Search for posts by CupCake

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

Camille
Ik moest opnieuw lachen toen de man zelf ook wel de humor in kon zien van het feit dat zijn wangen en kostuum matchen. Toen hij zijn zin begon keek ik op waarbij onze blikken elkaar kruisten. Door de vraag en het gebaar dat volgde, sloeg ik mijn ogen echter meteen neer en moest ik mijn best doen om niet op mijn onderlip te bijten. 'No... No, I don't.' antwoordde ik enigszins ademloos waarna ik niet meer op durfde te kijken. Ergens voelde de streling over mijn kaaklijn heel erg bekend en vertrouwd, net als zijn stem, maar ik kon niet plaatsen waar ik het eerder had gevoeld. Zijn lage, warme tonen leken op de stem die ik regelmatig hoorde, maar bij wie hoorde die? Met wie stond ik hier te dansen? Bij wie stond ik me volledig voor gek te zetten nu? Waar bij hem de spanning leek af te nemen - dat merkte ik aan de manier waarop zijn grip veranderde - merkte ik bij mezelf dat ik alleen maar nerveuzer werd. Het enige voordeel aan deze situatie was dat ik mijn spanning rondom het feest zelf kwijt was. Ik dacht totaal niet meer na over wat er in Courdemanche was gebeurd of het feit dat ik niemand om me heen herkende. Ik kon alleen niet echt zeggen dat deze spanning beter was. Dit voelde namelijk veel intenser dan de angst en nervositeit die ik eerder had gevoeld waardoor ik me extra bewust was van alles wat ik deed, droeg en zei. Ondanks dat ik geen korset droeg zoals normaal, leek het leren koord dat rond mijn bovenlichaam was geknoopt veel te strak te zitten en realiseerde ik me ook maar al te goed dat ik slechts een dunne stof en twee lagen droeg die mijn fatsoen en degelijkheid moesten bewaren. Ik voel dan ook niets anders dan opluchting toen het orkest de muziek eindigde en ik een buiging naar de man kon maken.

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

Xavier:
Ergens had het me toch gerustgesteld dat de dame moest lachen. Ze had een prettig stemgeluid en ergens ook wel bekend, maar wie niet in zo'n groot paleis. Ik wist op de Koning en de Koningin na niet eens wie er uitgenodigd waren. Iedereen had zijn/haar mond goed gehouden. 'Thank you, I suppose', zei ik met een glimlach tegen de dame toen ze nogmaals benadrukte dat het lang zo slecht nog niet was. Gedachten hielden me bezig tot ze me opnieuw aansprak en mijn wangen voor een kort moment nog roder kleuden. 'Well, then my costume will be complete', grapte ik voor een meer ontspannen glimlach verscheen. 'But...', begon ik en zocht haar blik op. 'Do you matter?', vroeg ik terwijl ik mijn hand iets verplaatst had van haar schouder naar haar net om driemaal kort met mijn duim over haar kaaklijn te strelen. Het was als vanzelf gegaan en ik had er direct spijt van kunnen hebben als de sfeer tussen ons in anders zou zijn geweest. Ondanks mijn gestuntel had ze me gerust weten te stellen. Het werkte nog ook, want ik merkte dat mijn gehele houding wat meer ontspannen was geworden. Zolang het haar niet uitmaakte dat ik wat stuntelde en de rest het vast niet op zou vallen, omdat ze druk bezig waren met zichzelf, zou het voor mij ook beter te accepteren zijn.

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

Camille
Ik moest even lachen toen de man niet wilde geloven dat ik slechtere partners had gehad. 'Truly. It's not as bad as you think.' glimlachte ik waarna ik even naar hem opkeek. Doordat er toch wel een hoogte verschil tussen ons was, had ik niet de mogelijkheid over zijn schouder te kijken, maar bleef mijn blik steken tussen zijn borst en sleutelbeen. 'Yes, exactly like that.' bevestigde ik met een glimlach terwijl ik even naar hem opkeek. Ergens was het aandoenlijk om te merken hoe kwetsbaar hij zich voelde door het feit dat hij niet de beste danser was. De meeste mannen zouden zich er op een arrogante manier doorheen bluffen of simpelweg weigeren te dansen, maar ondanks dat hij zich er ongemakkelijk bij voelde, deed hij het wel. Tevens had ik al opgemerkt dat er slechtere dansers op de vloer stonden op dit moment, maar daar besloot ik hem maar niet op te wijzen. Het belangrijkste aan dansen bleef nog altijd dat je er plezier in had en niet eens zozeer hoe goed je erin was. 'Stop worrying about your dancing or you'll turn as red as your mask. Just focus on me. No one else matters.' fluisterde ik hem toe zodat verder niemand het kon horen terwijl ik hem aankeek. Echter merkte ik dat mijn wangen ook begonnen te gloeien door mijn woorden. Wie was ik immers om hem te zeggen wat hij moest doen? Ik was dan wel erg op mijn plaats op de dansvloer, maar ik had nog nooit echt de leiding genomen op deze manier en dat verbaasde me toch wel. Misschien deed ik het alleen maar omdat ik voelde dat deze man het niet zo erg zou vinden, dat zijn ego niet zo gekwetst zou worden. Nee, het paste niet echt bij mijn normaal gesproken ingetogen houding, maar ik kon de woorden nu ook niet meer terugdraaien.

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

Xavier:
Onbewust had ik mijn adem ingehouden terwijl ik haar reactie had afgewacht en mijn voeten waren dan ook stil blijven staan uit schuldbewustheid. Wel van haar tenen af natuurlijk. 'Even worse? No way', zei ik en wist met een kleine glimlach mijn hoofd te schudden toen ze me toevertrouwde dat ze slechtere danspartners gehad had. Ik kon het me niet voorstellen.
Ik merkte dat ze mij wat aan begon te sturen. Ik kon er alleen maar blij mee zijn. Ik bedankte de Koning in gedachten dat hij een gemaskerd bal had georganiseerd, waardoor mijn status als Captain van de Musketeers of überhaupt als Musketier gered zou zijn, omdat ik me de leiding liet ontnemen door een vrouw. 'On my toes?', herhaalde ik en begon met haar mee te bewegen terwijl ik mijn best deed om aan de passen en vervolgens ook mijn tenen te denken. 'You mean like this?', checkte ik bij haar en keek haar even aan in de hoop bevestiging te vinden. Dat was tevens het moment waarop ik merkte dat we een stuk dichter bij de anderen op de dansvloer waren gekomen en slikte even. Wilde ik dit wel, wilde ik wel dansen? Ik zag er vast niet uit, stuntelig, de onbekende dame die mij aanstuurde. Kon ik niet beter stoppen en langs de kant een drankje pakken? Wat zenuwachtig beet ik op mijn lip terwijl ik met mijn ogen even rond zocht naar een bekende. De enige die ik tot nu toe had kunnen ontmaskeren was de koning en als danspartner natuurlijk zijn koningin, echter kon ik ze uit de kluwen mensen niet herkennen. Ik zat vast op mijn plaats. Ik voelde mijn wangen opnieuw gloeien van schaamte dat ik mijn danspartner niet de volledige aandacht gunde en boog mijn hoofd opnieuw om me beter te concentreren op de passen.

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

Camille
Ik liet me maar door de man leiden zonder er te veel over na te denken. Het maakte me dan ook niet heel veel uit dat hij ons in een rustigere hoek van de dansvloer plaatste. Ergens vroeg ik me wel een beetje af waarom dat zo was, maar ik vroeg er maar niet naar. Het antwoord werd me echter al redelijk snel duidelijk; deze man was van nature geen danser en had weinig ervaring. Iets wat ik helemaal niet erg vond, want ik was er wel aan gewend. Mijn oudste broer, Francois, had absoluut geen talent gehad voor dansen en toch was hij altijd mijn favoriete partner geweest. Er was iets fijns aan het stuntelige en het feit dat ik daardoor wat meer de leiding kon nemen. Ik vond immers niets zo vreselijk als dansen met mannen die de complete leiding namen, omdat dat regelmatig gepaard ging met handen op ongepaste plekken en zo dicht bij elkaar staan dat je iemands adem tegen je wang aan voelde. Nee, dan was dit toch echt wel prettiger. Het maakte me dan ook helemaal niet uit dat hij op mijn tenen stapte. Ik voelde het amper en het was ook niet zo dat ik nooit op iemands voeten trapte. 'I've had worse partners, if you'd believe it.' reageerde ik dan ook met een brede glimlach voor ik een korte blik op onze voeten wierp. 'It's easier if you stepped on your toes a little more.' gaf ik hem daarna als tip terwijl ik ons toch een beetje meer richting de rest van de groep begon te sturen. Dansen was nu eenmaal iets wat je toch alleen maar leerde door te doen en dan moest je jezelf soms gewoon voor de leeuwen gooien.

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

Xavier:
Ik glimlachte toen ze me toestond om met haar te dansen en stak mijn arm naar haar uit die ze vast kon pakken waarna ik ons naar de dansvloer leidde. Ik merkte dat ik me prettig voelde bij deze dame. Het had een voordeel, dat alles misschien gemakkelijker ging, maar de schaamte als bleek dat ik écht niet kon dansen zou des te groter zijn. Ik leidde ons dan ook tactisch naar een hoekje van de dansvloer waar we een "eigen plekje" zouden hebben en het de rest in elk geval niet zo op zou vallen. Over haar schouder wist ik te spieken bij andere mannen wat de maat was en begon zo langzaam een poging om voor het eerst in mijn leven met een dame te dansen. Het was een stuk lastiger dan gedacht, zeker zonder oefening. Toen ik dus ook per ongeluk zachtjes op haar tenen stapte voelde ik mijn wangen gloeien. 'Excuse me, madame. I am not very good at dancing', verontschuldigde ik mezelf dan ook meteen. Van binnen kon ik mezelf wel vervloeken. Dan had je gezelschap en zou je het met een beetje pech nog verpesten ook als mijn danspartner er niet tegen zou kunnen. Dames waren maar lastig te peilen. De een gaf je een klap in je gezicht en de ander zou dezelfde actie misschien niet heel erg vinden. Misschien wel gekwetst worden, maar meer naar binnen toe keren of de woede niet uiten.

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

Camille
Ik had de rest van de genodigden wat staan observeren en af en toe mijn blik verlegd naar de deur waardoor de laatste gasten binnenkwamen toen er een man op me af kwam gelopen. Net als hem maakte ik een buiging als begroeting waarna een lichte glimlach op mijn lippen verscheen door zijn vraag. Ik meende zijn stem te herkennen, maar kon hem niet zo snel bij de juiste persoon plaatsen. Van onder mijn masker bekeek ik hem even. Ik herkende hem niet, niet echt, maar toch voelde het zo bekend. 'Yes, of course you may.' beantwoordde ik zijn vraag toen met een glimlach waarna ik me door hem naar de dansvloer liet leiden. Hopelijk zou het dansen me een beetje af kunnen leiden van de toch wel nerveuze gevoelens die ik door dit alles had. Een gevoel diep in mij wilde dat ik alert bleef in deze situatie, want ik voelde me niet per se veilig in deze onherkenbare massa. Dat, het feit dat ik werkelijk geen idee had waar we ons nu precies bevonden en mijn herinneringen aan Courdemanche zorgden ervoor dat ik de neiging om me af te zonderen en weg te lopen moest onderdrukken en juist daarom vond ik het zo vreemd dat ik me bij deze man wel rustig en veilig voelde. Alsof er iets in mijn lichaam was dat hem herkende en me vertelde hem te vertrouwen. Gelukkig was ik ook dol op dansen en was dat een van de weinige aspecten van mijn opvoeding waar ik achteraf wel van had genoten, ondanks de verplichting. Thuis had ik met enige regelmaat mijn vader of een van mijn broers gedwongen met me te oefenen, omdat de paar uur les per week gewoon niet genoeg voor me was geweest.

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

Xavier:
Ik was 's ochtends opgestaan met een naar gevoel in mijn onderbuik. Ik waardeerde het ontzettend dat de Koning me als vriend had uitgenodigd op zijn feest, echter voelde ik me er niet bij op mijn gemak. Ik zou niet in mijn rol zitten en mijn best moeten doen om bij de rest aan te sluiten. Speciaal voor het feest was ik naar de kleermaker van het paleis geweest die een blouse had ontworpen die langer was dan een normale met een zwarte veter die de V-hals bovenaan lichtjes bijeen hield. Een riem vlak boven mijn middel met een felrode doek over mijn schouder en arm gedrapeerd zou het af moeten maken. Rood was door het uniform van de Musketiers een kleur die ik zelden droeg, maar ik had aan moeten nemen dat het me geweldig zou staan. Zo was het masker bijpassend gemaakt en met een bruin lint te sluiten achter mijn hoofd. Daarentegen bleef ik toch een beetje musketier, ik zou niet snel ongewapend op stap gaan en had daarom stad en land afgestruind naar een dolk in de stijl van de grieken die ik in mijn riem zou steken of desnoods aan een riem die in mijn broek zat te dragen. Dat zorgde er toch voor dat ik wat geruster was op de gehele situatie. De Koning had namelijk nauwelijks iets losgelaten over het feest en hoe ik ook door hem heen had proberen te prikken, ik was niets wijzer geworden. Ik had me met de Musketiers nergens op hoeven voor te bereiden of aanwezig te zijn - tenzij hij alles achter mijn rug om geregeld had en iedereen goed zijn mond had kunnen houden.

Mijn hoofd zat dan ook vol vraagtekens toen ik me op het paleis meldde en als eerste in één van de lege koetsen stapte, mijn masker opzette en wachtte op wat me te wachten stond. Uiteindelijk stopte de koets bij een oud klooster voor ik en mijn reisgenoten om de beurt naar buiten werden begeleid voor onze blinddoek werd afgedaan. Totaal gedesoriënteerd duurde het even voor mijn ogen aan de duisternis gewend waren en bestudeerde ik eerst nauwlettend de omgeving voor ik me richting de ingang van het klooster verplaatste. Voor een groot deel stak een overlevingsmechanisme op die de omgeving afscande op ontsnappingsmogelijkheden. Ik bleef immers een musketier die niet snel mensen vertrouwde, hoewel het soms nodig was om de schijn op te houden. Zeker omdat ik niet bij de organisatie betrokken was, maar wél uitgenodigd, voelde ik toch enige druk op mijn schouders. Eerder hoop, dat ingrijpen niet nodig zou zijn. Niemand zou elkaar gemakkelijk kunnen herkennen, op de Koning na zou waarschijnlijk niemand weten waar we waren, wat de bedoeling was... Daar kan ik niet goed tegen met een groot plichtsgevoel.

Eenmaal binnen keek ik om me heen en een glimlach krulde om mijn lippen. De zorgen vielen voor een deel weg toen ik ontdekte dat het goed georganiseerd leek en het thema overal toegepast leek te zijn. Ik was de kleermaker dankbaar dat hij me geadviseerd had en mijn kleding had gemaakt zodat ik niet opviel tussen de rest van het gezelschap of de omgeving in het klooster. Het viel me op dat er algauw clustertjes van groepjes vormden en velen op de dansvloer stonden en tevens één dame zich had afgezonderd. In eerste instantie lette ik er niet zo op en leunde aan de zijkant van de dansvloer ongemakkelijk tegen de muur. Je eigen houding aan kunnen nemen was prettig, maar op een feest als dit. Hoe gedroeg je je, wat was de bedoeling, hoe moest je je voeten neerzetten om het er niet idioot uit te laten zien? De tijd ging dan ook voorbij terwijl ik naar de feestvierende menigte keek en hun passen probeerde af te kijken en enigszins te onthouden.

Toen ik eenmaal met mijn lippen traag de woorden vormde waarmee ik de passen onthield en van mening was dat ik enigszins het naar voren, achteren en opzij stappen door had besloot ik op de dame af te stappen die ik eerder al apart had zien staan. Ze leek nog steeds wat afgezonderd te zijn van de rest. De herder in me kwam naar boven door uiteindelijk toch op deze dame af te stappen. Ik zou ooit een keer over mijn schaamte en verlegenheid heen moeten stappen wat feesten en dames betreft. Dan maar beter op een feest waar je moeilijk herkend kon worden. Ik liep naar de dame toe en maakte een buiging voor haar terwijl ik haar ten dans vroeg, 'May I have this dance?'. Ik hoopte echter dat mijn onervarenheid haar niet op zou vallen en het te maskeren viel. En anders had ik het op zijn minst geprobeerd.

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

Camille
Op het moment dag Xavier over de tuinen begon, keek ik op. 'It is. I'm not sure I would be able to do any work if this was the view from my office.' antwoordde ik met een glimlach. Ik was altijd graag buiten geweest en ook in Courdemanche had ik veel uren buitenshuis gespendeerd. Waar mijn opvoeding aan de ene kant heel streng en traditioneel was geweest met muzieklessen, danslessen, thuisscholing en alle andere zaken die hoorde bij het dragen van een titel, was het aan de andere kant heel vrij geweest en had ik ook flink wat keren in bomen geklomen of gezwommen in het meer vlakbij. Het scheelde misschien ook dat ik vooral broers had en slechts twee jongere zusjes. Daardoor was het voor mijn ouders nog enigszins acceptabel geweesr, omdat ze erop vertrouwden dat mijn broers me wel in de gaten zouden hadden. Natuurlijk was het ook regelmatig mis gegaan. Zo was ik een keer uit een van de hoogste bomen gevallen, op een tak. Het litteken daarvan was nog altijd aanwezig op mijn rechterschouderblad, dik en wit, en zou waarschijnlijk ook nooit meer verdwijnen. Er waren flink wat herinneringen aan Courdemanche en de omgeving die nu toch wel even pijnlijk waren en me een beetje van slag maakten. 'I can imagine.' knikte ik toen Xavier aangaf dat het er in de winter ook prachtig was. Tuinen als deze waren immers altijd mooi en ieder seizoen bracht zijn eigen magie mee, vond ik.

Een aantal maanden later bevond ik me in een, voor mij, totaal onbekende locatie. Ter ere van de verjaardag van de Koning waren we met een klein gezelschap afgereisd naar een oud-klooster, een paar uur van Parijs. Hier zou een masquerade gehouden worden, maar de koning had al gauw duidelijk gemaakt dat niet de hoofdvorm van entertainment zou zijn vanavond. Wat dat precies wel was, wisten we nog altijd niet en ondanks dat ik nu al enige tijd in het paleis woonde, kon ik de man ook nog niet fatsoenlijk inschatten. Inmiddels was ik behoorlijk gewend geraakt aan het leven op het paleis, maar dat wilde nog niet zeggen dat ik het er makkelijk mee had. Nog altijd was ik verschrikkelijk dankbaar dat ik deze kans had gekregen en daardoor verzekerd was van een dak boven mijn hoofd, maar het had me flink wat moeite gekost om mezelf in de rol die voor me was uitgekozen te kneden. Mijn taken als lady in waiting waren prima en ik had ondertussen een prima band met de koningin opgebouwd waardoor ik me in haar aanwezigheid totaal op mijn gemak voelde, maar dat veranderde zodra de groep groter werd en daar ook de koning, kardinaal en overige hofleden bij kwamen. Over het algemeen was ik een graag geziene verschijning en zocht men graag toenadering tot me doordat mijn opvoeding me op veel vlakken toch wel een echte lady had gemaakt, maar ik voelde me helemaal niet thuis in de strenge regels, strakke regimes en mensen met twee gezichten. Ik miste de vrijheid en zelfstandigheid die ik thuis altijd had gehad enorm, net als de warme band van familie en vrienden. Hier kon je men er niet eens op vertrouwen dat ze geen mes in je rug zouden steken zodra je je omdraaide. Alles aan het hof voelde voor mij als een groot toneelspel waarin ik mijn rol nog niet helemaal beheerste. Ik was intelligent genoeg om dit grotendeels te kunnen verbergen, maar ik wist zeker dat mensen die echt op zouden letten er zo doorheen zouden kunnen prikken, al zorgde dat er niet voor dat ik minder hard mijn best deed om de schijn op te houden. De enige plek waar ik dat voor mijn gevoel niet hoefde te doen - maar uiteraard wel deed - was bij Xavier. Zijn kantoor was regelmatig mijn toevluchtsoord, ook wanneer hij er zelf niet was. Het was zo ongeveer de enige plek in het paleis die me met beide voeten aan de grond hield, omdat de wereld vanuit daar echt leek en geen fantasie of sprookje. Het was de plek die me eraan herinnerde waar ik vandaan kwam en wie ik was, omdat ik het soms het idee had dat ik mezelf in het paleis kon verliezen. Sommige dagen keek ik in de spiegel om daar niet mezelf te zien, maar een wildvreemde. Iemand die dacht dat ze beter was dan de mensen buiten de paleismuren en iemand die er alles aan deed om anderen tevreden te houden en dat was niet wie ik wilde zijn. Niet wie ik was. In Xavier's kantoor, of hij er nu wel of niet bij was, moest ik altijd weer terugdenken aan waar ik vandaan kwam en hoe de wereld er buiten uitzag - iets waar andere hofleden, naar mijn idee, nooit mee bezig waren. Xavier zelf had ik helaas niet zo veel gezien als dat ik misschien gewild had. Mijn taken voor de koningin vulden meestal het grootste deel van de dag waardoor aan het eind van de dag soms echt uitgeput kon zijn - vaak had dat meer te maken met de rol die ik overdag vol moest houden dan mijn daadwerkelijk taken, maar dat samen was toch verschrikkelijk vermoeiend - en hij had natuurlijk ook al zijn werkzaamheden om te vervullen dus liepen we elkaar vaak mis. Ook tijdens bijeenkomsten was het meestal niet mogelijk om naar hem toe te gaan, omdat we daar beiden in onze rollen zaten en het dan gewoonweg niet gepast was. Nee, het werd me niet makkelijk gemaakt om de enige persoon die ik echt vertrouwde te zien waardoor ik me op sommige dagen best wel eenzaam kon voelen. Wel merkte ik de laatste tijd dat ik me constant bewust was van zijn aanwezigheid. Het maakte niet uit waar we waren of wat ik aan het doen was, maar ik merkte het meteen als hij er ook was. Nu was hij niet echt te missen door zijn donkere uitstraling en dergelijke, al voelde dit toch wel wat anders voor me. In zijn aanwezigheid merkte ik dat ik me ook heel erg bewust werd van mezelf, wat ik doe en hoe ik overkom. Een deel van mij vond het daarom ook helemaal niet zo erg dat ik hem minder vaak zag, maar vanavond was daar geen ontkomen aan. De koning had hem namelijk hoogstpersoonlijk uitgenodigd en niet in zijn hoedanigheid als Captain of the Musketeers, maar als vriend. Mijn enige voordeel - als je het zo kon noemen - was het feit dat het een gemaskerd bal was en dat je redelijk anoniem kon bewegen binnen de groep van vijfentwintig.

We reisden in kleine groepjes, geblinddoekt, in verschillende koetsen. Met een schok kwam mijn koets tot stilstaan waarna ik bleef zitten terwijl we een voor een uit de koets werden geleid. Ik voelde dat iemand mijn hand vastpakte en me het trapje afleidde. Eenmaal met beide voeten op de grond werd mijn blinddoek weggehaald en kon ik eindelijk om me heen kijken. Voor me lag een lang pad dat leidde naar een groots, donker gebouw. Het leek wel een oud klooster, met grote muren eromheen en een enorme poort. Langzaam begon ik het pad af te lopen terwijl ik af en toe rilde van de kou. Het was niet echt koud buiten, maar de dunne jurk die ik droeg was niet bepaald bestemd voor dit weer. De koning had zich helemaal uitgeleefd met de organisatie en had - naar aanleiding van de entertainment - gekozen voor een mysterieus en mystiek thema. Zijn keuze was daarbij gevallen op de Griekse oudheid en dus ook de kleding voor het bal moest binnen dat thema vallen. In opdracht van de koningin had ik een jurk laten maken en hoewel hij koud was, vond ik hem wel echt prachtig. Hij was gemaakt van een dunne witte stof die losjes over mijn lichaam gedrapeerd was. De jurk had geen mouwen en de taille werd bepaald door en bruin leren koord dat om mijn ribben en middel was geknoopt. Doordat de jurk wit en dun was, voelde ik me behoorlijk kwetsbaar en enigszins naakt, maar ik had er dan ook niet mijn normale onderkleding onder kunnen dragen. Het enige wat me nog een beetje het idee gaf dat ik gekleed was, was een hemelsblauwe sleep die aan de stof bij mijn schouders was vastgemaakt en daardoor als een soort cape functioneerde. Mijn lange blonde haren hing los over mijn schouders en mijn ogen werden verborgen door een sierlijk, wit masker dat met een lint aan de achterkant van mijn hoofd was geknoopt. Toen ik bij de poort aan kwam, draaide ik me even om zodat ik kon kijken naar het pad dat ik zojuist belopen had, maar al snel werd ik door iemand - die ik uiteraard niet kon herkennen - zachtjes naar binnen geduwd. Daar liep ik door de courtyard naar de zware deuren die me het klooster zelf in zouden leiden. Eenmaal binnen keek ik mijn ogen uit. Hoewel het gebouw er van buiten er duister en onheilspellend uit had gezien, was dat met de hal - waar het bal gehouden zou worden - absoluut niet het geval. Daar was alles heel licht met witte pilaren die versierd waren met olijftakken, gedrapeerd wit satijn en ontzettend veel kaarsen. Met kleine passen liep ik verder naar binnen terwijl ik nog altijd om me heen keek, enigszins uit verwondering, maar ergens ook wel uit onrust. Dit feest was mijn eerste grote bijeenkomst sinds het oogstfeest in Courdemanche en het feit dat niemand hier herkenbaar was, maakte me toch wel nerveus. Dat gevoel maakte echter al snel plaats voor nieuwsgierigheid toen ik in een hoek een soort web aan linten zag. Pas toen ik beter keek, zag ik dat deze linten onder een grote deur door gingen en daar verdwenen. Wat was dat? Misschien zou ik daar later nog achter komen. Ik rechtte mijn masker wat en keek weer wat om me heen. Was iedereen al binnen? Waren er mensen die ik kon herkennen? Het viel me op dat er, naast de aanwezigen in voornamelijk lichtgekleurde kostuums, ook een aantal mensen rondliepen in donkere kostuums. Maakten zij deel uit van de organisatie? De Koningin had me immers verteld dat de Koning niet alles zelf had bedacht, maar dat alles wat ontstaan na een uitnodiging vanuit dit klooster. Na nog wat rond te hebben gekeken, realiseerde ik me dat een hoop gasten en het interieur hun inspiratie hadden gehaald uit de Griekse mythes, legendes, Goden en Titanen. Overal waar ik keek begon ik ineens de symboliek te zien en dat deed me realiseren dat ik toch nog wat voordeel had van dat deel van mijn opvoeding. Omdat ik mijn nieuwsgierigheid toch niet kon bedwingen, liep ik naar de pilaar waar alle linten aan vastgeknoopt waren en probeerde te bedenken wat daar de bedoeling van kon zijn. Hierdoor stond ik wat afgezonderd van de rest, maar dat maakte me niet echt uit. Ik had nog niet echt de energie en moed verzameld om me tussen de anderen te voegen.

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

Xavier:
Ik keek naar Camille. Ze leek me een ingetogen dame, misschien bang om zichzelf te tonen naar anderen toe. Echter sierde het haar. Haar verlegenheid dat ze me algauw bedankt had of haar ogen neersloeg of zich afwendde bij een aanraking of opmerking. Ik had haar mijn jasje droog laten deppen, ondanks ik nog genoeg jasjes in een kast had hangen. Het was misschien beter voor haar schuldgevoel en het zorgde ervoor dat ze even bezig was en afleiding had van de gebeurtenissen die nu tot het verleden behoorden.
Ik had haar met mijn ogen gevolgd toen ze naar het raam was gelopen. 'It's beautiful, isn't it?', sprak ik zachtjes en was naar mijn bureau gelopen en had ertegenaan geleund. 'You will come there regulary, the Queen loves it too.', zei ik tegen haar. 'The gardens are the best during the spring and the summer. But in the winter when there is snow, it has someting magical too', zei ik met een glimlach.