Search for posts by CupCake
First Page | « | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 ... 52 | » | Last
Search found 514 matches:
Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.
from CupCake on 11/25/2018 08:34 PMXavier:
's Nachts was ik wakker geworden van enkele klopjes op de deur om me te wekken. 'Coming', antwoordde ik zachtjes terwijl ik nog even naar Camille's gezicht had gekeken en over haar haren had gestreeld. Het zou mooi zijn om altijd zo wakker te worden - niet van de klopjes, maar in elkaars armen. Ik verlegde haar armen voorzichtig zodat ik uit het bed kon stappen en dekte haar opnieuw toe met de dekens, waarna ik een kus op haar haren drukte. Ik schoot in mijn laarzen voor ik ook de rest van mijn kleding aantrok, voor zover dat nog nodig was, en naar beneden ging.
Eenmaal beneden had ik mijn plek als wacht ingenomen en had ik de mensen van de eerste ronde eerst gevraagd of er nog bijzonderheden waren voor ik ze naar bed stuurde. Ik had de rust niet goed kunnen bewaren en was vrijwel constant langs alle ramen aan het lopen om zoveel mogelijk informatie te vergaren of rond te kijken. Mijn aandacht werd getrokken door een brekend raam, waarna er hoorbaar paniek uit brak. Gelukkig had de taverne-eigenaar het even snel door en stuurde de vrouwen, kinderen en ouderen de goede kant op om te schuilen. In de drukte wurmde ik me in de tegengestelde richting om de bron te vinden van het voorwerp. Het was nog donker buiten en het zou niet lang duren tot het zou gaan schemeren. In de verte waren enkele vuurtjes te zien om mensen warm te houden en toch enigszins een omsingeling te vormen. Op mijn weg terug naar beneden haalde ik opgelucht adem toen ik de deur van onze kamer open duwde en deze leeg aantrof. Camille was weg, hopelijk beneden, waar ik haar inderdaad bij de eigenaar aantrof. Ik liep naar haar toe en legde mijn vingers zacht onder haar kin. 'Are you sure you want to help? I won't hold you here if you don't want to', verzekerde ik haar. 'You can choose if you want to keep the old, the women and the children company or not. I don't want you to get hurt.', zei ik tegen haar. Ook al zou ze blijven, ik wilde het niet hebben dat haar kwaad gedaan werd. Tijd om te wachten op antwoord was er niet, gezien nu meerdere ruiten tegelijk ingegooid werden beneden. 'Take care', zei ik voor ik zacht in haar bovenarm kneep en me richting de ramen haastte en mijn pistool uit mijn riem trok. Ik had het altijd al vreselijk gevonden om in het donker te vechten tegen een onzichtbare vijand en hoopte maar dat de zon gauw op zou gaan en ons al contouren zou laten zien waardoor we iets konden doen, meer dan alleen afwachten en alert zijn.
ReplyRe: ORPG] How we need that security!
from CupCake on 11/25/2018 08:12 PMJames:
Precies op tijd was ik in de auto gestapt naar het gala toe waar mijn chauffeur en Florence zich al leken te bevinden. Het nachtelijke verblijf in haar appartement had onze band er niet beter van gemaakt. Waar ik eerder nog had gepoogd de hardheid te doorbreken of contact te leggen, leken we ons allebei terug te trekken in onze taken. Meer dan een formele begroeting na elkaar was er dan ook niet vanaf gekomen in de auto toen ik instapte. Doordat ik naar Chelsea was gegaan, was mijn schema alleen maar drukker geworden en misschien maar goed ook. Ik hield van het contact met mensen en het stak me dat ik het bij Florence niet voor elkaar had weten te krijgen om een diepgaand gesprek met haar te voeren, desnoods maar een luchtig gesprek. Na het voorval bij mij thuis, wat overigens nog een raadsel leek te zijn voor mij, had ik geen serieuze toenaderingspoging meer gedaan gezien ik er simpelweg geen tijd meer voor had gehad. Via de achteruitkijkspiegel had ik haar zien zitten in een donkergroene jurk die haar goed stond en een contrast maakte met haar blanke huid, het blonde haar en de blauwe ogen. Het had op mijn lippen gelegen om er iets over te zeggen, maar gezien het voor de rest stil was in de auto, hield ik mijn mond ook maar.
Aangekomen bij de rode loper had de chauffeur, volgens protocol, eerst mijn deur geopend en daarna die van Florence om haar te helpen met uitstappen. Nog iets waar ik een hekel aan had, als je een bepaalde functie had, wilde dat niet zeggen dat je ineens de kleine dingen als een deur openen niet meer kon. Echter hoorde het erbij. Ik had een enkele keer diep in en uit geademd voor ik de pers en alle flitsen tegemoet was getreden en rustig een woordje hield waar het me gevraagd werd. En uiteraard, als er geld ingezameld werd, kon ik niet achterblijven. Overal had ik nogmaals de noodzaak benadrukt van het inzamelen voor ik naar binnen ging. Het was maar goed dat ik me had ingelezen over het onderwerp, wetende dat het vragenvuur van buiten nog niks zou zijn in vergelijking tot de ambassedeurs die me binnen ongetwijfeld nog te wachten stonden.
Voor de dichte deur van de grote zaal trok ik mijn mouwen nog eens recht voor ik mijn hoofd rechtte en knikte naar de persoon die mijn komst zou aankondigen. Eenmaal binnen had Florence algauw toenadering gezocht voor ze naar de achtergrond verdween. 'Just smile, even when you're not comfortable. That's my trick', had ik haar zacht teruggefluisterd met een kleine verwijzing naar enkele dagen eerder. Ik hoopte dat het goed over zou komen dat ik niet kwaad was en dat we er ook gewoon over moesten kunnen praten. Ik werd al snel door de organisator apart genomen met het verzoek of ik op het einde van de avond een tussenuitslag bekend kon maken. Ik had instemmend geknikt, 'Sure, I hope the sum will continue the grow after the party ends', sprak ik mijn hoop uit. Vervolgens werd ik langs verschillende tafels geleid om de eerste mensen te ontmoeten en kort naam en functie te horen - al duizelde me dat snel. Enkele gezichten kwamen me bekend voor van andere gelegenheden en algauw werd ik door de eerste mensen aangesproken.
Re: ORPG] How we need that security!
from CupCake on 11/25/2018 02:14 PMJames:
Mijn mond betrok toen ze het antwoord gaf waar waarschijnlijk iedereen met haar achtergrond geen problemen mee zou hebben, maar ieder ander wel. Het kwam voor mij des te meer als een harde klap aan, gezien ik het eigenlijk op een andere manier bedoeld had. Ik kon vast uitvogelen hoe ik de trekker over moest halen, maar ergens op richten en je doel ook daadwerkelijk raken? Mijn kwaliteiten lagen waarschijnlijk ergens anders. Ik keek ook pas op toen ze zich ervoor verontschuldige. 'I didn't expect that response, that's all', probeerde ik mezelf ook te verdedigen terwijl de woorden toch door mijn hoofd bleven spoken. Mijn blik gleed naar haar handen. Hoe vaak zouden haar vingers al een trekker hebben overgehaald? Hoe vaak zou ze hebben raakgeschoten, hoe vaak zou iemand zijn overleden door haar handelen? Het moest verschrikkelijk zijn om daarmee rond te moeten lopen. Hoe verwerk je zoiets? Zou ze daarom misschien wat kil en afstandelijk zijn? 'No, no, you won't', verzekerde ik haar terwijl ik mijn blik afwendde door haar aan te kijken. 'It's allright', zei ik tegen haar, terwijl ik me misschien niet helemaal zo voelde. Ik moest haar ook niet met meer lastig vallen dan nodig was. Uiteindelijk zou alles onder de geheimhoudingsplicht vallen en had ze alleen maar meer te verbergen. Maar wie zat er onder die schil? Wie is de dame die onder die harde buitenkant schuil gaat? Waarom laat ze niemand binnen? Als ik terug dacht aan de laatste twee dagen waren het eigenlijk alleen maar beleefdheden geweest die we hadden uitgewisseld. Niet veel meer dan nodig of hooguit noodzakelijk om een redelijke werkrelatie te behouden. Het bleef uiteindelijk ongemakkelijk stil waardoor ik mijn keel schraapte en toch maar opstond. 'Maybe you're right. It was a heavy day. I'm going to have some sleep. Would you keep me updated about the situation?', vroeg ik aan haar. Ik zou toch graag willen weten waarom ik niet naar huis gekund had en wat dat voor de toekomst zou betekenen.
Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.
from CupCake on 11/25/2018 01:57 PMXavier:
Ik had haar dicht bij me gehouden en genoot van de aandacht die ze me gaf. Van het moment dat alleen van ons tweeën was. Toen ze na een tijdje aangaf dat ze de woorden niet had om hetzelfde voor haar te kunnen zeggen glimlachte ik. Ik drukte een zachte kus op haar neus voor ik haar diep in haar ogen aankeek. 'You don't need words when you can express yourself with your body like that', stelde ik haar gerust. Een van mijn handen gleed ondertussen langs haar gezicht en streelde haar wang. Waarom zou iemand woorden nodig hebben als je het gevoel van liefde zo uit kon drukken? We hadden dicht bij elkaar gelegen toen ik Camille's lippen opnieuw uit elkaar zag gaan. Ditmaal kleurden ook mijn wangen lichtrood. 'That is the best compliment a loving man can have', zei ik tegen haar voor ik vurig mijn lippen op de hare drukte. Je wilde niets meer als dat de dame die je lief had zich volkomen veilig en op haar gemak bij je voelt. Na de kus lagen we in elkaars armen in stilte. Er waren geen woorden nodig om elkaar te vertellen wat we voor elkaar betekenden. 'Try to sleep a little bit', verstoorde ik de stilte uiteindelijk op fluistertoon terwijl ik mijn lippen op haar slaap drukte. Het beloofde een heftige dag te worden en elk beetje slaap en energie die we konden opdoen was meegenomen.
Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.
from CupCake on 11/04/2018 08:21 PMXavier:
Ik keek naar Camille en glimlachte toen ze uiteindelijk toe gaf dat ze het zou proberen. Toen ze mijn hand vastpakte zorgde haar aanraking opnieuw voor vreugdevolle, warme gevoelens. Met de kleinste dingen kon ze mijn hoofd al op hol doen laten slaan. Ik keek haar aan toen ze me vroeg of ik voorzichtig zou zijn. Voor zover dat zou gaan, zeker. Garanties kon je echter nooit geven. Misschien was ik ook wel een beetje onvoorzichtig geweest toen ik me voor de Koning had gegooid in het strijdveld bij Fontaine jaren geleden, al had het wel wat opgeleverd. Echter had het ook anders af kunnen lopen... Maar nu had ik iets waardevols bij me, iemand die ik niet in de steek wilde laten of wilde beschadigen. Ik had iets om voor te vechten, iets om voor te blijven leven. Eerder waren dat natuurlijk ook wel Julie, mijn moeder en het Koninklijk Paar, maar dat gevoel had ik nog nooit zo sterk gevoeld. 'Always', zei ik wat schor voor ik haar naar me toe trok en een kus op haar lippen drukte. 'How can I let you down? I have to fight for you', zei ik en gleed met mijn hand langs haar wang heen. 'You give me so... I nearly can't describe it. You give me that energy, that feeling... I almost feel like I'm stronger than ever, like I've been given wings.', zei ik tegen haar met een brede glimlach. 'Yes, you do that kind of things to me', bevestigde ik met een knikte voor ik haar opnieuw kuste en me met een knipoog weer terug trok. 'Come a little closer', zei ik terwijl ik mijn armen om haar heen liet glijden en haar tegen me aan trok. Er ging geen enkel gevoel boven dit.
Re: ORPG] How we need that security!
from CupCake on 11/04/2018 08:08 PMJames:
Ik had het flesje bier met enkel een knikje aangepakt toen ze nieuwe had meegenomen nadat ze de borden had weggezet. Ik had even mijn ogen gesloten nadat ik ze nogmaals een rondje door het appartement had laten gaan. Ik keek op toen ze uit zichzelf begon te praten. Ik was verrast door haar excuses. Ik kon alles bij haar verwachten, maar ondertussen had ik begrepen dat ze persoonlijke zaken liever voor zichzelf hield. Ik had uit automatisme emoties daar ook onder gerekend, waardoor ik dit niet aan had zien komen. 'Everybody his or her profession.', antwoordde ik haar. 'I will interfere with politics, you with security.', zei ik met een knipoog. 'But I have to say, I was a little stubborn this morning. I didn't listen to you and that's not nice of me too.', zei ik tegen haar. Gezien mijn uitspraak "ieder zijn vak", klopte dat ook niet, gezien ik absoluut niet naar haar advies geluisterd had. 'Yes, I maybe am a little impulsive...', zei ik en haalde mijn schouders op. Misschien was dat iets van het Spaanse temperament wat door mijn bloed stroomde. 'I can't stand situations like that. We have to treat eachother as equal. Why attack or murder the innocent people around you?', vroeg ik me hardop af. Met een zucht nam ik een slokje bier. Ik kon er gewoon niet bij. Ik glimlachte toen ze zich tevens verontschuldigde voor de wapens. 'It's allright.', stelde ik haar gerust. 'It's part of the job. I have to deal with it. That are the kind of things I don't think about', legde ik aan haar uit. Daar werd je mee geconfronteerd of daar ging je vanuit dat het geregeld was. 'Maybe it's the lack of knowledge about it.', zei ik tegen haar. 'If you give me a weapon, I can guess how to use it, but I don't want to know where the bullet will end.', zei ik met een iets ongemakkelijk lachje. Misschien zou training nog niet zo gek zijn, al was het maar om me wat veiliger te voelen. Maar... had ik Florence en haar collega's daar niet voor? Het zou vast onzin zijn, ik kon mijn tijd beter besteden. Mijn schema was al zo vol.
Re: ORPG] How we need that security!
from CupCake on 11/04/2018 07:11 PMJames:
Het was duidelijk dat Florence er liever niet verder op in wilde gaan. Dat moest ik respecteren, zeker gezien het de bedoeling was dat we nog veel vaker met elkaar zouden moeten werken en uren op elkaars lip konden zitten als het tegen zou zitten. 'You know it's spare time, no work time, hmm? But I will answer your questions.', begon ik terwijl ik haar voor enkele seconden onderzoekend aankeek. Schaamde ze zich voor zichzelf? Wat was er aan de hand dat ze zich zo graag afsloot en een rol droeg? 'My parents... that's dependend on the time of the year. My grandparents are from Spain, they immigrated when my mother was 16 years old, to give her a better future. But they missed the warmth and moved years laters back to Spain. In the winter my parents often are in Spain, it's a little warmer out there and they love to celebrate Christmas together.', vertelde ik haar. 'They have a house in Crawley that's big enough for the whole family when they come over. Maybe it's better to call it a little farm for it's size and the beautiful garden. They use to stay there at the moment that they're here', vertelde ik haar. 'We do call or visit when we know we're near eachother, it's enough. We celebrate things together, Spaniards are family-people and love to party. Don't give them a reason for it, because they will be there', zei ik lachend. Mijn moeder had ondanks de kans die haar ouders haar gegeven hadden toch moeten knokken voor haar plek in de maatschappij als immigrant, zoals velen. Zij was dan ook één van de redenen waarom ik deze mensen hoop wilde geven. 'I don't know anything about the staff, they worked there before I came.', zei ik schouderophalend. 'I used to think that was okay, before you asked.', zei ik tegen haar. 'I mean... I hope they are before they got their jobs at the Home Secretary.', antwoordde ik eerlijk.
Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.
from CupCake on 11/04/2018 06:34 PMXavier:
Ik keek naar haar en glimlachte. 'Just try', zei ik met een lieve knipoog tegen haar en streelde met de rug van mijn vingers kort over haar wang heen. 'The coming days will be long', zei ik tegen haar en trok haar tegen me aan toen ze haar armen steviger om zichzelf heen sloeg. Ik legde mijn kin lichtjes tegen haar hoofd aan en drukte even later een kus op haar haren. Ik wilde er voor haar zijn, haar zorgen wegnemen want uit haal hele houding bleek dat ze die had. Ik liet haar los toen ze zich op de rand van het bed liet zakken en liep zelf naar de andere kant toe om mijn laarzen uit te trekken en het bed in te kruipen. Het leek me verstandiger om aangekleed in bed te gaan liggen, zodat ik direct klaar was mocht er iets gebeuren op het moment dat ik sliep dan dat ik me eerst nog aan moest kleden. 'Will you try to sleep? For me? Or keep me company in bed?', vroeg ik poeslief aan haar terwijl ik mijn armen van achteren om haar middel liet glijden en haar zachtjes achterover trok op het bed in mijn armen. 'I just have a few hours to enjoy that you're laying in my arms, I'll have the last watch', zei ik tegen haar terwijl ik een kus in haar nek plaatste.
Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.
from CupCake on 11/04/2018 04:16 PMXavier:
Ik kon alleen maar knikken toen Camille zei dat ze vast naar boven ging en ik alle tijd moest nemen. Ze had gelijk, maar toch had ik haar liever bij me. De gedachte dat ze de taverne al omsingeld konden hebben en elk moment konden aanvallen, ook al was het donker, bleef me bezig houden. Wat als ze net onze kamer zouden bereiken? Ik kon het niet over mijn hart verkrijgen dat Camille wat overkwam. Ik zou nog liever zelf ten onder gaan als het haar zou sparen of haar lijden op me nemen. Mijn gedachten gleden terwijl ik nog wat wijn dronk terug naar het klooster en inwendig vloekte ik. Die stomme keuzes... als ik toen eerlijk was geweest en haar naam had gezegd in plaats van niet te antwoorden had de kamer niet in brand hoeven staan, had ze niet nog eens een beangstigende situatie mee hoeven maken en nu bracht ik haar opnieuw in gevaar. Ik zuchtte diep en gleed met mijn hand door mijn haar. Hoe moest dat straks? Ik zou heel zeker moeten weten dat ze op een veilige plek was en dat ze zichzelf zou redden voor ik haar achter zou laten voor welke opdracht dan ook. Zou ik moeten stoppen als Captain? Als musketeer? Zou ik alleen nog maar op het paleis moeten blijven en andere musketiers mijn taken op afstand laten overnemen? Waarom zat de wereld zo moeilijk in elkaar? Waarom vonden leiders oorlog en vechten toch zo leuk? Uiteindelijk waren er alleen maar verliezers, er kan niks voorbij gaan zonder schade op te lopen, zij het materieel, zij het gewonden of erger doden. Wat zou de schade morgen zijn? Nee, een vak daar kon je voor kiezen, liefde niet. Als het nodig was, zou ik alles voor haar opzeggen om haar een plezier te doen. Dan zouden we in Fontaine of ergens anders gaan wonen en een rustiger bestaan leiden. Ik wist nog niet hoe me dat zou moeten gaan lukken om tot rust te komen, maar dat zou voor latere zorg zijn. We moesten eerst de nacht en de ochtend zien door te komen. In één teug dronk ik de rest van de wijn op en stond ik op. Tijd voor actie. Ik riep iedereen die in de zaal was bij elkaar om te kijken wat voor vlees we in de kuip hadden. Wat wisten ze van de hoge heren die ons morgen zouden komen opzoeken? Waar waren ze zelf goed in? Uiteindelijk hadden we een plan gemaakt en besloten we om alle toegangswegen vast te blokkeren waardoor de ruimte veel groter leek dan eerst nu deze niet meer gevuld was met tafels en deze gebruikt werden om ramen en deuren af te schermen. Ik gaf mensen uitleg over hoe ze hun wapen moesten gebruiken en herladen en probeerde mensen vast een positie te geven die ze moesten innemen op het moment dat we aangevallen zouden worden. Alle hoeken en gaten zouden gedekt moeten zijn en daar begon het aardig op te lijken. Terwijl ik nog eens rondliep om te controleren of we op deze manier een kans zouden maken knikte ik tevreden. Meer dan dit zouden we niet kunnen doen. Zelf zou ik vliegende keep zijn op plekken waar de nood het hoogst was en zou ik zoveel mogelijk de rest aansturen. 'Enough for today. Go and try to sleep.', zei ik tegen iedereen. Ik had een groepje uitgekozen die me wel bekwaam leek om de eerste wacht op zich zou nemen. 'Please wake me if anybody gets tired.', vroeg ik ze waarna ik het kamernummer vermeldde. Ik moest naar Camille toe en me ervan verzekeren dat ze in orde was. Midden in de nacht zou ik mijn deel van de wacht op me nemen en doorgaan tot het bittere einde. Aan mij de taak om uit te zoeken wat de situatie uiteindelijk zou zijn en wanneer we in de tegenaanval moesten gaan. Daarvoor kon ik het beste de slaap nog pakken die ik kon. Met de groep liep ik mee naar boven en glipte de kamer binnen. Eenmaal binnen merkte ik pas dat ik een hele poos bezig was geweest. 'We'll make it', fluisterde ik zacht tegen mezelf en tevens ook Camille. Ik wilde haar niet laten schrikken of wekken in het geval dat ze al in bed was gaan liggen.
Re: ORPG] How we need that security!
from CupCake on 11/04/2018 02:45 PMJames:
Stil had ik geluisterd terwijl ik maar af en toe wat van de friet pakte, omdat ik niet onbeleefd wilde lijken. Ik wilde niet hebben dat ze me zou inschatten om iemand die om entertainment vroeg die geamuseerd luisterde met een bak popcorn op schoot. Nee, ik ben niet zo'n type en ik zou het vreselijk vinden om me anders voor te moeten doen of anders ingeschat te worden dan de werkelijkheid. 'I can understand that feelings.', zei ik tegen haar toen ze klaar leek te zijn met haar verhaal. Ik vond het überhaupt knap dat ze het zo lang had volgehouden. Bij mij was de opluchting met Emily ook groot geweest toen ze eindelijk een eigen plek had. Tijd om na te denken, jezelf weer te kunnen zijn en niet steeds op je tenen te hoeven lopen. 'You need to have courage to take a decision like that after years.', zei ik tegen haar. Het was niet zomaar iets om je relatie stop te zetten terwijl je verloofd was, ook al ben je niet verliefd op de ander. Je bent toch jaren aan elkaar gebonden geweest - voor zover ze elkaar zagen. 'Do you know how your mother is now?', vroeg ik voorzichtig aan haar. 'I mean... maybe she just needed time to deal with it.', zei ik tegen haar. 'But that situations are always difficult.', verzuchtte ik. Relaties waren vaak maar ingewikkeld.