfde over. Hun ouders gebruikten hen, voor hun eigen voordeel. Of ze er ooit echt over hadden nagedacht wat ze hun kinderen hadden aangedaan? Nee, waarschijnlijk niet. Fynn had geen zin om hier nog de hele tijd over na te denken. ,,It doesn't matter if we want to or not, we have to go to Sunday's lunch" mompelde hij nog, terwijl hij het eitje op zijn eigen brood deed. De pan spoelde hij even kort af en zette hij vervolgens in de vaatwasser. Officieel mocht dit niet met pannen, maar wanneer ze niet meer zouden werken, kocht hij wel nieuwe. Fynn vond het onzin om dingen met de hand af te gaan wassen.
Noralie had plaats genomen aan de eettafel, zelf zat hij daar vrijwel nooit aan. Zijn avondeten at hij meestal op de bank en zijn ontbijt of lunch at hij meestal aan het aanrecht. Hij vond het prima om staand te eten en zag er het nut niet echt van in om te zitten. Zo was hij begonnen met het eten van zijn brood, terwijl hij zo nu en dan een slokje koffie dronk.
De vraag van Noralie liet hem wat verbaasd opkijken. Naar de supermarkt gaan? Was dit nodig? Naar zijn idee had hij altijd voldoende in huis. Fynn bestelde elke week zijn boodschappen, die eigenlijk ook altijd bestonden uit dezelfde dingen. Gewoon wat pasta, bananen, brood, wat drank en het een en ander van groente. Natuurlijk bestelde hij sommige week wat dingen extra, maar meestal hoefde hij niet meer echt naar een supermarkt toe. Het hele idee van een supermarkt vond hij tijdverspilling; eerst zoeken naar alles wat je nodig had, soms liepen er mensen in de weg, er stond vrijwel altijd een rij – zelfs bij de zelfscanners -. Nee, het online bestellen was veel efficiënter. ,,If you want to" mompelde hij maar, voordat hij een slokje koffie nam. ,,Usually, I just buy groceries online. I could order some extra things if you'd want some" sprak hij maar uit. Kort dacht Fynn na. Moesten hij en Noralie deze 'activiteiten' niet langzaam gaan doen, om elkaar samen wat meer in het openbaar te laten zien? Het moest langzaam bekend gaan worden in de onderwereld dat ze een 'relatie' hadden.
Wanneer Fynn nadacht over activiteiten die hem 'leuk' leken, kon hij niet echt aan veel dingen denken. Normaal gesproken bestelde hij alles wat hij nodig had online. ,,We could go to the cinema tonight, or go for a walk... Or so..." stelde hij maar voor. ,,I'm not used to this" mompelde hij. Normaal gesproken deed Fynn gewoon wat hij zélf wilde, hoefde hij nergens rekening mee te houden en leefde hij zijn leven zoals hij dit wilde. Nu moest hij opeens rekening gaan houden met Noralie, maar óók ervoor zorgen dat 'de wereld' zou gaan weten dat ze een 'relatie' hadden. Daten was niets voor hem, laat staan het hebben van een relatie.
why do you hesitate?
ReplyRe: [O] You are my only escape in this court full of hate and lies
from Asset on 07/09/2018 11:02 PMLucas
Natuurlijk was deze torenkamer toch wel zijn trots van het hele kasteel. Goed, dat was misschien een tikkeltje verkeerd verwoord. Het hele kasteel lag er mooi bij. De binnentuinen lagen er goed onderhouden bij, de heggen waren strak gesneden en het gras had een mooie kleur groen. Er was vroeger erg lang aan het kasteel gewerkt en Lucas was hier opgegroeid. Hij had vroeger in avontuurlijke buiten de uitkijktoren beklommen en had de gangen van het kasteel al ontdekt op de 'ontdekkingsreizen door het kasteel', die hij vroeger stiekem maakte met zijn zusje. Deze torenkamer bleef het pareltje van het kasteel. Dit was vroeger al de werkkamer van zijn vader geweest, waar Lucas destijds héél soms naar binnen mocht komen om de kamer te bewonderen. Ook toen stonden er al kasten vol boeken, papieren en een aantal kaarten. Er kwamen niet vaak mensen binnen. Zeg gerust vrijwel nooit. Dat deze jongedame, Yiseul – Ja, Lucas deed erg zijn best om haar naam en de bepaalde klank van haar naam te houden – in de ruimte kwam, was dan ook behoorlijk bijzonder. Lucas vond het niet ongemakkelijk en voelde er zich niet onprettig bij. Hij had meer een gevoel van realisatie. Uiteraard was de jongeman zich ervan bewust dat deze ruimte er echt goed bij lag, dat de boekenkasten en het totaalplaatje met de wenteltrap er gewoon goed uitzag, maar Lucas keek nog eens tevreden en toch wel met een tikkeltje trots rond toen ze boven aangekomen waren. De jongedame nam ook gewoon rustig de tijd om kort rond te kijken, hierdoor liet hij zelf ook kort een blik door de ruimte glijden.
Uit de mond van de jongedame kwam dan ook een geluid als teken dat ze onder de indruk was. Lucas had gezien dat ze met open mond en grote ogen naar de trap had gekeken, laat staan toen ze de ruimte in kwam lopen. Er kwamen dan wel geen woorden bij te pas, maar er was duidelijk te zien dat de dame onder de indruk was van de ruimte. Er was dan ook een kleine glimlach verschenen op zijn gezicht. Het bleef echt het pareltje van het kasteel. Daar was geen twijfel over mogelijk.
Zijn ogen waren weer naar de jongedame gegleden toen ze weer wat woorden uitsprak. Lucas moest moeite doen om woorden te herkennen, maar Yiseul gebruikte echt de juiste woorden. Ze sprak de woorden dan wel uit op een voor hem onbekende manier, maar hij herkende de woorden wel. Hij moest gewoon goed luisteren. De dame begreep hem! Ze vroeg om bevestiging, of híj dus hier werkte. Direct had Lucas dan ook geknikt, als teken dat ze het goed had begrepen. ,,Yes, I work here" bevestigde hij nogmaals knikkend, iets dat gepaard ging met een kleine glimlach. Lucas had geen plan van aanpak of een tactiek waarop hij dit wilde aanpakken, maar het deed hem al goed dat ze elkaar in zekere mate konden begrijpen. Hij moest gewoon blijven onthouden dat hij op een rustig tempo moest praten en zo veel mogelijk eenvoudige woorden moest gebruiken. Op de zinsopbouw probeerde hij ook niet al te erg te letten. Waarschijnlijk zouden ze moeten beginnen met woorden, dan zouden de zinnen vanzelf wel gaan, hoopte hij. Misschien wist Charlotte of iemand anders binnen het kasteel wel iets waardoor Yiseul de Engelse taal makkelijker kon leren. Het bleef een ongebruikelijke situatie waarin hij terecht gekomen was, máár wel een situatie die hij heel interessant vond. Wat het was met de jongedame wist hij niet, maar Lucas was benieuwd of en hoe lang het zou duren voordat hij wat meer over haar te weten zou krijgen.
Zodra hij de landkaarten op het bureau had uitgespreid, was hij er eigenlijk al bang voor dat Yiseul niet zou weten wat het zouden zijn. Er zouden genoeg boeren zijn binnen zijn leengebied die óók nog nooit een landkaart gezien hadden. Toch besloot Lucas rustig af te wachten en keek hij van de omgekeerde kaarten, naar de dame die voor hem zat op de stoel. Ze zag er mager uit, al was de dame sowieso erg klein en tenger. Yiseul had een lengte die ook bij een kind zou kunnen passen, al was hij er vrij zeker van dat ze geen kind meer was. Ze zag er niet meer uit als een kind. Misschien zou hij de dame moeten vragen naar haar leeftijd. Hij schatte in dat ze 19 jaar was, maar dit kon ook een stuk jonger zijn. Stilletjes keek hij toe hoe Yiseul haar ogen bedenkelijk en fronsend over de landkaarten liet gaan. Lucas besloot haar te laten nadenken, hij wilde haar niet onderbreken of de indruk opwekken dat hij ongeduldig was.
Fronsend keek hij toe hoe de dame één bepaalde kaart pakte, een kaart die hij eens gekregen had van een schipper bij een klein stadje aan zee. Hij keek niet vaak op deze kaart, zijn leengebied lag namelijk niet op deze kaart. De schipper had destijds verteld dat deze kaart leidde naar het verre oosten, naar pas-ontdekte gebieden die veel nieuwe ontdekkingen met zich meebrachten. De reis die naar dit verre gebied leidde, scheen oneindig lang te zijn. Natuurlijk voelde Lucas een bepaalde vorm van nieuwsgierigheid tegenover dit gebied, maar hij had nooit echt een drang gehad om een ontdekkingsreis te maken naar deze regio. Hij had het hier prima.
Yiseul had haar vinger inmiddels op de kaart gelegd, was een bepaalde route gaan afleggen met haar vinger. Fronsend keek Lucas mee. Was dát de afstand die ze had afgelegd? Wanneer hij de schipper geloofde, was de reistijd écht ontzettend lang. Lucas wist zelfs niet eens zeker of de schipper en de landkaart wel betrouwbaar was... Bedachtzaam keek hij op toen Yiseul stopte aan land, aan een vorm die volledig aan de andere kant van de kaart lag. Het was een klein stukje land. Vol trots bracht de jongedame iets uit, vervolgend bevestigend dat het stukje land de plek was waar ze vandaan kwam. Lucas keek haar even aan met een zwakke glimlach, maar keek toch bedenkelijk naar de kaart. ,,Okay" bracht hij uit, terwijl hij toch even verward knikte. Hij wist niet zo goed wat hij ermee aan moest. Lucas wist dat het onbekende land ver weg lag, maar voor de rest was alles een vraagteken voor hem. Er werden regelmatig specerijen uit verre landen verhandeld op de markten in dorpen, maar Lucas raadde de mensen binnen zijn gebied meestal af om dit te kopen. Sommige kruiden hadden al eerder een gekte veroorzaakt in een andere regio. ,,Okay..." knikte hij nogmaals, als teken dat hij het begreep. Erg veel kon hij er niet over kwijt. Lucas wist niets over dit land en wist niet hoe hij de vragen in zijn hoofd begrijpelijk kon stellen. Ze moest ongetwijfeld met een boot gekomen zijn.
,,How old are you, Yiseul?" vroeg hij dan ook langzaam. ,,What is your age?"
why do you hesitate?
Re: ORPG] War is a symptom of man's failure as a thinking animal.
from Asset on 07/09/2018 04:42 PMRosie
De afgelopen weken was het relatief 'rustig' geweest. Natuurlijk bleven er spoedgevallen binnenstromen. Het bleven te veel jongemannen die behoorlijk gewond aankwamen in het ziekenhuis. Zo was er afgelopen week ook een jongen die zichzelf iets had aangedaan, om zo niet meer te hoeven vechten bij de grenzen. Hij trok het niet meer. Rosie wist dat er in bepaalde gebieden streng toezicht was op deze gevallen. Haar vader had de jongen binnen weten te smokkelen, had in het dossier van de jongen gezet dat hij gewond geraakt was. Wanneer men erachter zou komen dat hij het zichzelf aan had gedaan, zouden er nare gevolgen op hem af kunnen komen. Het was triest dat je in staat was jezelf iets aan te doen, puur omdat de situatie zo ruw was. Rosie vond het vreselijk. Ze wist dat ze nationalistisch moest zijn, ze wist dat er bepaalde gevoelens door haar lichaam zouden moeten gaan waardoor ze voor de oorlog was, maar ze kon niet meer. Er bleven te veel gewonde mensen. Het waren te veel operaties die nog uitgevoerd werden. Rosie mocht het niet hardop uitspreken, maar ze hoopte echt dat de oorlog snel voorbij zou gaan. Stilletjes hoopte ze. Het leek van haarzelf ook bijna alsof ze steeds meer uitgeput begon te raken. Rosie werkte graag, ze wilde graag in het ziekenhuis zijn om hulp te bieden waar dit nodig was. Toch waren de lange werkdagen die ze maakte langzamerhand onmenselijk aan het worden. Ze ging regelmatig de hele dag door tot vroeg in de ochtend om zo te helpen in een operatie of om soldaten de nacht door te helpen, maar met telkens 5 uurtjes slaap, was het moeilijk om nog fit te blijven overdag. Bij operaties moest ze goed opletten en zo actief mogelijk zijn, maar ze betrapte haarzelf er steeds meer op dat ze haar lichaam moe voelde worden zo nu en dan.
Voorzichtig probeerde ze in te schatten hoe Jamie zich voelde. Aan zijn gezicht zag ze een strakke blik, maar hier las ze wel een vorm van pijn doorheen komen. Hij deed moeite om zijn gezicht neutraal te houden. Hij voelde het duidelijk. Rosie besloot zich stil te houden en beet kort op haar onderlip. Jamie was een van de zoveel mannen die niet echt wilde aangeven wanneer ze pijn hadden, zelfs wanneer deze pijn onverdraaglijk was. Jamie antwoordde dat alles goed voelde, misschien een beetje raar. Rosie keek hem wat twijfelend aan, haalde diep adem en knikte hierna maar. ,,It hurts a little, am I right?" vroeg ze hem zacht. Het was niet gek wanneer het pijn deed, maar Rosie wist dat het niet goed was om hem nu nog veel pijnstillers te geven. Zijn lichaam zou moeten gaan wennen aan dit vreemde gevoel.
Jamie gaf toe dat hij nog steeds niet alles alleen kon, dat hij nog niet stevig op zijn benen stond. ,,It's okay. Everything will work out in the end" knikte ze hem voorzichtig toe, toch met een kleine glimlach. Rosie hield zijn hand goed vast en zorgde ervoor dat hij het kleine beetje steun kreeg. Het was niet veel, maar het was blijkbaar wel nodig. Langzaam liepen ze langs de andere bedden richting de dichtstbijzijnde uitgang. Hier en daar waren soldaten wakker die natuurlijk even opkeken, maar over het algemeen kwamen deze wandelingen wel regelmatig voor. Zodra ze eenmaal buiten waren, kwamen er direct al felle zonstralen in haar ogen. Direct kreeg ze een kleine glimlach op haar gezicht. ,,As I told you, it's a beautiful day" glimlachte ze.
why do you hesitate?
Re: ORPG] He's more myself than I am...
from Asset on 07/09/2018 03:59 PMFynn
Zolang Noralie hem maar zijn eigen ding zou laten doen, dan zou hij een tevreden man blijven. Goed, hij wist dat dit maar in bepaalde mate mogelijk was. Fynn zou niet volledig zijn eigen ding kunnen doen. Nu ze zo goed als verloofd waren, was het niet meer mogelijk om zijn eigen ding te blijven doen. Hij kon niet zomaar dames uitnodigen, hij zou niet zomaar wat vrienden of vriendinnen kunnen uitnodigen. Hij was in zekere mate zijn vrijheid kwijt, iets dat Fynn erger vond dan hij had gedacht. Hij hield van zijn vrijheid, van het vrijgezelle leven zonder de verplichtingen. Natuurlijk werd deze relatie dan ook opgebouwd door twee vrije mensen. Noralie hechtte waarschijnlijk ook nog waarde aan haar vrijheid, net zoals hij waarde hechtte aan zijn vrijheid. Zolang ze hem maar gewoon zijn gang liet gaan binnen het huis. Fynn wilde eten wanneer hij trek had, hij wilde een eitje bakken als hij daar zin in had of hij wilde gewoon een sigaretje roken als hij dat wilde. Fynn wilde ongestoord blijven sporten en zijn gedachtes ongestoord op een rijtje hebben staan. Hij wilde zo lang of kort douchen als hij wilde en had geen behoefte aan gezeur, of gezeik om helemaal niets. Fynn wilde niet zeggen dat hij direct erg neerbuigend was tegenover Noralie, maar over het algemeen konden vrouwen behoorlijk goed zeuren. Of dit nu ging over een sigaretje meer of minder, of over een of andere maaltijd. Fynn was echt niet de moeilijkste, maar Noralie moest hem zo nu en dan ook even met rust laten en zijn gang laten gaan. Tot hoever dit netjes was dan.
Terwijl Noralie terug in bed was gekropen, had hij zelf wat uurtjes gespendeerd in zijn 'sportkamer'. Er stonden enkele fitnessapparaten en behoorlijk wat gewichten. Hij had de ruimte laten inrichten door een goede vriend van hem, die tevens een fitnesstrainer was. Fynn vond het fijn om te sporten en aan zijn lichaam te blijven werken. Het sporten werkte rustgevend voor hem. Gedachten op nul en alles geven. De perfecte manier om alles een beetje te vergeten, of om zichzelf juist rustig te krijgen. Zo stond Fynn enkele uren later gedoucht en wel weer terug in de keuken, gewoon met een glas water. Hij was zichzelf een eitje aan het bakken. Niet echt iets bijzonders, maar wel altijd lekker na het sporten. Fynn had net het eitje in de pan geklutst, toen Noralie binnen kwam lopen. Ze droeg een hele grote trui, die toch nog ver over haar bovenbenen viel. Ze zag er eigenlijk wel leuk uit zo: die grote trui, de rommelige knot op haar hoofd, hij vond het wel een leuk plaatje.
Fynn had al twee sneetjes brood op een bord gelegd om hier het eitje op te leggen. Terwijl Noralie thee zette, stelde ze voor om lasagne te maken. Fynn slikte even, maar knikte vervolgens. Hij was het niet echt gewend om samen te eten, of om rekening te houden met iemand wat eten betreft. Natuurlijk vond hij lasagne ontzettend lekker, maar het was niet zo dat hij zo vroeg plande wat hij die avond zou eten. ,,Okay" sprak hij maar uit, niet zo goed wetend wat hij er wel niet van vond. Verwachtte ze dat hij haar hielp? Moest hij haar helpen? Hoe laat wilde ze überhaupt eten? Fynn zou het vanzelf wel zien. Hij besloot het maar gewoon te laten, dus wierp hij zijn blik even richting het eitje in de pan. ,,Would you like a fried egg?" vroeg Fynn Noralie, terwijl hij maar even opkeek. Dit was al een bijzonder aardige opmerking van hemzelf: Hij vroeg haar of ze een eitje wilde! Dat was al een teken dat hij enigszins aardig probeerde te zijn. Het was amper moeite om een nieuw eitje in de pan te doen zo, maar Fynn vond het wel al knap van hemzelf dat hij dit aanbood.
,,And about this morning's topic... We have to meet with our parents. They would like us to marry in the first place, I'm very sure they've got plenty of requirements. Above that, it's quite important to show 'the world' our 'good' connection with our parents. However I'd also prefer cleaning above a lunch with our parents, we can't ignore them" mompelde hij. Tijdens het sporten had hij er nog wat over nagedacht, maar Fynn wist dat ze er niet onderuit konden komen. De criminele onderwereld moest zien dat deze bruiloft onder goede omstandigheden tot stand gekomen was. Ze moesten laten zien wat voor goede connectie ze nog hadden met hun ouders. Dit was iets waar Noralie en Fynn simpelweg niet vanaf konden ontsnappen. Rustig nam hij even een slok van zijn glaasje water, maar dacht hij verder nog even over de tijd tot aan zondag. Hij had zeker verschillende werkgerelateerde dingen te doen, maar wist dat Noralie en Fynn eigenlijk ook dagelijks samen in het openbaar gezien moesten worden. Op zich was dit geen probleem, want zelfs met boodschappen doen hadden ze zichzelf al in het openbaar vertoond. Het 'probleem' was meer dat het geloofwaardig moest zijn dat ze een relatie hadden. Dit zou zonder twijfel raar zijn. Het bleef een groot toneelstuk waarin ze terechtgekomen waren.
why do you hesitate?
Re: ORPG] He's more myself than I am...
from Asset on 06/22/2018 01:12 PMFynn
Zo, daar gingen ze dan: Dit was het begin van het samenwonen. Nog altijd realiseerde Fynn zich nog niet echt dat dit huwelijk en deze 'relatie' hoogstwaarschijnlijk voor de rest van zijn leven zo zouden gaan. En dat, terwijl hij nog een heel lang leven voor zich had. Absurd, echt absurd was het. Een relatie die je normaal gesproken juist zou moeten opbouwen, was nu juist overhaast geregeld en alles behalve spontaan. Ach, zo zat de onderwereld nu eenmaal in elkaar. Voor hem was deze stap misschien nog minder groot dan dit voor Noralie moest zijn. Zij kwam in zíjn huis te wonen. Hij hechtte sowieso niet veel waarde aan relaties. Fynn hield van dames, hield van seks, maar was niet de juiste persoon om een relatie mee te hebben. Hij had nooit het perfecte plaatje van een bruiloft of kinderen in zijn hoofd gehad. Hij hoefde niet per sé aan het altaar te staan om de liefde 'wettelijk' vast te leggen. Liefde was geen begrip waar hij veel waarde aan gehecht had in het verleden, als je het aan hem vroeg was het onzin om dit nú opeens wel te gaan doen.
Zo had Fynn de koffers maar naar binnen getild en had hij deze gewoon in het hoekje van de gang neergezet. Fynn had nog even naar Mr. Flores geknikt en had hierna de deur op slot gedaan. Zo deed hij het dubbele slot weer op de deur en gebruikte hij de vingerafdruk van twee vingers, inclusief een gezichtsscan om te bevestigen dat de deur volledig beveiligd was. Inmiddels had Noralie zo te zien al even rondgekeken en was ze hierna naar zijn slaapkamer gelopen. Ook zij vond blijkbaar dat het te vroeg was. Hiermee was Fynn het wel eens: het was behoorlijk vroeg. Zijn slaapritme was dan wel all over the place: Over het algemeen werkte hij dan wel overdag, maar 's nachts vonden toch vele feestjes en afspraken vanuit de onderwereld plaats. Erg veel slaap had hij niet nodig. Met 4 á 5 uur slaap per nacht wist hij zijn leven perfect door te komen. Cafeïne kon hierbij natuurlijk ook niet ontbreken, iets waar hij momenteel ook wel behoefte aan had. Fynn had geen zin om terug zijn bed in te kruipen, er stonden taken op hem te wachten en hij zou alleen maar moe worden van nog een dutje.
Noralie had de weg naar zijn bed blijkbaar prima gevonden, dus stond Fynn even in de deuropening terwijl hij keek hoe ze in zijn bed ging liggen om waarschijnlijk nog even een dutje te doen. ,,I thought you didn't wanna sleep in my bed" grijnsde hij kort hoofdschuddend, toch even met opgetrokken wenkbrauwen. Hij sloeg zijn armen over elkaar. ,,If you say so. My cleaning lady comes each week, most of the time on Wednesdays but sometimes on Tuesday" mompelde hij terwijl hij zijn schouders ophaalde. ,,I'm not that messy, but she does the laundry and that sort of stuff" legde hij maar even uit. Wanneer Noralie zelf op zondag wilde schoonmaken en wassen, moest ze dat helemaal zelf weten, maar Fynn maakte in de loop van de week gewoon zelf schoon. Als hij het fornuis vies gemaakt had, maakte hij dit schoon, zo makkelijk was het.
Fynn haalde zijn schouders op toen Noralie vroeg of hij niet moe was. Ach, niet echt ontzettend moe. Hij was gewend aan deze korte nachten. Voor hem was dit niet echt iets nieuws. ,,I'm used to it" zei hij. Fynn keek nog even naar de jongedame en dacht even na. Moest hij nog een rondleiding geven? Ach, ze had zelf de weg naar zijn slaapkamer gevonden, zó moeilijk was het niet om zelf op onderzoek uit te gaan. Hij had zijn werkkamer goed beveiligd (gezichtsherkenning, vingerafdruk en een cijfercode van 9 letters), dus daar zou ze ook niet in kunnen gaan. Fynn hoorde het vanzelf wel als ze wat nodig had. Zo draaide hij zich om en liep hij naar de keuken toe, waar hij een kop pakte en een dubbele espresso onder het apparaat zette. Met de kop koffie in zijn handen leunde hij tegen het aanrecht aan. Ook voor hem was dit samenwonen echt wennen. Hij had geen idee of ze bepaalde regels moesten maken, en wist ook niet zo goed hoe de normen en waarden van Noralie eruit zagen. Moesten ze afspraken maken over eten? Over een dagindeling? Voor nu besloot Fynn het maar te laten zitten. Mocht het nodig zijn, dan zou Noralie het vanzelf wel aangeven. Zolang hij zijn eigen gang maar gewoon kon gaan zonder gezeur.
why do you hesitate?
Re: ORPG] He's more myself than I am...
from Asset on 06/20/2018 08:23 PMFynn
Waarschijnlijk was het geen overbodige luxe om even snel zijn tanden te poetsen. Hij kwam dan wel net uit bed en was nog niet gedoucht, maar zijn tanden poetsen was wel het minste dat hij kon doen om een enigszins goed voorbereide indruk achter te laten. Niet dat het erg veel uitmaakte welke indruk hij nu precies achterliet. Zijn reputatie was echt ontzettend belangrijk, voornamelijk onder de hele onderwereld. Indirect betekende dit dus ook dat de mening van de ouders van Noralie erg belangrijk was, maar feitelijk had hij deze reputatie al waargemaakt. Fynn stond al bekend als de jongeman die hij was, hij had een goede naam in de onderwereld, voor nu maakte het niet veel uit hoe hij zich specifiek gedroeg met zijn toekomstige schoonouders in de buurt. Natuurlijk hield dit niet in dat hij zijn reputatie nú op het spel ging zetten. Er werd hoe dan ook van hem verwacht dat hij voor Noralie en haar veiligheid zou gaan zorgen. Híj werd de verantwoordelijke voor Noralie. Mocht er iets met haar gebeuren, dan zou dit direct teruggekoppeld worden naar hem toe. Andersom was dit ook zo, maar in mindere mate. Noralie zou zich als een goede dame moeten gedragen om haar huidige reputatie gewoon bestaand te houden, maar ze had minder de taak om voor hém te zorgen. Wat zulke dingen betreft was de onderwereld behoorlijk ouderwets... Als het trouwen dan nog niet genoeg zei...
Nog even had hij zijn tanden goed gepoetst, toen de deurbel ging. Hij spuugde de tandpasta uit en nam even een flinke slok water. Hij zag dat er geen tandpastaresten of iets dergelijks op zijn gezicht zaten, prima dus. Aan zijn haren of verdere uiterlijk besteedde hij verder geen tijd. Hij moest de deur maar eens open gaan maken. Fynn legde zijn vinger op de vingerafdrukscan en opende vervolgens het dubbele slot dat op de deur zat. Ja, in dit appartement was alles ultragoed beveiligd. Zoals zijn vader eigenlijk altijd zei: better safe than sorry. Zo had Fynn ook ramen die zowat onbreekbaar waren en een uitgebreid beveiligingssysteem. Misschien was het daarom ook wel handig om Noralie hierover in te lichten, of misschien iets in het beveiligingssysteem uit te breiden waardoor zij ook toegang zou krijgen tot het openen van de deur... Hier moest hij nog maar eens over nadenken.
Fynn opende de deur, waar hij direct al Noralie zag, samen met haar vader. Eigenlijk hadden ze elkaar sinds die ene avond niet echt meer gesproken. Een aantal berichtjes waren dan nog wel uitgewisseld, maar Fynn kon niet echt zeggen dat ze echt contact hadden gehad. Erg lang geleden was de avond van het etentje dan ook niet. Hij schatte dat hat zo'n 2 á 3 weken geleden was. Wanneer je het aan hem vroeg, was dat niet echt lang om ergens in te trekken. Het bleef een absurde situatie. ,,Hello Mr. Flores" sprak hij uit, terwijl hij de vader van Noralie even een hand gaf ter begroeting. Hierna gleden zijn ogen naar Noralie. ,,Noralie" knikte hij haar maar even toe. De jongedame zag er niet echt uit alsof ze er veel zin in had. Wat dat betreft weerspiegelden ze elkaar wel. Ze hadden er allebei even veel zin in. Fynn keek even naar de tassen die ze meehad. Het viel hem best mee wat ze allemaal meegenomen had. ,,I'll grab these" knikte Fynn de vader dan ook toe, die goedkeurend knikte. Normaal gesproken zou Fynn dit nóóit aangeboden hebben, maar nu Noralie en Fynn er allebei geen zin in hadden, kon hij er maar beter het beste van maken. Of een béétje meewerken dan. ,,Great. Noralie, I have to go. I'll see the two of you at lunch Sunday" sprak haar vader uit. Fynn knikte en gaf vader en dochter maar tijd om afscheid te nemen. De twee families hadden afgesproken om een zondagse brunch te houden over 2 weken, zodat ze elkaar weer zagen. Hallelujah, wat een feest.
why do you hesitate?
Re: ORPG] War is a symptom of man's failure as a thinking animal.
from Asset on 06/20/2018 06:29 PMRosie
Natuurlijk vond ze het ontzettend fijn voor Jamie dat hij binnenkort ontslagen zou worden uit het ziekenhuis. Rosie probeerde het verblijf voor elke soldaat dan wel zo fijn en prettig mogelijk te maken, maar de omstandigheden lieten dat gewoon niet toe. Het bleef oorlog. Het bleef een ziekenhuis. De soldaten lagen er nu eenmaal niet zonder rede. Rosie kon niet alle pijn van hen wegnemen, maar probeerde wel altijd een deel van de pijn te verlichten of te verzachten. Naar huis gaan was dan natuurlijk een erg goed vooruitzicht, al had Rosie al door dat Jamie ook niet echt stond te springen om naar huis te gaan. Hij wilde doorvechten, vond het overduidelijk niet dat hij afgeschreven was om nog verder te vechten. Misschien was het wel goed om even thuis tijd door te brengen met zijn moeder en zijn zusjes. Ze hadden hem vast ontzettend erg gemist.
Rosie zou Jamie zonder twijfel ook gaan missen. Hij bleef een bijzondere jongeman waarmee ze graag een praatje maakte. Ze spraken elkaar niet dagelijks: op sommige dagen had Rosie het echt ontzettend druk en lukte het haar niet om langs te lopen, maar rende ze al van bed tot bed waar ze haar naam hoorde. Wanneer ze dan bij hem langsging, merkte ze wel dat ze het altijd wel prettig vond om bij de jongeman te zijn. Waarom dit zo was, wist ze eigenlijk helemaal niet. Misschien zat er ook geen rede achter.
Er was een zacht lachje uit haar mond gekomen toen Jamie direct zei dat hij niet sliep. Grijnzend schudde ze haar hoofd. Zelfs als hij wél geslapen had, ontkende hij dit, of gaf hij aan dat hij even een kort dutje deed. Nu was het meer iets geworden om het plagerig te zeggen. Natuurlijk bleef het een ziekenhuis waarin ze was, maar Rosie wist goed bij welke mensen ze een plagerige opmerking kon maken, en bij welke mensen dit juist niet kon.
Voorzichtig keek Rosie toe hoe Jamie zichzelf over de rand van het bed heen tilde en direct mee wilde gaan lopen. De eerste paar keren had ze hier en daar altijd hulp aangeboden, maar Jamie was eigenlijk net zoals het grootste deel van alle soldaten: erg koppig en eigenwijs. Oh nee, ze wilden met deze dingen absoluut niet geholpen worden. De eerste paar keren had Rosie altijd een kruk meegenomen en was die dan ook altijd nodig geweest wanneer ze een stukje wandelden, maar voor nu dacht ze niet dat dit nodig was. Jamie had zelf ook een hekel aan de kruk en hij wist dat hij ook steun kon krijgen bij Rosie, mocht dit nodig zijn. ,,En, voelt alles een beetje oké?" vroeg Rosie hem. Natuurlijk zou hij weer moeten wennen aan het gevoel, maar ze ging ervan uit dat er geen vreemde dingen voelden, anders zou ze de kruk nog kunnen pakken.
,,Het is mooi weer vandaag, de zon schijnt" glimlachte ze voorzichtig, waarna ze haar hand even uitstrekte, als teken dat Jamie haar best vast mocht pakken, mocht dit handiger zijn met het lopen.
why do you hesitate?
Re: O | I'm ashamed of the dark places I have been. Fix my soul so I don't lose a love again.
from Asset on 05/29/2018 09:24 PM
Tori
Al sinds het moment van de gijzeling leek het alsof ze in een of andere film terechtgekomen was. Het leek alsof er ieder moment een cameraploeg tevoorschijn kon komen om alles vast te leggen, zo onwerkelijk was de hele situatie. Misschien was haar eigen impulsiviteit hier ook wel de oorzaak voor: Wie ging nu tegen de gijzelnemer in, om vervolgens tegen een boom aan te knallen? Wie stal vervolgens de auto van een jongen, die haar blijkbaar alleen probeerde te helpen? Goed, daar kwam wel het hele gijzelnemer en ontvoeren ding bij, waar zij naar haar idee níet de oorzaak voor was. Het bleef een onmenselijke actie om iemand gevangen te nemen in ruil voor geld. Nog altijd wilde ze niet weten wat er wel niet door het hoofd van haar ouders omging.
De afgelopen dagen waren al uitputtend geweest. Tijdens de autorit was het niet de eerste keer dat ze geprobeerd had te ontsnappen. In de kelder had ze veel mogelijkheden uitgeprobeerd: ze had het glas van een fles gebruikt om haarzelf te beschermen, ze had geprobeerd om een blokkade te maken van een diepvries en ze had geprobeerd om veel geluid te maken. Slaapgebrek? Check. Tot aan het auto-ongeluk had ze zich eigenlijk nog enigszins fit gevoeld. Natuurlijk was ze niet echt fit, maar zwak kon ze zichzelf ook niet noemen. Misschien was het de adrenaline die haar wakker had weten te houden. Nu was het anders. Oh ja, er ging zéker een gevoel door adrenaline door haar lichaam, maar ze voelde zich écht zwakjes nu. Tori merkte dat haar lichaam haar een beetje in de steek liet: Ze voelde steken in bepaalde delen in haar lichaam, was misselijk en duizelig en ze merkte zichzelf verzwakken. Dit zwakke gevoel gecombineerd met adrenaline, was erg vreemd. Het leek bijna alsof ze er niet helemaal bij was. Ze voelde dat ze het gaspedaal volledig ingedrukt had en ze hoorde de automotor behoorlijk wat toeren maken, maar Tori zat niet actief achter het stuur. Het leek alsof ze toe zat te kijken naar haar eigen handelingen, zonder dat ze echt in haar eigen lichaam zat.
Met haar handen kneep ze in het stuur, ze had haar kaken op elkaar geklemd en gaf nog wat extra gas. Hier en daar haalde ze enkele auto's in, waardoor een auto hard toeterde. De woorden van de jongen naast zich lieten haar hoofd schudden. ,,I'm fine" mompelde ze, misschien niet alleen om hem wat gerust te stellen, maar ook om haarzelf wat aan te praten dat het goed ging komen. ,,I'm alright..." mompelde ze hier nogmaals achteraan. Hoe meer ze op de negatieve dingen zou letten, hoe negatiever alles eruit zou komen te zien. Voor nu wilde ze van die auto's achter hen af. Haar gezondheid kwam later.
Dat er nog een andere auto bij was komen rijden, leek de jongen ook ernstig te vinden. Ze had het nog gevraagd om een andere te impulsieve actie te voorkomen, maar wist dat het-het verstandigste was om de afslag te nemen. Aan de zwarte auto's te zien lag het vermogen van deze auto's toch wat hoger. Aandachtig hield ze haar ogen op de weg, gefocust. Nét op het laatste moment, gaf ze richting aan om de afslag te nemen. Ze lette hierbij vooral op het andere verkeerd. Natuurlijk moesten ze van de zwarte auto's af, maar het was ook niet de bedoeling dat ze voor andere ongelukken zou gaan zorgen. Tori zag dat een auto achter haar was komen rijden. Perfect. Hopelijk zou dit de achtervolging al wat kunnen blokkeren.
Eenmaal van de snelweg af, draaide ze de kant op waar de stoplichten groen waren. Ze had terug moeten schakelen, maar gaf al snel weer volledig gas op de doorgaande weg. De toerenteller liep weer hoog op, maar Tori kende deze weg. Er waren niet ontzettend veel auto's en de weg was vrij breed met weinig bochten. Perfect dus. Via een rotonde kon de koers veranderd worden: Ze ging naar een andere snelweg. Deze snelweg was een compleet andere richting op. Gefocust en geconcentreerd hield ze het overige verkeer in de gaten terwijl ze er toch wel op een hoog tempo doorheen raasde. Haar ogen gleden naar de binnenspiegel. Ze zag geen opvallende zwarte auto, maar durfde nog niet te vroeg te juichen. ,,Do you think we've lost them?" vroeg ze, terwijl ze haar ogen nog altijd op de weg hield. Ze bleef op de linkerbaan rijden en keek naar de borden waar ze heen zou kunnen gaan. Voor nu was haar tactiek geweest om in een behoorlijk tempo toch onverwachtse keuzes te maken, maar ze vertrouwde haar intuïtie niet meer. Ondanks haar focus, wist ze niet hoe helder ze nog nadacht. Tori slikte en beet op haar onderlip toen ze een verdachte auto in haar binnenspiegel zag. Tori kon niet inschatten of dit een 'onschuldige' zwarte auto was, of juist bij de groep hoorde. Ze kon het niet inschatten. ,,What should I do? Please, tell me what to do" vroeg en zei ze direct. ,,Highway or country road? Take exits on and on?" vroeg ze.
why do you hesitate?
Re: [O] You are my only escape in this court full of hate and lies
from Asset on 05/29/2018 08:46 PMLucas
Ze wilde Engels leren! Ze kende het woord 'teach'! Een enthousiaste blik was ontstaan in de ogen van de jongedame, een vorm van enthousiasme die ook door het lichaam van Lucas zelf ging. Hij was dus niet de enige die ervoor wilde zorgen dat het zou gaan werken. Ze deed nu al duidelijk haar best: Natuurlijk sprak ze het 'yes please' niet perfect uit, maar Lucas begreep haar en dat was het belangrijkste. Iets in hem, zei hem dat de jongedame graag de Engelse taal wilde leren praten. Het was ergens ook wel logisch: Hoe frustrerend moest het wel niet zijn, wanneer je continue moest communiceren met beperkingen? Er was iets in de blik van de jongedame wat hem intrigeerde. Ze had een mooie sprankeling in haar ogen, zeker nu ze enthousiast was. Hij merkte dat dit een positieve werking had op zijn humeur. Lucas zou het niet erg vinden om die enthousiaste blik wat vaker te zien.
Maar wellicht had hij zichzelf toch overschat. Hoe moeilijk was het wel niet om iemand een taal te leren? Het klonk dan wel heel eenvoudig, als een simpele taak en een ding dat 'zo gedaan' was, maar Lucas bedacht zich nu pas hoe vreselijk lastig het wel niet kon gaan worden. Dit besef kwam toen hij haar had gevraagd om mee te komen: Hij had het met drie synoniemen gevraagd, hij had dus drie woorden gehad waarmee hij duidelijk kon maken dat ze mee moest komen. Hoe moest Lucas in hemelsnaam uitgelegd krijgen dat een appel een 'appel' was, maar ondertussen ook 'fruit' was, maar ook 'rood' was? Kón een taal überhaupt uitgelegd worden, of zou het voorlopig blijven bij non-verbale communicatie?
Hoopvol had Lucas de jongedame dan ook aangekeken. Hij hoopte dat ze begreep wat hij zei. Mocht dit niet zo zijn, dan zou het een behoorlijk lastige taak worden. Nu was hij van zichzelf geen opgever. Wanneer hij iets in zijn hoofd haalde, dan gebeurde het meestal ook. Toch wist hij niet of hij veel inspraak had in het beheersen van een taal. Het Engels praten was echt iets vanzelfsprekend voor Lucas zelf, maar een taal móest te leren zijn. Er waren honderden handelaren die konden onderhandelen in enkele talen, talen waar hij nog nooit van had gehoord. Hoe moeilijk moest het zijn om deze jongedame, Yiseul, de basis van het Engels te leren? Tot nu toe leek ze het nog redelijk oké te begrijpen, maakte Lucas zichzelf wijs. Ze begreep dat hij haar de Engelse taal wilde gaan leren én ze begreep dat ze mee moest lopen.
Toen hij naar zijn kamer liep, was hij weer gaan nadenken. Wat als hij alles nu aan het idealiseren was? Lucas die iemand een taal zou gaan leren? Waarom wist Yiseul zijn aandacht te trekken? Lucas dacht eigenlijk na over al deze zaken, terwijl hij naar zijn werkkamer liep. In enkele gangen knikte hij de bedienden even met een zwakke glimlach toe, maar erg veel tijd besteedde hij nu niet aan hen. Hij had voor nu immers wat beters te doen. Zijn gedachten gingen eigenlijk over de jongedame die nu achter hem aanliep. Ja, hij was er inmiddels wel achter gekomen dat ze soms afgeleid raakte door iets en hierdoor haar tempo wat moest verhogen. Soms hoorde hij een constant tempo van haar voetstappen achter zich, maar soms hoorde ze ook iets dat leek op een kort drafje om op zijn tempo te komen. Op deze momenten liep hij wat zachter: Lucas wilde niet dat ze dacht dat hij van haar wegliep of iets dergelijks. In haar eentje zou ze hier waarschijnlijk nog verdwalen. Er zat een systeem achter de gangen waardoor ze liepen, hij kende de weg dan ook op zijn duimpje – ja, inclusief alle ondergrondse eventuele vluchtroutes – maar hij wist dat het kasteel stukken groter was dan het gemiddelde huis. Er waren nu eenmaal veel ruimtes en eindeloze gangen.
Zijn werkkamer was in de torenkamer. Het was een heerlijke kamer met uitzicht over de tuinen, het lag behoorlijk afgelegen, vandaar dat ze toch wel even hadden moeten lopen. Iedereen wist dat niemand Lucas mocht storen wanneer hij in de werkkamer was en eigenlijk kwamen er ook nooit zomaar mensen. Hij schatte zo in dat 95% van de mensen nog nooit in zijn kamer geweest waren. Hij hield het gewoon liever privé: Er lagen kaarten, werkspullen, toekomstige plannen en toch wel dierbare dingen. Lucas had de meubels met liefde uitgekozen en vond zijn werkkamer stiekem toch een prachtstukje van het kasteel. Misschien was het daarom ook wel egoïstisch dat hij de plek liever voor hemzelf hield, maar hey, het feit dat hij deze jongedame nu ging helpen – in de werkkamer!! – toonde wel aan dat hij niet alleen aan zichzelf dacht, toch?
Lucas opende de grote deuren die richting de welbekende trap leidden: de trap die richting zijn werkkamer ging. Hij gebaarde even kort dat Yiseul naar boven mocht lopen. Zodra de jongedame dan ook door de deur was gelopen, had hij de deur achter zich gesloten. Lucas was achter de dame de trap opgelopen, waardoor ze in de ruimte aankwamen.
Eenmaal boven aangekomen, liet Lucas de dame kort rondkijken. ,,This room is my working space" sprak hij uit. Misschien was dat iets te lastig te begrijpen. Lucas keek haar aan, proberend in te schatten of ze hem begreep. ,,My office... This is my working chamber, my workroom, the place where I'm usually working" sprak hij hierna nog even voorzichtig uit, terwijl hij even wees door de kamer. Hij hoopte dat hij duidelijk was en dat ze alles begreep, maar Lucas had al door dat ze niet alles kón begrijpen. Misschien zou hij Charlotte moeten vragen om ook wat op te helpen hier en daar.
Even dacht hij na over de regel die er toch rondom deze kamer hing: Niet storen, tenzij het een écht noodgeval is. Bedenkelijk keek Lucas de jongedame aan. Hoe zou hij in hemelsnaam uit moeten leggen dat het niet de bedoeling was dat ze hier zomaar binnenwandelde, zonder haar meteen weg te sturen? In zijn hoofd bedacht hij enkele zinnen. You're not allowed to be here, unless... You can't be here... This room is mine, so you can't come... Elke zin die hij in zijn hoofd bedacht, was niet geschikt. Het kon altijd verkeerd geïnterpreteerd worden. Na even nagedacht te hebben, schudde hij zijn hoofd. Hij besloot er niets over te zeggen. Misschien zou ze het zelf ook wel begrijpen.
,,If you'd like to, you can sit over there" gebaarde hij hierna zwak glimlachend. Lucas gebaarde naar de stoel die tegenover zijn tafel stond en hij ging zelf achter de bureaustoel zitten. Uit de kast haalde hij enkele kaarten. Eentje van deze omgeving en het gebied waar hij leenman over was, eentje over een uitgestrekter gebied wat ook door andere leenmannen bezit werd en ééntje over een groter deel van de wereld. Er waren zelfs nog pas ontdekte gebieden in verwerkt. Kleine eilanden, die over de zee lagen.
Lucas was in de stoel gaan zitten en strekte de kaarten uit. Hij nam niet aan dat hij de plaatsen en gegevens kon lezen, maar misschien had ze al eerder kaarten gezien, of herkende ze dingen. Hoopvol keek hij haar aan. ,,Have you ever seen a map?" vroeg hij haar met een zwakke glimlach. Lucas wist niet of hij nu iets te hard van stapel ging of te veel van haar vroeg, maar hij wilde graag weten waar ze vandaan kwam. Hij was benieuwd naar haar verhaal, óók wanneer het veel moeite zou gaan kosten om dit te vertellen. Benieuwd keek hij haar aan, zich direct realiserend dat hij er misschien wat te optimistisch in ging. Waarschijnlijk wilde deze dame ook maar al te graag kunnen communiceren, maar dat ging door dit taalverschil gewoon erg lastig.
why do you hesitate?
Re: ORPG ✣ That green eyes, you're the one that I wanted to find
from Asset on 04/23/2018 09:01 PM
Emma
In veel gezinnen waren verhuizingen dingen die stress konden veroorzaken. Natuurlijk was Emma het er in eerste instantie écht niet mee eens geweest, maar zodra ze tijd had gehad om alles een beetje te verwerken, leek het haar niet zo extreem slecht. Blijven zitten op haar oude school was ook niet de perfecte situatie, want dit hield in dat ze automatisch in een lager hockeyteam geplaatst zou worden. Het hele verhuizen was bij nader inzien niet eens zo vervelend. Toch had ze gedacht dat er binnen het gezin meer stress en chaos zou ontstaan over het hele verhuizingsproces. Gek genoeg had haar moeder totaal geen stress gehad met het inpakken van de spullen en had John ook echt zin in het klussen. Hij had al wat plannen met het huis en had deze al tot in detail uitgewerkt. Emma kon niet zeggen dat ze deze hele verhuizing graag aanmoedigde of dat ze zin had om te beginnen op de nieuwe school, maar het was wel mooi te zien hoe leuk en vrolijk hun ouders werden van de hele situatie. Afgelopen weken waren ze veel oude spullen tegengekomen waar ze lachend herinneringen mee opgehaald hadden. Van oude feestjurkjes van haar moeder tot aan medailles van atletiekwedstrijden van vroeger, ze had het allemaal langs zien komen.
Het huis zag er van de buitenkant gewoon erg vredig en rustig uit. Aan de voorkant was een veranda en het zag er ook gewoon nog erg mooi uit. Hoewel John nog plannen had voor een likje verf hier en daar, hoefde er echt niet veel groot onderhoud uitgevoerd te worden. Zodra ze uitgestapt was, bekeek ze het huis nog even goed terwijl ze rustig naar Charlie bleef staan. Ze grinnikte kort door hun ouders en schudde grinnikend haar hoofd. John was echt zo blij als een klein kind. Hij huppelde bijna naar binnen toe en wuifde alle verhuizers enthousiast toe. Emma keek grinnikend toe hoe hij haar moeder vastnam rond haar middel en haar terwijl ze liepen, even kort knuffelde. John was normaal iemand die eigenlijk totaal niet zo veel gaf om materialistische dingen, maar er viel duidelijk af te lezen dat hij heel veel waarde hechtte aan Riverdale. Waarschijnlijk zou ze er zelf nog wel achter komen wat voor magisch plekje Riverdale dan wel niet zou zijn, zoals John meerdere malen beweerd had. Aan de blik van Charlie te zien genoot ze ook wel een beetje van haar vader. Emma grijnsde kort hoofdschuddend en liep hierna het pad en de korte trapjes op, om bij de voordeur te komen. Haar ogen gleden door het pand. Natuurlijk stond alles nog leeg en stonden hier en daar al wat dozen, maar eigenlijk vond ze het echt wel een mooie ruimte. Haar ogen gleden door de woonkamer en hierna liep ze gewoon naar de eetkamer met open keuken. Haar ouders waren ondertussen op de achtergrond enthousiast tegen elkaar aan het praten over hoe mooi het gras er wel niet bij lag en dat ze deze vloer er zonder twijfel in zouden laten liggen omdat de houtkleur zó mooi was. ,,Oh, look how beautiful!" sprak haar moeder nog over een raamkozijn.
Door de woonkamer liep Emma hierna door naar de veranda aan de achterkant van het huis. Er verscheen een zwakke glimlach op haar gezicht. De tuin was best groot en zag er perfect om in te hockeyen. Er lag best wel wat gras en hier en daar stonden wat bomen. Die zouden mooi als doel gebruikt kunnen worden. Nadat ze eventjes hier en daar had gekeken, leek het haar eigenlijk lekker om even een rondje te gaan rennen. 10 km en de buurt in 50 minuutjes verkennen, dat leek haar geen verkeerd idee. Langs de school rennen en meteen even kijken hoeveel hockeyvelden er waren, ja, dat klonk echt als een ideaal plan. Sinds ze was blijven vorig jaar had haar moeder het gehad over 'prioriteiten stellen'. Waarschijnlijk zou haar moeder het verstandiger vinden wanneer ze nu al de dozen zou gaan uitpakken, maar even de buurt verkennen trok haar net wat meer aan. De dozen uitpakken kon ook vanavond nog gebeuren. De dozen met haar naam erop waren in een bepaalde hoek gezet en Emma zou deze vanavond naar haar kamer brengen. Dit bracht haar meteen bij de gedachte aan een slaapkamer. ,,Char?" vroeg ze daarom even wat harder, om erachter te komen waar haar zusje was. Emma liep de trap maar vast op omhoog. ,,Which room do you wanna have?" vroeg ze maar, zonder dat ze enig idee had om welke twee slaapkamers er gekozen diende te worden. Het maakte haar eigenlijk vrij weinig uit dus ze had besloten dat haar zusje voor het gemak mocht kiezen. Misschien had ze nog een logische verklaring meer een positie waarin ze betere foto's kon maken door een mooiere lichtinval of iets dergelijks.
Jughead
Archie en Jughead waren eigenlijk al een lange tijd vrienden. Het mocht misschien wel wat eenzaam klinken, maar erg veel andere vrienden had hij niet echt. Hieraan stoorde hij zich niet eens zo erg, het maakte hem niet zo veel uit. Hij was nu eenmaal niet echt het type dat bij het footballteam ging en continue graag in de belangstelling stond. Zo hield hij zichzelf liever wat meer op de achtergrond om de situatie te observeren. Alleen mensen die regelmatig met hem spraken, wisten hoe zijn gevoel voor humor in elkaar stak en wisten hoe hij als persoon in elkaar stak. Zelfs Archie, die écht zijn beste vriend was, wist niet altijd hoe goed of slecht het met hem ging. Jughead was nu eenmaal niet iemand die graag over gevoelens of zichzelf praatte. Hij zadelde liever niemand op met verhalen over zichzelf. Anderen waren wat dat betreft gewoon veel interessanter. Verlegen of iets dergelijks was hij ook alles behalve, maar Jughead voelde niet echt een drang om met anderen te praatten om maar bij de menigte te horen of om bij een vriendengroep te horen. Hij spendeerde liever tijd met mensen waarmee hij graag optrok – zoals Archie dus – dan dat hij in groepsverband wat geforceerd tijd doorbracht, dan prefereerde hij de eenzaamheid toch.
Afgelopen zomer hadden Archie en Jughead dan ook regelmatig afgesproken, althans, dit probeerden ze. Overdag maakte Archie lange dagen bij het bedrijf van zijn vader, terwijl hij zelf juist vaak in de avond werkte wanneer er films draaiden in de Twilight Drive-In. Toch zagen de twee vrienden elkaar nog best regelmatig. Soms zaten ze bij Pop's, de andere keer gameden ze of zaten ze zich buiten maar wat te vervelen. Jughead vond het dan ook niet eens extreem erg om weer naar school te gaan. Hij kon echt niet zeggen dat hij zin had om iedereen weer te zien, maar het zorgde wel weer voor variatie. Hij had zin om de schoolkrant weer op te pakken en om gewoon weer een bezigheid te hebben en om zichzelf te vermaken.
Inmiddels was hij gewoon door het zonnetje naar Pop's gelopen. Hij had zijn telefoon meegenomen, maar zou pas kunnen zien of hij een berichtje had gekregen wanneer hij internetverbinding had. Jughead zou vanzelf wel wat binnenkrijgen wanneer hij bij Pop's was. Zodra hij binnengelopen was in de welbekende zaak en het belletje ging, keek Pop direct lachend op en knikte hij. ,,Hey Jug! Cup of coffee and a burger?" vroeg hij grijnzend. Jughead knikte grinnikend en nam een krant van de bar af. Hij liep door naar een bankje waardoor hij uit het raam kon kijken en legde de krant voor zich neer. Hij haalde zijn telefoon uit zijn broekzak en zag dat hij een berichtje had van Archie. Hij grinnikte kort, keek de zaak kort door en opende het berichtje hierna. Hij ging met zijn telefoon naar de camera aan de voorkant en stuurde zo een foto naar Archie: Een grijnzende selfie, waar inderdaad te zien was dat hij bij Pop's was. De kwaliteit van de camera van zijn telefoon was echt behoorlijk slecht, maar er viel te zien dat hij bij Pop's zat. Ook de gele emoji's die tegenwoordig niet meer weg te denken waren uit het hele telefoonwereldje, waren voor zijn telefoon wat te hoog gegrepen. Daarom stuurde hij bij de foto nog een wat oudere manier van smileys. – Waiting for my burger :] :] – stuurde hij, waarna hij de krant erbij legde. Time for some reading. Aan het einde van de week kreeg hij altijd de stapel met kranten van de week van Pop en gebruikte hij enkele artikelen om te bewaren. Jughead vond het altijd fascinerend hoe sommige zinnen en artikelen verwoord waren.
why do you hesitate?