Search for posts by CupCake

Re: ORPG] Royal mix-up

Isabella:
Ik keek naar Franceska en liep weer naar de deur toe, tot de vaas van zijn kastje afviel en ik mijn armen voor mijn gezicht sloeg en trillend helemaal in elkaar dook. Langzaam keek ik op en haalde ik een paar keer diep adem terwijl ik mezelf in gedachten toe sprak dat er niks aan de hand was. Enkel een vaas die Franceska omgegooid had. 'H-hoe ik die verklaar?', stamelde ik nog geschrokken en liep nu naar hetzelfde raam toe, waarna ik mijn wenkbrauwen fronsde. 'Eh...', begon ik en keek om. 'Niet, vrees ik', antwoordde ik en hoorde haar zacht mompelen. 'Ze komen niet binnen, vader kan niet binnen komen. Ik heb de sloten gecontroleerd. Ze zijn stroef, maar werken goed', gaf ik toe. Ze hoefde het eigenlijk niet te weten, maar de toon waarop ze het zei, vertelde me dat ze op dit moment vader net als mij vreesde.

Elijah:
Ik keek naar Dimitri en knikte. 'Ik praat ons wel binnen', verzekerde ik hem met een glimlach. Ik kon soms ontzettend handig in woorden zijn, maar ik had ook regelmatig twee linker handen waarmee ik hetgeen wat in mijn hoofd zat niet naar werkelijkheid vertaald kon krijgen. 'Ik kom zo terug', zei ik tegen hem voor ik vanuit de stallen naar de voordeur holde en daar zachtjes aanklopte om de dame, of mogelijk dames gezien de twee paarden, niet nogmaals te laten schrikken. 'Goedenavond!', riep ik op een vriendelijke toon. 'We zouden graag onderdak willen voor de nacht, of tot de bui over is als het gaat', liet ik de goede bedoelingen blijken nog voordat de deur open was.

Re: ORPG] Royal mix-up

Franceska

Ik kijk uit de ramen, en zoek weer naar de schim, als Isabella weg loopt. 'Ik weet wat ik zag,' snauw ik woest, als ze me niet geloofd. Ze lacht me gewoon uit. Woedend kijk ik haar aan. Ze staat er op dat ik maar weer ga slapen. 'Er stond iemand voor mijn raam. Ik weet het zeker,' ga ik verder. Ik haast me weer naar een ander raam toe, en verstijf. Het bloed trekt uit mijn gezicht, en ik stap langzaam achteraan. 'Als je me niet geloofd, hoe verklaar je die twee paarden, en die schimmen dan,' vraag ik. Doordat ik achteruit loop, merk ik niet dat ik tegen een vaas aan loop, die met een luid kabaal van het kastje af valt. Ik schrik me dood, en draai me kort om. Maar dan kijk ik weer angstig naar de deur, waar achter mensen waren. 'Vader kan nu nog niet door hebben dat we weg zijn toch,' mompel ik meer in mezelf. Ik trek de stof van mijn vest beter om me heen, en ril lichtjes.

Dimitri
Ik knik zwakjes, en kijk naar het gebouwtje als hij zegt dat ze ons vast wel binnen laten. 'Ja, ze zullen ons vast binnen laten. Maar het is vreemd. Er hoor hier niemand te zijn,' zeg ik en ik zucht zacht. 'Ik snap het niet. Maar daar kunnen we nu niks aan doen, we moeten gewoon onderdak voor vannacht hebben,' zeg ik kalm. Ik knik als hij vraagt of hij zal gaan, en neem de paarden over. Dan hoor ik een lawaai, en lachend kijk ik naar het huisje terug. 'Volgens mij hebben we ze laten schrikken,' zeg ik grijnzend. 'Ik breng hun naar de stallen. Als ze ons niet binnen laten, kunnen we in ieder geval daar droog zitten.' Ik loop rustig met de paarden die kant op. Daar zie ik twee paarden staan, en eventjes kijk ik verward naar ze, voor ik onze paarden maar weg zet, dan afzadel en begin te verzorgen. Ik zorg dat ze warm zijn, zodat ze niet ziek worden, en geef ze voer. Ik zorg altijd dat er hier wat staat, sinds ik het huisje ontdekt heb. Dan kijk ik eventjes naar de andere paarden. Ze zien er heel goed uit. Goed verzorgd. Ik denk dat het dure paarden zijn. Ik kijk ze onderzoekend aan. Maar ze staan nog gezadeld op stal. Dat kan niet fijn zijn. Ik denk niet dat die vrouw de verzorging zelf deed. Anders had ze dat geweten. Rustig zadel ik de paarden af. Rustig leg ik de zadels weg, bevrijd ik de paarden van hun hoofdstel, en leg ik alles netjes weg. Ik kijk naar de zadels. Duur.. Ik ken niet veel mensen die dit kunnen betalen. Met een zacht zucht laat ik het maar, en voer ik de andere paarden ook eventjes.

Re: ORPG] Royal mix-up

Isabella:
Ik knikte enkel toen ik bemerkte dat mijn zusje nog niet op of om keek terwijl ze mijn vraag beantwoordde. Ik was blij dat we net voor het onweer aangekomen waren en onze spullen naar binnen hadden kunnen brengen. Stilletjes luisterde ik naar haar woorden toen ze vertelde dat ze vriendinnen was met de kokkin die haar dit ingefluisterd had en zelfs de sleutel had overhandigd. Nog wat onwennig bleef ik op de plek staan, waar ik sinds binnenkomst al was terwijl ik de ruimte in stilte overzag en uit de weg stond. Opnieuw knikte ik toen Franceska enkele dekens uit de kast getrokken had en ik deze opving met een van pijn vertrokken gezicht. Ik zat nog vol schrammen, helende wondjes en blauwe plekken waardoor onverwachtse bewegingen pijnlijk waren. Traag verzette ik enkele stappen nadat ik mijn zuster een goede nacht gewenst had en gleed met mijn vingers langs de kastjes om er voorzichtig in te gluren. Stoffig was vrijwel de enige indruk die ik kreeg met het vuur wat wakkerde aan de andere kant van de kamer. Als verstijfd bleef ik staan toen ik een gil hoorde en enkele ogenblikken later de voetstappen van Franceska, die ik maar al te goed kende. 'Wat is er?', informeerde ik en bekeek onderzoekend haar gezicht. 'Welnee, we zijn hier alleen. Het is al jaren niet bewoond', herhaalde ik haar eigen woorden. Ik kon het niet tegenhouden dat er een kleine glimlach om mijn mond verscheen. Ze zag vast spoken. 'Kijk...', begon ik te praten en liep naar haar slaapkamer toe om daar rond te kijken. 'Ik zie anders niks', zei ik schouderophalend. 'Ga gewoon liggen, als er iemand is, komen ze niet zomaar binnen.', verzekerde ik haar. De sloten op de deur waren oud en stroef, waarbij ze nodig geolied moesten worden. Echter had ik deze wel gecheckt, uit angst voor onze vader. 'Ga rustig slapen, er is niks', herhaalde ik nog eens. 'Desnoods ga je op de bank liggen', zei ik tegen haar, gezien ik mijn geheim nog mijn geheim wilde houden. Verder deelden we al jaren nergens meer een bed of een kamer. Enkel toen we erg klein geweest waren.

Elijah:
Ik glimlachte toen ik zag hoe Dimitri totaal op zijn plek was. 'Dat aanbod sla ik zeker niet af!', zei ik tegen hem toen hij zei dat hij een schuilplek wist. Net als Dimitri was ik even verward. Ik had niet verwacht dat hij ons naar een bewoond onderkomen zou brengen. Algauw ging hij polshoogte nemen en sprong ik van mijn paard af om op gepaste afstand met de paarden aan de teugels te volgen. Ik knikte ten teken dat ik hem begrepen had toen hij vertelde dat er een vrouw binnen was. 'Kloppen?', vroeg ik hem. 'Wie laat nou een ander in de stromende regen buiten staan?', opperde ik. 'Met onweer ten slotte', voegde ik eraan toe. 'Zal ik gaan?', stelde ik voor terwijl ik de paarden op hun gemak probeerde te stellen door over hun neuzen te strelen. 'We kunnen altijd kijken of we even binnen kunnen komen om op te drogen en het einde van de bui af te wachten', luidde mijn voorstel.

Re: ORPG] Royal mix-up

Franceska

Ik kijk naar het dak van het huisje, buiten onweert het, en de regen tikt luid. Met een pook stook ik het vuur in de haard wat meer op, dat ik vlug gemaakt heb. Mijn cape trek ik meer om me heen, voor wat extra warmte. 'Ja, ik weet het zeker. Het komt goed,' beloof ik, zonder veel aandacht aan mijn zusje te besteden. Bij de volgende bliksemschicht kijk ik eventjes uit het raam, gelukkig staan onze paarden veilig in de stallen, in een gebouwtje dat een paar meter verderop staat. 'De kokkin was een vriendin van me. Zij heeft me de sleutel gegeven. Ze zei dat het huisje al heel lang onbewoond is. Er komt hier nooit iemand,' zeg ik. Ik zucht diep, het is ondanks het vuur nog steeds heel koud, ik kan mijn eigen adem zien. Rustig begin ik rond te lopen, en in de kastjes te kijken. Ik glimlach tevreden als ik uiteindelijk een stapel dekens tegen kom. Twee trek ik er uit, en een van de dekens gooi ik naar mijn zusje toe. 'Hier.. Beter gaan we slapen. Er zijn twee slaapkamers. Ik neem de grote. Als je meer dekens wilt, liggen ze in die kast,' zeg ik. 'De beste manier om warm te blijven.' Ik wijs nog even naar de kast, en dan naar haar slaapkamer, voor ik weg loop. Ik wil even alleen zijn. Dat was de bedoeling sowieso van dit vertrek. En niet hoeven te trouwen, natuurlijk. Ik kijk de kamer rond, en zucht diep. Had ik maar een dienstmeid mee genomen, die had schoon kunnen maken. Maar misschien kunnen we morgen in de stad iemand inhuren. Ik heb genoeg geld mee genomen. Vader zal het niet leuk vinden, maar dat deed me even niks meer. Ik klop de stof van het bed af, hoest als ik het per ongeluk inadem, en doe dan hetzelfde met de kussens. De stof zweeft door de kamer, en walgend kijk ik er naar. Deze ruimte heeft echt een schoonmaakster nodig. Maar dan kruip ik met mijn jurk aan maar in bed, aangezien ik het veel te koud heb om in mijn onderjurk te slapen. Ik luister naar de onweer en de regen, en hoewel ik daar normaal heel goed op slaap, ben ik nu klaar wakker. Ineens hoor ik takken breken. En daarna word het geluid duidelijker.. Voetstappen. Ik kom geschrokken overeind, en kijk uit het raam naast mijn bed. Als er een schim verschijnt, schreeuw ik het geschrokken uit. Ik bijt mijn tanden meteen weer op elkaar, en knijp mijn ogen dicht. Een koningin gilt niet, gaat er door mijn hoofd. Als ik mijn ogen weer open, is de schim weg. Paniek komt op. Ik kom overeind, trek mijn schoenen weer aan, en haast me naar de woonkamer van het huisje toe. 'Isabella. Er keek iemand door mijn raam naar binnen,'zeg ik angstig.

Dimitri
Ik rij rustig op mijn hengst door de bossen. Dan hoor ik ineens onweer. Ik kijk omhoog, naar de lucht die bijna niet zichtbaar is door alle bomen, voel druppels op mijn gezicht verschijnen en eventjes later begint het te regenen. 'Ja, hier kan je pas echt leven,' zeg ik grijnzend. Ik spoor mijn hengst wat meer aan. 'Kom, ik weet een plek waar we kunnen schuilen,' zeg ik dan. Een huisje waar ik soms eventjes overnacht, als het slecht weer is. Daar aangekomen, hou ik mijn paard in, en kijk ik verward naar het huisje. Ik hoor paarden hinniken, en ik zie licht door een van de ramen verschijnen. Een schim glijdt door een van de slaapkamers. 'Wacht hier,' zeg ik. Ik stap af, geef mijn teugels aan mijn broer, en loop er heen. Rustig kijk ik door de ramen naar binnen. Eventjes zie ik de schaduw niet, maar dan komt er iemand overeind, en hoor ik een vrouw gillen. Fuck. Wat doet zij hier? Ik haast me weg, terug naar de paarden, en zucht diep. 'Wat doen we? Er is een vrouw in het huisje. Maar voor de komende uur zouden we geen andere plek kunnen vinden,' zeg ik. Vragend kijk ik hem aan. Mijn kleding is ondertussen doorweekt geworden.

Re: ORPG] Royal mix-up

Isabella:
Ik en Franceska, mijn zus, zaten in het huisje wat we diep in het bos gevonden hadden. Uit gewoonte trok ik de lange mouwen van de jurk die ik droeg nogmaals omlaag en beet zacht op mijn lip. Ik had altijd nét wat meer aandacht aan mijn uiterlijk besteed, niemand mocht erachter komen wat er achter de schermen gebeurde waardoor ik verplicht was als een ander en achter een masker te leven, zelfs voor mijn zuster. 'Zouden ze ons hier écht niet vinden?', vroeg ik me zacht hardop af. Ik had Franceska betrapt toen ze haar spullen inpakte en had erop aangedrongen dat ik met haar mee zou gaan. Ik was het helemaal zat thuis. Het onbezorgde meisje van vroeger leek als een vorig leven. Elke dag weer de tirades van vader doorstaan, ik kroop steeds dieper in mezelf weg en ik was dan ook dolblij toen ik de mogelijkheid had samen met Franceska om aan de macht van onze ouders te ontsnappen en ons te vestigen in het buitenland. Dit had ertoe geleid dat we nu waren waar we waren.

Elijah:
Na het zoveelste avontuur van mijn broertje, Dimitri gehoord te hebben begon het bij mij ook te kriebelen om eens verder dan de bossen in de buurt te rijden. Op een avond na mijn werkzaamheden was ik dan ook naar hem toe gegaan en had ik hem overgehaald om me eens mee te nemen op avontuur. Even weg achter het bureau, de wijde wereld in en een poos later met meer levenservaring terugkeren. Enkele dagen terug waren we "ontsnapt". Echter werd ik, zoals altijd, zo zeer op de vingers gekeken dat er niks anders op zat dan via het balkon te ontsnappen. Dimitri en ik hadden afgesproken in de paardenstallen op elkaar te wachten om daarna vlug weg te rijden. We hadden enkele spullen meegenomen die voor een korte periode genoeg waren naast wat geld. 'Zijn dit de bossen waar je altijd heen gaat?', doorbrak ik de stilte. 'Ik kan je heel goed snappen dat je even van thuis weg wilt zijn', zei ik en knikte begripvol.

ORPG] Royal mix-up

Can contain 18+

Naam: Franceska
Leeftijd: 21, tijd om te trouwen dus.
Background: Franceska is een prinses, die elk moment de koningin van haar land kan worden. De druk is groot, maar ze draagt haar plicht met trots. Of tenminste.. Dat deed ze. Nu moet ze trouwen met een veel oudere man, omdat haar vader niet zeker is dat ze het land goed kan leiden.



Naam: Dimitri
Leeftijd: 23
Background: Dimitri is een vrije en drukke jongen. Hij houdt er niet van om te veel stil te zitten, en wil heel graag op avontuur. Ondanks zijn vader hem continu bewaakt probeert te houden ontsnapt hij telkens en gaat hij er in zijn eentje op uit. Hij houdt van muziek, paarden en reizen.



Naam: Isabella Sophia Adelaide Montgomery
Leeftijd: 19
Background: Isabella is van nature een warm en bescheiden persoon die het beste met mensen voor heeft. Echter is ze zeer teruggetrokken en onzeker. Haar vader mishandelde haar tijdens de lessen van Franceska. Hierdoor draagt ze bijna altijd lange mouwen om haar armen te bedekken, waardoor anderen de blauwe plekken, schrammen, wonden en littekens niet zien. Door de mishandeling is ze zichzelf gaan minachten. Verder heeft ze in tegenstelling tot haar zus geen levensdoel om te regeren, maar krijgt ze toch de strenge opvoeding van hun ouders, zodat ze op feesten en dergelijke de naam van de familie en het land hoog kan houden.
Overig: Jongste prinses




Naam: Elijah Geoffrey Philip Hubbard
Leeftijd: 24
Background: Elijah loopt op de tijd vooruit. In tegenstelling tot veel mensen in deze tijd, is hij ingenieus en staat hij open voor nieuwe dingen. Door zijn ouders wordt hij klaargestoomd als troonopvolger wat veel tijd en energie van hem vreet. Het scheelt voor hem dat hij leergierig is en graag dingen uitzoekt tot op de bodem. Elijah is verder iemand die niet goed tegen ongelijkheid kan en maar zelden uit zijn slof schiet. Naast de hele dag achter het bureau, is Elijah iemand die ook zijn lichaam in vorm wil houden door regelmatig door de tuinen te lopen of begeleid een eind te rijden of te trainen in gevechtstechnieken, mocht het ooit tot een oorlog komen, zodat hij in kan grijpen met een leger.
Overig: Kroonprins

Re: ORPG] Cursed

Samuel:
Ik probeerde niet al te zeer onder de indruk te zijn van haar woorden en dreigementen toen ze me ineens vast leek te grijpen, waardoor ze in het zonlicht moest komen en een kleine gil gaf. Niet-begrijpend keek ik haar aan en stommelde ik ongemakkelijk de trap op achter haar aan. Ze leek nogal haast te hebben. Was ik er dan toch geweest? Maar vanwaar die haast zo ineens? Ze opende de eerste deur die ze tegenkwam en duwde me erin met een kracht die ik niet had verwacht van een dame. De deur werd met een klap dichtgegooid en ik kreeg wat toegesist. Mijn ogen moesten wennen aan het donker en kort keek ik rond. De kamer was niets bijzonders. Maar waar was de dame? De vampier?
Toen ik echter geluiden hoorde aan de andere kant van de deur deed ik een poging om door het sleutelgat te kijken, echter was er niks te zien. Over op plan B: luistervink spelen. Veel kon ik niet verstaan maar met een bedenkelijke blik ving ik enkele woorden op: "vloek, trouwen, monster, vermoorden". Ik fronsde mijn wenkbrauwen en deed nogmaals een poging. Het klonk niet bepaald alsof het er vriendelijk aan toe ging. "Amberle" was het volgende dat ik opving en even kreeg ik weer een neutrale blik op mijn gezicht, dus zo luidde haar naam. Natuurlijk, ook vampieren of monsters zouden een naam hebben. Zou ze dan vervloekt zijn? Gedoemd tot in de eeuwigheid, levend op mensenbloed, gevangen door zijn vloek tot ze met hem trouwt? Wat vreselijk, zelfs voor een vampier...
Nadat dit kwartje gevallen was luisterde ik nogmaals, maar dit keer was het stil. Ik besloot het erop te wagen en drukte voorzichtig de klink omlaag. Mijn hoofd kwam voorbij de deurpost en keek naar buiten. De trap was half verwoest. Beneden naast de trap lag de dame, Amberle met een bebloedde jurk. Ik opende de deur verder en keek beter rond. Niks te zien. Niemand behalve haar. Ik liep stil de trap af en aarzelde kort. Nee, ik moest het doen. 'Amberle', sprak ik zacht en hurkte voor haar neer. 'Laat me je overeind helpen', probeerde ik haar te helpen. 'Je hebt gebloed...', zei ik tegen haar en zocht haar blik op. Ze moest op de een of andere manier aan bloed komen. Zou ik bereid zijn het mijne te offeren? 'Een bloedserieuze vraag...', begon ik en merkte meteen de dubbelzinnigheid die in de woorden zat. Ongemakkelijk wreef ik met één hand over mijn nek heen. 'Denk je dat het je kan lukken om iemand niet helemaal leeg te drinken?', vroeg ik aan haar en zocht naar een antwoord op haar gezicht. Ik kon een poging wagen... Verloren was ik toch al, de schemering was alleen maar verder gevorderd. Mogelijk was er een manier om hier weg te komen, enigszins heelhuids. Mogelijk kon ik de dood van dorpsgenoten besparen, haar wat helpen op het moment...

Re: ORPG] Cursed

Amberle

Ik hou met moeite een zucht in als hij niet bang is of niks laat merken. Hij begint te praten en meteen grijns ik tevreden. 'Precies. Dus waarom vertrek je niet vlug? Misschien kan je hard genoeg rennen om nog vlug je huis te bereiken,' zeg ik dan. Terwijl ik hem recht in de ogen kijk, haal ik door mijn neus diep adem. 'En als je terug komt.. Ik weet je nu altijd te vinden, door je geur. Mocht je hier terug komen, zal ik je huis vinden, en me voeden met je familie,' dreig ik dan. Mijn hele houding is puur om zo veel mogelijk mensen te beschermen. Als ik zwakte show, zullen ze niet meer bang zijn. Dan komen ze hier om me te vermoorden, of weg te jagen. Maar hij begint weer te praten. Sarcastisch begin ik te lachen. 'Vrede? Ik leef op menselijk bloed. Wat denk je zelf. Dat de mensen vrijwillig bloed aan me afstaan? Ben je gek. Die zullen een wanhopige poging doen om me te vermoorden en niet meer thuis komen,' snauw ik. 'En wat betreft het zonlicht. Ik leef in de nacht. Mijn ritme is gewoon iets anders dan die van jullie,' zeg ik verveeld. Alsof het niks is. Maar dan besef ik iets. 'Maar, je tijd raakt op. Je kan geduldig wachten en daarmee mijn avondeten worden, of je kan nu heel gauw maken dat je weg komt,' zeg ik en ik kijk hem weer met een donkere blik aan. Maar dan hoor ik iets. Ik verstijf lichtjes, mijn ogen worden wat groot, en mijn gezicht staat geconcentreerd. Mijn tanden en de lijnen onder mijn ogen verdwijnen, het rode om mijn ogen word weer wit, en mijn pupillen worden weer zacht blauw. Ik staar naar de ramen terwijl ik luister. 'Sauron,' fluister ik. Dan kom ik vlug in actie. Ondanks de zon, grijp ik hem bij zijn arm. Ik geef een kreetje van de pijn, als ik me brand en dan sleur ik hem hardhandig mee de trap op. Daar haast ik me op een kamer af. Ik duw hem de kamer in, en kijk hem streng aan. 'Blijf hier. Maak geen enkel geluid of je krijgt er spijt van,' snauw ik. Ik doe de deur dicht, en loop dan rustig de trap af. Als ik daar ga zitten, hoor ik de deur van de geheime ingang open gaan. 'Goedemiddag Amberle,' zegt de tovenaar Sauron. Ik kijk hem verveeld aan. 'Wat is er gebeurd. Zin in een kleurtje,' vraagt hij grijnzend. Ik rol mijn ogen. 'Er was een mens.. Ik heb hem leeggedronken en verbrand,' zeg ik rustig, alsof het me allemaal niet boeit. 'Hmm.. Je hebt je een beetje gebrand,' zegt hij dan, wijzend op mijn arm. Ik volg zijn blik, en haal mijn schouders op. 'Ik deed een poging om de gordijnen dicht te krijgen,' zeg ik. 'Het is niks. Door jouw vloek, geneest het snel,' zeg ik. Hij grijnst tevreden. 'Tja.. Als je met me trouwt, kan het meteen over zijn,' zegt hij dan. 'Sauron.. Het duurt al 1200 jaar. Je kan niet verwachten dat ik mijn mening verander,' zeg ik kalm. 'Op een dag zal je het zat zijn. Kijk buiten, al die zonneschijn, de festivals, je zou weer vrienden kunnen maken. En we zouden mooie kindjes kunnen maken. Je bent zo'n schoonheid. Dat heb je van je moeder,' zegt hij en hij stapt de trap op, om dichter bij me te komen. Meteen kom ik overeind, en ik laat mijn tanden groeien. Mijn ogen worden daardoor weer donker, en de veins verschijnen. 'Oh? Ik ben een schoonheid. Nee.. Niet meer sinds je een monster van me gemaakt heb. Al vraag je het me elke dag. Ik zal nooit met je trouwen,' schreeuw ik, nu boos wordend. 'En je staat in de schaduw. Je bent niet meer beschermd door de zon. Ik zou je keel open moeten snijden,' snauw ik. Ik grijp de dolk, die onder mijn jurk verborgen hangt, maar met een beweging van zijn hand, vliegt die de zon in, en gooit hij mij door de leuning van de trap heen, waardoor ook ik in de zon kom, maar te ver weg van de dolk. Ik schreeuw het uit van de pijn, en voel de tranen over mijn wangen lopen. 'Lieve Amberle.. Hoe vaak heb je al geprobeerd me te vermoorden. Hoe vaak is dat nu al mislukt,' zegt hij en hij grijnst weer terwijl hij naar me toe loopt. Ik kronkel, en probeer weer terug bij de trap te komen, maar hij houdt me tegen door op mijn hand te gaan staan. Een van de gebroken stukken hout, van de trapleuning slaat hij door mijn schouder heen. Ik hap naar adem, en hijg luid van de pijn. Twee van mijn drie zwaktes. 'Je zal ooit met mij trouwen,' zegt hij nog, voor hij weer met zijn hand beweegt. Daardoor gaan alle gordijnen in een keer dicht. Hij trekt het stuk hout uit mijn schouder, wat er voor zorgt dat ik luid kreun en loopt dan terug naar de geheime gangen. 'Ik zie je gauw, liefje,' zegt hij nog. 'Ik ben niet je liefje,' zeg ik nog schor, en dan sluit ik mijn ogen, om eventjes uit te rusten. Op mijn jurk zit weer bloed, waar het stuk hout door mijn schouder ging. Maar de wond zelf is alweer genezen.

Re: ORPG] Cursed

Samuel:
Ik hoorde het gesnauw en was blij dat ik veilig aan de andere kant stond, nog in de gang en van de trap verwijderd. Ik moest dan ook enorm mijn best doen om op mijn plek te blijven staan toen ze op me af kwam, wetende dat ik in het zonlicht stond en ze me daar niks kon maken. Niet zonder zelf te lijden tenminste. Ze zag er daadwerkelijk angstaanjagend uit met haar tanden, ogen en... alles eigenlijk. Ik luisterde naar de woorden, maar probeerde deze mezelf niet teveel aan te trekken. Als het hierbij zou eindigen, dan was het maar zo. Iemand zou zich uiteindelijk op moeten opofferen. 'Dan is het me nu duidelijk waarom er geruchten gaan over een monster in het kasteel.', probeerde ik zo rustig mogelijk te antwoorden. 'Zijn er geen andere opties dan leegdrinken of om je te beschermen tegen zonlicht? Dat mens en... wezens zoals jij', besloot ik het uiteindelijk te noemen om haar niet direct de stempel "vampier" te geven, 'vredig naast elkaar kunnen leven?', vroeg ik haar. 'Ik kan het me niet voorstellen dat het gezellig is hier, alleen, in het donker. Nooit enig leven in de buurt, behalve vlak voor je in de aanval gaat', sprak ik terwijl ik haar dreigement naast me neer probeerde te leggen.

Re: ORPG] Cursed

Amberle

Ik kijk met een donkere blik naar de jongen op als hij de gang op komt, en zie zijn blik over me heen glijden. Het blijft eventjes stil, voor hij begint te praten. Ik lach sarcastisch. 'Oh, is dat wat het is,' snauw ik sarcastisch. Alsof ik dat niet weet. Ik kijk eventjes naar een van de brandwonden, en zie die dan verdwijnen. Thank god.. Vervolgens vraagt hij wat ik hier doe. Ik trek mijn wenkbrauwen op. 'Jij dringt mijn huis binnen, en dan vraag je wat ík hier doe,' ga ik dan fel verder. Ik kom overeind, en loop op hem af, maar bij de grens tussen donker en licht, blijf ik staan. 'Ik woon hier. Ik heb hier altijd gewoond. En mensen zoals jij, die hier komen, komen meestal niet meer levend buiten,' dreig ik. 'Ik drink jullie leeg. Tot de laatste druppel bloed. Mijn ogen worden donker en rood omrandt. Ik trek mijn bovenlip een beetje op waardoor je mijn hoektanden ziet. 'Vertrek nu je nog kan,' grom ik dan. De andere brandwonden trekken nu ook al gauw weg. Ik kijk kalm naar het raam, en grijns dan. 'Je hebt niet veel tijd meer. Zodra de zon onder is, zal ik op jacht gaan,' fluister ik dan, terwijl ik hem dreigend en recht in de ogen aanstaar. 'En jij zal het eerste menselijke wezen zijn dat ik tegen kom.'