Search for posts by PoppyRedx
First Page | « | 1 ... 39 | 40 | 41 | 42 | 43 ... 45 | » | Last
Search found 441 matches:
Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.
from PoppyRedx on 01/28/2018 08:29 PMCamille
Het was fijn om weer naast hem te zitten en hem zo dichtbij me te voelen. Af en toe merkte ik dat mijn blik van zijn gezicht naar beneden gleed, naar zijn bovenlichaam, waarbij ik mezelf haast moest dwingen weer op te kijken. Echter was het uitzicht zo prettig dat dat op een gegeven moment mislukte, tot hij zachtjes in mijn hand kneep. Ik keek op door de woorden die volgde en merkte dat ik opnieuw begon te blozen. Alle hitte steeg naar mijn wangen waardoor ik voor mijn gevoel knalrood werd. Ik sloeg verlegen mijn ogen neer, al sloot ik deze door de zachtste, maar vreemd genoeg ook de meest intense kus die ik ooit had gehad die daarna kwam. Het ontnam me even de adem en ik kon even helemaal niet meer nadenken. De kus, hoe zacht en kort hij eigenlijk ook was geweest, stuurde tintelingen door mijn hele lichaam. M'n kleding leek ineens vele maten te strak en tevens ook alsof ik zoveel lagen aan had dat ik erin zou smelten. Het was het beste gevoel dat ik ooit had gehad en het brandde onderin mijn buik. Langzaam opende ik mijn ogen waarna ik naar hem keek en zijn blik zocht. Een gelukzalige glimlach zweefde rond mijn lippen voor ik mijn handen voorzichtig losmaakte uit die van hem zodat ik ze naar zijn gezicht kon verplaatsen. Mijn duim streek zachtjes langs zijn wang voor ik me nog wat meer naar hem toe boog - al had ik me nooit echt van hem losgemaakt dus waren er slechts milimeters te overbruggen - en hem kuste. Een diepere kus, een meer verlangende kus.
ReplyRe: ORPG] Tous pour un, un pour tous.
from PoppyRedx on 01/28/2018 06:04 PMCamille
Ik had kort geknikt toen Xavier aangaf dat ze dokters hem niet verteld hadden de wonden regelmatig te laten luchten omdat dat beter was voor het helingsproces. Dat was een fout van hun kant, maar ik besloot er maar niks over te zeggen. Ik had het hem nu in ieder geval verteld en gaf hem nu de kans om het te luchten. Zodra ik zag hoe hij even niet meer helemaal aanwezig was na mijn vraag over het litteken realiseerde ik me dat ik de vraag misschien niet had moeten stellen. Het was een gevoelig onderwerp besefte ik nu. Echter gaf hij uiteindelijk wel antwoord. Het duurde alleen even. Ik was op de rand van het bureau gaan zitten, mijn vingers begraven in de zachte stof van zijn shirt. Natuurlijk was het een litteken van zijn bijna-dodelijke wond. Dat had ik zelf ook wel kunnen bedenken. Ik knikte langzaam, met een zwakke, maar bemoedigende glimlach rond mijn lippen toen hij aangaf dat hij me er al eens eerder over verteld had. Het was aan de ene kant prettig dat hij er zo openlijk over kon praten, maar ik kon me ook voorstellen dat dat ontzettend lastig was en misschien pas met de jaren was gekomen. Ik luisterde dan ook naar zijn verhaal en probeerde me een voorstelling te maken van alles wat hij vertelde. Dat was echter lastig en daar was ik ergens ook wel blij om. Ik hoefde die beelden niet op mijn netvlies te hebben. Dat hij dat had was al erg genoeg. 'It is.' beaamde ik toen hij zei dat het zo vreselijk was om op anderen aangewezen te zijn. Ik zou het geen geluk noemen dat hij het overleefd had, eerder een wonder, maar dat zei ik maar niet hardop. Ik glimlachte even naar hem en stond op om weer naar hem toe te lopen. 'I've got a scar on my shoulderblade somewhere. Not as bad as yours, I should say, but God... It hurt like hell.' zei ik in een poging de sfeer weer wat luchtiger te maken. Ik kon me voorstellen dat hij ook niet teveel wilde blijven hangen in het gevecht waar hij de wond had opgelopen en zelf wilde ik er ook niet teveel over nadenken, omdat ik wist dat het zo opnieuw zou kunnen gebeuren. De situatie in Frankrijk was altijd gevoelig en er was altijd een dreiging die oorlog kon veroorzaken. Als dat zou gebeuren, zou hij toch het slagveld op moeten. Dat was zijn taak. Hij was een soldaat en soldaten liepen altijd risico. Daar wilde ik liever niet teveel meer overnadenken - met mijn gedachten nog bij de nervositeit van vanochtend en de gebeurtenissen in het klooster - want ik wilde niet opnieuw zo nerveus worden. 'It was really stupid too. I fell from a tree. My brothers dared me to do it, while none of them had ever done it, and I was silly enough to want to prove myself, so I agreed en climbed the tree. When I fell down, I landed on a branch which basically pierced my shoulderblade. Not a pretty sight or so I've been told for I can't see it myself. Left quite a scar which, again, I can't see.' vertelde ik verder, meer om mezelf af te leiden van mijn gedachten dan omdat het daadwerkelijk een interessant verhaal was. Ik ging naast hem zitten en keek opzij waarna ik mijn hand zacht tegen zijn wang legde. 'I'm glad I met you, Xavier. I truly am.' fluisterde ik zacht met een glimlach voor ik mijn hand van zijn wang liet glijden, langs zijn kaak, zijn schouder en zijn arm voor ik zijn hand vastpakte.
Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.
from PoppyRedx on 01/27/2018 10:27 PMCamille
Ik stond op toen Xavier aangaf dat ik naar zijn wonden kon kijken en me ook losliet om zijn shirt uit te doen. Een zwakke glimlach verscheen rond mijn lippen toen hij wat mompelde. Dat had hij inderdaad niet moeten doen, dat ging ik niet tegenspreken want het had echt gevaarlijk kunnen zijn, maar ik wilde ook niet dat hij zich er schuldig over zou voelen. 'You were confused and we all do things we regret when we are confused.' zei ik waarbij ik mijn hand zachtjes op zijn ontblote schouder legde. 'Tell me if anything I do hurts, please.' zei ik op zachte toon terwijl ik het verband dat de dokters hadden aangelegd zo voorzichtig mogelijk los begon te maken. Met het verband eenmaal uit de weg kon ik pas echt goed naar de wonden kijken. Ze zag er niet meer zo slecht uit als direct na het klooster, maar ze waren nog niet aan het genezen zoals ik dat graag had gezien. Dat kon natuurlijk ook niet aangezien Xavier zelf al aangaf dat hij er niet goed voor gezorgd had. Voorzichtig voelde ik met mijn vingertoppen over zijn huid om te controleren of ik toch geen rare ontstekingen kon voelen, maar dat was niet het geval. 'It's healing. Slowly, but it is healing.' zei ik tegen hem met een glimlach. 'You can't keep the bandages on it forever. I assume the doctors told you to air it sometimes too?' vroeg ik terwijl ik op zijn shirt oppakte van de armleuning van de bank en daar zelf op plaatsnam, het shirt nog altijd in mijn handen. Vanaf daar kon ik het toch niet laten om naar hem te kijken, hem te bekijken. Mijn blik gleed langs iedere centimeter van zijn ontblote bovenlichaam waarbij deze soms wat langer bleef hangen bij een litteken of andere bijzonderheden. 'What is this from?' vroeg ik op zachte toon terwijl ik me naar hem toeboog en een hand tegen een flink litteken in zijn zij legde. Het zag eruit alsof het een zeer ernstige wond was geweest. Ergens had ik dan ook spijt dat ik er naar gevraagd had. Misschien wilde hij er wel helemaal niet over praten. Misschien moest hij dat ook niet doen nu hij nog niet helemaal de oude was. Wat een stomme vraag had ik weer gesteld! Ik sloeg mijn ogen neer en stond op van de armleuning om dichter naar de openhaard te lopen, zijn shirt nog altijd in mijn handen. Het was goed om iets in mijn handen te hebben, want dat voorkwam dat ik weer nerveus ging doen met mijn vingers. Vanaf waar ik stond, draaide ik me om en keek ik weer naar Xavier waardoor een glimlach direct alweer rond mijn lippen verscheen. Echter zorgde mijn uitzicht er ook voor dat ik het warm kreeg en de verschillende lagen kleding die ik droeg als veel te veel voelden. Ik voelde het bloed naar mijn wangen stijgen omdat ik merkte dat ik naar hem had staan staren waarna ik mijn ogen verlegen neersloeg.
Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.
from PoppyRedx on 01/27/2018 07:22 PMCamille
Ik liep me met enige tegenzin door Xavier naar de bank leiden waar ik geen andere keus had dan om te gaan zitten. Ik sloeg mijn ogen neer toen hij zijn arm om me heen en me naar zich toe trok met de boodschap dat ik moest kalmeren. 'I'm sorry... I'm making a fuss about nothing.' mompelde ik zacht waarna ik toch wat meer tegen hem kroop. Het gaf me toch een heel erg goed gevoel en ik merkte dat het me toch wel echt rustiger maakte. Ik keek langzaam op op het moment dat hij aangaf dat het niet stom was dat ik me zorgen had gemaakt en glimlachte zwak. Het voelde nog steeds alsof ik overdreven had in mijn reactie, maar gelukkig vond hij het dus niet erg. Ik luisterde naar wat hij te vertellen had en knikte. Het was goed om te horen dat de man wel echt een proces zou krijgen want dat werd mensen niet altijd gegund in een situatie als deze. Echter was dit ook iemand uit de sloppenwijken, iemand die hoogstwaarschijnlijk wanhopig was geweest. Ergens voelde ik mee met die persoon, maar ik besloot dat maar niet kenbaar te maken. Xavier zou het waarschijnlijk niet zoveel uitmaken, maar er waren genoeg mensen die er een mening over zouden hebben. Ik was even stil en keek toen opzij. 'I could look at your back now if you'd want to. Make sure everything is okay?' stelde ik voor terwijl mijn hand op de zijne, op mijn bovenbeen, legde.
Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.
from PoppyRedx on 01/26/2018 10:08 PMCamille
Ik kon nog altijd geen rust vinden en ik merkte dat het me steeds meer begon te irriteren. Waarom deed ik in hemelsnaam zo nerveus? Ik had niets, de Koning en Koningin hadden niets en de dader was opgepakt. Er waren geen verslagen geweest van andere gewonden dus in feife was er helemaal nietd gebeurd, behalve dat ik Xavier nog niet gezien had. Maakte ik me nu echt zo ongerust om hem? Dit was zijn werk. Ik probeerde die zin voor mezelf te herhalen in de hoop dat ik zo wat meer rust kon vinden, maar het hielp niet echt. Het zorgde alleen maar voor meer frustratie en ergens ook voor schaamte. Waarom? Wat bereikte ik met dit gedrag? Was ik zo bang om hem te verliezen? Ik moest al snel concluderen dat het antwoord daarop "Ja" was. Onze relatie - op romantisch gebied dan - was nog pril, maar ik realiseerde me nu pas dat ik al veel langer diepe gevoelens voor hem had gehad. Voor een lange tijd was hij de enige persoon geweest die ik kon vertrouwen, die er voor me was geweest, en dat kon ik niet kwijtraken. Het was stom en kinderachtig en misschien zelfs wel hopeloos, maar ik kon er niets aan veranderen. Dit was wat ik voelde en dat kon ik onmogelijk loslaten. Ik was dan ook nog altijd aan het ijsberen toen ik de deur open hoorde gaan. Dit deed me direct opschrikken waardoor ik stopte met heen en weer lopen en me omdraaide. Tot mijn grote opluchting was het Xavier. Even was ik bang geweest dat het iemand anders zou zijn want dan had ik een hoop uit te leggen, maar dat was gelukkig niet het geval. Toch voelde ik me enigszins betrapt. Had ik naar hem ook niet een soort verplichting om uit te leggen wat ik hier deed? Vooral door zijn bezorgde blik begon ik me schuldig te voelen over mijn, opnieuw vrij impulsieve, actie om naar zijn kantoor te gaan. Ik schudde dan ook al snel mijn hoofd. 'No, I'm not hurt. I'm sorry, I didn't mean to scare you.' verontschuldigde ik me dan ook snel. 'The Queen wished to be alone and I just...' begon ik waarna ik mijn ogen neersloeg. 'I just wanted to make sure you were okay. I was... Worried. And I know that is silly but...' vervolgde ik waarna ik stilviel. Ik slikte even waarna ik weer opkeek. 'Have you captured him? I mean... I assume it was a man. Did you know him? Did he act alone?' begon ik te ratelen. Waar was ik mee bezig? Ik gedroeg me echt te idioot voor woorden. 'Sorry. I'm sorry. You probably have work to do now and I don't want to be a nuisance, so I should go... I'm sorry.' mompelde ik daarna waarna ik aanstalten maakte om weg te lopen. Ik voelde het bloed naar mijn wangen stijgen. Waarom kon ik niet rustig blijven in deze situatie? Ik kon alleen maar ratelen als een kip zonder kop en dat terwijl er niets gebeurd was. De Koning en Koningin waren ongedeerd gebleven. Ik was ongedeerd gebleven. Xavier was ongedeerd. Iedereen - behalve de twee dode wachters - was oké en ik gedroeg me alsof er een tikkende tijdbom voor mijn neus lag terwijl ik mijn vinger niet kon leggen op de concrete reden dat ik het deed.
Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.
from PoppyRedx on 01/25/2018 08:40 PMCamille
Ik had maar netjes geluisterd naar alle instructies die Xavier had gegeven terwijl ik geen moment Isobel's hand had losgelaten. Nog altijd stond ze te trillen en ze was niet de enige. Ook Therese stond flink te trillen, wat ik vooral merkte doordat ze zo dicht op me liep. Omdat we twee-aan-twee moesten blijven lopen en ik al naast Isobel liep omdat zij mijn arm vast had, stak ik mijn andere hand naar achteren, naar Therese, zodat ik haar ook kon steunen. Wel bleef mijn blik de omgeving afspeuren, meer omdat dat me een veilig gevoel gaf dan omdat het de musketiers zou helpen. We waren vlakbij het paleis toen Xavier zei dat we verder moesten gaan en dat hij, samen met twee anderen, terug zou gaan om de dader op te sporen. Ik voelde meteen onrust opkomen, maar wist dat ik daar niets van mocht laten merken, al schreeuwde alles in mijn lichaam dat ik hem terug moest roepen, vragen of hij veilig bij ons bleef. Natuurlijk was dat geen optie, want dit was zijn baan. Zijn taak. En ik wist wel dat hij al meer had meegemaakt, meer had overleefd, en dat dit slechts een klein voorval was - althans, dat leek mij - maar toch merkte ik dat ik er moeite mee had. Wat was dit voor idioot gedrag? Dit was zijn leven. Hij was hiervoor getraind. Waarom voelde ik dan toch de onrust? De bezorgdheid? Door de overgebleven musketiers werden we naar binnen geleid, naar de troonzaal, omdat deze vanaf alle kanten afgesloten en bewaakt kon worden. De Koning en Koningin namen beiden plaats op hun troon, al ging dat niet geheel kalm. Ik gaf hen groot gelijk. Zij waren simpelweg nooit hun leven zeker en dat kon niet makkelijk zijn. Het was niet iets wat je zomaar van je af kon schuiven, leek mij. Ik glimlachte even naar Isobel en Therese, verzekerde hen dat alles oké was en maakte me toen wat van de groep los. Vreemd genoeg voelde ik me behoorlijk rustig, ondanks het feit dat iemand zojuist op ons geschoten had. Mijn grootste punt van onrust was het idee dat ik hier binnen stond en Xavier buiten rondliep. Ergens hadden de dames vanochtend tijdens onze wandeling wel echt een punt gehad. Zou ik dit iedere keer voelen als hij aan het werk zou zijn? Ook als er geen voorval was geweest? Hij liep altijd een risico door zijn werk. Ik zuchtte diep en begon naar het raam te lopen zodat ik naar buiten kon kijken, kon zien of ik Xavier ergens zag. Echter kwam op dat moment een musketier binnen gelopen. 'He has been captured. You can all safely return to your activities and rooms.' deelde hij mee waarop de Koning opstond. 'Right... I am afraid I have lost my appetite, but please, if anyone wishes to go back to the picnic, I would recommend you do so.' zei hij voor hij opstond en de zaal verliet. Ik maakte een diepe buiging voor hem en de Koningin - die hem uiteraard achterna ging - voor ik me weer omdraaide naar het raam. 'Will you join us, Camille? We do wish to finish our lunch.' vroeg Therese waarbij ze me uit mijn gedachten haalde. 'No, thank you. I am not that hungry anymore.' bedankte ik haar voor ik ook de troonzaal verliet. Ik had eigenlijk nog niet de kans gehad om iets te eten, maar ik vond het nu belangrijker dat ik Xavier weer in veiligheid zag. De musketier had dan wel niets gezegd over slachtoffers, maar dat wilde niet zeggen dat die er niet waren. Met grote passen begon ik dan ook naar Xavier's kantoor te lopen, al nam ik wel een omweg zodat het mensen niet zo zeer op zou vallen. Eenmaal in de juiste gang probeerde ik voorzichtig de deur die gelukkig direct open ging. Ik glipte naar binnen, sloot de deur achter me en nam in eerste instantie plaats op de bank. Echter kon ik daar de rust niet vinden en begon ik onrustig te ijsberen voor de open haard.
Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.
from PoppyRedx on 01/25/2018 01:26 PMCamille
Hoewel ik de neiging had om tegen Xavier te zeggen dat hij me niet hoefde te bedanken, hield ik me in. Ik was vooral blij dat ik iets terug kon doen - al was hij vrij duidelijk geweest op de verschillende momenten waarop hij me verteld had dat ik hem niets schuldig was - en tevens hoopte ik dat hij hetzelfde zou antwoorden als ik het aan hem zou vragen. Zijn streling door mijn haar voelde echter ook zo fijn dat ik niet in staat was er een zinnig woord over uit te brengen. Een brede glimlach verscheen op mijn gezicht toen ik de toon in zijn stem opmerkte nadat ik had voorgesteld om toch maar verder gaan. Ik dacht er exact hetzelfde over, want ik zou ook veel liever hier blijven met hem, maar dat was gewoon een te groot risico. Daarnaast had Xavier nog altijd een grote verantwoordelijkheid en daar wilde ik hem liever niet van afleiden. Ik had genietend nog even mijn ogen gesloten bij zijn kus voor ik zijn uitgestoken arm vastpakte en hem volgde. Het duurde niet heel erg lang voor we bij de picknick aankwamen waar ik merkte dat ik, vreemdgenoeg, toch wel nerveus werd. Het overschakelen van wat Xavier en ik net hadden gehad en de formaliteiten die nu weer verwacht werden, viel me toch zwaarder dan gedacht. 'Thank you, Captain.' zei ik dan ook zo zacht dat het amper hoorbaar was op het moment dat hij me hielp met mijn stoel aanschuiven. Gelukkig zaten we niet naast of tegenover elkaar, want dan zou ik al helemaal niet weten wat ik had moeten doen. Het duurde niet lang voor ik de blik van de Koningin ving die me met een vriendelijke glimlach aankeek. Enigszins beschaamd en verward sloeg ik mijn ogen neer. Het was wel duidelijk dat de vrouw precies wist - of in ieder geval een sterk vermoeden had - waar en met wie ik zojuist geweest was terwijl dat toch iets was wat ik liever voor mezelf hield. Vooral nu alles nog zo pril was, had ik liever niet dat anderen zich ermee zouden bemoeien, hoe goed het ook bedoeld was. Ondanks alles leek het echter onmogelijk om mijn blik lang van Xavier vandaan te houden. Het was alsof er een sensor in mijn lichaam zat die al zijn bewegingen en acties registreerden. De frons die ineens bij zijn wenkbrauwen te zien was, trok dan ook direct mijn aandacht, maar voor ik eigenlijk ook maar tijd had om me te realiseren dat ik naar hem keek hoorde ik, net als ieder ander, een doffe knal. Ik schrok op en wilde kijken waar het vandaan kwam, maar Xavier en de andere musketiers reageerden sneller dan ik. Mijn blik gleed dan ook direct naar Xavier, wetende dat hij nu met instructies zou komen om ons te vertellen wat te doen. Ik stond dan ook al eerste op toen hij gebaarde dat we overeind moesten komen. 'Back to the palace? How, Captain?' hoorde ik de Koning vragen, met een nerveuze ondertoon in zijn stem, maar zijn best doend om zo niet over te komen. Er was slechts een viertal mensen hier aanwezig die ook in het klooster waren geweest en dat was het Koninklijk paar, Xavier en ikzelf. We hadden erger dan dit overleeft en ik merkte dan ook dat de Koningin zich sterker hield dat ik eigenlijk had verwacht. Naast me stond Lady Isobel wel flink te trillen van angst dus pakte ik zachtjes haar hand vast in de hoop haar zo wat steun te kunnen bieden terwijl we wachtten op verdere instructies. Het hielp waarschijnlijk dat we niet met een enorm grote groep waren maar alsnog kon ik me nog niet helemaal voorstellen hoe we ons zo snel mogelijk terug naar het paleis zouden bewegen.
Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.
from PoppyRedx on 01/23/2018 08:31 PMCamille
Een lichte glimlach verscheen rond mijn lippen toen Xavier aangaf dat hij het grootste deel van de verantwoordelijkheden en aansprakelijkheid op zich zou nemen. Het was niet zo zeer dat ik wilde dat hij dat deed, maar het was wel een geruststelling om te weten dat hij het zou doen, mochten er problemen komen. Het was fijn hoe hij me vast bleef houden en over mijn rug bleef strelen waardoor ik mijn voorhoofd tegen zijn borst liet leunen en mijn ogen even sloot. Het was gewoon prettig om zo dicht bij hem te zijn en me veilig te voelen. De stilte maakte me even niet zoveel uit want het gaf me de mogelijkheid om echt te genieten van het moment. Op het moment dat Xavier de stilte verbrak, maakte ik me wat van hem los zodat ik hem fatsoenlijk aan kon kijken. Meteen knikte ik. 'Of course.' bevestigde ik met een glimlach. Ergens was ik wel bang voor hoe het eruit zou zien omdat ik niet wist hoe goed hij er naar had laten kijken nadat ik een poging had gedaan het in eerste instantie te verzorgen. Echter wist ik ook dat Xavier hier nu niet zo zou staan als hij er slecht aan toe zou zijn. 'Yes, that sounds like a good idea.' zei ik toen hij aangaf hoe ik mezelf het best in kon dekken als iemand ernaar zou vragen. Ik keek hem even aan en drukte toen nog een snelle kus op zijn lippen. 'Perhaps we should get moving again... I mean... Before anyone notices we've been gone.' zei ik op zachte toon. Het was eigenlijk wel het laatste wat ik op dit moment wilde, weggaan uit deze rust en veiligheid, maar ik wist dat dit alles ook helemaal over zou kunnen zijn als we betrapt zouden worden. Nee, ik zou hier liever nog heel lang met hem blijven, de hele dag als het kon, maar ik wilde niet riskeren dat we uit elkaar gehaald zouden worden door ongeduld.
Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.
from PoppyRedx on 01/22/2018 11:15 PMCamille
Het feit dat Xavier weer bevestigde dat ik hem altijd mocht roepen en dat hij dan zou komen had opnieuw voor een glimlach rond mijn lippen gezorgd. Langzaamaan begon ik zelf ook in te zien, te geloven, dat ik van dat voorstel gebruik mocht maken en dat ik dat ook echt moest doen als het 's nachts niet lukte om in slaap te komen of als ik wakker schrok van nare dromen die ervoor zorgden dat mijn lichaam overging in een status van paniek. Daarnaast wist ik ook dat het daadwerkelijk zou helpen, want ik had me nog nooit zo rustig en kalm gevoeld als in zijn aanwezigheid. Een prettige tinteling ging door mijn ruggengraat op het moment dat hij zijn armen om mijn middel legde en mijn kus beantwoordde. Het was dus toch een goede zet geweest, ondanks dat ik daar toch even mijn twijfels over had gehad. Het was immers niet bepaald ladylike om op deze manier de leiding te nemen en daarnaast had ik ook niet zeker kunnen zeggen of hij het wel had gewild. Ja, hij had mij de avond ervoor gekust, maar was dat niet een impulsieve actie geweest in een uiterst verwarrende situatie? Nu bleek echter van niet toen zijn handen over mijn rug streelden en hij mijn kus beantwoordde. Mijn ogen waren automatisch dichtgegleden door zijn handelingen en het duurde ook weer even voor ik deze openden toen hij de kus onderbrak. Ik keek naar hem op en een glimlach brak opnieuw door in mijn gezicht op het moment dat hij mijn naam fluisterde en een pluk haar uit mijn gezicht streek. Toch wat verlegen sloeg ik mijn ogen neer terwijl ik mijn hand verplaatste van zijn borst naar zijn hals en kaaklijn. Door zijn vraag, en vooral de voorzichtige toon waarop deze gesteld werd, moest ik echter toch weer opkijken. 'Yes... I would like that very much, even with all the possible difficulties and protocols.' antwoordde ik zacht nadat ik even had nagedacht over de verwoording. Het was immers zeker dat het niet makkelijk zou worden. Samen zijn zoals wij dat nu beiden graag zouden willen, was simpelweg niet hoe het volgens alle regels zou moeten gaan. Normaal gesproken zou er geen tijd zijn om elkaar te leren kennen, om te testen of je wel de juiste persoon was voor elkaar, maar dat leken we beiden wel nodig te hebben en gaf mij een veel prettiger gevoel dan ik jarenlang gehad had met betrekking tot het onderwerp relaties. Mijn hele leven lang was dit alles niet voor mij geweest om te beslissen. Mijn leven, mijn lichaam, mijn titel waren altijd zaken geweest die gebruikt zouden worden om er een voordeel uit te halen, om er iets mee te winnen. Ja, ik wist dat mijn ouders mij wel graag gelukkig hadden gezien, maar zij waren er heilig van overtuigs geweest dat ik mijn geluk ook wel zou vinden als er geen liefde was tussen mij en mijn man, als ik een eigen thuis zou kunnen creeëren. Echter kon ik niet zien hoe je iets een thuis kon noemen als er geen liefde heerste. Waar bouwde je dan een thuis op? Een veilige haven? Niet met geld of status. Die zaken deden niets. Het enige wat iemand een thuis kon bieden was liefde, watvoor liefde dan ook. Ik liet mijn blik naar zijn gezicht glijden terwijl mijn duim zachtjes over zijn kaak streek. Hoe meer ik naar hem keek, hoe meer ik merkte dat ik alles van hem wilde weten. Hoe kwam hij aan het litteken op zijn kaak? Had hij nog familie die leefde? Hoe was hij opgegroeid? Wat waren dingen die hem bezig hielden? Al die vragen zouden onbeantwoord blijven als we niet de tijd zouden nemen om elkaar te leren kennen, de tijd zouden nemen om te testen of dit echt was wat we beiden wilden. Het was een risico, want als iemand ook maar iets zou verdenken of, erger nog, ons zou betrappen hadden we vreselijk veel uit te leggen en kwam ik er waarschijnlijk heel slecht vanaf, maar het was het het voor mij echt waard zodat ik wist of ik een goede keuze maakte en mezelf hielp mijn geluk te vinden.
Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.
from PoppyRedx on 01/21/2018 09:42 PMCamille
Ik knikte. 'It is progress, yes.' beaamde ik, al zag ik liever dat het met grotere stappen vooruit zou gaan, want die paar uur slaap per nacht begon me, na al die tijd, steeds vaker op te breken. Misschien had ik hem toch bij me moeten roepen de avond ervoor. Hij had het immers zelf voorgesteld en als hij het niet zou willen, zou hij dat niet gedaan hebben, toch? Waarschijnlijk had het me meer rust gebracht, maar dat was dan maar iets om in mijn achterhoofd te houden voor een volgende keer - want ik betwijfelde of ik ineens beter zou gaan slapen. Nee, daarvoor was er echt teveel gebeurd. Dat ging ik niet zomaar uit mijn hoofd kunnen zetten, hoe graag ik dat ook zou willen. Mijn blik gleed opzij naar Xavier toen we praktisch stil kwamen te staan en hij me dichter naar zich toe trok. Door de hand die hij tegen mijn wang legde, moest ik hem wel aankijken en merkte ik direct dat ik het weer helemaal warm kreeg vanbinnen. Ik glimlachte door zijn woorden, zijn streling over mijn wang en daarna ook de kus op mijn voorhoofd, al sloeg ik door dat laatste wel mijn ogen even neer. Het was fijn om te weten dat hij niet boos op me was en geen wrok koesterde omdat ik er vandoor had willen gaan. 'I am glad to know I saved you from that...' zei ik zacht waarna ik naar hem opkeek. Kon ik dit maken? De kus op mijn voorhoofd was een lief gebaar dat veel gevoelens losmaakte, maar ik wilde meer. Alles in mijn lichaam schreeuwde naar meer. Voorzichtig verplaatste ik een hand van zijn arm naar zijn borst voor ik wat op mijn tenen ging staan en mijn lippen op de zijne drukte. Datzelfde gevoel dat ik de avond ervoor had gevoeld, kwam nu weer terug bovendrijven, maar alleen maar intenser omdat er nu geen nare situatie aan vooraf was gegaan. We hadden geen ruzie gemaakt, waren niet zo uitgeput en hadden daarnaast ook niet tegen elkaar geschreeuwd. Nee, de aanloop naar deze kus was rustig geweest en dat zorgde ervoor dat ik me veel bewuster was van wat er daadwerkelijk gebeurde. Ook had ik nu zelf het initiatief genomen waardoor ik niet overrompeld werd door de situatie, maar er echt van genoot. Ik voelde me veilig en geborgen in zijn aanwezigheid. Ik was kalm en kon even alles vergeten. Het enige wat nu telde was dat dit moment, in het doolhof waar niemand ons kon zien of storen. Voor even maakten de regels en protocol me niet uit. Ik wilde dit dus daar zou ik naar handelen.