Search for posts by PoppyRedx
First Page | « | 1 ... 40 | 41 | 42 | 43 | 44 ... 45 | » | Last
Search found 441 matches:
Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.
from PoppyRedx on 01/21/2018 05:10 PMCamille
Ik glimlachte even bij de gedachten dat de Koning en Koningin al langer in de gaten hadden gehad dat Xavier en ik gevoelens voor elkaar hadden dan wijzelf. Ik had eigenlijk al vrij snel iets voor hem gevoeld, geweten dat er iets aan hem was wat me ontzettend aantrok, maar ik had er al die tijd geen vinger op kunnen leggen om te achterhalen wat het was en situaties zoals die, de onzekerheden, de twijfels, waren zaken die ik altijd zo ver mogelijk weg probeerde te duwen. Ik hield niet van onzekerheden. Ik hield van routine, ritme. Ik wilde weten waar ik aan toe was. Ook daarom voelde ik me in het paleis niet op mijn plaats. Met alle mensen die er rondliepen wist je nooit wat ze echt dachten, wat hun motieven waren en eigenlijk wie ze nu waren. Iedereen hier hield een masker voor en dat maakte het voor mij een onprettige plek. Hoe wist ik immers of ik iemand kon vertrouwen en wat als ik iemand vertrouwde die het niet waard zou zijn? Ik keek op uit mijn gedachten toen Xavier de stilte doorbrak. 'A little better than most nights, but I was still awake for most of the night.' antwoordde ik met een zwakke glimlach. Toch voelde ik me over het algmeen wel beter dan andere dagen, ondanks het gebrek aan nachtrust. Het hielp waarschijnlijk enorm dat ik niet meer rondliep met een geheim - een geheim wat voor mezelf ook onzichtbaar was geweest, maar wel al mijn energie en gedachten op had gevreten. Mijn gevoelens voor Xavier waren duidelijk en uitgesproken en ik hoefde er niet langer over in tweestrijd te zijn met mezelf. Het enige waar ik aan moest werken was het daadwerkelijk uitgaan van die gevoelens en er naar handelen. Het was niet langer nodig om me te verontschuldigen voor aanrakingen of opmerkingen. Ik hoefde niet langer verlegen te zijn in zijn aanwezigheid. Hij had ook gevoelens voor mij en accepteerde wie ik was. Nu moest ik er alleen voor zorgen dat ik dat ook aan hem liet zien, dat ik mezelf toeliet om de muren te laten zakken en hem toe te laten. Ik was me er ook bewust van dat dat nog een hele opgave kon worden, maar ik moest het in ieder geval een kans geven. Hij had me alle reden gegeven om hem te vertrouwen en dat deed ik ook, iets wat ik nu alleen nog maar hoefde te tonen. 'Capt...' begon ik waarna ik me al snel bedacht dat ik hem niet langer zo formeel aan hoefde te spreken. In ieder geval niet nu. 'Xavier...' verbeterde ik mezelf dan ook met een lichte glimlach voor ik verder ging. 'I wanted to thank you. I... I would have left last night if you hadn't stopped me. I know it was for a different reason, but thanks anyway. It would've been foolish to leave as I was about to do. Anyone could've seen that, except for me apparently...' sprak ik daarna naar hem uit, al zwakte mijn stem aan het einde steeds meer af. Ik sloeg mijn ogen dan ook neer omdat dat toch makkelijker was dan naar hem opkijken.
ReplyRe: ORPG] Tous pour un, un pour tous.
from PoppyRedx on 01/21/2018 04:23 PMCamille
Ik knikte even toen Xavier aangaf dat het inderdaad een serieus gesprek was geweest en hoewel ik wel kon raden waar het over was gegaan - waar ik hoopte dat het over was gegaan - was het goed om te horen dat hij daadwerkelijk met de Koning gesproken had over wat er in het klooster was gebeurd. Het tweede gespreksonderwerp dat hij aangaf met hem besproken te hebben, verbaasde me toch wel een beetje, al waren de signalen misschien wel duidelijk geweest. Xavier hoefde wat mij betreft daardoor ook echt niet nerveus te doen of zich te verontschuldigen, want dat was nergens voor nodig. 'I am rather certain there's been a conspiracy then. The Queen has not been very clear on the subject, but she has dropped a few hints here and there. I think he would've known without you telling him, so don't worry about that.' zei ik met een glimlach. Nee, ik nam hem echt niets kwalijk want het was wel duidelijk dat dit niet geheel onverwachts was geweest. Ik was even stil terwijl we het doolhof inliepen. Het was een vreemd idee om nu zo naast Xaver te lopen terwijl ik de avond ervoor het hele paleis nog had willen ontvluchten - en met name alle mensen in het paleis. Het was een stomme en impulsieve actie geweest, maar ik kende mezelf wel goed genoeg om te weten dat ik doorgezet zou hebben als hij me niet tegen had gehouden - ook als ik er al vrij snel achter zou zijn gekomen dat ik er een verkeerde keuze mee had gemaakt. Ik was nu eenmaal te trots om zoiets toe te geven, een slechte eigenschap, maar dat was iets wat je leerde als je meerdere broers had; bij je standpunt blijven en altijd doorzetten. Fake it until you make it. Die instelling kon je van binnenuit opbreken tot je echt niet meer kan, maar tot zover was het nog nooit zo ver gekomen. Dichtbij genoeg, maar nog nooit zo ver. Eenmaal samen, uit het zicht van anderen door de hoge groene struiken van het doolhof, merkte ik toch wel dat de onzekerheid me een beetje overviel. Wat deed je in een situatie als deze? Ik kon me goed staande houden tussen alle regels en protocollen, kon honderduit praten over onderwerpen die me eigenlijk helemaal niets interesseerden, een rol spelen zodat ik anderen op afstand kon houden, hen kon laten geloven dat ik alles oke vond en het allemaal goed ging, maar wie was ik in een situatie als deze? Hoe was ik mezelf? Ik vertrouwde Xavier volledig en toch wist ik niet goed hoe ik dit moest uiten, hoe ik mezelf moest uiten.
Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.
from PoppyRedx on 01/20/2018 02:52 PMCamille
De grijns die op Xavier's gezicht verscheen op het moment dat ik toe had gegeven dat we inderdaad vaker over hem gesproken hadden, was de meeste jongensachtige en toch mannelijke grijns die ik ooit had gezien. Het straalde zelfvertrouwen uit, maar geen arrogantie en zorgde er gewoon voor dat zijn hele gezicht oplichtte. Hij leek echt weer op de man die ik zo vaak in het gezelschap van de Koning had gezien - vanaf een afstandje, dat wel - en waar ik steeds meer om was gaan geven. Het was de charmante musketier waar iedereen in het paleis zo dol op was, al was ik blij dat ik kon zeggen ook andere kanten van hem te kennen. De voorzichtige, maar zorgzame man die je zo'n warme en vertrouwenswekkende glimlach kon schenken dat je er bijna bij weg zou smelten. De keiharde soldaat die niets uit de weg zou gaan om zijn doel te bereiken en je met een blik het zwijgen op kon leggen. Inmiddels kende ik ook de kwetsbare, verwarde versie van hem, al leek deze toch weer voor een deel verdwenen vandaag. Gelukkig maar, want ik gunde het hem absoluut niet om al die gebeurtenissen mee te moeten maken en ze vervolgens constant te herleven. Als ik in zijn positie had gezeten, was ik allang bezweken in de dagelijkse werkzaamheden en het idee dat ik mensen het leven had ontnomen - al was het dan vanuit bescherming - dus ik kon me niet voorstellen hoe hij alles uit het klooster ook nog overleefd had. Het leek me wel duidelijk dat hij erg sterk was en misschien wel sterker dan hijzelf en anderen in de gaten hadden. Men leek namelijk altijd alleen maar aan fysieke kracht te denken en daar kon je bij Xavier niet omheen - ik had zijn armen immers al meerdere malen om me heen gevoeld en tevens hadden mijn vingertoppen zijn gespierde bovenlichaam ook al meegemaakt - maar ze leken te vergeten dat hij ook mentaal heel erg sterk en krachtig moest zijn om zijn rol als Captain of the Musketeers te kunnen vervullen. Ik werd uit mijn gedachten getrokken toen hij me zijn arm aanbood, die ik natuurlijk met een glimlach aannam. 'We shall see where we end up. I'm not afraid of getting trapped as long as I am with you.' zei ik op zachte toon tegen hem waarbij ik met mijn vrije hand, die hem niet aan de binnenkant van zijn arm vasthield, even zijn hand vastpakte voor ik deze ook gebruikte om hem vast te houden. 'What were you and the King discussing when we walked in this morning? With the look on your face I would think it was serious. Urgent.' vroeg ik hem waarbij ik even een blik opzij wierp zodat ik hem aan kon kijken. Op dit moment kon niemand die ons tegen zou komen kunnen verdenken van ongepast gedrag, want zoals we nu naar het doolhof liepen was alles perfect volgens de regeltjes. Hij was gewoon een gentleman die een lady begeleidde zodat ze niet alleen door de tuin hoefde te dwalen. Dat ik af en toe net wat langer opzij keek zodat ik zijn gezicht kon bestuderen of simpelweg genieten van wat ik zag of dat ik een hand toch wat lager op zijn arm had gelegd dan je normaal gesproken zou doen, zou niemand merken. Voor iedereen die voorbij zou komen zag het er uiterst gepast en fatsoenlijk uit terwijl het bij mij voor een warm gevoel in mijn buik zorgde en tevens een bijna constante glimlach rond mijn lippen liet verschijnen.
Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.
from PoppyRedx on 01/20/2018 01:08 PMCamille
Ik knikte toen Xavier voorstelde om Isobel een andere keer om hulp te vragen. Door zijn tweede voorstel, om mij gezelschap te houden, werd mijn glimlach nog breder. 'It would be very lonely indeed.' stemde ik met iets rond mijn lippen wat haast een grijns was te noemen. Door zijn volgende opmerking moest ik even lachen en al helemaal toen hij, terecht, opmerkte dat dat niet de enige keer was geweest dat ze over hem hadden gesproken. 'Yes, I suppose you could say that. You are quite a favourite amongst... Well... Everyone, I think.' gaf ik met een glimlach toe waarbij ik het toch niet kon laten om heel even mijn hand tegen zijn wang te leggen. 'Oh... Nothing truly unexpected, really. Your job was discussed. Your looks. Some even spoke about the possibility of marriage.' antwoordde ik plagend, al zei ik natuurlijk niet welke aspecten van huwelijk de dames besproken hadden. Ondanks dat het voorbarig was - want wat waren we nu eigenlijk ? - wilde ik toch liever niet nadenken over alle risico's die dat met zich mee zou brengen. Het idee alleen al dat ik ooit iemand zou trouwen in de wetenschap dat die persoon iedere dag opnieuw het risico liep dat hij niet thuis zou komen. Nee, daar dacht ik liever niet aan, want dat paste niet in mijn plaatje van veiligheid en een thuis. 'It fits perfectly. Thank you, Captain Du Guesclin.' antwoordde ik daarom toch op een iets tammere manier, omdat mijn gedachten toch weer even weg waren gegleden naar het idee dat ik Xavier kon verliezen. Dankbaar nam ik zijn hand aan om op te staan waarna ik even met mijn voet bewoog om te controleren of alles inderdaad goed zat. De glimlach die zijn gezicht sierde bij zijn volgende voorstel deed echter weer een glimlach doorbreken op mijn gezicht. 'I'm not sure if we'd ever get out if you depend on my navigation skills, but we can always try.' zei ik glimlachend terug waarbij ik een pluk blond haar uit mijn gezicht veegde.
Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.
from PoppyRedx on 01/19/2018 11:19 PMCamille
Ik had een tweede poging gedaan om me fatsoenlijk voorover te buigen zodat ik de schoen uit kon doen - en opnieuw kon ik met mijn vingertoppen net niet bij de rand van mijn schoen - maar ook die poging mislukte. Net toen ik op het punt had gedaan om dan maar, heel oncharmant en niet ladylike, mijn andere voet te gebruiken om de schoen dan maar uit te trappen, werd ik me bewust van voetstappen op de kiezels en daarna iemand's schaduw die over me heen viel. Ik liet mijn blik naar boven glijden terwijl ik wat meer overeind kwam en ontmoette Xavier's blik terwijl hij op een knie ging zitten. Een glimlach brak direct door op mijn gezicht. 'I suppose it's not really fair towards Isobel and many will probably think it inappropriate, but yes, I would be very grateful for your help. I can hardly move in these stays...' antwoordde ik met een lachje. Op verzoek van de Koningin had ik me omgekleed in een lichtere en dunnere jurk dan ik normaal droeg, omdat dat nu eenmaal meer geschikt was voor een picknick volgens haar, maar ik had even niet bedacht dat dat ook strakkere onderkleding betekende waardoor je bewegingsmogelijkheden simpelweg afnamen en zaken zoals je schoenen aan en uitdoen gewoon een stuk lastiger werden - zeker met hakjes zoals deze die met een zijden lint gestrik waren en vooral als je het zelf moest doen. Ik hielp de Koningin nog bijna iedere ochtend en avond met dat soort zaken, maar terug op mijn kamer moest ik het zelf voor elkaar zien te krijgen. In de eerste weken had de Koningin wel aangeboden om mij ook een hulp te geven, maar dat had ik afgewezen omdat ik niet nog meer onafhankelijkheid kwijt wilde raken. Daarnaas had ik op dat moment ook haast niemand vertrouwd waardoor het toch prettiger was om alleen te zijn. Inmiddels had ik er zo mijn technieken en manier op gevonden, maar in sommige situaties bleef hulp toch echt wel nodig. 'You were quite the talk of our little walking company this morning. They all thought you looked rather handsome.' merkte ik met een glimlach op, hoewel ik op zachte toon sprak. Als er nu iemand langs zou lopen hadden we al genoeg uit te leggen om het feit dat hij voor me geknield zat met een voet van mijn voeten in zijn hand dus had ik liever niet dat we ook nog afgekeurd zouden worden op wat we zeiden. Ik voelde heel erg de neiging om me voorover te buigen zodat ik hem kon kussen, mijn hand tegen zijn wang te leggen of deze op zijn schouder te plaatsen - hem op 'n manier aan te kunnen raken - maar ik wist dat dat helemaal te ver zou gaan en dat riskeerde ik liever niet. Niet wanneer ik wist dat we in het zicht zaten. Toch kon ik het niet laten om naar zijn knappe gezicht te staren, een lichte glimlach rond mijn lippen. Ik vond het fijn om te zien dat hij er nu al beter uit zag dan de avond ervoor, alsof het delen van zijn verhaal, wat hij had meegemaakt in het klooster, al meteen een hele last van zijn schouders had genomen. Natuurlijk zag hij er nog niet helemaal fit uit en dat kon ook niet, want dat had tijd nodig, maar hij leek meer op de Captain du Guesclin waar ik zo hard voor gevallen was dan de man die de avond ervoor tegen me had staan schreeuwen en me ervan verdacht had een Spaanse spion te zijn.
Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.
from PoppyRedx on 01/18/2018 09:53 PMCamille
Een paar uur later wandelden we met een groep bestaande uit de Koning, de Koningin, Xavier, twee andere musketiers, de drie andere Ladies in Waiting en mezelf door de tuinen van het paleis. Wat verder in de tuinen, op een beschutte plek, was een picknick opgezet waar we nu naartoe wandelden. In dit geval betekende het woord picknick niet heel veel meer dan dat er een lunch was uitgezet in de open lucht, want ik verwachtte niet echt dat ik een kleed op de grond zou vinden waarop een mand was geplaatst - iets wat ik vroeger wel met enige regelmaat had gedaan met mijn broers en waardoor ik ook altijd zoveel tijd in de buitenlucht door had gebracht. Nu voelde ik me ook veel meer op mijn gemak dan tussen de muren van het paleis, net als die ochtend tijdens onze eerste wandeling met de Koningin. Het was niet altijd prettig lopen op de lage hakken die ik droeg en al helemaal niet met de kiezels van het pad waar we nu op liepen. Ik was net van gesprekspartner gewisseld en liep nu naast Lady Isobel toen ik iets scherps in mijn schoen voelde glijden. Inwendig vloekte ik even waarna ik toch probeerde om door te lopen, maar dat deed toch te veel pijn en was gewoon ronduit oncomfortabel. Isobel pakte mijn arm vast toen ik stil bleef staan. 'Are you okay, Camille?' vroeg ze waardoor de Koning en Koningin ook meteen stilhielden en zich omdraaiden. 'Yes, I am perfectly alright. It seems that a pebble slipped into my shoe. That is all! Please, walk on. I'll follow shortly.' reageerde ik met een glimlach waarbij ik haar hand losmaakte. 'Are you sure? Shouldn't I stay with you?' reageerde Isobel waarop ik mijn hoofd schudde. 'No, honestly, I'm fine. It's just a pebble. Nothing more. I don't wish to keep you waiting. I'll be right behind you.' wuifde ik haar vragen en bezorgdheden weg. Nee, ik was geen klein kind. Dit was wel echt het allerlaatste waar ik me druk om zou maken. Het was slechts oncomfortabel en onhandig, maar niet meer dan dat. Aan de andere kant vond ik het ook wel prettig dat zij het zich konden veroorloven om zich druk te maken om zoiets simpels als dit. Het was toch een soort geruststelling om te weten dat niet iedereen zoveel had moeten doorgaan als ik, maar hun aandacht konden verdelen over zoiets simpels. 'Alright then. You heard her, Lady Isobel. Lady Camille is quite capable of handling this on her own. We'll walk on, as she wishes. Besides, we wouldn't want to get the picnic spoilt, would we?' reageerde de Koning met een brede lach voor hij weer verder begon te lopen en de rest hem al snel weer volgde. Ik keek ze kort na en begon toen, zo voorzichtig mogelijk om te voorkomen dat het echt pijn ging doen, naar het dichtstbijzijnde zitoppervlak te lopen. In dit geval was dat de rand van de fontein waar ik me dan ook dankbaar op neer liet zakken. Nu kwam echter het lastige gedeelte. De schoen uitkrijgen. Misschien was Lady Isobel's aanbod niet eens zozeer vanuit een sociaal oogpunt geweest, maar meer vanuit een praktische. Met moeite boog ik me voorover waarbij ik mijn rok wat omhoog trok zodat ik beter bij mijn schoen kon, maar zelfs dan bleef het lastig en kon ik maar net tot mijn enkel reiken met mijn vingertoppen. 'Those bloody stays..' vloekte ik zacht. Het was niet dat het zo strak zat dat ik geen adem kon halen, maar het maakte voorover buigen wel echt een hele taak.
Re: ORPG] All that is gold does not glitter...
from PoppyRedx on 01/17/2018 08:59 PMTamhas sloeg zijn armen over elkaar en keek Anna aan. 'Yes, I used to sleep with her, if you really want to know, but that was years ago. She was desperate and I was the only person she trusted with this, so I am sorry that I am a trustworthy person.' reageerde hij schamper. Echt. Het sloeg helemaal nergens op zoals ze zich gedroeg. Als ze zich gekwetst voelde, had ze ook met hem kunnen praten, hem om verduidelijking kunnen vragen. 'Don't be ridiculous, Anna. You hate the cold weather and you're no safer from the English than I am. I thought you'd know after the last time they came.' zei hij daarna op botte toon. Door haar bevestiging werden zijn ogen even groot voor hij naar haar toe liep en haar handen vastpakte. 'When were you planning on telling me this? Please, Anna... Why did you hide this from me?' vroeg hij op zachte toon terwijl hij haar aankeek. Nu hij wist dat ze zwanger was, was het alleen maar idioter dat ze er zomaar vandoor was gegaan, maar hij wilde er geen ruzie meer over maken. Het verklaarde namelijk ook wel waarom ze zich zo gekwetst voelde door het gesprek wat ze had opgepikt. 'Why were you running away? Why didn't you try and talk to me?' vroeg hij daarna waarna hij een hand tegen haar wang legde en er zachtjes over heen streek. Ze zouden hier niet te lang meer in de regen moeten blijven, want hij wilde absoluut niet dat Anna ziek zou worden. Aan de andere kant waren ze toch beiden al doorweekt en konden ze daar niets meer aan veranderen.
Freya wilde reageren toen Rodrick vroeg of ze eindelijk klaar was, maar vervolgens sprak hij verder zodat ze er niet tussenin kon komen. 'Then you're a fool.' mompelde ze toen hij was uitgesproken waarna ze hem opnieuw boos aankeek toen hij haar bovenarmen vastpakte. 'Let go of me. I swear to God... Let me go, Rodrick.' siste ze terwijl ze een hopeloze poging deed zich los te krijgen en voor ze het wist, zat ze al op bed en zag ze aan zijn gezicht dat verder tegenstribbelen geen zin had. Normaal gesproken zou ze niet zo kwaad zijn om dit alles, maar het was de combinatie van drank, vermoeidheid en radeloosheid die ervoor zorgden dat ze zo ontzettend geïrriteerd was om alles. 'I just... I know you think that way, but others don't. To plenty of people here I am stilll an outsider and I always will be in their eyes. I know you don't care about those things, but I do... What do I do when you're not around? How will I lead these people? How will I ever be able to?' zei ze op zachtere toon na zijn volgende woorden. Langzaam maar zeker begon ze in te zien dat ze niet zo tegen hem had moeten schreeuwen en dat hij haar alleen maar wilde helpen, niet tegenwerken. 'I'm sorry. I shouldn't have shouted at you. I'm just so tired and all of this... The wedding, the thing with the English, the Gathering... It's just too much. I'm sorry.' fluisterde ze waarna ze Rodrick aankeek.
Re: ORPG] All that is gold does not glitter...
from PoppyRedx on 01/17/2018 04:44 PMTamhas rolde met zijn ogen toen Anna zei dat het hem niks aan ging. Werkelijk? Ging ze nu dit spel spelen? 'And you should've stayed at Leoch to not get soaking wet.' wierp hij haar tegen, al trok hij vragend een wenkbrauw op toen ze zei dat hij wel genoeg problemen had om op te lossen. Waar had ze het in hemelsnaam over? Naast wat Diana hem zojuist verteld had, had hij niets om zich mee bezig te houden en zelfs dat geval was eigenlijk niet zijn probleem. Hij was dan ook verbaasd dat Anna Diana's naam hoorde zeggen, maar al snel vielen de puzzelstukjes samen. Ze had hen gehoord. Een diep zucht ontsnapte aan zijn lippen. 'I don't know what you've heard or think you've heard, but it's not that. That's not what is going on and it still wouldn't have been a legitimate reason for you to just run off like you did. Are you insane? You know it's not safe to just leave the castle. I could've been an English officer or someone else.' reageerde hij uiteindelijk waarop hij haar aanstaarde. Echt, hoe had ze het in haar hoofd gehaald? Waarom was ze meteen zo ontzettend impulsief geweest? Pas daarna drong het tot hem door wat er daarna had gevolgd. 'What are you talking about?' vroeg hij op zachte toon terwijl hij nog een stap naar haar toe zette. 'Are you...?' vervolgde hij, verward om dit alles. Had hij niet gewoon teveel gedronken? Was dit niet een denkbeeldig gesprek? 'Anna, please... Let me explain.' zei hij terwijl hij haar aankeek.
Freya draaide zich met een ruk om toen Rodrick haar arm vast pakte. 'But it's not about what you want, is it? It can never be about what you want... About what we want. Can't you see that?' vroeg ze hem op felle toon waarbij ze haar arm losrukte. 'Yóu might not care that I'm the daughter of a whore, a prostitute... Or that I would've sold my own body to survive if my brother hadn't stopped me, or that... That I killed an innocent person to save Tamhas, to save our secrets. Yóu might not care but the clan will, Rodrick... They do.' viel ze daarna tegen hem uit waarna ze hem ademloos aanstaarde. Geweldig. Dat was ze geheim had willen houden, geheim had moeten houden, had ze er nu toch uitgegooid en op een toon waarop heel Leoch mee had kunnen luisteren als ze niet allemaal in een drank-coma lagen. Als ze zelf niet gedronken had, had de rem er misschien nog op gezeten, maar die was ver te zoeken na alle whiskey en wijn waardoor ze het toch niet voor zich had kunnen houden. Het enige wat ze hem nog niet verteld had, was de dreiging van Airtair, maar die was ze zeker van plan om voor zich te houden. Als ze zijn naam zou noemen en Rodrick hem hard aan zou pakken, zou dat alleen maar het standpunt van de man benadrukken; dat ze dit niet kon. Dat ze alleen nooit de clan zou kunnen leiden terwijl dat toch echt zou moeten als Rodrick er niet was.
Re: ORPG] All that is gold does not glitter...
from PoppyRedx on 01/16/2018 09:49 PMTamhas wierp een blik op de lucht, voor zover dat ging met de regen die direct in zijn gezicht regende. Nog altijd ging het hem niet snel genoeg, maar hij kon zijn paard niet uitputten. Hij zou namelijk ook nog terug moeten en dat zou dan niet meer gaan. Uiteindelijk kwam hij dan ook eindelijk bij de plek waar hij wilde zijn en tot zijn grote opluchting zag hij een ander paard staan. Dat moest wel het paard zijn waarmee hij Anna daarstraks had weg zien rijden. Zelf sprong hij dan ook uit het zadel waarna hij zijn paard vastbond aan een boom en om zich heen keek. Waar was ze? De regen kwam nog altijd met bakken uit de lucht. Hoe kon ze zo vreselijk stom zijn om met dit weer er vandoor te gaan? 'Anna? ANNA!' riep hij een paar keer waarna hij om zich heen keek. Gefrustreerd haalde hij een hand door zijn kletsnatte haar voor hij met grote passen de heuvel op begon te lopen. 'Anna!' riep hij nog eens. Ergens was het verschrikkelijk dom dat hij zo hard riep, want als er Engelsen in de buurt waren - of anderen die Anna niet waren - had hij nu waarschijnlijk hun aandacht getrokken, maar dat kon hem eigenlijk niet veel schelen. Boven op de heuvel zag hij iemand op de grond zitten. Ergens voelde hij meteen opluchting, maar tegelijkertijd voelde hij zich ook kwaad worden. Hoe had ze dit in haar hoofd kunnen halen? Wat als hij iemand anders was geweest? Er had zoveel kunnen gebeuren en dat alleen maar omdat zij er ineens, zonder geldige reden, vandoor was gegaan. 'What in Christ's name were you thinking?' viel hij dan ook tegen Anna uit toen hij dichtbij genoeg was.
Freya had Rodrick even een vernietigende blik toegeworpen toen hij zijn armen op de leuning had gehouden waardoor ze toch niet op had kunnen staan. Het nadeel van veel drank was, in haar geval, dat ze sneller geïrriteerd raakte en dat ook niet altijd goed onder controle kon houden. 'Oh come on, Rodrick. You can't believe that nonense yourself...' mompelde ze toen hij aangaf dat het hem niets kon schelen wat er wel en niet waar was van de verhalen die hij over haar en Tamhas gehoord had. Natuurlijk zou het hem wel uit maken, zou het hem uit moeten maken, als bleek dat zijn vrouw mogelijk een bastaard was. Welke man zou dan niet gaan twijfelen over zijn keuze? Dat toonde dezelfde naïviteit als mannen die dachten dat hun vrouwen het niet erg zouden vinden als hij een affaire zou hebben. Natuurlijk maakten dat soort dingen uit voor een relatie. Alles had daar invloed op. Met enige tegenzin liet ze zich overeind trekken waarna ze toch wel tevreden haar hoofd tegen zijn borst leggen. 'I'm sorry... I just... No, never mind.' begon ze na zijn woorden waarna ze even op haar lip beet. Kon ze naar hem uitspreken wat haar nog meer dwarszat? Natuurlijk was de dreiging van Airtair niet prettig maar daar zou ze kosten wat kost over zwijgen. Als Rodrick zich daar mee zou bemoeien, de oudere man ermee zou confronteren, zou zijn vertrouwen in haar alleen maar verder afnemen en die was al bijna niet-bestand. 'I don't think I can be Lady Acheson... I just... I can't do it.' fluisterde ze uiteindelijk waarna ze zich van hem losmaakte en naar de deur begon te lopen. Nu ze eeder niet de mogelijkheid had gehad om aan de situatie te ontkomen, weg te lopen omdat dat makkelijker was, probeerde ze het nu opnieuw. Haar hoofd was gewoon een te grote chaos waardoor ze niet kon reguleren wat er wel en niet uit haar mond kwam dus vond ze het verstandiger om ervoor te zorgen dat ze niet nog meer tegen Rodrick zou zeggen wat ze eigenlijk voor zichzelf had willen houden.
Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.
from PoppyRedx on 01/16/2018 09:13 PMCamille
Kort had ik Xavier's blik gevangen, zijn knipoog gezien, maar ik had al snel mijn ogen neergeslagen, want ik voelde het bloed naar mijn wangen stijgen. Waarom deed ik zo idioot? 'We better move along, ladies. I think the men will have plenty to discuss. Shall you both joing us for a picnic in the gardens, this afternoon? I think we could all do with a bit of sunshine and some fresh air.' zei de Koningin waardoor ik weer opkeek. Met een nieuwe buiging nam ik afscheid van de heren waarbij ik toch kort Xavier's blik weer zocht. Een eindje verderop in de hal nam de Koningin mijn arm vast. 'You're blushing, Camille.' fluisterde ze me met een lachje toe wat er uiteraard alleen maar voor zorgde dat ik het nog warmer kreeg. 'I won't give you away. My lips are sealed.' vervolgde ze toen ze mijn gezicht zag waardoor ik glimlachte. 'Thank you, Your Majesty.' fluisterde ik terug en als reactie kneep ze zachtjes in mijn hand. De dames achter ons hadden hun aandacht, net als ik, ook bij Xavier liggen. 'He looks rather dashing today.' hoorde ik iemand zeggen waar iemand al snel op inhaakte. 'He always does. He certainly is a sight for sore eyes. It's a shame someone in his position would never marry. Men like that are married to their job. Their duty.' was de reactie en ik voelde enigszins dat er spanning ontstond tussen mijn schouderbladen. 'And who would want to marry a musketeer? I wouldn't be able to live with that fact that I'd never know if he would return after a day's work. The uncertainty... No... No woman in her right mind would marry a musketeer.' reageerde weer iemand anders. 'Ladies, you do seem to forget that you're talking about one of the bravest men in our country. I believe any lady who would marry him would be very fortunate indeed.' staakte de Koningin het gesprek - iets waar ik eigenlijk ontzettend dankbaar voor was, want ineens kwamen er allemaal zaken aan het licht waar ik nog helemaal niet over na had gedacht. Misschien ook wel niet omdat het voorbarig was, maar ze hadden wel gelijk over een aantal punten. Ik beet even op mijn lip en gleed weg in gedachten terwijl het gespreksonderwerp over ging in jurken en hoeden.