Search for posts by PoppyRedx
First Page | « | 1 ... 38 | 39 | 40 | 41 | 42 ... 45 | » | Last
Search found 441 matches:
Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.
from PoppyRedx on 02/05/2018 10:51 AMCamille
Het beeld dat Xavier schetste klonk me geweldig in de oren; de kans om buiten te zijn, om te gaan met dieren en gewoon het weg zijn van Parijs en alle regels. Ik hoopte inderdaad ook dat zijn moeder en zusje me met open armen zouden ontvangen, want dat was ergens toch wel belangrijk. We wilden niet op zaken vooruit lopen natuurlijk, maar toch vond ik dat wel belangrijk. Hopelijk kon ik hen ook tonen dat ik meer was dan een verwende lady die altijd op haar wenken bediend was. In zekere mate was dat namelijk hartstikke waar. De beschrijving vertelde alleen niet dat ik dat zelf nooit gewild had, nooit geïnteresseerd was geweest in die luxe. Ik had het altijd vreselijk gevonden als mensen zich teveel over me bekommerden, had die zelfstandigheid nodig gehad. Een glimlach verscheen op mijn gezicht toen Xavier zich naar me toe boog en die glimlach verdween niet toen hij me kuste. De hand die in mijn zij lag voelde minstens net zo geweldig en zorgde ervoor dat ik meer tegen hem aan smolt en hem terugkuste.
'How long will it take us to get to Fontaine?' vroeg ik een tijdje nadat ik de kus toch had verbroken. Het leek me heerlijk om even onderweg te zijn. Ik had het altijd fijn gevonden onderweg te zijn, al had ik er niet heel erg veel kans voor gehad. Mijn verste reis ooit was mijn vlucht naar Parijs en daar had ik uiteraard niet van genoten. Echter bedacht ik me nu ook dat ik geen idee had hoe we toestemming konden vragen bij de Koning en Koningin. Dat konden we lastig openbaar doen, want daar zou iedereen bij zijn en zouden er vragen ontstaan. Mensen zouden willen weten waarom Xavier, de Captain of the Musketeers, vertrok met slechts een lady-in-waiting als gezelschap. Ze zouden zich af gaan vragen of ik terecht was gekomen in een schandaal en ik daarom door een musketier af werd gevoerd. Mijn hoofd kon er even niet over na denken en misschien moest ik dat ook niet doen. Ik moest het gewoon laten gebeuren en zien waar het strandde. Het enige wat belangrijk was, was dat ik Xavier het paleis uit kreeg zodat hij de kans kreeg weer zichzelf te worden en dat we samen konden zijn.
ReplyRe: ORPG] Tous pour un, un pour tous.
from PoppyRedx on 02/04/2018 08:24 PMCamille
Het was fijn dat Xavier tot dezelfde conclusie was gekomen als ik: we moesten het gewoon doen en gaan. 'I am sure they will.' knikte ik terwijl Xavier me tegen zich aantrok en de hoop uitsprak dat de Koning en Koningin ons zouden laten gaan. Het tweetal kennende leek het hun alleen maar een goed idee, want uiteindelijk was het alleen maar beter voor het land. Ik leunde tegen Xavier aan en sloot mijn ogen, genietend van de warmte en de rust die weer terug was gekeerd. Het vooruitzicht om even weg te zijn van het paleis leek me echt heerlijk. Alleen kunnen zijn met Xavier - op welke manier dan ook. Daarnaast zou ik veel tijd buiten door kunnen brengen, iets wat me in het paleis lang niet zo vaak lukte als ik eigenlijk zou willen. Hopelijk zou de tijd weg ons goed doen. Ik kon stiekem niet wachten tot het zo ver was, al hadden we officieel nog geen toestemming om te gaan. Het was heerlijk om Xavier zo naast me te hebben, de warmte van zijn lichaam te voelen en gewoon van zijn aanwezigheid te kunnen genieten.
Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.
from PoppyRedx on 02/04/2018 07:45 PMCamille
Een glimlach brak door op mijn gezicht toen Xavier aangaf dat hij me graag mee zou nemen naar zijn geboorteplaats, al verdween die glimlach gedeeltelijk toen hij zich hardop afvroeg of het wel een plaats voor mij zou zijn en hoe we mijn aanwezigheid konden verklaren. 'Xavier, truly, nothing would make me happier than leaving the palace. I don't belong here. All the rules, the etiquette, the masks everyone seems to be wearing... It's not for me and I've always known that. My life at Courdemanche was very different from what a lot of people think. Yes, I was raised to be the daughter of a Comte, a lady, but I never asked for that and I've never wanted it. So I did my lessons, as any lady would, but I also spent loads of time running around with my brothers, getting all dirty, climbing trees... To me, living on a farm sounds like a dream.' reageerde ik waarbij ik van mijn geknielde positie kwam en naast hem op de bank ging zitten. 'As for why I'm coming with you... We'll figure something out. I don't care what people think, to be honest.' vervolgde ik daarna. Dat was niet helemaal waar, want het kon me wel degelijk schelen wat mensen zouden denken, maar niemand daar zou me kennen. Daarnaast wilde ik op dit moment alles behalve teveel nadenken. We hadden beiden al genoeg aan ons hoofd en als je er heel praktisch naar de situatie keek, was het erg simpel; we hadden beiden tijd en een andere omgeving nodig. Over meer hoefden we niet na te denken.
Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.
from PoppyRedx on 02/04/2018 04:33 PMCamille
Ik knikte langzaam toen Xavier aangaf dat dit de eerste keer was dat het op deze manier was gegaan. Begrijpelijk. Ook wat hij daarna vertelde over de nachtmerries begreep ik helemaal, want mijn nachtmerries waren ook nog niet over. 'It will get better with time... It's no help now, but it will heal with time.' zei ik zacht, al was ik me er ook van bewust dat dat makkelijker gezegd was dan gedaan. 'I know your life is here, but I think everything here will keep reminding you of what happened. Another place, other people around you might do you good.' reageerde ik met een zwakke glimlach waarbij ik even zachtjes in zijn hand kneep. 'You don't have to carry the weight of the world on your shoulders, Xavier. You can't. It's too heavy a burden and it will finish you if you're not careful.' vervolgde ik fluisterend terwijl ik hem aankeek. 'I could always ask the Queen if she'd allow me a few weeks off so I could go with you. She and the King already know about us and I think they'd understand. They, too, see that you're not well and need the time off.' vervolgde ik met een zwakke glimlach. Misschien dat ik hem zo kon overtuigen, ervoor kon zorgen dat hij inzag dat hij zo niet door kon gaan. Daarnaast merkte ik dat ik zelf ook wel wat tijd weg van het paleis kon gebruiken. Bij Xavier hoefde ik me niet anders voor te doen, maar dat was anders voor anderen. Bij hen kon ik nog altijd niet laten zien wie ik echt was en ik was momenteel wel klaar met de rol van Lady Camille. Ik wilde weer gewoon Camille zijn.
Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.
from PoppyRedx on 02/04/2018 11:39 AMCamille
'Don't apologise. Don't you ever apologise again, Xavier.' zei ik hoofdschuddend terwijl ik hem aankeek. 'I'm just glad you're okay now and that I was here.' vervolgde ik, minder dwingend dan de woorden die ik eerder had gesproken. Ik keek hem met een zwakke glimlach aan terwijl ik zachtjes over zijn hand bleef strelen. 'Does it happen often?' vroeg ik daarna voorzichtig. Als dat het geval was, vond ik dat geen prettig idee. Wat als ik niet de persoon was geweest die hem gevonden had? Zouden mensen niet gaan twijfelen aan zijn positie? Was dit iets wat ik met de Koning kon bespreken? Moest bespreken misschien wel? Maar kon ik wel achter Xavier's rug om gaan? Het was niet bepaald goed voor zijn vertrouwen als dat ik zou doen. Tegelijkertijd was ik ook bang als het het bij hem zelf voor zou leggen, dat hij het zou weigeren. Het was me wel duidelijk graag hij uit wilde zoeken wie achter de aanval in het klooster had gezeten, maar hij was zo geraakt door wat daar gebeurd was, zo veranderd, dat ik twijfelde of hij die enorme last nu wel op zijn schouders moest nemen. 'Xavier... Don't you think it might be better for you to take a break? A leave of absence?' vroeg ik nadat ik eventjes stil was geweest en toch de moed bij elkaar had geschraapt om het direct aan hemzelf te vragen.
Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.
from PoppyRedx on 02/03/2018 08:36 PMCamille
Ik bleef stug staan, al gaf de moeilijke blik op Xavier's gezicht me geen prettig gevoel. 'I'm not going anywhere... We're okay.' had ik zacht gereageerd op zijn verzoek weg te gaan van de deur. Eindelijk leek ik tot hem door te dringen toen hij zacht mijn naam uitsprak. De gebroken ondertoon vormde een brok in mijn keel, net als de manier waarop hij naar de grond keek. Het brak mijn hart om hem zo te zien. Zo kapot. Zo verward en onzeker. 'You didn't. I'm okay. We're okay.' antwoordde ik fluisterend terwijl ik hem voorzichtig dwong me aan te kijken met de hand die tegen zijn wang lag zodat ik hem aan kon kijken en hij kon zien dat ik het meende. 'I am alright. You didn't hurt me.' herhaalde ik zachtjes met een zwakke glimlach. Ik liet toe dat hij me tegen zich aan trok en streek met mijn duim zachtjes over zijn arm in een poging hem verder te kalmeren. Na even zo te hebben gestaan, begon ik hem langzaam van de deur weg te leiden, moeite doend om ervoor te zorgen dat we beiden niet op een wapen gingen staan, waarna ik hem terug naar de bank stuurde. Ik duwde hem zachtjes op de zitting en ging geknield voor hem zitten waarbij ik beiden handen vastpakte en naar hem op keek terwijl mijn duimen zachtjes over de ruggen van zijn handen streelden. Het was echt lastig om hem zo te zien, want ik wilde niet dat hij pijn had. Ik zou willen dat ik al zijn verwarring weg kon nemen, maar tijd was het enige wat dat voor elkaar kon krijgen en hoelang dat ging duren wisten niemand.
Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.
from PoppyRedx on 02/03/2018 08:07 PMCamille
Het werd me meteen duidelijk dat ik niet tot Xavier door leek te dringen. Binnensmonds vloekte ik. Wat moest ik nu doen? 'I am safe, Xavier. We're both safe.' reageerde ik op zijn gemompel, maar dat maakte natuurlijk ook geen indruk. Ik glimlachte zwak toen hij een kus op mijn voorhoofd drukte, maar dat was meer omdat het een lief gebaar was - in zijn verwarde staat - dan omdat ik er op dit moment echt wat bij voelde. Ik stond ook op toen hij naar de deur liep. 'I am here. I'm right here, Xavier.' zei ik op zachte toon terwijl ik voor hem langsglipte naar de deur en deze op slot draaide. Ik plaatste mijn hele lichaam voor de deur en keek naar hem op. 'You have to listen to me. It was a servant. A servant who dropped something. There are no intruders. We're alright, Xavier. We're safe. There is no one there.' begon ik terwijl ik hem aankeek. 'Please. Please come back to me. We're safe. I am here. We're both here. At the palace. We're not at the monastery anymore. We're safe.' vervolgde ik op zachte toon terwijl ik een hand op zijn bovenarm legde en de ander tegen zijn wang plaatste. Het interesseerde me niet dat hij zijn wapens gepakt had. Het enige wat ik wilde was dat hij uit deze nachtmerrie zou ontwaken. Ik bleef daarom voor de deur staat, zijn weg blokkerend terwijl ik hem met mijn aanrakingen probeerde te laten weten dat ik hier was, met hem, en dat we veilig waren.
Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.
from PoppyRedx on 02/01/2018 08:39 PMCamille
Het was heerlijk rustig geweest en ik had enorm genoten van het feit dat we zo met z'n tweeën konden zijn tot er ergens in de gang iets viel met een hoop gekletter. Het gebeurde zo vaak dat ik er niet echt aandacht aan besteedde want het was voor mij immers een van de vele geluiden die als niet meer dan ruis in mijn oren klonk, maar dat was bij Xavier heel anders. Ik voelde hoe zijn lichaam ineens stijf en gespannen werd en de blik op zijn gezicht veranderde ook direct. 'It's nothing. Just a servant dropping something.' antwoordde ik terwijl ik me wat meer naar hem toe draaide, maar op dat moment begon hij me van zijn schoot te duwen waardoor ik naast hem kwam te zitten - en bijna van de bank viel, omdat ik op de rand terecht kwam. De toon die hij aansloeg toen hij me vertelde hier te blijven gaf mij genoeg informatie; hij was verward en had iets heel anders gehoord dan ik, dacht iets anders gehoord te hebben. 'It's okay, Xavier. It's nothing. Just a servant who dropped something. We're alright. We're safe.' zei ik op zachte toon terwijl ik een hand tegen zijn wang legde en met de ander zijn hand vast pakte. 'It's alright. You're okay.' herhaalde ik zacht terwijl ik hem aankeek, een zwakke glimlach rond mijn lippen. Natuurlijk wist ik niet of mijn sussende tonen zouden helpen, want misschien wilde hij dat wel helemaal niet horen en zou het juist het tegenovergestelde doen - dat was iets wat ik vroeger bij mijn ouders had meegemaakt. Mijn vader had na een korte periode als soldaat ook enige tijd last gehad van waanbeelden, alleen had mijn moeder's zachte aanpak juist alleen maar agressie uitgelokt. Hij had vaak kwaad gereageerd, had geprobeerd haar weg te duwen wat vaak gepaard was gegaan met een hoop geschreeuw en getier. Mijn oudste broer was meestal de enige geweest die tot hem door had kunnen dringen en hem had kunnen kalmeren en dat was meestal met de harde hand gegaan. - maar wat moest ik dan? Ik moest op z'n minst proberen hem gerust te stellen en ik wist niet hoe ik dat anders kon doen dan hem laten weten dat ik er was, door zijn hand vast te houden of iets dergelijks, en hem te vertellen wat er echt gaande was. Ik hoopte op die manier tot hem door te kunnen dringen want het deed me gewoon pijn om te zien hoe hij reageerde op zoiets kleins als dit. Wat hadden ze in hemelsnaam met hem gedaan in dat klooster? Hij had het me wel verteld, maar had hij alles verteld? Had hij dingen achtergehouden? Hoe hadden ze zo in zijn hoofd kunnen komen? Mijn gedachten gleden verder naar de Koning. Wist die hier ook van? Had die enig idee in welke staat zijn Captain of the Musketeers was? Ik wist dat Xavier met hem gesproken had over het klooster, maar in hoeverre was hij daadwerkelijk op de hoogte? Moest ik het hem vertellen of was dat Xavier's verantwoordelijkheid? Als ik keek naar de man die nu voor me zat, betwijfelde ik of hij die verantwoordelijkheid zelf kon nemen. 'Xavier, you're okay.' fluisterde ik nogmaals terwijl ik van de bank afkwam en voor hem neerknielde waarbij ik naar hem opkeek.
Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.
from PoppyRedx on 01/29/2018 08:52 PMCamille
Ik lachte kort door zijn reactie. 'Then you're doing a really good job.' zei ik met een glimlach waarna ik zachtjes een hand op zijn schouder legde. Zo had ik iets meer steun terwijl ik op zijn schoot zat, want ik had niet bepaald meer een rugleuning. Door zijn volgende zinnen voelde ik mijn wangen weer gloeien. Het was alsof hij mijn gedachten had kunnen lezen. Dit was ook precies wat ik wilde. Dit moment voelde zo fijn, zo goed, dat ik het het liefst zo vaak mogelijk zou herhalen. Zo bij hem voelde ik me veilig en gelukkig en alsof ik de hele wereld aan zou kunnen. Ook voelde ik geen druk. Hier hoefde ik niet te presteren of een bepaalde houding aan te nemen. Hier was alles oké en werd alles geaccepteerd. Dit was alles wat ik altijd al gewild had. Door zijn volgende opmerking en de knipoog moest ik opnieuw lachen. 'The luckiest man, yes, but I am the luckiest woman.' reageerde ik glimlachend en me enigszins bewust van het compliment dat ik mezelf nu gaf terwijl ik wat plukken haar uit zijn gezichtsveld streek. 'You already make me very, very happy.' antwoordde ik met een fluistering. Echter voelde het alsof die woorden niet genoeg waren. Hij maakte me meer dan gelukkig. Ik kon alleen de woorden die hij gisteren naar me had uitgesproken nog niet terugzeggen. Dit was er niet het moment voor, al twijfelde ik steeds minder of ik inderdaad liefde voor hem voelde of wat anders. Nee, inmiddels wist ik wel dat ik van hem hield, dat voelde ik, maar ik kon het nog niet zeggen. Dat hield ik liever nog even dicht bij mijn hart, voor mij alleen.
Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.
from PoppyRedx on 01/28/2018 09:09 PMCamille
Ik merkte maar half dat Xavier me op schoot had getrokken en kreeg het pas echt mee toen hij de kus verbrak. Het was wel duidelijk dat we beiden even ademloos waren, maar dat voelde eigenlijk heel erg goed. Ik keek hem glimlachend aan en voelde me bijna wegsmelten onder zijn donkere blik waardoor ik toch maar weer wegkeek. Ik bestudeerde zijn gezicht en bewoog mijn hoofd haast automatisch naar zijn hand toe toen hij met zijn vingers mijn nek streelde. 'I don't know what you're doing, but you make me feel weak in the knees and all warm and alive.' fluisterde ik terug, enigszins verbaasd over hoe makkelijk en zelfverzekerd dat over mijn lippen kwam. Normaal gesproken was ik over dat soort dingen erg verlegen en absoluut niet open, maar bij Xavier leek dat meer vanzelf te gaan. Bij hem durfde ik het risico te nemen om op mijn bek te gaan en te falen, omdat hij me het gevoel gaf dat ik het niet fout kon doen. Bij hem was ik veilig en was alles vertrouwd. Ik streek een pluk haar uit mijn gezicht en keek hem met een glimlach aan. Het was zo fijn om na al die tijd onze gevoelens voor elkaar uitgesproken te hebben en daar nu ook naar te handelen.