Search for posts by Lunatic
First Page | « | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 ... 9 | » | Last
Search found 81 matches:
Re: O | Who are and who we need to be to survive are very different things.
from Lunatic on 05/01/2018 08:08 PMOctavia
Murphy toonde geen genade tegenover de Grounder. Twee slagen weerklonken door de ruimte en Octavia volgde elke beweging van de Grounder. Haar handen had ze voor haar mond geslagen, terwijl ze ongelovig naar het tafereel keek. Waren ze nu zo? Waren de honderd jongeren zo onmenselijk geworden in deze paar dagen op de aarde? Of waren ze dit altijd al geweest?
Wondjes trokken weer open op het lichaam van de Grounder en bloed sijpelde weer over zijn borst heen. Toch kromp hij alleen maar ineen, verder weerklonk er geen enkel geluid in de ruimte. De Grounder hield zijn kaken stevig op elkaar en liet geen geluid horen. Misschien een korte bries vanuit zijn neus, maar veel meer was er niet te horen. Kort keek Octavia achterom en ook zij zag de blik van Adam. Deze mens of zelfs mensenras, was sterker dan ze hadden verwacht. Sterker en slimmer, dat kon Octavia ook wel erbij opnoemen. De Grounders deden de honderd jongeren denken dat ze hun taal niet verstonden, waardoor ze met alles konden meeluisteren. Slim, dat was het zeker.
Octavia had de sussende blik van de Grounder gezien en schudde verslagen haar hoofd. Ze kon het niet meer. De jongedame wilde niet meer bij het tafereel zijn. Met een paar enkele passen was ze bij het luik. Nog kort wierp ze haar blik in de ruimte en ze zag Bellamy naar haar omkijken. 'Right now, you disgust me, brother' zei ze bitter, waarna ze het luik insprong en op de vloer van het dropship kwam. Daarna liep ze het dropship uit, terwijl ze ongeloofwaardig haar hoofd schudde. Wat moest ze doen? Er moest toch iets te doen zijn?
Op haar weg richting god mag weten waar, botste ze per ongeluk tegen iemand op. Haar blik schoot omhoog. Meteen zag ze het bekende gezicht van Reagan. Een klein glimlachje verscheen op haar gezicht. Haar blik ging ook kort naar Holden, die ernaast stond. 'I'm sorry' glimlachte Octavia klein. Ze had totaal niet opgelet waar ze liep, aangezien haar hoofd nogal onrustig was.
Murphy
De Grounder kromp kort ineen, maar herstelde al snel. Een kleine glimlach bekroop Murphy's gezicht. 'You're a tough guy, huh?' vroeg hij met een kleine grijns. Bellamy naast hem keek hem ongelovig aan. Murphy voelde zijn ogen in zijn huid branden en keek geïrriteerd om. 'What?' vroeg hij met een irritatie in zijn stem. 'Give me that' zei Bellamy en Murphy rolde zijn ogen. Langzaam bracht hij de riem richting Bellamy. Zonder aarzeling pakte de leider dit keer de riem. 'I don't know why your people decided to murder our people, but it has to stop. You only have to tell the location of your camp or the reason why you're doing this. Then we can stop beating you, but till then,' begon Bellamy, waarna hij plotseling uithaalde en het leer tegen het onderbeen van de Grounder liet knallen, 'till then, you're our prisoner and we will beat some words out of you' zei Bellamy vurig, waar zelfs Murphy van opkeek. De oudere jongeman wist nu eindelijk wat zijn taak was en hoe hij deze moest uitvoeren. Daarbij besloot Murphy dan ook dat hij beter even opzij kon stappen, zodat Bellamy zich helemaal tot de Grounder kon richten. Al snel klonken er meer slagen in de ruimte en Murphy besloot naast Clarke te gaan staan, die zich wat afgezonderd hield, maar wel aanwezig was. 'You aren't that innocent either. Otherwise, you would've left already' zei Murphy zachtjes met een kleine grijns. Een geïrriteerde zucht volgde al snel na zijn opmerking. 'Murphy, just shut up, please?' zei ze, terwijl ze haar kaken op elkaar spande. De kleine grijns van zijn gezicht droop er weer af. Bijna niemand kon tegen zijn ietwat flauwe grappen of opmerkingen. Meestal werd hij genegeerd of kreeg hij een paar scheldwoorden terug. Alleen Reagan durfde zich echt tegen hem te keren, met haar eigen woorden. Daar had Murphy respect voor. De jongeman wist namelijk heus wel dat hij een grote mond had, maar niemand snoerde deze dan ook.
ReplyRe: O | Who are and who we need to be to survive are very different things.
from Lunatic on 05/01/2018 08:00 PMOctavia
Murphy sprong het gat uit en liep richting Bellamy. Van achter zich hoorde Octavia een zucht. De jongedame draaide zich om en zag het gefronsde hoofd van Clarke. 'I don't like what they're doing either Octavia..' zei ze zachtjes, terwijl ze naar Bellamy en de Grounder keek. 'Well, why don't you try to stop them!' zei Octavia bits en ze trok haar pols terug, die Clarke gerust losliet. 'Because right now, it's the only right thing to do, if we want to survive' zei ze met een zucht van teleurstelling. Octavia keek haar boos aan, maar kon er geen woord tegenin brengen. Diep van binnen wist de brunette dan ook dat de blondine gelijk had. Grounders waren hun voornaamste vijand op aarde, die zonder pardon hun groep afslachtte. Het was ingewikkeld, want Octavia begreep de reden van beide partijen wel enigzins. De Grounders waren niet blij met het nieuwe volk dat zomaar op hun gebied kwam, maar het afslachten ging we erg ver. Zeker nu Octavia wist dat de Grounders hun taal spraken en dat ze hun gewoon konden verstaan en begrijpen.
Met pijn in haar hart keek Octavia naar hoe Bellamy de riem pakte die op de grond klaarlag. 'Bell!' riep de jongedame nog en ze sprong op. Clarke volgde haar bewegingen en stond ook op. Octavia voelde een hand op haar schouder en ze keek om. 'Don't.. It's for the best' zei Clarke, terwijl ze een geruststellende blik probeerde op te zetten. De brunette kon echter de bezorgde blik van de blondine niet ontwijken. 'Go float yourself' zei Octavia kwaad en ze schudde de hand van haar schouder weg. Daarna liep ze naar voren en legde ze haar eigen hand op Bellamy's schouder. 'Please Bell..' zei ze zachtjes en ze voelde hoe haar broer zich naar haar omdraaide. 'Why are you defending him!?' vroeg hij verward, met een harde toon erbij. Octavia keek hem wat stomverbaasd aan, maar herstelde zich al snel. 'He's a human too!' zei ze terug, maar Bellamy keek om naar de Grounder. 'No, he's a Grounder' zei hij verachtend en de jongedame voelde twee armen van achteren die haar vastpakten rond haar middel. 'Come on Octavia. Keep quiet or go away' hoorde ze Adam zeggen, waarna ze zijn armen van haar middel afduwde. De jongedame keek bezorgd naar de Grounder. Ze kon hem niet helpen, niet nu.
Murphy
Murphy hoorde het gegil en geschreeuw van Octavia door de hele kamer galmen en geïrriteerd keek hij Bellamy aan. 'Can't you shut her up? As her big brother and stuff' zei hij met een zucht en Bellamy gaf hem alleen een dodelijke blik. Murphy stak verontschuldigend zijn handen op en keek naar de Grounder voor hen. Verzwakt, dat was hij zeker, maar Murphy zag de blik in zijn ogen. Hij was sterk, dat moest hij toegeven. De Grounder gaf zich blijkbaar niet snel gewonnen.
Al gauw was Octavia weer dichterbij gekomen en ging ze nog naar Bellamy toe. Dit keer viel hij dan ook gelukkig een keer tegen haar uit en hield ze zich ook uiteindelijk stil. Murphy rolde zijn ogen; de jongedame zorgde voor teveel drama.
Het was stil in de ruimte. Murphy keek opzij naar Bellamy, die de riem gespannen had staan tussen zijn handen. 'Any words yet?' vroeg hij aan de Grounder. Murphy zuchte even. Hetzelfde probleem vond weer plaats, waar Bellamy eigenlijk niet durfde te handelen. Iets in hem verzette zich, wat hem zwak over liet komen. 'Oh please, ofcourse he won't say anything. If you wanna beat him, just do it already!' zei Murphy gefrustreerd tegen Bellamy. 'Murphy!' hoorde hij Clarkes stem, die van achteren kwam. Murphy reageerde niet eens op haar, maar liet zijn blik naar Bellamy glijden. Zijn kaak stond gespannen en het was duidelijk te zien dat hij druk aan het nadenken was. 'You're such a pussy' zei Murphy met een zucht en vliegensvlug had hij de riem uit de handen gepakt van de leider. Deze had dat niet verwacht en keek Murphy verbaasd aan. Murphy was echter al iets verder en haalde uit met de leren riem. Een harde smak klonk als gevolg van het slaan op de schouder van de Grounder. 'See? That's how it's done!' schreeuwde Murphy tegen Bellamy en hij haalde nog een keer uit. De jongeman zou eens laten zien hoe een echte leider zou moeten handelen; snel en zonder spijt. Anders werd je al gauw zwak gevonden.
Re: O | Who are and who we need to be to survive are very different things.
from Lunatic on 05/01/2018 07:53 PMOctavia
Het miniscule knikje was haar niet ontgaan. Het liefst had ze hem nu overvallen met vragen, maar ze wist dat ze dat kon niet maken. De man was zwaar mishandeld en had waarschijnlijk geen zin om vragen te beantwoorden. Daarnaast zat er nog een ongewenst persoon in dezelfde ruimte. Octavia besloot het dan ook voor zich te houden, dat de Grounder hun taal sprak en hen verstond. Adam zou het gelijk aan Bellamy vertellen. Met die informatie zou Bellamy de Grounder nooit met rust laten. Het betekende namelijk ook dat, na negentig jaar, de mensen op de aarde nog dezelfde taal spraken. Ze konden zich in ieder geval verstaanbaar maken.
Octavia was net bezig geweest met bijna elke wond te desinfecteren, toen plotseling het luik openschoot. Adam sprong geschrokken op en ook Octavia liet geschrokken haar kom op de grond vallen. Snel draaide ze zich om en zag ze een woedende Bellamy naar hen toe stappen. De aders in zijn nek stonden gespannen en in zijn ogen was vuur aan het branden. Bijna beschermend ging de jongedame voor de Grounder staan en keek ze haar broer aan. 'Out of my way, O' zei hij met zijn tanden op elkaar geklemd. Octavia keek hem vragend aan. 'What happene'- begon ze, maar Bellamy onderbrak haar. 'They fucking killed Dylan!' schreeuwde hij in haar gezicht en voordat ze ook maar iets kon doen, duwde Bellamy haar hard aan de kant. Als Clarke er niet gestaan had, was Octavia hard op de grond gevallen. 'You're gonna pay for this, you know that!?' zei Bellamy recht in het gezicht van de Grounder. Octavia begon sneller adem te halen. 'Bell! Stop it!' riep ze en ze wilde naar hem toestappen. Clarke pakte echter haar pols vast en hield haar op haar plek. 'I'm sorry Octavia, but this needs to be done. You can't stop this' zei Clarke zachtjes en Octavia hoorde dat zij het er ook niet mee eens was. 'What the hell! Clarke, let me go!' riep Octavia en ze trok aan haar arm, maar Clarke trok haar richting het luik. Octavia wierp nog een bezorgde blik naar achteren, richting de Grounder. Op dat moment kwam er nog een hoofd tevoorschijn uit het luik. Iemand die ze niet verwacht had. 'What's going on?' vroeg de bekende stem van Murphy.
Murphy
Murphy luisterde naar het antwoord van Reagan. Hij haalde zijn schouders op. 'You sure they'll come down?' vroeg hij met een zuchtje. Het zou hem eerlijk gezegd niet verbazen als de Ark gewoon in de ruimte bleef. Het waren sowieso een stel lafaards. Er hadden waarschijnlijk genoeg mensen zich vrijwillig opgegeven om naar de aarde te gaan. Maar nee hoor, de jonge criminelen moesten naar de aarde. Alsof ze moesten boeten voor hun daden.
'Where I would go? Far away from here. Exploring the world. Sounds dangerously exciting' glimlachte hij wat sluw. De jongeman kende de aarde niet en zou waarschijnlijk als kip zonder kop rondrennen, maar het leek hem wel wat. Dan zou hij tenminste de wereld ontdekken. 'Would you stay here or also go your own way?' vroeg Murhpy daarna. Eigenlijk was hij wel benieuwd hoe Reagan erover zou denken. Het was dan ook niet niets om je enige veiligheid achter laten.
'Help!' werd er plotseling geroepen en Murphy draaide zich om. De groep die eten ging zoeken, kwam uitgeput het kamp binnengerend. De ogen van de jongeman gleed over het groepje. 'Where's Dylan..' zei hij zachtjes tegen zichzelf, maar zijn vraag werd al snel beantwoord door iemand uit het groepje. 'We got attacked! The Grounders killed Dylan!' riep hij en meteen klonk er geroezemoes in het kamp. 'Shit' zei Murphy toen hij Bellamy bijna letterlijk naar het dropship zag stormen. Murphy draaide zich om naar Reagan en keek haar aan. 'I've got to go. I'll see you later' zei hij met een glimlachje, waarna hij op een rustige pas naar het dropship liep. De jongeman ging maar even polshoogte nemen. Bellamy kon dan ook wel onvoorspellend zijn als hij echt kwaad was. En dat was hij op het moment.
Murphy beklom de ladder en stak zijn hoofd boven de opening. Zijn ogen gleden door de kamer. Bellamy, Clarke, Octavia, Adam en de Grounder bevonden zich in de ruimte. Ook zag de jongeman hoe Bellamy al de riem pakte die ze op de grond hadden liggen. 'Came at the right moment' zei Murphy met rollende ogen en hij sprong uit het gat. Daarna liep hij naar Bellamy, die hem bedreigend aankeek. Murphy knikte alleen maar als teken dat hij Bellamy niet in de weg zou zitten.
Re: O | Who are and who we need to be to survive are very different things.
from Lunatic on 05/01/2018 07:44 PMOctavia
De jongedame was in haar eigen gedachten verzonken toen ze plotseling wat hoorde. Stomverbaasd keek ze op en keek hem recht aan in de ogen. Deze man sprak Engels. Deze man had haar verstaan. Maar waarom had hij niet eerder gepraat? Hij had zich hoogstwaarschijnlijk kunnen redden uit zijn akelige situatie. Een vragende blik lag in haar ogen en ze schudde lichtjes haar hoofd. Het waren echte woorden geweest, die enigzins schor uit zijn mond rolden. 'You do hear me, don't you?' vroeg ze zachtjes aan hem, terwijl ze haar lapje stof weer over zijn hoofd liet strijken. Haar mond ging alweer open om wat te zeggen, maar het geluid van een luik dat openging was te horen. Octavia draaide zich om en zag Adam aankomen. De jongeman gaf haar de spullen waar ze om gevraagd had en ging met een zucht weer op zijn plek zitten. Octavia keek even naar haar spullen en dacht na. Ze moest de Grounder vaker onder vier ogen spreken. Misschien moest ze Adam vaker opdrachten geven, zodat ze even tijd had met de wildvreemde man.
Haar lapje kneep ze uit, waardoor de rode vloeistof er enigzins uitliep. Daarna depte ze het in de alcohol en liet ze het boven de wond hangen die op zijn hoofd zat. Kort beet ze op haar lip. 'This will hurt' fluisterde ze en ze liet het lapje stof er langzaam op zakken. Zachtjes wreed ze erover, waarna ze het droge stukje van het lapje er daarna ophield. Haar ene hand legde ze op zijn hals, zodat ze hem redelijk stevig vast kon houden. Zo deed de alcohol ook beter zijn best.
Weer kon de jongedame het niet laten om haar blik over zijn gezicht te laten glijden. Daarnaast gingen haar gedachten als een tierelier. Hoe kon het dat deze man na meer dan negentig jaar Engels kon praten? Hoe kwam het dat bepaalde mensen het wel hadden overleefd op de aarde? Zoveel vragen, maar zo weinig antwoorden.
Murphy
Toen de jongedame opmerkte dat hij niet zo onbeleefd moest doen, rolde hij kort zijn ogen. Reagan was de enige die dat tegen hem kon zeggen, zonder dat hij een vieze opmerking terug zou zeggen. 'I like you' zei hij eigenlijk meteen, zonder na te denken. 'Well, a little' plaagde hij haar terug en een glimlachje bekroop zijn gezicht. Bij haar verhaaltje over dat ze beste vrienden waren, schudde Murphy zijn hoofd. Beste vrienden waren nergens voor. Iemand om tegen te praten? Bullshit. Al zocht Murphy nu iemand uit het kamp om zijn verhaal te doen, dan zouden ze vast wel luisteren. Of dat kwam omdat ze geïnteresseerd waren of omdat ze bang waren voor de consequenties als ze het niet deden, wist hij niet. In ieder geval, waren die beste vrienden nergens voor. Hij wist namelijk wel zeker dat Holden zijn eigen leven voorop zou zetten. Dat was wat onderhand zou gebeuren op aarde. Er was overal gevaar en elke dag stond je leven weer op het spel.
'Friendship? That word doesn't exist in my vocabulary, I think' plaagde Murphy haar weer terug. De meeste gesprekken tussen de twee zaten vol met geplaag, maar dat vond Murphy juist fijn. Serieuze gesprekken boeiden hem niet veel. Na de eerste drie woorden was hij vaak al afgehaakt. Of het moest echt héél interessant of belangrijk zijn. Al ging het over de Grounders, dan lette hij vaak wel op. Misschien kwam dat dan ook wel, omdat het ook van belang zou kunnen komen bij zichzelf. Als je net als Murphy een loner was, dan moest je tenminste wel goed voor jezelf kunnen zorgen.
'Tell me, are we going to be living here for the rest of our lives? Because I'll run away if that's the plan' zuchtte Murphy. De plannen waren nog niet duidelijk.
Re: O | Who are and who we need to be to survive are very different things.
from Lunatic on 05/01/2018 07:30 PMOctavia
De man voor haar nam grote teugen uit de kom. De jongedame kantelde de kom steeds wat meer, zodat hij steeds genoeg binnenkreeg. De kom trok ze pas terug toen er nog een klein bodempje water in zat. Zonder echt naar de Grounder te kijken, depte ze haar lapje stof in het water en kneep ze het samen, zodat het stofje niet zeiknat was. Daarna keek ze even omhoog naar de Grounder en zag ze ook de wonden op zijn hoofd. Zijn ogen zagen er gezwollen uit en er sijpelde ook wat bloed van zijn hoofd. Langzaam bracht Octavia het doekje naar het hoofd van de Grounder en depte ze het doekje zachtjes op de wond. Meteen nam het lapje stof het bloed op, waardoor ze het weer moest afspoelen in haar kom water. 'I'm sorry if I'm hurting you with this' mompelde ze tegen de Grounder, zodat Adam het niet zou verstaan. Het water in de kom kleurde al langzamerhand rood, maar ze moest het er maar mee doen. Tenzij..
Octavia draaide zich om. 'Adam, can you help me out? Take this bowl and refill it with clean water. Oh, and could you take some alcohol with you? I have to clean the wounds, otherwise he'll die eventually' zei ze achter elkaar en ze zag de jongen opstaan. 'But Bellamy said-' begon hij, maar Octavia onderbrak hem. 'Now, please' zei ze en ze hoorde Adam zuchten. De jongeman stond op en liep naar haar toe. Hij pakte de kom met water en verliet de bovenste verdieping van het dropship. Octavia liet haar blik richting haar natte stoffen doekje glijden en besloot weer zijn gezicht wat schoon te maken. 'They really went for it, huh?' zei ze wat zachtjes. De jongedame had werkelijk geen idee of de Grounder haar kon verstaan, maar anders zou ze zich ongemakkelijk gaan voelen. Haar doekje wreef ze zachtjes over de sporen waar bloed langs was gegleden. Waarschijnlijk zou ze vanaf nu elke dag langs moeten komen, want ze martelden hem ook elke dag.
Murphy
Bij de vraag van Reagan, ontstond ook een kleine glimlach op zijn gezicht. 'Maybe. Only for some people' zei hij met een grijnsje tegen Reagan. Daarna liet hij zijn blik naar Holden glijden, die hem al snel begreep. 'Man, chill. I won't tell anyone' zuchtte hij en Murphy kneep zijn ogen wat samen. Daarna zuchtte hij even. 'People don't like me anyway, so if the news would spread.. No one would miss me anyway' glimlachte hij maar. 'Holden! Can you help me with the campfire?' riep iemand van achter het groepje. 'Sure!' riep Holden, die een glimlach naar Reagan wierp en Murphy niet eens aankeek. Daarna liep de jongeman weg. Murphy keek hem na en draaide zich om naar Reagan. Kort deed Murphy alsof hij moeilijk aan het nadenken was. Daarna keek hij op en begon overdreven te lachen. 'Idiot. That's the best word to describe him' zei Murphy en zijn gezicht vertrok al snel naar zijn standaard gezicht. 'What do you even see in him?' vroeg Murphy aan Reagan, waarna hij zijn hoofd naar haar toedraaide. Reagan was één van de weinige jongeren die hij enigzins vertrouwde. Voor één of andere reden leek zij ook geen problemen met hem te hebben. Ook al hadden de andere jongeren dat wel. Of ze waren net zoals Holden; ze hielden liever wat afstand. Murphy voelde zich ook meer op zijn gemak bij Reagan dan bij d anderen. Clarke was ook wel goed gezelschap, maar de jongeman vond dat ze iets té veel aandacht wilde. Bellamy was ook geen slechte kerel, maar Murphy had altijd al wat tegen hem gehad. Misschien kwam dat door zijn positie als leider, wat hij graag liet zien. In dat opzicht pasten Bellamy en Clarke perfect bij elkaar.
Nee, Murphy hield het liever bij de jongedame voor zich.
Re: O | Who are and who we need to be to survive are very different things.
from Lunatic on 05/01/2018 03:41 PMOctavia
Bellamy trok de jongedame al snel weg van de Grounder en keek haar woedend aan. 'Why do you have to be so stubborn? Can't you just listen to me, for once?!' vroeg Bellamy gefrustreerd. 'Bell! You've locked me up in this shithole ever since I took a walk outside. Please, at least let me do something useful inside these walls? I know how it feels to be locked up..' zei Octavia en ze wist dat ze daarmee een gevoelige snaar had geraakt bij de jongeman voor zich. Even was het stil en ze hoorde Bellamy diep zuchten. 'You really are a pain in the ass' zei hij en Octavia hoorde de verandering in zijn toon. Haar blik ging naar die van hem en ze zag een miniscuul glimlachje ontstaan. 'Alright. You can come up here and care for him. But, there's always going to be someone with you' zei hij streng en Octavia knikte. Ze was al blij dat hij het eens met haar was. 'Thanks Bell' glimlachte ze, waarna ze langs hem vandaan liep. Daarna draaide ze zich om naar Bellamy. 'Can you leave? I've got a patient to care for' vroeg ze wat plagend en ze stak haar tong naar hem uit. Ze zag Bellamy zijn ogen rollen en hij knikte. 'Right. Guys, lets go. Adam, you stay here' zei hij en hij wees een jongen aan die knikte. Daarna verdween de menigte die zojuist nog in de ruimte stond. Octavia keek naar Adam, die wat verveeld op een kruk ging zitten en voor zich uit keek. Hij lette overduidelijk niet op. Als het zou moeten, dan zou hij wel ingrijpen. Voor de rest deed hij niets.
Octavia stapte naar voren en besloot minder dan een meter van de Grounder af te staan. Het eerste wat haar opviel waren zijn tattoeages. Ze waren groot en duidelijk. Daarnaast had de man een zeer gespierd lichaam en hij had een ietwat donkerdere huidskleur. Die kleur werd alleen al snel gemengd met het rood van zijn bloed. Kort beet ze op haar onderlip bij het zien van de wonden. Ze wierp haar blik naar boven, richting zijn gezicht. 'Here' fluisterde ze bijna naar hem, waarna ze de kom met drinkwater aan zijn lippen zette.
Murphy
Murphy glimlachte om de nieuwsgierigheid van Reagan. Een nieuwsgierige jongedame, dat was ze zeker. 'I'd love to tell you, but I'm afraid you'll have nightmares tonight' zei Murphy met een klein pruillipje, waarna hij al snel begon te lachen. 'Do you really have to tease us like that?' begon Holden. Murphy wierp hem een stille blik toe, die genoeg zei. Holden stak zijn beide handen wat verontschuldigd op en besloot verder zijn mond te houden. Al snel ging de blik van Murphy terug naar Reagan. 'They torture him. They smack him with a belt and stuff. They don't want them to have any energy left, so they don't give them food so often. Only when he really needs it to survive' zei Murphy zonder enige emotie. Het boeide hem dan ook niet zoveel.
Plotseling hoorde hij achter zich geroezemoes en keek hij verbaasd om. Bellamy en wat anderen kwamen het dropship uitlopen. De meesten keken op, maar gingen gauw verder met hun werk. Ze wisten dat Bellamy niks zou vertellen over wat er binnen gaande was. 'Don't tell this to anyone, or I will end you' zei Murphy, terwijl hij resoluut zijn hoofd terugdraaide richting Holden. Over Reagan maakte hij zich zorgen, nee, het ging hem meer om Holden. Holden knikte snel en Murphy voelde een tikje op zijn schouder. Toen de jongeman omkeek, zag hij al snel dat Bellamy recht voor zijn neus stond. 'What?' vroeg Murphy wat schichtig. 'What are you doing?' vroeg Bellamy wat argwanend. Murphy lachte even en keek de leider aan. 'What? I can't talk to my friends?' vroeg Murphy net zo serieus terug. Bellamy schudde zijn hoofd en zette een stap dichterbij om bedreigend over te komen. 'If I find out you told anyone, I'll give you the same treatment as the Grounder' beet hij Murphy toe. Murphy toonde geen enkele emotie en knikte zijn hoofd. Bellamy knikte ook en knikte even naar de twee andere mensen in het gesprek. Daarna besloot hij weg te lopen. Murphy draaide zich om naar de twee en glimlachte. 'What a lovely community' zei hij volledig sarcastisch.
Re: O | Who are and who we need to be to survive are very different things.
from Lunatic on 04/30/2018 10:34 PMOctavia
'Out of my way!' zei Octavia, terwijl ze zich langs twee jongeren probeerde te wringen, die voor het dropship stonden. De twee stonden voor de ingang en versperden haar de weg. 'Not a chance' zei de één en de ander gniffelde even. Octavia wierp hem een dodelijke blik en draaide hen de rug toe. Langzaam liep ze weg, maar ondertussen was ze al druk bezig met het verzinnen van een tactiek. Ze moest langs de mannen komen. Er was immers een Grounder gevangen genomen.
Octavia hoorde het nieuws een paar dagen geleden. Ze kwam net met een groep terug van het vissen, wat Bellamy met tegenzin toeliet. De brunette had lang moeten zeuren en smeken om het kamp uit te mogen, maar uiteindelijk mocht ze dan toch mee met het vissen. Veel was er niet te vangen en vaak hadden de meeste vissen twee koppen of schimmel op hun lichaam. Net toen haar groepje het kamp binnentrad met vijf vissen, hoorde ze het nieuws als een lopend vuurtje gaan. Bellamy was weer eens de held die de Grounder gevangen had genomen. Hoe hij het had gedaan? Dat was en bleef voor iedereen een raadsel.
De jongedame schopte tegen een steentje op de grond en zuchtte eens diep. Haar ogen volgden het steentje, die terechtkwam bij de voeten van Diana, een meisje waar ze wel eens mee omging. Meteen schoot er een idee door haar hoofd. Octavia rende eerst snel haar tent binnen en zocht naar wat spullen. Ze verzamelde een houten kommetje en een lapje stof. In het houten kommetje goot ze schoon drinkwater en daarna liep ze naar buiten. Gelijk liep ze op Diana af. 'Diana, you need to help me out' zei Octavia en de jongedame tegenover haar keek verbaasd op. 'Yeah, sure' zei Diana en ze vestigde haar aandacht op Octavia. 'You need to draw attention. Start yelling or screaming. Say that you saw something through the walls. I need the men who are standing in front of the dropship to walk away. Please, can you do that?' vroeg Octavia. Diana keek haar eerst met wat argwaan aan, maar ze gaf Ocatavia een klein knikje. Octavia glimlachte naar haar en liep langzaam terug naar het dropship. Toen hoorde ze het geschreeuw van Diana en inderdaad; de mannen voor de ingang liepen weg. Snel liep Octavia naar binnen en klom ze de trap op en opende ze het luik. Haar spullen zette ze neer, waarna ze zichzelf omhoogtrok. Daarna deed ze het luik dicht en deed ze het op slot. 'Octavia?!' hoorde ze Bellamy roepen en ze keek naar hem op. Haar ogen gleden echter naar de persoon die vastgebonden stond. Verbaasd zette ze een stap naar voren en moest ze moeite doen haar mond niet open te laten vallen. Het was hem. De Grounder die haar leven had gered. 'What are you doing here? How did you get here?!' vroeg Bellamy en hij liep boos naar zijn zusje. 'Bell! Stop it! You know damn-well that he needs to drink! His wounds also have to be cleaned! Let me do that! He won't do me anything, he's too weak' praatte ze en ze liep naar voren, tot ze op een meter van de Grounder stond. Haar ogen bekeken zijn lichaam even, die vol met wonden zat. 'See?' vroeg ze.
Murphy
Zelfs na enige dagen, deed Murphy nog steeds niets voor de kleine community die ze hadden opgericht. Er werd hem dan ook niet veel aangewezen om te gaan doen. De meesten vertrouwden hem niet, wat hij natuurlijk allang doorhad. Daarom liep hij vaak rodn in het kamp of ging hij buiten de muren om wat rond te lopen. Bang voor Grounders was hij niet. Als ze hem moesten hebben, dan deden ze dat maar. Dat zou dan ook het enige spannende zijn dat zou gebeuren in het kamp. Tenminste, dat was wat de jongeman dacht.
Een paar dagen geleden kwamen de verkenningstroepen terug uit het woud en tot iedereens verbazing hadden ze geen voedsel mee. Nee, ze hadden een hele gestalte meegenomen. Iets waar Murphy toch wel stomverbaasd over was. Hij had niet verwacht dat de idioten in het kamp in staat waren om een Grounder aan te kunnen. Toch kreeg Murphy hierdoor een taak erbij. Als het nacht was, dan moest hij bij de Grounder in het dropship zitten. Daar waren drie simpele redenen voor. Ten eerste was Murphy sterk van zichzelf en zou hij de Grounder vast wel aankunnen. Ten tweede vertrouwde bijna niemand hem, dus was het handiger als hij 's nachts ergens opgesloten zat. En als laatste zou het niemand heel veel boeien als hij zou sterven door een losgebroken Grounder.
Murphy liep wat heen en weer door het kamp, zonder enig doel. Totdat hij Reagan zag. De jongedame viel op met haar opvallende lichtblonde haar. De jongeman besloot naar haar toe te lopen, waar ook Holden stond. Nog net had hij de vraag van Reagan kunnen opvangen. 'Do you really want to know?' vroeg Murphy, terwijl hij achter haar vandaan kwam lopen, met een kleine grijns op zijn gezicht. Zelf wist hij maar al te goed dat de Grounder geslagen werd met een riem en bijna geen eten of drinken kreeg. Al snapte hij wel de nieuwsgierigheid van de meeste jongeren in het kamp. Het was dan ook niet niets dat er een Grounder gevangen was genomen. 'So you know what they're doing to the Grounder?' vroeg Holden. Murphy knikte. 'Yes, ofcourse I know. I have to watch the damn idiot while it's night. So they at least told me what they're doing to him' zei Murphy lichtelijk geïrriteerd. Holden was geen gozer waar hij veel mee omging. Hij was net zo'n idioot als de rest.
Re: O | Who are and who we need to be to survive are very different things.
from Lunatic on 04/30/2018 10:20 PMOctavia
Het begon steeds donkerder te worder buiten. De nacht viel al bijna. Het kampvuur bracht als één van de weinige lichtbronnen wat licht in het kamp. Toen Octavia het kamp binnenstapte, keek niemand op of om. Niemand had haar dus zien vertrekken.
De jongedame keek naar de lachende jongeren, maar besloot niet bij ze te gaan zitten. Haar gedachten waren in een grote wirwar geraakt en ze wilde even kunnen nadenken. Daarom besloot ze op een boomstam te gaan zitten, die een paar meter van het kampvuur lag. Ze plaatste haar ellebogen op haar knieën en liet daarop haar kin rusten. Haar ogen waren naar het kampvuur gericht. Al snel vlogen er beelden van een paar minuten terug voor haar ogen. De Grounder had haar het leven gered, dat was haar duidelijk geworden. Wat haar niet duidelijk was, was waarom hij het had gedaan. De andere twee doden uit haar kamp waren zonder pardon vermoord. Daarnaast was er nog altijd de vraag of alle Grounders slecht waren. De Grounder die haar het leven had gered, leek gigantisch op een normaal mens. Dat kwam dan vast ook omdat Grounders mensen als voorouders hadden. Of waren het gewoon mensen?
De jongedame had de gestalte niet opgemerkt die dichterbij kwam. Pas toen ze iemand naast zich hoorde zitten, keek ze geschrokken opzij. Bellamy was naast haar gaan zitten, maar keek recht voor zich uit. 'I'm sorry O, but I just can't lose you too' zei hij met een zucht en hij liet zijn blik langzaam naar de hare glijden. Dit keer was het Octavia's beurt voor een zucht. 'Bell, I'm not a little girl anymore. You can't be around me every time. I want my own space' zuchtte de jongedame, waarna ze hem serieus aankeek. Haar broer schudde zijn hoofd en zuchtte. 'I know, I know..' zei hij langzaam. Octavia glimlachte wat zwakjes en leunde naar voren. Haar armen sloeg ze om zijn middel en ze trok hem in een knuffel. Bellamy twijfelde niet en knuffelde haar terug, maar trok zich na een paar momenten terug. 'Mom would be proud of you' zei hij zachtjes, waarna hij opstond en wegliep. Met een glimlach keek de jongedame haar broer na.
Murphy
Murphy luisterde lichtelijk verbaasd naar haar opmerking. Ze was het met hem eens. Bijna nooit waren er mensen het met hem eens, omdat hij vaak zijn gedachtes hardop zei. Voor velen zou het een valkuil kunnen zijn, maar Murphy maakte het niet meer zo veel uit. Hij wist wel dat mensen hem niet mochten, dat viel duidelijk te zien. Had hij er problemen mee? Nee, helemaal niet.
'They'll be laying on the floor, at ease, with an arrow through their brain' zei Murphy hard. De jongeman was dan ook niet van plan om vannacht te gaan slapen. Hooguit zou hij zich nestelen in een berm van een boom, maar hij zou tegen de slaap worstelen. De jongeren hier waren te naief en hij vetrouwde ze niet. Daarnaast zouden ze pas merken dat ze aangevallen werden wanneer de Grounders al in het kamp waren. Nee, hij sliep liever met één oog open.
Murphy draaide zich naar haar om toen ze die opmerking maakte over zijn glimlach. Al snel voelde hij ook een kleine duw tegen zijn schouder. 'These people are causing them,' zei hij, refererend naar zijn serieuze blikken, 'with their stupidity. Most of them think they're safe behind these.. logs' zei hij, waarna hij een knikje gaf richting de boomstammen die als muur moesten gelden. 'Oh, and by the way, I don't smile that often. So, you just saw a one-in-a-lifetime thingy' zei hij sarcastisch en hij draaide zijn hoofd weer om richting het kampvuur. De jongeman kwam vaak als sarcastisch over en het leek alsof de gesprekken hem niet boeide. Maar dat deden ze wel, zeker met deze jongedame, die blijkbaar dezelfde gedachtes deelde. Het was iets wat hem niet vaak overkwam, dus besloot hij niet van haar weg te lopen. Daarnaast had hij het liefst een gesprek met haar, dan al die idioten die rond het kampvuur zaten te lachen en te drinken.
'You know, you're one of the few who isn't stupid. Well, not too stupid' zei hij en een duivels glimlachje verscheen op zijn gezicht. Hij kon het niet laten om de jongedame terug te pesten.
Re: O | Who are and who we need to be to survive are very different things.
from Lunatic on 04/30/2018 10:05 PMOctavia
Langzaam voelde ze hoe zijn greep van de man verslapte en ze zag in dat het een kans was voor ontsnapping. Net toen ze haar voeten rustig op de grond had gezet, voelde ze hoe de Grounder haar arm pakte en haar zijn kant opdraaide. Octavia betrapte zich erop dat ze bang was om hem aan te kijken. Er werd verteld dat ze angstaanjagende maskers ophadden of vreemde verf op hun gezicht. Toch besloot ze haar ogen op te houden en keek ze in zijn ogen. Haar ogen gleden over zijn gezicht. 2 ogen, neus, mond.. Ze bekeek ze allemaal en besefte dat hij niet anders leek dan zijzelf. Er liepen vage zwarte strepen van zijn voorhoofd tot over zijn ogen. Zijn donkere ogen leken hierdoor nog donkerder en verdwenen bijna. Toen pas merkte de jongedame dat de Grounder een teken maakte en ze volgde zijn bewegingen. Het werd haar snel genoeg duidelijk wat haar verteld werd. Return to your camp, but be careful, vertaalde ze zijn bewegingen. De hand voor haar mond was ondertussen weggehaald en waarschijnlijk hing haar mond wat over. 'Who are you?' vroeg ze wat schoor, terwijl ze haar ogen vragend tot spleetjes kneep. De woorden rolden zacht uit haar mond, nog bang voor de andere Grounders in het bos. Haar ogen gleden over zijn hele gedaante. Donkere huidskleur, zwarte streep op zijn hoofd, verschillende vachten als kleding die onder de modder en drek zaten. Het ontging haar allemaal niet. Kort zocht ze zijn ogen weer op en staarde ze hem een paar seconden aan. Plotseling hoorde ze hoorngeblaas in de verte en keek ze geschrokken om. Octavia stond in één beweging op en keek de kant op waar het hoorngeblaas vandaan kwam. Ze had nog wel tijd voordat de Grounders langskwamen. Snel liet ze haar ogen weer naar de Grounder zakken en zocht ze zijn ogen op. 'Thank you' fluisterde ze, waarna ze zich omdraaide en haar weg richting het kamp begon te benen. Eerst liep ze op een stevig tempo, maar al snel versnelde ze haar pas en begon ze te rennen. Springend over kleine bulten en langs de bomen heen bereikte ze al snel het kamp. De jongedame rende naar het plekje toe waar ze een gat had gemaakt, maar tot haar verbazing was deze dicht. Toen voelde ze plotseling een tik op haar schouder en ze draaide zich geschrokken om. Achter haar stond haar broer, die haar boos aankeek. De aders waren dik geworden en in zijn ogen zag ze vuur branden. 'Are you fucking insane!?' vroeg hij haar hard en Octavia rolde haar ogen. 'I'm not a little kid anymore, Bell' zei ze, waarna ze voelde hoe hij haar bij haar bovenarm vastpakte, hard. 'You're grounded' zei Bellamy kwaad, maar Octavia schudde zich los. 'You can't tell me what to do!' schreeuwde ze terug en ze beende haar weg het kamp in. 'Stupid' fluisterde ze boos, terwijl ze haar gedachten terug liet vallen naar de Grounder.
Murphy
De jongeman luisterde naar het verhaal van de jongedame. Zijn ogen gleden af naar de jongen over wie ze had. Daarna luisterde hij naar haar laatste zin en hij schudde zijn hoofd. 'I feel ya' glimlachte Murphy. Ook hij was liever op Aarde dan in de Ark. In de Ark hadden ze hem al snel geëxecuteerd. Het had hem niet heel veel gescheeld als ze hem hadden geëxecuteerd. Hij had toch geen familie meer die om hem gaven. Daarnaast zou vast de hele bevolking van de Ark van een last ontdaan zijn. Toch kreeg hij het nieuws te horen dat hij met de andere jongeren naar de aarde ging. Of hij nu wilde of niet. Ook dit had hem niet erg geboeid. Op de aarde was hij onder andere criminelen, dus hadden ze tenminste iets gemeen. Daarnaast had hij verwacht dat mensen hem minder snel zouden beoordelen, maar dat deden ze uiteindelijk toch wel. Iemand moest wel de pispaal zijn van het groepje. Soms was dat Murphy, al beet hij altijd van zich af. Daarom deden de meesten het dan ook; Murphy reageerde meteen.
'Don't you think they look pathetic? Partying because they think earth is their property? It's really fucking funny' grinnikte Murphy. Hij had zo erg met de meeste jongeren te doen. Op een gegeven moment zou elke jongere een bijdrage moeten leveren binnen het kamp, zoals eten zoeken, hout verzamelen etc. Sowieso zouden er mensen gewond terugkomen door een confrontatie met Grounders of wezens. Dan zou hij het gezicht op hun gezicht wel eens willen zien. Het was niet dat hij iedereen een dood toewenste, maar ze konden zich niet dapper noemen zonder ooit de dood in de ogen te hebben gekeken. Dat wenste hij ze wel toe, zodat ze eindelijk tot realisatie kwamen van hun domme gedachte.
De jongeman stopte met staren naar het vuurkamp en liet zijn blik afglijden naar de hemel, waar de sterrenhemel langzamerhand al duidelijk werd. Ergens daarboven zaten de motherfuckers die hem en de anderen naar beneden gestuurd. Het had ze geen flikker uitgemaakt als ze overleden waren. Ze waren immers criminelen die uiteindelijk toch zouden boeten voor hun misdaden.
Re: O | Who are and who we need to be to survive are very different things.
from Lunatic on 04/30/2018 09:53 PMOctavia
Het was gebeurd in een fractie van een seconde. Octavia had zich nog net kunnen omdraaien, voordat haar tak uit haar handen werd gerukt door een grote schaduw die over haar heen viel. De jongedame had geen tijd om te reageren of om iets te bedenken. Een hand bedekte haar mond en ze werd stevig vastgepakt, waarna de man haar meetrok in wat struiken. Haar hart was sneller gaan kloppen en het zweet liep van haar hoofd. This is it, dacht ze. De jongedame sloot haar ogen al krampachtig en wachtte op de genadeklap, maar die kwam niet. Langaamaan opende ze één van haar ogen en keek ze met haar ogen om zich heen. Snel nam ze haar omgeving in zich op. De struiken torenden boven hen uit. Het liefst zou ze haar hoofd willen draaien, maar het lukte niet. De man die haar vast had, hield haar stevig vast. Haar ademhaling begon langzaam rustiger te worden, maar nog steeds zat er een rap tempo in. Toen hoorde ze het. Links naast zich hoorde ze gekraak van takken die braken. Haar ogen schoten instinctief die kant op en ze kon nog net door de bladeren zien dat er een andere Grounder liep. Dit keer ging haar ademhaling sneller en begon haar hart weer sneller te kloppen. De Grounder die haar vasthad, kon nu elk moment omhoog springen en ze zouden haar samen kunnen vermoorden. Bij die gedachte greep ze naar de hand die haar mond bedekte en ze kneep hem bijna fijn. Met alle kracht in haar lichaam probeerde ze zijn lichaam van haar af te duwen, maar ze kreeg het niet voor elkaar. De man was te sterk en dat wist ze. Daarom sloot ze haar ogen weer en luisterde ze naar de Grounder die een paar meter verder weg stond. Het geluid van voetstappen waren duidelijk te horen, maar ze kwamen niet haar kant op. Integendeel, de voetstappen gingen steeds sneller en klonken steeds verder weg. Verbaasd opende Octavia haar ogen weer en keek ze weer opzij, naar waar ze de Grounder had gezien. Niets. Er was een lege plek. De rust was teruggekeerd en ze kon in de verte het gekwetter van een vogel horen. De jongedame had bijna geloofd dat ze dit alles gewoon gedroomd had, maar toen voelde ze weer de aanwezigheid achter zich. Dit keer probeerde ze hem weer van zich af te drukken, met de kracht die haar lichaam nog had. Dit was helaas te weinig om hem van haar af te drukken. Ze voelde dan ook nog slap aan en ze trilde nog na van net. Het was dus echt gebeurd.. Deze Grounder had haar leven gered, dat wist ze zeker. Waarom wist ze niet, maar ze wilde het ook niet weten op het moment. Het liefst zou ze terugrennen naar het kamp en het kleine beetje veiligheid omarmen dat het haar bood.
Murphy
Het duurde niet lang voordat de jongeman iemand voelde naderen. Kort wierp hij een blik opzij naar de gestalte die naar hem toe kwam. Het was Reagan, een jongedame waar hij wel vaker een gesprek mee had gehad. Niets bijzonders en vaak niet langer dan vijf zinnen, maar het was toch iets. Reagan trok tenminste niet het bloed onder zijn nagels vandaan.
Murphy liet een gniffel uit zijn mond komen toen ze dat zei. 'Very funny' zei hij sarcastisch, waarna hij haar bewegingen volgde. Ze besloot naast hem te gaan staan, tegen de boom aan. Daaruit maakte Murphy op dat ze misschien wel een gesprek zouden voeren. 'Nice? She wanted to be nice? Please, nobody wants to be nice to me' lachte Murphy bespottend. Het was wel waar. Vaak genoeg leek het alsof mensen een goede daad deden, maar wanneer je wegkeek, zouden ze een dolk in je hart steken. Backstabbers. Het zou Murphy niet verbazen als er wat ranzigs in het drankje zat, waardoor de anderen even konden lachen. Zielig, zo klonk hij, maar het boeide hem niet veel. Hij was niet naar de aarde gekomen om vriendschappen te sluiten. De honderd jongeren waren hierheen gestuurd om rapportage uit te brengen van de aarde. Bij die gedachte gleed de blik van de jongeman naar zijn pols, waar een stuk metaal omheen zat. Het was een soort polsband, die verbonden was met zenuwen in het lichaam. Ging je dood? Dan zouden ze het zien in de Ark. Het was een slimme uitvinding om te zien hoe de mensen zouden overleven, maar ze wisten daarboven niet hoe de mensen overleden. Mensen van de Ark wisten niet van de Grounders en zouden gigantisch in de val lopen als ze ook maar dachten dat ze naar de aarde konden komen. Daarnaast was het niet geheel zeker dat de jongeren hier geen aantasting hadden van de lucht. Misschien zouden ze over twee dagen allemaal dood op de grond liggen.
Murphy liet zijn ogen terugglijden naar Reagan. Nu ze toch al hier was, kon hij net zo goed wat informatie opdoen. 'What did you do?' vroeg hij zonder enige emotie. Iedereen die bij de jongeren hoorde, had wel een misdaad gepleegd. Of nou ja, wat de Ark als een misdaad zag. Sommigen waren gewoon in opstand gekomen voordat een ouder werd meegenomen voor executie. In opstand komen was ook al een misdaad.