Search for posts by PoppyRedx
First Page | « | 1 ... 42 | 43 | 44 | 45 | » | Last
Search found 441 matches:
Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.
from PoppyRedx on 01/13/2018 11:59 PMCamille
Het voelde vreemd dat hij me niet bij mijn voornaam noemde, maar bij mijn officiele titel en daardoor kon ik ook niets anders dan op dezelfde manier te reageren. 'Captain du Guesclin,' reageerde ik op een zo neutraal mogelijke toon. De dwang waarmee hij me vervolgens vroeg mee te komen en de manier waarop hij daarna mijn arm vastpakte, zorgde ervoor dat de alarmbellen afgingen in mijn hoofd. Wat was hier aan de hand? Echter besloot ik niet tegen te stribbelen, want ik had tijdens het schoonmaken van zijn verwondingen ook wel gezien en gevoeld hoe zijn lichaam grotendeels uit spiermassa bestond. Daar zou ik nooit tegenop kunnen en dat wilde ik ook niet. Niet veel later kwamen we in zijn kantoor en werd ik op een stoel gezet, tegenover zijn bureau. Mijn blik gleed kort naar de bank waar ik ooit troost bij hem had gezocht en later voor hem gezorgd had. Nu was de sfeer overduidelijk anders en het zorgde ervoor dat ik rillingen kreeg. Ik keek naar hem terwijl hij op de rand van het bureau zat. De blik in zijn ogen zei me genoeg. Dit zat fout. Dit zat vreselijk fout. De eerste vraag was nog een redelijke, al wilde ik er geen antwoord op geven. Ik wist immers niet waar ik heen gegaan zou zijn als hij me niet tegen had gehouden, alleen dat ik weg had gewild uit het kasteel. Zijn afkeurende opmerking negeerde ik, want het deed me vrij weinig. Vroeger had ik genoeg dingen gedaan die niet als ladylike beschouwd werden dus preken zoals deze deden me niet heel veel meer. Daarop volgden echter vragen waarvan het even duurde voor het tot me doordrong wat hij er eigenlijk mee wilde zeggen. Wat? Waarom vroeg hij dat? Vertrouwde hij me soms niet? De vervolgvragen gaven mij echter antwoord genoeg. Ik staarde hem dan ook even ongelovig aan. Wat een idioot idee! Hoe kwam hij erbij? Een schampere lach ontsnapte aan mijn lippen voor ik het tegen kon houden, hopend dat hij snel zou zeggen dat het een grap was en dat hij er niks van meende, maar mijn gezicht betrok al snel op het moment dat ik hem nog eens in de ogen keek en zag dat hij het echt meende. Hij was serieus in zijn beschuldiging, want dat was het in feite. Ik voelde mijn maag omdraaien en tegelijkertijd voelde het alsof iemand met zijn vuist mijn gezicht insloeg. Hij was echt serieus. Hij was bloedserieus. Hoe kwam hij erbij? Ineens voelde ik me ontzettend gekwetst. Waarom kwam dit ineens vandaan? Had hij dit altijd al gedacht? Was dit iets van de afgelopen dagen? Waar kwam dit vandaan? Wat had ik gedaan om me verdacht te maken? Ik besefte me natuurlijk wel dat mijn impulsieve actie me niet perse in een goed licht zette, maar had ik verder ooit ook maar iets gezegd of gedaan om mensen te laten twijfelen aan mijn loyaliteit? Was Xavier de enige of waren er meerderen die zo dachten? Ik voelde me diep gekwetst, maar probeerde dat niet te laten merken. Echter moest ik wel even slikken voor ik uiteindelijk dan toch mijn mond opentrok, want ik had in al die tijd nog niets gezegd. 'Do you truly hate and despise me so much that you believe me to be a Spanish spy? ... To accuse me of treason? ... Because that's what you're implying, aren't you?' vroeg ik uiteindelijk met verstikte stem terwijl ik hem aankeek. Ik opende mijn mond weer om nog wat te zeggen, maar sloot al snel mijn lippen weer op elkaar. Ik wilde niet eens in gaan op zijn vragen, wilde geen antwoorden geven. De situatie was te idioot voor woorden en het voelde dan ook alsof ik opnieuw in een nachtmerrie beland was, maar deze keer was ik klaarwakker. De man waarvoor ik gevoelens had, waarvoor ik al maanden wat gevoeld had - realiseerde ik me nu - en wie mijn veilige haven was geweest tot een paar dagen geleden was ervan overtuigd dat ik een spion was. Wat had ik fout gedaan? Wat had ik gedaan om ervoor te zorgen dat hij dit was gaan denken? Was dit wraak omdat ik zo non-reactief geweest op zijn woorden een paar dagen geleden? Was dit een straf omdat ik niet had geweten wat te doen met de gevoelens die ik voelde? Of had hij dit altijd al gedacht? Was zijn aandacht puur en alleen geweest om me te testen? Van binnen voelde het alsof mijn hart ruw in stukken werd gescheurd en ik merkte dat ik in mijn stoel zat te trillen. Ik kon gewoon niet geloven dat dit echt gebeurde en weigerde dan ook antwoord te geven op Xavier's vragen. Ik wilde hem niet vertellen dat ik het paleis uit wilde vluchten omdat ik niet langer toneel kon spelen en niet wist hoe ik om moest gaan met mijn gevoelens voor hem. Ik wilde niet aan hem kwijt dat ik doodongelukkig was en verlangde naar een thuis of een veilige haven. Wat was er toch tussen ons gebeurd? Waar was de connectie die we eigenlijk al vanaf moment een hadden gehad? In zijn aanwezigheid had ik me altijd fijn en veilig gevoeld, al had ik dat nooit echt uitgesproken en dicht bij me gehouden. Het deed me echt vreselijk veel pijn om te denken dat de man waar ik me goed bij voelde, dacht dat ik het in me had een Spaanse spion te zijn en het deed me misschien nog wel meer pijn dan het verlies van mijn familie, want hier had ik zelf invloed op gehad. Ik had iets gedaan waardoor hij dit nu dacht. Dat ik het grootste aandeel had gehad in de ongemakkelijke sfeer tussen ons de laatste paar ontmoetingen was iets waarvan ik me bewust was en me ook zeker aanrekende, want als ik het gewoon gedurfd had om me open te stellen, eerlijk naar hem te zijn, had ik het misschien kunnen voorkomen. Hij had me immers alle ruimte gegeven om me open te stellen. Er was vanuit zijn kant altijd alleen maar rust, begrip en geduld getoond, maar ik had het gewoon niet aangedurfd om me kwetsbaar op te stellen en was daardoor afstandelijk geweest. Ik had hem weggeduwd terwijl dat juist het tegenovergestelde was van wat ik wilde, van wat ik nog steeds wilde.
ReplyRe: ORPG] Tous pour un, un pour tous.
from PoppyRedx on 01/13/2018 03:03 PMCamille
Ik had me zo stil mogelijk door de gangen bewogen, proberend om alle wachters te ontwijken, maar ook om zo snel mogelijk weg te komen. Impulscontrol was nooit mijn sterkste punt geweest en daarom had ik dan ook deze slecht overwogen beslissing genomen. Echter hield ik me ook aan mijn woord en aangezien ik besloten had te vertrekken, zou ik ook gaan ook. Voor ik spijt kreeg. Echter hoorde ik plotseling voetstappen en daarna een stem die me toeriep te blijven staan. Die stem. Ik zou hem uit duizenden herkennen, al had ik dat op het feest vreemd genoeg niet gedaan. Xavier. Geweldig. De persoon waar in feite voor wegliep. Na enige twijfeling bleef ik dan ook staan, zoals me opgedragen was, want ik wist dat hij me anders toch wel in zou halen. Vluchten zou de makkelijke optie zijn en zoals al meerdere keren was gebleken bij me, was het makkelijkste niet altijd het juiste. Ik draaide me dan ook om in de richting van de stem en haalde de capuchon van mijn hoofd. Moest ik iets zeggen? Wat moest ik zeggen? Had ik er juiste aan gedaan om te blijven staan of had ik toch weg moeten gaan? Ik stond aan de grond genageld bij het zien van hem, de eerste keer in dagen. Hij zag er slecht uit. Vermoeid. Onverzorgd. Wat had ik gedaan? Ik had zijn wonden verzorgd, maar was daarna weggelopen. Had hem een vreemde gemaakt. Mijn beslissing om te gaan leek met de seconde minder verstandig, als het dat ooit al was geweest.
Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.
from PoppyRedx on 01/13/2018 02:37 PMCamille
In mijn kamer had ik de hele middag heen en weer gelopen, niet wetende wat ik nu moest doen. Kon ik echt gaan? Was dat de beste optie? Ik zou niet meer toneel te hoeven spelen en ik zou verder ook niemand meer tot last zijn, niet meer op andere aangewezen zijn betreft geld of dergelijke zaken. Uiteindelijk had ik een beslissing genomen en me omgekleed in de simpelste jurk die ik had en hierover een donkere cape getrokken. Ik zou niets meenemen wat niet van mij was, maar ik kon moeilijk ongekleed vertrekken. Kort keek ik de kamer nog eens rond en haalde diep adem voor ik naar de deur liep. Dit was het beste voor iedereen. Aandachtig luisterde ik naar de geluiden in de hal om er zeker van te zijn dat er geen wachters liepen. Ik wist ondertussen wel op welke tijdstippen ze wisselden van positie en welke routes ze door het paleis liepen. Niet omdat ik dat maanden bestudeerd had - ik had ook pas net besloten dat ik zou vertrekken - maar door nachten slecht slapen was ik me daar erg bewust van geworden. Voorzichtig opende ik dan ook de deur op het moment dat ik er zeker van was dat het veilig was voor ik de capuchon van de cape over mijn blonde krullen trok. In mijn hoofd had ik de kortste route uitgestippeld en deze begon ik dan ook te bewandelen, op naar buiten. Weg van het paleis. Wat ik hierna zou doen, waar ik heen zou gaan, waren zaken waar ik eigenlijk nog niet over nagedacht had, maar ik moest hier weg. Dat was het enige waar ik zeker van was.
Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.
from PoppyRedx on 01/13/2018 12:30 PMCamille
Ik beet op mijn lip en keek de Koningin na, voor ik mezelf met moeite dwong om weer in beweging te komen. Niet om haar te volgen zoals ik eigenlijk zou moeten doen, maar om nog verder in de tuin te verdwijnen. Ik moest echt even nadenken over wat ze gezegd had en wat ik met de woorden wilde doen; wat ik ermee moest doen. Doelde ze op wat ik dacht? Hadden we hetzelfde onderwerp in ons hoofd. Waarom had ze zo door me heen kunnen prikken? Was het misschien niet veel verstandiger als ik hier gewoon wegging? Ik hoorde hier niet thuis. Dat gevoel had ik vanaf dag 1 al gehad en was de afgelopen dagen alleen maar sterker geworden. Wat had ik om me hier nog te houden? De eerste paar weken op het paleis had ik dit gevoel ook gehad, maar toen had ik nog een veilige haven gehad, een plek en persoon waar ik terecht kon als ik twijfels had. Nu kon ik echter niet meer bij Xavier aankloppen. Dat had ik teveel verpest. Ik had eerlijk moeten zijn, moeten durven om mezelf open te stellen, maar in plaats daarvan was ik meer in mezelf gekeerd en afstandelijk geweest. Hoe kon ik? Waarom had ik dat in hemelsnaam gedaan? Het was makkelijker geweest in dat moment, maar de makkelijke weg was lang niet altijd de juiste. Dat bleek nu wel weer. Man, wat was ik stom geweest. Ik had nooit naar Parijs moeten komen. Ik had ook op een andere manier een dak boven mijn hoofd kunnen vinden, op een andere manier mijn leven weer op kunnen bouwen. Nu voelde het namelijk alsof het kaartenhuis opnieuw in elkaar gedonderd was, alsof ik weer alles waar ik om gaf verloren had. Ditmaal wel door mijn eigen schuld. Ik zuchtte diep. Nee, er was niets meer om me hier te houden. Niet meer. Zomaar verdwijnen was misschien vreselijk ondankbaar richting de Koning en Koningin, maar het leek me mijn enige optie en het moest zo snel mogelijk gebeuren. Met grote passen begon ik terug te lopen naar het paleis, terug naar mijn kamer.
Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.
from PoppyRedx on 01/13/2018 10:11 AMCamille
De laatste dagen had ik er alles aan gedaan om alles en iedereen ervan te overtuigen dat het goed met me ging. Ik had me meer gemengd in het leven op het paleis dan ooit tevoren en had vam verschrillende mensen dan ook complimenten gehad over het feit dat ik zo'n vrolijke en enthousiaste verschijning was die eindelijk haar draai had gevonden op het paleis. Ze ontvingen me met open armen en betrokken me bij ieder gesprek en iedere activiteit. Ik lachte met hen mee, stemde enthousiast met hen in, en liet hen vooral niet merken hoe het echt met me ging, hoe ik me echt voelde. De rol waar ik in het begin maar niet in kon kome en waarvan ik het script maar niet in mijn hoofd kreeg toen ik hier was gekomen, werd nu glansrijk door me gespeeld en niemand die daar doorheen kon zien. Niemand die zag hoe verschrikkelijk eenzaam en verward ik me voelde of wist hoe ik geen enkele nacht vrij was geweest van nachtmerries sinds we terug waren uit het klooster. Ik was kapot en vooral verward. Wat had ik gedaam? Wat was er tussen mij en Xavier gebeurd? Zijn kantoor was altijd mijn veilige haven geweest, maar ik durfde nu geen stap meer in die richting te zetten terwijl alles in mijn schreeuwde om zijn aanwezigheid, zijn gezelschap. Iedere vezel in mijn lichaam wist inmiddels wat het wilde, wat het al die tijd al gewild had en niet uit had durven spreken, maar ik had hem al dagen niet gezien of gesproken. Tevens wist ik niet of ik het überhaupt zou kunnen. Hoe deed ik zoiets? Het was al wel duidelijk geworden dat ik überhaupt niet fatsoenlijk kon communiceren naar hem door alles wat ik voelde, want anders had ik het niet zo vreselijk ongemakkelijk gemaakt tussen ons. Er was niemand die wat meekreeg van deze innerlijke strijd en ik probeerde mezelf te dwingen het ook te vergeten, het te onderdrukken, maar iedere minuut opnieuw gleed hij mijn gedachten wel weer binnen. Ik was met de Koningin en haar andere ladies in waiting aan het wandelen in de tuin toen de Koningin mijn arm zachtjes vastpakte. 'Ladies, I'd like to have a word in private with Camille.' zei ze op vriendelijke toon waarna de rest al snel verdween na nog wat formele buigingen en knikjes. 'Yes, Your Majesty? What do you wish to talk about?' vroeg ik met een glimlach, proberend om ook hier mijn ik-ben-oke-en-het-gaat-top-act overeind te houden. Echter had ik al gemerkt dat dat bij haar lastiger was. Er was iets ontwapenends aan haar en ik had ook wel in de gaten gehad dat ze me in de afgelopen dagen met enige regelmaat geobserveerd had. 'You're playacting, Camille.' constateerde de vrouw dan ook snel waarop ze me weer aankeek. 'You're all smiles and giggles at every social event and the courtiers might believe that, but I don't. I think you look tired and I know you're not feeling as well as you pretend to feel. Whatever's the matter?' vervolgde ze waardoor ik de grootste moeite moest doen om mijn ogen niet neer te slaan. 'Truly, Your Majesty. I'm fine. I just don't sleep very well. That's all.' loog ik waarna ik even op mijn tong beet. Liegen tegen de Koningin. Dat was waarschijnlijk nog strafbaar ook. 'You're lying. I know you are. You might not be sleeping well, I suppose there is truth in that and no wonder at that, but there is more. You know what I'm talking about, so I won't name it, but you're denying yourself your happiness. I know it would make you happy and I truly wish for you to be so. Just... Try not to think so much about it and do what your heart tells you to do.' vervolgde ze waarna ze een van mijn handen vastpakte tussen die van haar. 'The heart never lies, Camille. It can't be fooled and it knows what you truly need and desire.' eindigde ze met een warme glimlach waarna ze me losliet en wegliep, mij totaal verbijsterd achterlatend.
Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.
from PoppyRedx on 01/12/2018 09:01 PMCamille
Ik merkte wel dat hij mijn woorden niet bepaald geloofde, maar wat moest ik dan? Ik had niets om te antwoorden, wist niet wat ik moest antwoorden. Een licht geërgerd geluidje ontsnapte aan mijn lippen toen hij zei dat ik niet stom was geweest, maar dat hij sto was geweest door me in eerste instantie niet te herkennen. Ik bedoelde het niet zo, maar ik had het toch niet kunnen voorkomen. Hij had me in het begin niet herkend. Ik had niet geweten dat hij het wat geweest tot hij erover was begonnen. Het leek mij toch vrij duidelijk wie er hier echt stom was. Ik wilde wel in woorden reageren op wat hij zei, maar ik kreeg gewoonweg niets over mijn lippen. Wel trok ik vragend een wenkbrauw op toen hij aangaf niet het beste pad gekozen te hebben die dag. Waar ging dat over? Had het te maken met wat hem was aangedaan? Ik durfde er bijna niet naar te vragen, wetende dat ik het zelf ook niet prettig zou vinden dus hield ik mijn mond maar gewoon. Dat de situatie door mijn stilte misschien alleen maar ongemakkelijker werd, probeerde ik alleen maar te negeren. Kort schudde ik mijn hoofd toen hij me begon te bedanken waarop ik naar hem opkeek en zijn blik vasthield. 'Don't thank me. I'm just glad I can repay some of the debt I owe you.' antwoordde ik waarbij ik probeerde te glimlachen, probeerde om de sfeer wat luchtiger te maken. Echter realiseerde ik me ook dat hij eerst gewond had moeten raken voor ik eindelijk wat voor hem terug had kunnen doen en dat was natuurlijk ook niet echt de bedoeling. Bij zijn volgende vraag werden mijn ogen kort wat groter waarna ik ze neersloeg. 'I'll be fine...' antwoordde ik zacht, maar direct daarna had ik al spijt. Alles in me schreeuwde om het toe te laten, om hem te laten helpen. Waarom had ik het nu weer afgewimpeld? Misschien niet direct, want mijn antwoord was eigenlijk weer een non-antwoord geweest - zoals bijna alles wat dat laatste paar minuten uit mijn mond was gekomen, leek het wel - maar ik had ook niet direct gezegd dat het oké was. Echt waar. Waar was ik in hemelsnaam mee bezig? Wie was deze persoon die ik constant liet zien? Ja, ik was niet de meest uitgesproken persoon en liet nooit het achterste van mijn tong aan anderen zien, maar dit...? Dit was ook niet wie ik was. In ieder geval niet wie ik altijd was geweest. Misschien had het ook wel te maken met het paleis en de mensen daar. Ik was inmiddels zo gewend aan het toneelspelen dat het makkelijker leek te zijn om in een dergelijke rol te kruipen dan dat het was om mezelf te tonen en te delen. Het paleis was geen plaats om jezelf kwetsbaar op te stellen, terwijl ik me dat nu wel heel erg voelde.
Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.
from PoppyRedx on 01/12/2018 08:19 PMCamille
Ondanks dat Xavier zijn hoofd draaide, probeerde ik zijn blik te ontwijken en me volledig te focussen op het verzorgen van zijn wonden zodat ik niet te veel na zou denken over alles. Echter werd dat lastiger toen hij mijn hand vastpakte en niet veel later zachtjes mijn naam zei. Ik luisterde naar wat volgde en was toen even stil. In mijn vermoeidheid en verwarring duurde het even voor ik de connecties had gelegd en begreep waar hij op doelde. Meteen kreeg ik het warm van binnen. Hij was het geweest. Hoe had ik dat niet eerder in de gaten gehad? Ik voelde me echt verschrikkelijk stom en al helemaal door het feit dat hij nu het idee had dat hij zijn excuses aan moest bieden. 'Please... Don't...' mompelde ik toen hij zachtjes in mijn hand kneep waarna ik hem heel kort aankeek, maar daarna mijn ogen neersloeg. 'You didn't do anything wrong. Please believe me when I say that. I...' begon ik te antwoorden waarna ik weer stil was en me voor even probeerde te focussen op het verder schoonmaken van zijn wonden. Hoe moest ik hier op reageren? Ik had geen ervaring in dit soort situaties en had dan ook geen flauw idee wat ik zou kunnen zeggen. Wist ik wel wat ik voelde? Waarom had ik in hemelsnaam gereageerd zoals ik gereageerd had? Mijn hoofd was zo'n warboel dat ik er zelf amper antwoord op had dus hoe kon ik hem antwoorden? 'I.. You didn't do anything wrong. Truly.' herhaalde ik nogmaals, me realiserend dat ik eigenlijk nog steeds geen fatsoenlijk antwoord had gegeven, maar deze op het moment ook niet uit mijn mond zou kunnen krijgen. Op dit moment kon ik ook gewoon niet fatsoenlijk nadenken, hoe hard ik ook probeerde. 'I just... I was just being foolish...' antwoordde ik uiteindelijk, al wist ik niet of dat een nuttig antwoord was of überhaupt antwoord op zijn vraag. Ik wist het gewoon echt niet en was zo verward door alles wat nu door mijn lichaam gierde dat er geen zinnig woord uitkwam. Ik beet even op mijn lip om daarna weer verder te gaan met het schoonmaken van zijn rug. Toen ik daarmee klaar was, maakte ik mijn hand toch los uit de zijne, slikte een keer en ging daarna op mijn knieën voor hem zitten zodat ik zijn gezicht kon doen. Waarom had ik dit aangeboden? Nu was er geen mogelijkheid meer om zijn blik te ontwijken en iedere beweging die ik maakte, maakte me bewust van het feit hoe dicht ik bij hem zat. Met de rug van mijn hand veegde ik even langs mijn wang - meer zodat ik tijdelijk zijn blik los kon laten, dan dat er wat zat om weg te halen, al smeerde ik het roet nu wel wat meer uit - voor ik de natte doek gebruikte om voorzichtig al het bloed van zijn gezicht te wassen. Ik probeerde mijn blik te focussen op een punt, op de rug van mijn eigen hand, maar merkte dat deze af en toe toch bij zijn lippen bleef hangen of naar zijn ogen gleed. Waarom deed ik zo idioot? Waarom voelde ik me zo idioot? Was het echt alleen de vermoeidheid en verwarring, zoals ik mezelf vertelde, of was er niet gewoon veel meer waar ik niet aan toe wilde geven?
Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.
from PoppyRedx on 01/11/2018 11:16 PMCamille
Ik merkte dat het onrustige gevoel dat ik eerder had gehad nu langzaam begon te verdwijnen met Xavier's arm om me heen. Natuurlijk nam het de echte angst niet weg, maar het zorgde er wel voor dat ik me wat rustiger voelde. Tevens was het ook wat warmer en ook dat was zeker niet onprettig. Ik glimachte zwak toen hij het aanbod toch accepteerde, al wist ik dat ik het anders ook gedaan zou hebben en dat hij daar eigenlijk geen keuze in had. Op zijn volgende woorden knikte ik slechts, want daar wilde ik verder niet te veel over nadenken. Ik had aan de Koningin wel gemerkt dat ze doodsbang was dus de komende dagen zou ik geen moment van haar zijde wijken - als ze dat accepteerde tenminste - zodat ik haar in de gaten kon houden. Ik wees Xavier er maar niet op dat het echtpaard altijd kwetsbaar was. Natuurlijk zag ik in dat dat nu misschien meer was, maar dat nam niet weg dat er altijd dreiging was en dat we eigenlijk nooit konden weten of iemand te vertrouwen was. 'Of course.' antwoordde ik toen hij dan eindelijk vroeg of ik het over kon nemen. Nu ik de kans had gehad om het even bij hem af te kijken, merkte ik dat het alweer beter in mijn hoofd zat. Voorzichtig boog ik me nog wat meer naar hem toe zodat ik de teugels goed over kon nemen zonder dat de paarden daar veel van zouden merken. Kort legde ik mijn handen om de zijne heen - voor zover dat ging met mijn kleine handen - waarna ik ze iets naar voren schoof zodat ik de teugels vasthad. 'I'm fine.' zei ik zacht om aan te geven dat hij niet hoefde te helpen. Al snel had ik het gevoel weer terug waardoor het eigenlijk wel vrij gemakkelijk ging. Het kostte me wel de grootste moeite om mijn concentratie volledig op de weg gericht te houden, want langzaamaan begon de vermoeidheid echt toe te slaan. Daarnaast was ik me ook constant bewust van het feit dat Xavier naast me zat, me in feite vasthield, waardoor mijn hoofd ook wat warrig werd. Gelukkig doemden het silhouet van Parijs al snel voor ons op en reden we niet veel later de stad binnen. De straten waren uitgestorven en we kwamen dan ook zonder problemen op het paleis aan. Daar werden de poorten voor ons open gedaan door the Red Guard waarna ik de koets naar binnenreed en op de binnenplaats tot stilstand bracht. Voorzichtig maakte ik me los van Xavier en wilde van de bok springen, maar op dat moment werd me een hand aangeboden door de Koning. Hoewel ik enigszins verbaasd was, nam ik de hand dankbaar aan en liet me naar beneden helpen. Eenmaal op de grond maakte ik een buiging naar hem en daarna ook naar de Koningin die naast hem kwam staan. 'We want to thank you, both of you, for acting so very bravely and saving our lives. We are beyond grateful. As is your country, though they will never know.' sprak de Koning en de Koningin pakte kort mijn hand vast. 'Thank you, Camille. I think you should retire to your room and I'll see you in the morning. My husband will walk me to my rooms.' zei de vrouw met een warme glimlach waarna ik knikte. 'As you wish, Your Majesty. But please, if you need anything, send for me.' antwoordde ik met een lichte buiging. De Koningin liep vast naar binnen en de Koning liep naar Xavier toe om nog iets te bespreken waardoor het mij ook beter leek vast naar binnen te gaan. Echter begon ik niet naar mijn kamer te lopen zoals mijn koningin dat graag gewild had, maar begon ik naar Xavier's kantoor te lopen. Onderweg wreef ik een paar keer over mijn gezicht en moest ik toch een paar keer een geeuw onderdrukken. Ik was kapot. Compleet uitgeput. Dit alles was een flinke aanslag geweest op mijn lichaam, maar ook mentaal. Echter voelde ik ook dat ik niet zou kunnen slapen. Niet rustig in ieder geval en ik keek niet bepaald uit naar nieuwe nachtmerries. Zachtjes duwde ik de deur van het lege kantoor open waarna ik kort op de leuning van de bank ging zitten. Ik moest mezelf even een momentje rust gunnen. Tot mijn grote frustratie merkte ik dat de onrust daardoor alleen maar weer toenam waardoor ik opstond en snel de cape afdeed voor ik deze over een stoel hing. Dan moest ik mezelf maar bezig houden. Ook prima. Al snel begon ik heen en weer te lopen om ervoor te zorgen dat de kamer ten eerste wat warmer werd - mijn handen begonnen direct te trillen toen ik met een pook probeerde het haardvuur weer wat op te wakkeren - en dat ik tevens alles had om Xavier's wonden ook schoon te maken. Tegelijkertijd had ik ook water aangezet zodat we eventueel thee zouden kunnen maken. Net op het moment dat ik klaar was met alles en merkte dat de onrust weer toe begon te nemen, kwam Xavier dan ook binnen. 'Here, sit.' zei ik terwijl ik naar een plek op de bank wees. Aan de ene kant had ik heel veel vragen die ik wilde stellen en dingen die ik wilde zeggen, maar aan de andere kant wilde ik niets liever dan zijn wonden schoonmaken en vervolgens zo snel mogelijk weer weg zijn. In mijn hoofd probeerde ik het af te schrijven op de situatie, op de vermoeid- en verwardheid, maar in mijn hart wist ik wel dat dat anders in elkaar zat. Ik leunde met een knie op de zitting van de bank zodat ik stabiel bij Xavier kon staan en goed bij zijn hele rug kon. De wonden die eerder gebloed hadden, waren nu weer opgedroogd waardoor de blouse vastgeplakt zat. Ik beet even op mijn lip. Dat ging sowieso pijn doen. Ik pakte een van de schone doeken die ik had klaar gelegd en de kom met heet water waar ik de doek even in depte. 'Please tell me if it hurts too much and you need me to stop. Okay?' zei ik op zachte toon tegen hem waarna ik voorzichtig de wonden begon te deppen. Op die manier hoopte ik dat alles wat losser zou worden en hij minder pijn zou hebben als de blouse uit moest. Terwijl ik bezig was, was ik stil. Er was gewoon teveel om over te praten en ik had geen idee waar ik moest beginnen, of ik überhaupt moest beginnen. Het was nu gewoon makkelijker om alles in het midden te laten, maar ik wist dat doen alsof het allemaal niet bestond, allemaal niet gebeurd was, het misschien alleen maar erger zou maken. 'I'm afraid this will hurt. I'm sorry.' waarschuwde ik hem voor ik me iets meer naar hem toeboog en mijn handen onder zijn blouse liet verdwijnen. 'Sorry!' mompelde ik toen ik met een van mijn koude handen tegen, wat voelde als, zijn buik streelde terwijl ik zo voorzichtig mogelijk probeerde de blouse over zijn hoofd te trekken. Vooral bij de plekken op zijn rug wilde ik de stof niet ineens lostrekken, wetende dat verschrikkelijk veel pijn zou doen met het aangekoekte bloed. Ter hoogte van zijn borst kwam ik weer met mijn koude hand tegen zijn warme huid en even voelde ik de neiging om de blouse gewoon helemaal los te laten en het hem zelf te laten doen. Na flink wat moeite had ik het ding eindelijk uitgekregen waarna ik hem op de rand van de bank legde. Het leek me niet dat hij die nog eens zou willen dragen. Mijn blik gleed terug naar zijn rug waarop ik een aantal lelijke zweepslagen zag. Waarom hadden ze dit bij hem gedaan? Wat hadden ze willen bereiken? 'I'll have to clean all of them and I think some of them might sting an awful lot.' probeerde ik zo zakelijk mogelijk te blijven, want vreemd genoeg voelde dit ontzettend intiem. Misschien was dat er in de algemene sfeer tussen ons wel ingeslopen. Het was ook niet per se vervelend, maar ik merkte dat ik niet goed wist hoe ik daarmee om moest gaan, mee om wilde gaan. 'Just... Just take my hand if gets too much, okay?' stamelde ik een beetje terwijl ik hem mijn linkerhand toestak. Op die manier kon ik mijn rechterhand gebruiken om de wonden eerst nog eens met wat warm water schoon te maken en later met wat ontsmettends. 'I'll also clean your face when your back is all done...' mompelde ik, vooral om maar iets te zeggen, maar ook omdat ik me herinnerde dat zijn gezicht onder zat. Ikzelf zag in het licht van deze kamer pas hoe vies mijn witte jurk eigenlijk was geworden door de brand en het zou me ook niets verbazen als mijn gezicht of plukken van mijn haar ook vol met zwarte vlekken zaten. Ik kon me er alleen niet echt druk om maken. Ik had het wel overleefd. Ik stond hier nog steeds en ik ademde. Ik had overleefd wat mijn familie maanden geleden niet gelukt was. Ik was er nog.
Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.
from PoppyRedx on 01/11/2018 09:00 PMCamille
Ik knikte maar toen Xavier aangaf dat hij het echt wel zou redden, al vond ik het nog steeds niet verstandig. Echter leek het me een eindeloze discussie en dat trok ik simpelweg niet. Tevens wilde ik niet dat de koning en koningin zich zorgen zouden gaan maken omdat de personen die hen thuis zouden brengen ruzie zouden maken. Ik sloeg mijn ogen neer toen hij zijn arm om me heen sloeg. 'Thank you.' mompelde ik terwijl ik merkte dat ik het warm kreeg. 'I wouldn't offer if I didn't want to. I can handle quite a lot.' antwoordde ik toen hij vroeg of ik het echt wel oké vond om zijn wonden te verzorgen waarna ik zwak glimlachte. Nee, ik was er vrij zeker van dat ik er wel tegen zou kunnen en anders zou ik het ook doen. Na alles wat hij al voor mij gedaan had, was dit wel het minste wat ik voor hem terug kon doen. 'You got them out of that place. You've already made sure they're safe.' reageerde ik toen hij uitlegde waarom hij zo graag zelf terug wilde rijden. Ik had mezelf maar even uit die zin gehaald, want ik vond niet dat ik meetelde. Hij had een belofte naar de koning en koningin, een loyaliteit en plicht naar hen toe, maar hij was mij absoluut niets verschuldigd en de mensen in de koets ook niet. Misschien voelden zij dat niet zo, omdat ze het gewend waren dit soort dingen te doen, maar ik voelde me alleen maar een last en het laatste wat ik wilde wat dat iemand het gevoel had dat hij mij wat verschuldigd was. 'I'd much rather you'd give me the reins right now, but yes... That's okay with me.' antwoordde ik daarna zonder op te kijken.
Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.
from PoppyRedx on 01/11/2018 08:03 PMCamille
Ik keek even opzij naar Xavier. 'Honestly, you should rest...' wierp ik hem nog tegen, maar het leek wel duidelijk dat hij toch echt van plan was om zelf verder te rijden. Ik liet hem de teugels dan ook maar overnemen zonder er verder iets van te zeggen, want dit was mogelijk wel een van de minst belangrijke dingen om een discussie over te voeren, vooral na alles wat er vandaag gebeurd was. 'Not regularly, no. But my brothers taught me and I've done it a few times.' antwoordde ik misschien wat korteraf dan ik gewild had. Ik voelde er gewoon nog niet heel veel voor om over Courdemanche te praten, al helemaal niet na wat er zojuist weer gebeurd was. Mijn nachtmerries over de hele situatie waren nog steeds niet echt verdwenen en ik had zo'n vermoeden dat het nu alleen maar weer erger zou worden. Op het moment dat hij wat meer naar me toe schoof, probeerde ik hem wat meer ruimte te geven, maar realiseerde ik me niet hoe dicht ik bij de rand zat. Met mijn buitenste hand voelde ik dan ook even niets toen ik opzij schoof waardoor ik schrok en hem met mijn andere hand even stevig vastpakte. Het was niet dat ik daadwerkelijk op het punt had gestaan om van de bok te vallen, maar zo had het wel even gevoeld. Het was me wel duidelijk; de schrik zat er flink in waardoor ik nu in allerei onzinnige dingen ook angst zag. Voorzichtig liet ik Xavier's arm los en trok de cape wat meer om me heen, want het was toch flink koud voor op de bok. Het was donker buiten en ik voelde me toch gewoon niet op mijn gemak zo in de buitenlucht. Een vreemde sensatie voor me, want ik was altijd dol geweest op buiten zijn en daar tijd doorbrengen. Niets vond ik zo verschrikkelijk als vast zitten binnen een aantal muren, maar nu verlangde ik toch wel naar een veilige plek. Om me maar wat af te leiden van deze gedachten liet ik mijn blik opzij glijden naar Xavier waarbij ik bleef kijken naar de achterkant van zijn blouse en hoe verschrikkelijk deze eruit zag. Wat hadden ze hem in hemelsnaam aangedaan? Waarom? Nog meer vroeg ik me af waarom hij zo verschrikkelijk koppig was en in deze staat een koets moest besturen. Kon ik het hem opleggen dat ik er naar zou kijken? Een dokter zou hoogstwaarschijnlijk uit bed gehaald moeten worden en ik wist prima wat ik moest doen. Mijn vader was er niet blij mee geweest, maar met broers die altijd in de weer waren en niet altijd op gevaar letten had ik behoorlijk wat ervaring opgedaan met het schoonmaken en verbinden van wonden. 'Once we get back to the palace, I'll take a look at your back. You really shouldn't be doing what you're doing now.' zei ik hem terwijl ik mijn blik verlegde zodat ik hem aan kon kijken.