Search for posts by CupCake

Re: ORPG] Cursed

Samuel:
Ik schrok ontzettend van de brul die klonk toen ik het gordijn open getrokken had. Ik draaide me in één slag om met een vertrokken gezicht. Het was een verschrikkelijk geluid. Het monster... Een schim zag ik nog net de ruimte verlaten waarna ik op een afstandje volgde. Het was een trap op geschoten en zorgvuldig hield ik afstand toen ik om de hoek keek en aan de andere kant tegen de muur aan stond. Tanden, sporen onder de ogen en pijnlijk uitziende brandwonden "sierden" het "monster". Peinzend dacht ik na. Een dame met brandwonden, scherpe hoektanden... Echt een monster kon je het toch niet noemen, hoewel de brul bijna dierlijk te noemen geweest was. 'Je kunt niet tegen licht', constateerde ik zacht terwijl ik naar haar keek en op mijn hoede bleef. 'Wat doe je hier?', vroeg ik aan haar. Ze leek veel op een mens maar was het niet. Vampier... Zou het? Ik had nooit zoveel in volksverhalen geloofd, maar nu ik voor een van de wezens stond, bedacht ik me toch tweemaal.
Ik was me ontzettend bewust van de kwetsbare positie waarin ik me verkeerde. Het was het moment van de dag waarop de schemering elk moment in kon vallen en het daglicht weg zou trekken en de nacht zijn intrede zou doen. Op dat moment zou ík de zwakkeling zijn en in gevaar verkeren, hoewel ik terug kon komen. Al wist ik dan niet hoe het kasteel er op dat moment bij zou liggen en ik alles, inclusief haar, aan zou treffen.

Re: ORPG] Cursed

Amberle

Ik hou mijn adem in als hij de bieb in komt, en volg hem met mijn ogen. Mijn gezicht betrekt als hij de gordijnen open trekt. Hij komt steeds dichterbij, het zonlicht komt steeds dichterbij. Ik kijk in paniek toe, tot het moment dat hij de laatste gordijn open trekt. Op dat moment word ik geraakt met de felle stralen van de zon. Ik schreeuw het uit van de pijn, een onnatuurlijke brul. Mijn hoektanden verschijnen, mijn ogen zijn donker, haast zwart, met veins onder mijn ogen. Dan ren ik moeizaam de ruimte uit. Maar op de gang is ook alles open. Ik ren een trap op, en zak daar hijgend neer. Gelukkig word ik hier niet met direct zonlicht geraakt. Mijn ogen zijn het licht niet meer gewend. Ik voel me eventjes verblind, en mijn ogen moeten zich aanpassen. Dan kijk ik voorzichtig naar de brandwonden die op mijn lichaam zijn ontstaan, en die veel te langzaam genezen. Fuck.. Fuck. Hij weet mijn zwakte. Dit zal voor mijn dood zorgen. Ik leun met mijn hoofd tegen de muur aan terwijl ik wacht tot ik me weer goed voel. Je kan de wonden zien genezen, maar ik ben flink verbrand. Ik heb geluk gehad. Ik zal niet sterven zonder te vechten. Zittend op de trappen wacht ik af. Ondertussen hou ik de locatie van de jongen in de gaten.

Re: ORPG] Cursed

Samuel:
Ik glimlachte bij mezelf toen ik het kasteel in kwam en besloot kamer voor kamer af te zoeken. Eerst links, dan rechts. Deur open, rondkijken. Overal was het donker. Oppassend sloop ik richting de ramen en trok ik overal de gordijnen open. Uiteindelijk kwam ik bij een grotere kamer met veel grote, hoge kasten tegen de muren aan. De bibliotheek. Overal waar je keek stonden boeken, oude boeken. Ook hier keek ik goed om me heen en baande ik een weg naar de eerste paar ramen om de gordijnen open te trekken. Ik draaide me om en keek met het daglicht wat er nog was de kamer rond. Er stond wel érg veel. Om stil van te worden. Ik had ontzettend veel respect voor al de schrijvers en kopieerders die de boeken met de hand opnieuw en opnieuw geschreven hebben. Na mezelf kort toegestaan te hebben om me te vergapen aan de hoeveelheid boeken ging ik alle ramen langs om de gordijnen te openen en de kamer aan het daglicht te tonen. Zonde dat het dicht had gezeten.

Re: ORPG] Cursed

Amberle

Hij loopt gewoon door. Stom, stom jochie. Ik zucht diep, twijfel eventjes, maar ren dan richting de bieb. Dit is tenslotte de plek waar ik me het veiligste voel. Ik doe hier alle kaarsen uit, waardoor het pikkedonker word. Eventjes kijk ik nog rond, en dan verstop ik me in een donkere hoek tussen de boekenkasten. Ik hou me zo stil mogelijk, en luister wat er om me heen gebeurd. Ik hoop maar gewoon dat hij weg gaat als hij me niet vind.

Re: ORPG] Cursed

Samuel:
Ik baande mezelf een weg door de tunnel toen ik werd opgeschrikt van hevige klappen en het geluid van steen dat omlaag kwam. Maar toch, ik moest het proberen voor de veiligheid van iedereen. Als ik niet verder kon, dan was dat maar zo. Dan was het kijken naar een ander pad. Tot mijn grote verrassing waren er wél enkele brokken steen omlaag gekomen, maar was het pad nog wel toegankelijk. Ik stapte over de stenen heen, waar ongetwijfeld het monster bezig was geweest wat ook de toegangspoort had gesloten voor mijn neus. Vastberaden zette ik opnieuw de vaart erachter en kwam zodoende dieper en dieper in de tunnel.

Re: ORPG] Cursed

Amberle

Ik schrik op als ik ergens een klap hoor, maar het is nog ver weg. Met een diepe zucht draai ik me weer naar de boeken om. Door een klein kiertje in het gordijn zie ik dat de zon op komt. Vanaf nu moet ik voorzichtig zijn. Vanaf nu kan ik niet meer naar buiten kijken. Hopelijk dat de jongen nu niet binnen komt. Er zijn niet veel plekken waar ik me dan kan verstoppen. Ik hoor weer voetstappen. Ze komen steeds dichterbij. Woest loop ik de gangen weer op. Stomme mensen. Ik ren in een flits naar de andere kant van het kasteel. Daar is een ijzeren poort waar hij mogelijk uit kan komen. Eentje die mijn krachten aan kan. Dus ik moet me haasten als ik de deur wil slopen voor hij binnen komt. Met al mijn kracht beuk ik tegen de muur aan. Ik grijp een oude hamer, waarmee ik weer begin te beuken. De tunnel laten instortten is makkelijker. De muur begint te trillen, en er vallen stukken steen naar beneden. Maar het gaat niet snel genoeg. Mijn voorouders hebben deze tunnels te goed beveiligd. Het was een nooduitgang, dus ze moesten wel. Voor de tijd dat we nog echte koninklijke waren, en in oorlog met andere landen. Toen het leven nog makkelijk was. Ik ram harder en sneller maar ik ben bang dat ik straks gezien word. Als de voetstappen te dichtbij komen, gooi ik de hamer neer, en ren ik een trap op, waar ik me in het donker schuil hou.

Re: ORPG] Cursed

Samuel:
Gezien ik na meerdere pogingen geen antwoord kreeg, ging ik ervan uit dat mijn tegenstander het strijdtoneel verlaten had. Tegen beter weten in deed ik toch nog enkele pogingen om de deuren open te krijgen. Nogmaals bleef ik even voor het kasteel staan en keek ik om me heen. Het zou er voor een buitenstander vast komisch uit moeten zien. Een jongeman die een kasteel probeert binnen te dringen, waarvan de verhalen gaan dat er een monster over waakt. Ik dacht even na en gleed met mijn vingers over de muur heen. Klimmen was uitgesloten, de muren waren te stijl en nog een een te goede staat terwijl het groen zich eraan vast hechtte, maar niet voldoende grip bood. Echter zorgde elke kasteelheer er wel voor dat er ergens een vluchtroute moest zijn.
Gisteren was ik ook al in de buurt van het kasteel, onwetend dat het eigenlijk zo dichtbij was en verwonderde ik mezelf er nog om dat ik tijdens een flinke regenbui kon schuilen in een deels uitgeholde heuvel. Echter was ik niet verder binnengegaan dan nodig is om aanvaringen met ongedierte te voorkomen. Hoewel deze gang nu toch heel aantrekkelijk klonk. Ik pakte opnieuw mijn lantaarn op en vertrok weer over de brug, tussen de planten door, om dezelfde plek terug te vinden en de gang aan een nader onderzoek te onderwerpen.
Eenmaal bij de gang leek mijn vermoeden te kloppen. De gang liep door en één van de sloten die op een getraliede deur zat, was verroest en makkelijk te openen met enkele klappen waardoor ik steeds dieper, onder de gracht door, koers zette naar het kasteel.

Re: ORPG] Cursed

Amberle

Ik zucht zacht als hij weer op de deur af komt, en er op slaat. Hij roept dat ik de deur open moet doen. Iets wat ik dus echt niet doe. Koppige jongen. Natuurlijk zijn er andere ingangen, maar die zijn verstopt door alle begroeiing. Dus waarschijnlijk komt hij toch niet binnen. Ik twijfel eventjes, maar loop dan toch geluidloos weer terug naar de bieb. Als hij binnen komt, zal ik hem wel horen. En dan moet ik hem maar op de ouderwetse manier verjagen. Het is stom dat ik nog geen andere oplossingen heb gevonden voor deze problemen. Ik ga weer op de bank zitten, en gaap vermoeid. Ik heb de afgelopen dagen weinig geslapen. Zo goed als niet. Blijkbaar kunnen vampieren een paar dagen zonder slaap. Maar dat betekend wel dat ik vandaag meer moeite moet doen om niet in slaap te vallen. Ondertussen hou ik alle geluiden van de omgeving in de gaten. Kort kijk ik naar de jurk die ik draag. Hij is ouderwets en versleten, maar ik heb geen geld meer voor nieuwe jurken. Misschien moet ik toch maar wat dingen zoals goud verkopen. Echter zijn zulke winkels nooit open als het donker is. Misschien moet ik eens een dienstmeisje in huis nemen om zulke dingen voor mij te doen. Het zou fijn zijn om wat gezelschap te nemen. Nadenkend staar ik voor me uit. Dan kijk ik rond naar de boeken. Hmm.. Wat zal ik nu eens lezen? Ik heb al zo veel van deze boeken gelezen. 1900 jaar. 693,500 dagen. Ik zucht diep, en veeg de haren uit mijn gezicht. Ik ben al zo lang alleen. Omdat ik bang ben om mensen pijn te doen. Misschien dat ik nu toch de bloedlust genoeg onder controle heb. Misschien dat ik nu iemand binnen kan laten. Ik kijk weer op, en concentreer me op de geluiden. Die jongen komt vast het kasteel leeg roven. Stomkop. Heeft hij geen enkel besef dat het gevaarlijk kan zijn? Dat die verhalen er niet voor niets zijn. Dit is mijn thuis. Mijn spullen. Niemand zal mij beroven. Langzaam kom ik weer overeind. Ik loop naar een groot schilderij, van mijn familie.. Ik zie mezelf, maar ik weet dat ik het niet meer ben. Ondanks dat er geen kaarsen branden, kan ik perfect zien. Dat is dan wel een van de voordelen die een vampier zijn heeft. Zelfs lezen lukt zonder licht. Maar soms is wat warmte wel fijn. Ik loop naar de open haard toe, steek die aan, en ga er eventjes bij zitten. Dan laat ik mijn vingers over de kaften van de boeken glijden.

Re: ORPG] Cursed

Samuel:
Voor ik doorhad wat er gebeurde, was ik al minstens één meter achteruit gedeinsd door het doffe geluid op het koper. Voorzichtig scheen ik de lamp naar voren toe die mijn vermoeden in de schemer bevestigde. Er zat zowaar een deuk in de deur. Dat moest toch een behoorlijk monster zijn, die dat voor elkaar kreeg! Ik beet op mijn lip en dacht even na terwijl ik naar mijn voeten keek. Ik was ab-so-luut niet voorbereid op een confrontatie, maar aan de andere kant... ik kon me niet beter voorbereiden dan dit. En ook mijn tegenstander niet. Ik, als arme ziel, zou toch nooit aan een maliënkolder of harnas kunnen komen om enige bescherming voor mijn lichaam te hebben. Ik had enkel een bijl en een mes bij me. Dat dit de enige mogelijkheid van bescherming voor me zou zijn, was ook meteen de reden waarom ik tóch besloot om door te zetten.
Ondanks dat ik iets zwaars voor de deur geplaatst had horen worden, ging ik door. Te beginnen door weer direct voor de deur te gaan staan. Met vlakke hand sloeg ik op de deur, echter zou ik nooit sterk genoeg zijn om deze in te deuken. 'Hé daar!', riep ik luid om me ervan te verzekeren dat het aan de andere kant van de deur te horen moest zijn. 'Als je lef hebt, open je die deur!', riep ik er direct achteraan met nog enkele bonzen. Gespannen wachtte ik het antwoord af terwijl ik mijn hand om de bijl aan mijn riem had, klaar om in actie te komen.

Re: ORPG] Cursed

Amberle

Ik schrik wakker en kom wat overeind als ik voetstappen hoor. Eventjes blijf ik zo zitten, luisterend. Maar dan loop ik vlug de bibliotheek uit. Ik kan niet meer uit de ramen kijken dus zal ik op mijn gehoor moeten concentreren. Ik ga geluidloos op de geluiden van de voetstappen af, en sta dan voor de deuren. De grote deuren die toegang geven tot mijn kasteel. Woedend sla ik hard tegen de deur aan. Hopelijk om de persoon daarmee af te schrikken. Hard genoeg voor hem om te horen, en zo hard dat er een deuk ontstaat in de koperen deuren. Maar niet hard genoeg om het te breken, al zou ik dat wel kunnen. Ik zie plotseling dat ik de deur niet vergrendeld heb. Ik ben gewend dat niemand hier komt. Met een harde klap, vergrendel ik hem, en gooi ik de zware houten balk voor de deur. Dat zou het moeten doen. Toch wacht ik gespannen af op wat hij zal doen.