Search for posts by PoppyRedx
First Page | « | 1 ... 41 | 42 | 43 | 44 | 45 | » | Last
Search found 441 matches:
Re: ORPG] All that is gold does not glitter...
from PoppyRedx on 01/16/2018 08:53 PMTamhas was maar een eind door de bossen gaan rijden zonder eigenlijk ook maar een idee te hebben waar hij heen ging. Hij kon Anna nergens zien, maar hij kon ook niet terug gaan naar Leoch en daar maar zitten wachten. Daarom kamde hij het terrein rondom Leoch uit, zonder resultaat. Moest hij dan toch maar teruggaan? En dan? Hij was inmiddels doorweekt en koud, maar dat merkte hij eigenlijk maar half. Waar kon Anna in hemelsnaam naartoe zijn? Ze hadden al best wel wat gereden, maar hij kende de weg nog altijd beter dan haar en hij kon zich niet voorstellen dat ze zo dom zou zijn om maar gewoon wat rond te gaan rijden. Daarvoor was het de laatste tijd te rumoerig gehad. Ineens schoot het hem te binnen. De stenen. Dat was de enige plek die hij kon bedenken waar ze heen was gereden. Maar waarom? Waarom zou ze daar in hemelsnaam heen rijden? Zonder het hem te zeggen. Als ze terug zou willen... Hij vloekte hard. Godver. Wat als ze terug was gegaan? Zou ze dat doen zonder het met hem te bespreken? Waarom? Wat had hij fout gedaan? Met een harde ruk aan de teugels liet hij zijn paard omdraaien voor hij zijn hielen in de flanken duwde en het beest weg liet sprinten. Ondertussen ging er van alles door zijn hoofd. Waarom? Wat als ze niet bij de stenen zou zijn? Waar moest hij haar dan in hemelsnaam zoeken? Hij probeerde maar niet op de zaken vooruit te lopen. Eerst maar eens bij de stenen komen. Hij vloekte nog eens. Kon dat paard niet sneller? Het ging hem allemaal veel te langzaam, maar hij kon het beest niet verder pushen, want daar was het te glad voor. Een keer uitglijden en hij zou geplet worden en dan kon hij Anna al helemaal niet meer vinden.
Freya keek op. 'I'm not drunk.' ging ze tegen hem in, al wist ze zelf ook wel dat ze stomdronken was. Het voelde alleen te natuurlijk om zichzelf zo te verdedigen. Toen Rodrick voor haar neerhurkte, wendde ze haar blik af en draaide haar hoofd een beetje zodat een aantal rode krullen in haar gezicht vielen. Echter keek ze op toen hij het glas uit haar handen pakte. Was dat nu echt nodig? Het enige wat ze wilde was slapen en vergeten en dat ging haar toch echt niet lukken zonder whiskey. Ze ging dan ook wat rechter in de stoel zitten zodat ze het glas weer op kon pakken van de plek waar hij het neergezet had. 'I'm glad to hear it.' was haar reactie op zijn laatste woorden waarna ze nog een slok uit het glas nam. Daarna was ze een tijdje stil voor ze toch naar hem keek. Opnieuw hield ze even haar mond, maar uiteindelijk kon ze het toch niet laten. 'What did he tell you when we first got here?' begon ze, maar al snel realiseerde ze zich dat dat een beetje vaag moest zijn - in haar hoofd klonk het uiteraard harstikke helder omdat ze precies wist wat haar dwars zat en dergelijke, maar voor Rodrick moest het wel een nietszeggende vraag zijn. 'Tamhas, I mean... What did he tell you?' verbeterde ze zichzelf dan ook voor ze nog maar een slok whiskey nam. Ergens had ze direct spijt van haar vraag. Dit was exact wat Airtair wilde, toch? Hij wilde niets meer dan dat ze zelf zou gaan stoken in hun relatie. Een diepe zucht ontsnapte aan haar lippen toen ze zich realiseerde dat ze er nooit over had moeten beginnen. Echter had ze zich niet tegen kunnen houden en haar hoofd was in beschonken toestand een grote chaos waardoor ze niet bepaald meer na kon denken. 'Never mind.. Forget I asked.' mompelde ze waarna ze de rest van het glas achterover sloeg en aanstalte maken om op te staan. Misschien kon ze maar beter in bed gaan liggen voor ze nog meer stomme dingen zou doen.
ReplyRe: ORPG] Tous pour un, un pour tous.
from PoppyRedx on 01/16/2018 08:15 PMCamille
Ik had uiteindelijk wel slaap gevat, maar het was een korte nacht geweest, omdat ik weer vroeg wakker moest zijn om me aan te kleden voor ik de Koningin kon helpen met haar ochtendritueel. Het duurde deze ochtend dan ook wel langer dan normaal voor het me lukte zelf aan te kleden, want in mijn vermoeidheid was het toch lastig alles goed aan te snoeren en niet constant de touwtjes in de war te maken. Gelukkig was ik wel op tijd geweest om de Koningin te helpen en nadat iedereen netjes gekleed en gekapt was, wilde de vrouw graag een wandeling door de tuinen maken. Het was nog wat fris, maar het hielp me wel meteen om wakker te worden. Stiekem had ik toch nog wat liggen piekeren de avond ervoor, al wist ik dat het eigenlijk nergens voor nodig was. 'You look better today, Camille. Perhaps a little tired, but when you smile it seems genuine.' merkte de Koningin op waardoor ik uit mijn gedachten getrokken werd. 'Thank you, Your Majesty. I do feel better.' reageerde ik zonder er verder op in te gaan, echter zei haar glimlach me al genoeg. Ze wist meer dan ze toe zou geven. We wandelden het paleis weer in en liepen door de gangen. De temperatuur was binnen toch een stuk aangenamer, want hoewel het niet echt koud was geweest, had er toch een frisse wind gestaan in de tuin. 'Ah, there are my husband and Captain du Guesclin. Good morning, Sire. Captain.' knikte de Koningin toen we in een van de hallen het tweetal tegenkwamen. Ik merkte meteen dat de adem me een beetje werd ontnomen en maakte maar een diepe buiging, met gebogen hoofd, om mezelf wat tijd te gunnen rustiger te worden. Ook hoopte ik dat ik op die manier wat meer kon verbloemen dat mijn wangen warm voelde. 'Good morning, Your Majesty.' begroette ik de Koning op zachte toon, net als de andere ladies in waiting die met ons mee gewandeld hadden. 'I hope you were discussing nothing too serious? I suppose it's still to early for any bad news or complex situations. ... You look well, Captain. I am glad to see things are looking up for you again. You deserve it.' vervolgde de Koningin waarna ze Xavier even onderzoekend aankeek en hem daarna een glimlach bood. Ik moest mijn uiterste best doen om zijn blik niet te vangen, want ik wist dat ik dan sowieso zou gaan blozen. Na alles wat er gisteravond gebeurd was, voelde dit toch een beetje vreemd. Hoe moest we ons gedragen? Was het oké om een moment alleen te zoeken? Hoe zorgden we ervoor dat we in het openbaar op een fatsoenlijke manier met elkaar omgingen? Wat was fatsoen in een situatie als deze? Ik merkte dat ik ontzettend verlangde naar zijn armen om me heen, het horen van zijn stem, het opnieuw voelen van zijn lippen op de mijne, maar dat kon natuurlijk niet. Niet nu. Niet hier. Het allerbeste was natuurlijk als het niet meer zou gebeuren, want het ging eigenlijk al een grens over, maar wat dan? Hoe moest ik weten of ik dit echt wilde, of mijn gevoelens voor hem echt waren wat ik dach dat ze waren - en andersom natuurlijk ook - als ik het niet uit mocht testen? Het niet mocht proberen? Ik merkte dat ik mogelijk toch wat naar hem had staan staren en sloeg mijn ogen snel neer. Als het maar niemand opgevallen was.
Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.
from PoppyRedx on 01/16/2018 03:06 PMCamille
Ik knikte. Ik kon me voorstellen dat hij hetzelfde probleem had en vond het bij hem misschien nog wel logischer dan bij mezelf. Een zwakke glimlacb verscheen op mijn gezicht toen hij uitsprak dat hij graag had gehad dat ik bij hem kon blijven, maar dat het verstandiger was als we dat niet deden. 'Yes, that would be wiser.' zei ik zacht, al voelde ik diep van binnen dat ik nu niets liever wilde dan bij hem blijven waardoor het me dan ook moeite kostte om de woorden uit te spreken. Kort beet ik op de binnenkant van mijn wang. Liep ik niet te hard van stapel? Was dit alles wel verstandig? Meteen zette ik die gedachte uit mijn hoofd. Alles wat ik wilde was gelukkig zijn, een kans krijgen op het vinden van een thuis en als ik mezelf dit ging ontzeggen, zou ik me die kans ontnemen. Daarnaast was dit iets wat al maanden gaande was geweest, maar wat we beiden gewoon niet naar elkaar uit hadden durven spreken. Dat moest toch iets betekenen? Als het gevoel al zo lang zo sterk was geweest, dan moest ik er toch wel in geloven, moest ik het een kans geven? Het was gewoon mijn onervarenheid met dit soort situaties, mijn onzekerheid op dit gebied, die ervoor zorgden dat ik er misschien wel teveel over nadacht. Ik had echter nooit geleerd om me door mijn hart te laten leiden. Mijn opvoeding had er altijd op gehamerd om te denken met je hoofd, om verstandig te zijn, en niet om je te laten leiden door emoties of opwellingen. Uiteraard was dat regelmatig gebotst met mijn toch wel wat impulsieve karakter, maar omdat ik niet gewend was om me door mijn hart te laten leiden, was ik snel bang dat het fout zou gaan als ik besloot dat wel deed. Ik keek op uit mijn gedachten toen Xavier uitsprak dat ik altijd naar hem kon vragen als ik niet kon slapen. 'Thank you, but I'll be fine. Good night, Xavier.' zei ik op zachte toon voor ik wat op mijn tenen ging staan zodat ik een kus op zijn wang kon drukken. Op de een of andere manier durfde ik hem niet zo goed meteen weer op de lippen te kussen. Ik was gewoon nog erg aan het aftasten met wat ik wilde, durfde en wat hij van me wilde en verwachte. Het was een ding om uit te spreken dat je gevoelens voor elkaar had en een ander om ook daadwerkelijk wat met die gevoelens te doen. Ergens hoopte ik dan ook dat hij me daar wat meer in zou kunnen leiden, want ik kende mezelf goed genoeg om te weten dat ik er alleen maar nerveus en verlegen van zou worden. Met nog een glimlach naar Xavier, verliet ik de kamer waarna ik terug begon te wandelen naar de mijne. Als iemand me nu zag, zag dat ik uit zijn kantoor kwam, zou ik heel wat uit te leggen hebben, maar ik kwam gelukkig al snel op mijn kamer zonder iemand tegen te komen.
Re: ORPG] Good Vibes Happen on the Tides
from PoppyRedx on 01/15/2018 02:00 PMJames glimlachte toen Elena zijn wang kuste en daarna uit bed stapte. Hij keek toe hoe ze haar spullen bij elkaar zocht en geeuwde even. Bij haar antwoord knikte hij waarbij hij een hand door zijn haar haalde. Het was een lastig onderwerp om te bespreken en daarom zei hij er meestal oom naar niet te veel over. Elena had het er al zwaar genoeg mee en hij wilde haar niet verder van streek maken door te praten over dingen die hij niet begreep. Natuurlijk snapte hij wel dat het lastig was voor haar, maar hij had geen flauw idee hoe het wat en wat ze moest voelen dus probeerde hij daar niks over te zeggen. Bij haar voorstel voor lunch glimlachte hij weer. 'Of course. I'll see you then.' zei hij waarna hij haar nakeek en zich nog wat verder in de kussens liet zakken. Hij had nog genoeg te doen vandaag, maar hij had er nog even helemaal geen trek in. De stapel papieren zou niet weglopen. Alleen maar groter worden, maar dat overleefde hij wel.
Clowance keek op toen ze een stem hoorde en glimlachte even toen ze zag dat het Zachary was. 'Hi...' zei ze op zachte toon waarna ze de borstel even weglegde en naar hem toe liep. 'I had some patients to visit. Quite of few of them actually.' beantwoordde ze zijn vraag daarna voor ze een kus op zijn wang drukte. 'Did you sleep well?' vroeg ze daarna terwijl ze weer terugliep naar haar eigen paard zodat ze de borstel weer op kon pakken en haar paard de aandacht kon geven die het verdiende. Nadat ze het beest had afgezadeld, begon ze het te borstelen. Ergens had ze Zachary wel op zijn mond willen kussen, maar wat als er iemand binnen zou komen? Er waren al genoeg geruchten over hen en aan de ene kant interesseerde dat haar weinig, maar ze had wel een dak boven haar hoofd gekregen van zijn ouders en dat riskeerde ze liever niet. Een korte geeuw ontsnapte aan haar lippen. Het was een vrij korte nacht geweest en ze voelde zich door het vroege, maar intensieve rondje langs haar patiënten toch wel wat vermoeid.
Re: ORPG] All that is gold does not glitter...
from PoppyRedx on 01/15/2018 11:49 AMTamhas had geschrokken een paar stappen achteruit gezet door het paard dat ineens uit de stallen gerend kwam. Pas toen hij een beetje van de schrik was bekomen en goed kon kijken, realiseerde hij zich dat het Anna was geweest op het paard. Shit. Waar ging ze in hemelsnaam heen? Op dit tijdstip? Terwijl ze wist dat het niet veilig was. Kort vloekte hij waarna hij even aan zijn riem voelde om te controleren of hij een wapen of iets dergelijks bij zich had voor hij de stal in de stormde, in rap tempo een paard opzadelde en daarna in het zadel klom. Zo snel als hij kon probeerde hij Anna achterna te gaan, maar het was nog de vraag waar ze heen was gegaan. En waarom? Waarom was ze vertrokken? Ze wist dat ze niet zomaar naar buiten moest gaan. Niet onder deze omstandigheden dus waarom deed ze dat in hemelsnaam? Ze was toch echt niet dom. Met een zucht bracht hij zijn paard tot stilstand. Waar zou ze heen gaan? Zou ze dat zelf überhaupt weten? In het weinige licht probeerde hij te kijken of hij misschien hoefsporen kon zien in het zand, maar hij kon geen wijs uit de vele tekens en dergelijke die in de modder te zien waren. Hij vloekte opnieuw en bracht zijn paard toen toch maar weer in beweging. Het maakte niet uit hoe ver hij moest rijden of waar hij heen moest, maar hij zou haar vinden. Hij sloeg het eerste bospad in dat hij tegenkwam en liet zijn paard overgaan in gallop.
Freya keek amper op toen de deur open ging en nam afwezig nog een slok whiskey. Pas toen Rodrick's stem haar een vraag stelde, drong het tot haar door dat er iemand de kamer in was gekomen. 'Nothing. I'm fine.' loog ze waarbij ze zich nog iets meer in de stoel liet zakken. Ze had geen zin om te praten, want ze zou amper weten wat ze moest zeggen. Er waren teveel dingen die echt alles konden verpesten als ze er eerlijk over zou zijn en hoewel het fout was om het niet aan hem te vertellen, voelde het toch beter. Ook wilde ze op dit moment niet niet dat hij zou merken hoeveel ze nu eigenlijk gedronken had om de avond door te komen, want het was eigenlijk teveel geweest. Nog iets waar Airtair haar mee lastig zou kunnen vallen als hij dat zou willen. Waarschijnlijk was dat nog iets wat tijdens zijn observeringen naar voren was gekomen. Echter nam dat niet weg dat ze opstond om haar opnieuw bij te schenken, alsof dat extra glas alles zou kunnen laten verdwijnen. 'No, nothing happened. I'm just tired.' mompelde ze waarna ze nog een slok nam en weer terug in de stoel bij de haard ging zitten. Kort sloot ze haar ogen en boog haar hoofd een beetje waardoor een bos rode krullen in haar gezicht viel. 'Did you enjoy yourself? Is everything settled that needed settling?' vroeg ze uiteindelijk maar om de stilte wat te verbreken. Hoe meer woorden ze zou zeggen, hoe meer het waarschijnlijk op zou vallen dat deze niet helemaal helder en gemakkelijk uit haar mond kwamen, maar ze kon moeilijk de hele tijd stil zijn.
Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.
from PoppyRedx on 01/14/2018 08:50 PMCamille
Ik glimlachte toen Xavier aangaf dat hij er nog steeds voor me zou zijn en dat zijn kantoor en huis nog steeds mijn veilige haven kon zijn. 'Thank you.' reageerde ik, zowel op zijn woorden als op het feit dat hij zijn hand uitstak om me overeind te helpen. Ik nam zijn hand dan ook dankbaar aan en kon een brede glimlach niet onderdrukken omdat het me deed denken aan onze eerste ontmoeting. Op zijn vraag om me terug te wandelen naar mijn kamer wist ik niet zo goed wat ik moest antwoorden. Ik was namelijk bang dat ik geen slaap zou vatten en een impuls in me wilde bij hem blijven, al wist ik dat dat verkeerd was. Er waren vrij stricte regels over relaties en courtships op het paleis - en eigenlijk ook daarbuiten - en alleen al het feit dat we nu maar met z'n tweeën waren, zonder chaperon om ons in de gaten te houden, zou al verkeerde signalen uiten naar de buitenwereld als iemand erachter kwam. Het was oneerlijk verdeeld, want hij zou er mogelijk nooit problemen mee krijgen, maar ik zou meteen afgeschilderd worden als iets wat ik niet was. Ik zou geruïneerd zijn en ik had zo'n vermoeden dat de Koning dan zeker zijn handen van me af trekken omdat het slecht zou zijn ten aanzien van hem. Gezien mijn vader niet meer leefde en dus geen match meer voor me kon maken, was deze taak - in het gebrek aan levende, mannelijke familieleden - terecht gekomen bij de Koning. Het was iets waar hij gebruik van kon maken om een situatie in zijn voordeel te draaien, als hij dat zou willen, en ik had er absoluut niets over te zeggen. Dat was ook de hele reden dat ik het zo moeilijk had gevonden om na te denken over mijn gevoelens voor Xavier. Het kon me ieder moment weer afgenomen worden, als dat de wil van de Koning was, terwijl mijn hart niets liever wilde dan bij hem zijn. 'I'm not sure I'll be able to sleep...' antwoordde ik wat traagjes, omdat ik me er onzeker door voelde. Echter realiseerde ik ook dat ik eerlijk tegen hem moest zijn, al helemaal als we wilden dat dit zou werken. 'My nightmares have become worse and more frequent since we came back from the monastery. It's all so... So vivid and it seems so real. Some nights I hardly dare close my eyes...' vervolgde ik daarna terwijl ik hem aankeek. Nee, ik had niet echt het gevoel dat ik zou kunnen slapen vannacht, niet na wat hij me ook verteld had.
Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.
from PoppyRedx on 01/14/2018 07:22 PMCamille
Ik glimlachte zwak toen Xavier zich van zijn stoel liet glijden en tegenover me kwam zitten, want een volledige, gemeende glimlach kreeg ik gezien de situatie gewoon niet op mijn gezicht getoverd. 'I will.' knikte ik zacht waarbij ik hem aankeek. Hij had mij nu nodig zoals ik hem nodig had gehad na alles in Courdemanche. Dat nam niet weg dat ik zelf ook nog niet helemaal helder was na wat er in het klooster was gebeurd, maar mijn lijden was maar een fractie geweest van wat hij had doorgemaakt en ik zou hem steunen en helpen waar ik kon. 'It might be best to tell him. He needs to know. It will be a weight off your mind and he'll understand.' reageerde ik op zijn woorden toen hij me vertelde dat ik de enige was die dit nu wist, die op de hoogte was van de hel waar hij doorheen was gegaan. Ik zou hem nooit dwingen het te vertellen of aan hem voorbij gaan en het zelf aan de Koning vertellen, maar ik vond wel dat dit iets was wat niet geheim gehouden moest worden, vooral omdat de mannen altijd eerlijk waren geweest naar elkaar. In hun posities was eerlijkheid en transparantie ook belangrijk, omdat alles om vertrouwen draaide en praktisch gezien het hele land afhankelijk was van dit vertrouwen. Ik begreep ook dat Xavier misschien meer tijd nodig had en ik vond ook dat hij nog wat tijd moest nemen, maar uiteindelijk moest dit bekend worden. In de stilte die volgde merkte ik hoe hij me bekeek, en aankeek, en voelde ik enorm de drang om mijn ogen neer te slaan. Er was niets lastiger dan iemand aankijken in een situatie waarin je beide kwetsbaar was, want de ander kon zo je ziel inkijken, zien wat je verlangens en gevoelens waren - zaken die ik over het algemeen dicht bij mijn hart hield en niet met anderen deelde. Ik keek hem dan ook aan en voelde direct hoe ik wegsmolt onder zijn donkere, warme blik. Diezelfde warme blik die me op dag éém had aangekeken en me een veilig gevoel hadden gegeven, zelfs na alles wat ik had meegemaakt in de dagen ervoor. Zijn fluistering trok me weer terug naar het hier en nu waardoor ik toch kort mijn ogen neersloeg en het van binnen ontzettend warm kreeg, een gevoel wat alleen maar toenam toen hij door mijn haar streelde en naar me toe boog. Mijn adem stokte even in mijn keel toen hij zijn lippen op de mijne drukte en voor even hield ik mijn ogen open zodat ik naar hem kon kijken, kon zien dat het echt gebeurde, voor deze dichtfladderden en mijn handen naar zijn gezicht gleden zodat ik deze vast kon pakken. Voorzichtig brak ik de kus af, meer omdat ik even compleet vergeten leek te zijn hoe ik moest ademen dan omdat ik echt wilde dat het stopte, waarop ik hem ademloos aankeek. Ik kon nog niet terug zeggen dat ik van hem hield, want ik wist niet hoe dat voelde en of dat was wat ik voelde, maar ik voelde wel dat ik bij hem wilde blijven, dat ik hem nodig had. 'I... I'm not going anywhere.' wist ik uiteindelijk met enige moeite uit te brengen.
Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.
from PoppyRedx on 01/14/2018 03:15 PMCamille
Ik was eigenlijk nog te verbaasd geweest door het feit dat het me gelukt was om mijn gevoelens te uiten zonder direct in te storten of weg te rennen dat ik me terug in de stoel liet zakken toen Xavier me dat opdroeg. Met moeite luisterde ik stil naar alles wat hij te vertellen had en keek hem aan met een zachte, maar ook wel enigszins verwarde blik in mijn ogen. Kort schudde ik mijn hoofd toen hij zei dat hij een idioot was waarna ik hem in woorden wilde zeggen dat ik hem vergaf, maar het lukte me niet om iets over mijn lippen te krijgen. Op het moment dat hij mijn handen vastpakte, wilde ik deze eigenlijk terugtrekken omdat ik niet wilde dat hij merkte dat ze nog trilden van alle emoties die door mijn lichaam raasden, maar toen ik voelde hoe hij met zijn duim over de rug van mijn hand streek, voelde ik me wegsmelten en kon ik niets anders dan hem aankijken. Het kostte me de grootste moeite om hem niet te onderbreken, niet te zeggen dat ik niet wilde weten wat ze hem hadden aangedaan omdat ik wist dat de waarheid daarvan pijn zou doen en ik er niet aan wilde denken wat voor pijn hij had moeten ondergaan, maar ik liet hem uitspreken en alles vertellen zonder onbrekingen of reacties. Wat een hel had hij doorgemaakt! En ik had het alleen maar erger gemaakt door zo afstandelijk te doen. Hij had niemand gehad om zijn verhaal bij kwijt te kunnen, had niemand gehad om veiligheid bij te zoeken. Nee, in plaats daarvan had hij de held moeten spelen, zich aan zijn taken en verantwoordelijkheden moeten houden. Alle woede die ik eerder naar hem had gevoeld, de frustratie omdat hij me ervan verdacht had een spion te zijn, was nu verdwenen. De man voor me was verward. Getraumatiseerd en gebroken. Hij zat vast in een positie waarin hij verantwoordelijkheden droeg, maar dat op dit moment toaal niet aankon omdat zijn verantwoordelijkheidsgevoel hem de kop kostte, ervoor gezorgd had dat hij door een hel was gegaan om anderen te kunnen beschermen. Voorzichtig maakte ik mijn handen van hem los voor ik opstond uit de stoel en om het bureau heen liep waarna ik zijn handen van het bureau pakte, deze vasthield in de mijne en geknield voor hem ging zitten. 'Don't ever apologise for any of this again. Not ever.' zei ik op enigszins felle en harde toon, puur om tot hem door te dringen en niet omdat ik boos was of tegen hem in wilde gaan. 'You are the kindest and bravest man I've ever met. You have been dedicated and dutiful to your country and have done so much good. You didn't deserve any of the things that happened to you and you are not to blame for any of it either. Please remember that... Please know that you're not to blame. You're honourable, protective, intelligent and so, so strong. You've been the only person at court with whom I feel safe and at ease, the only one whose presence can calm me down...' sprak ik zacht terwijl ik naar hem opkeek. 'These men... Whoever they are... They don't deserve to have broken you. They don't deserve to get into your head like they've done. Please. Please come back to me. I don't know what to do without the Xavier Du Guesclin that I know, without the man I have feelings for.' vervolgde ik op fluistertoon.
Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.
from PoppyRedx on 01/14/2018 01:55 PMCamille
Ik schrok van het feit dat hij uit zijn slof schoot en daarna met zijn hand op het bureau sloeg. Was dit mijn schuld omdat ik zijn vragen niet beantwoordde of was dit frustratie die al tijden opgekropt had gezeten? Onbewust had ik een stap naar achteren gezet en daar werd ik me pas bewust van toen ik het hout van de stoel tegen mijn kuit aan voelde. Ik hoorde zijn kwade geschreeuw maar even aan en bleef daarna stil. Wat moest ik nu antwoorden? Ik had niets om op te biechten en ik weigerde om simpelweg te herhalen dat ik onschuldig was. Waarom kon hij dat zelf niet inzien? Waarom zag hij zelf niet in hoe idioot deze situatie was? 'I'm not going to answer a question to which you know the answer yourself.' zei ik op ijzige toon waarna ik hem aankeek. 'The only thing I'm guilty of is trying to get out of the palace because I don't belong here, trying to flee this play I've been acting in for months and which was making me miserable.' vervolgde ik daarna op rustigere toon - als was ik wel op felle toon begonnen - voor ik weer even stil was. Ik moest hier eerst de moed voor verzamelen. Er was maar een manier om hem te overtuigen en dat was dat waarheid spreken. De volledige, kwetsbare en nu vooral pijnlijke waarheid. 'I ... I am guilty of having feelings for you and not knowing what to do with them, how to act around you... I am guilty of trying to push you away because it's easier than letting you in or telling you how I feel and...' fluisterde ik toen haast terwijl ik zijn blik vast bleef houden - al kostte het me de grootste moeite om niet direct weg te kijken. Dat was eruit. Ik wist nog niet of ik me er beter door zou voelen of dat de situatie nog pijnlijker zou worden dan hij al was, maar ik had het in ieder geval uitgesproken en dat was op veel vlakken al een overwinning voor me. 'I am guilty of many things, but I'm not a spy.' wist ik er uiteindelijk nog uit te persen voor ik toch toegaf aan het impuls om mijn blik af te wenden zodat ik me iets minder kwetsbaar en blootgesteld voelde. Ik wilde wel reageren op zijn laatste woorden, maar ik wist niet wat ik moest zeggen of wat ik kon doen. Ik had heel mijn hart al blootgegeven en dat was even meer dan ik aankon.
Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.
from PoppyRedx on 01/14/2018 01:08 PMCamille
Ik staarde wat voor me uit, proberend om de tranen die achter mijn ogen prikten niet te tonen. Ik keek dan ook niet op toen hij mijn naam zei en probeerde zichzelf te uit leggen, al luisterde ik natuurlijk wel. 'That is not an answer to my question.' beet ik hem toe toen hij uitgepraat was. Misschien was het wat hypocriet om hem ervan te beschuldigen mijn vraag niet te beantwoorden, aangezien ik zelf ook nog geen antwoord had gegeven op zijn vragen, maar ik moest weten of hij me inderdaad haatte en verachtte. Of ik alles ver genoeg verpest had tussen ons om ervoor te zorgen dat hij me nu van spionage verdacht. 'I don't have anything to do with any of this. Do you honestly believe that I would work with or for the Spanish after everything they took from me? They took all I had, Xavier. Everyone and everything I loved. You must be out of your mind if you think I could forgive them and then help them hurt my own people.' viel ik toen tegen hem uit terwijl ik op sprong uit de stoel. Ik had me nog nooit zo kwaad, gekwetst en verraden gevoeld als nu. Ik stond te trillen op mijn benen en voelde ergens de neiging om uit te halen naar zijn gezicht, hopend dat ik hem op die manier weer bij kon brengen zodat hij fatsoenlijk na zou denken. Ik had hem vertrouwd, ik gaf om hem en dat alles maakte deze situatie tien keer pijnlijker. Als het een ander was geweest die me van dergelijke zaken zou verdenken, had ik dat ook vervelend gevonden en had ik me er ook tegen willen verdedigen, maar het feit dat iemand die ik dacht te kennen en die ik vertrouwde dit nu uitsprak voelde alsof ik telkens opnieuw met een moker in mijn maag werd geslagen. De behoefte om hem te vertellen waarom ik onderweg naar buiten was geweest - iets wat ik nog steeds niet benoemd had en net als de meeste van zijn vragen ook niet van plan was te beantwoorden - verdween met iedere seconde meer. Als dit was hoe hij over me dacht, wilde ik niet eens aan hem kwijt wat ik voor hem voelde, wilde ik me niet kwetsbaar naar hem op stellen, want dan zou hij me waarschijnlijk alleen maar in mijn gezicht uitlachen en mijn hart voelde al gebroken genoeg om dat ook nog eens te moeten ondergaan.