Search for posts by CupCake
First Page | « | 1 ... 45 | 46 | 47 | 48 | 49 ... 52 | » | Last
Search found 514 matches:
Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.
from CupCake on 01/10/2018 08:15 PMCamille
Het was fijn dat Xavier verder niets zei, maar wel liet merken dat hij er voor me was. Vreemd genoeg voelde het vertrouwd om zo bij hem uit te huilen. Waar ik me de avond ervoor nogal ongemakkelijk had gevoeld, niet zeker van de situatie, was dat gevoel nu voor het grootste deel weggesmolten. Toen ik me rustig genoeg voelde, maakte ik me wat losser van hem zodat ik hem kort aan kon kijken, al sloeg ik mijn ogen direct neer toen hij over mijn wang streek. 'It does. Thank you.' zei ik ademloos waarna ik me nog wat meer van hem los maakte. Ik pakte de zakdoek op om mijn tranen deze keer wel te drogen en haalde een keer diep adem. Een zwakke glimlach sierde mijn lippen toen hij me nogmaals verzekerde dat ik niet alleen was. Nee, dat zag ik nu zelf ook in en het zorgde ervoor dat er een enorme last van mijn schouders viel. Met de zakdoek depte ik de stof van zijn jasje droog van de tranen die erop gedrupt waren voor ik me echt van hem losmaakte, opstond en naar het raam liep. Met wat meer afstand tussen ons in lukte het me pas echt om helemaal te kalmeren en depte ik mijn ogen nog en paar keer droog terwijl ik naar buiten keek. Zijn kantoor had een prachtig uitzicht over de tuinen van het paleis en ik liet mijn blik dan ook even rond gaan zonder ook maar iets te zeggen. Een van mijn handen kwamen automatisch op mijn buik te liggen terwijl ik me nog iets meer probeerde te kalmeren met mijn ademhaling en de zakdoek in mijn andere hand vasthield. Ik probeerde er maar even niet over na te denken hoe ik er op dit moment uit moest zien, hopende dat het mee zou vallen en het snel weg zou trekken zodat er geen vragen zouden ontstaan als anderen me die dag nog zagen. Het was vast beter dan de avond ervoor toen Xavier me had aangetroffen, want nu was mijn kleding tenminste toonbaar.
ReplyRe: ORPG] Tous pour un, un pour tous.
from CupCake on 01/10/2018 08:15 PMXavier:
Ik was opgelucht dat ik geen snauw naar mijn oren had gekregen. Dames waren soms maar rare wezens en onberekenbaar. Echter reageerde Camille zoals ik stiekem gehoopt had. Dat ze het verdriet toe liet en zich even liet gaan. Het herinnerde mij aan het verzoek wat de Koningin had gedaan, om op haar te letten. Als ik dit als een teken van vertrouwen mocht interpreteren, zou dat wel goed moeten komen.
Ik bleef vooral stil en liet haar met kleine, zachte aanrakingen op haar bovenarm merken dat ik er voor haar was zonder haar te storen in het proces wat ze doormaakte. Woorden als "het komt goed" zouden niet helpen, zouden leugens zijn. Ook toen ze haar arm om mijn middel liet glijden liet ik haar haar gang gaan en verdraaide enkel mijn floret aan de kant, zodat het prettiger was voor haar. In stilte observeerde ik haar en merkte dat ze na verloop van tijd rustiger werd. Toen ik merkte dat ook haar ademhaling normaal was gleed mijn hand zacht naar haar wang toe waar ik kort overheen streek. 'Does this feel better?', vroeg ik zachtjes aan haar terwijl ik een pluk haren terug naar zijn plaats veegde, achter haar oor. 'You're not alone at this.', verzekerde ik haar nogmaals.
Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.
from CupCake on 01/10/2018 08:14 PMCamille
Als de zakdoek niet van stof was geweest, had ik hem allang in allerlei kleine stukjes gescheurd. Zonder het echt in de gaten te hebben waarschijnlijk, want ik staarde wat afwezig voor me uit, proberend om alle gevoelens weg te duwen en de pijn te minderen, terwijl mijn vingers op de automatische piloot aan de stof plukten. Ik had dan ook niet helemaal in de gaten dat Xavier naast me was komen zitten en keek pas op op het moment dat hij weer wat zei. De warmte in zijn stem die erg laag klonk doordat hij zachtjes sprak zorgde ervoor dat ik hem kort aanstaarde terwijl ik mijn hart voelde breken. Niet door wat hij gezegd had, of wat hij deed, maar het feit dat deze man, deze vreemdeling, me beter door leek te hebben dan ikzelf. Wie probeerde ik ook voor de gek te houden? Wie probeerde ik ervan te overtuigen dat ik oké was? Hem? Mezelf? Hij had gelijk. Ik kon de tranen niet voor altijd tegenhouden. Ik kon het niet wegduwen, hoe graag ik het ook zou willen. Voor ik het wist stroomden de tranen dan ook weer in rap tempo over mijn wangen en kwam het al snel samen met snikken die uit mijn keel ontsnapten. Ik had de avond ervoor gehoopt dat ik het ergste toen wel gehad had, maar niets leek minder waar. Mijn arm gleed om Xavier's middel zodat ik me aan hem vast kon klampen, me eraan kon herinneren dat ik niet alleen was en dit ook niet alleen hoefde te doen terwijl mijn schouders stevig schokten door mijn gehuil. Ik probeerde te luisteren naar wat hij zei en het echt los te laten, mijn verdriet niet te beperken omdat dat sociaal-wenselijk was, maar mezelf echt even laten rouwen om wat ik verloren had en nooit meer terug zou krijgen. Het duurde voor mijn gevoel een hele tijd, maar langzaamaan begon ik wat te kalmeren. Het snikken hield op en de schokkende bewegingen van mijn schouders namen ook af. Mijn ademhaling werd niet direct rustiger tot ik mezelf dwong op die van Xavier te letten en daarbij mee te ademen. Eindelijk begon ik het gevoel te krijgen dat ik me meer los kon maken van mijn verdriet en ervoer ik de opluchting die ik na het gesprek met de koning had willen ervaren.
Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.
from CupCake on 01/10/2018 08:14 PMXavier:
Toen ik de zakdoek aan haar had gegeven had ik enkele vochtige baantjes op haar wangen aangetroffen. Echter veegde ze deze niet weg en leek ze met haar vingers in de zakdoek te frommelen. Afleiding. Maar afleiding hielp niet altijd, soms was het nodig om je, al is het maar even, mee te laten voeren door je gevoelens en je te kunnen uitten. Van opkroppen werd het niet beter.
Ik was inmiddels naast haar gaan zitten en glimlachte vriendelijk terug toen ze me bedankte dat ze altijd binnen kon komen in het kantoor. 'You're welcome, always', verzekerde ik haar en keek even naar haar. Zou ik het gewoon doen? Ze had steun nodig... Ik was de aanwezigheid van dames wel gewend, maar het écht met ze omgaan, op een normale, menselijke manier was toch anders gezien ik me voornamelijk tussen de mannen mengde. Ik moest de gok nemen, mijn gevoel volgen. 'I believe you need a hug', zei ik warm na een paar seconden van twijfel op het moment dat ik mijn arm om haar schouder heen sloeg en ik haar zachtjes tegen me aan trok. 'Let it go', zei ik zachtjes. 'You can't hold the tears forever. We're alone in this room. I can keep my mouth shut towards others. Your secrets will be my secrets as well, nobody will know anything of what happened here or at my house.', zei ik tegen haar om ook die angst weg te nemen. Lichtjes streelden mijn vingers over haar schouder heen in de hoop dat ik het juiste gedaan had.
Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.
from CupCake on 01/10/2018 08:13 PMCamille
Aan Xavier's blik en opgetrokken wenkbrauw kon ik zien dat hij me niet geloofde en daar had hij ook recht op, maar ik had geen zin om mijn antwoord nog te veranderen. Wat had het immers voor zin? Echter leek hij niet van plan om het hierbij te laten zitten, want ondanks dat ik de gangen van het paleis niet kende en het een groot doolhof voor me vormde, merkte ik wel dat we ergens anders heen begonnen te lopen dan in eerste instantie de bedoeling was geweest. Nog altijd was deze gang prachtig gedecoreerd en hingen er grote schilderijen en wandkleden aan de muren, maar het was wel wat soberder dan in de hoofdgangen van het paleis. Het verbaasde me dan ook niet heel erg toen Xavier de deuren naar zijn kantoor voor me opende. 'No, thank you.' antwoordde ik zijn vraag of ik wat te drinken wilde. Ik voelde nog steeds een vervelende knoop in mijn maag en was bang dat het niet fatsoenlijk weg zou krijgen. Dankbaar nam ik de zakdoek aan want ik merkte dat er toch een paar tranen ontsnapt waren voor ik gehoorzaam plaatsnam op de bank. Ik kreeg het echter niet voor elkaar om de zachte stof naar mijn ogen te brengen en de tranen te drogen. Ik had namelijk zo'n vermoeden dat de kraan dan alleen maar verder open zou gaan en dan had de zakdoek toch geen nut meer. Daarom hield ik stof vast in mijn handen en gebruikte het als een middel om mijn vingers bezig te houden zodat ik iets had om me op te focussen en me daarmee hopelijk wat kon kalmeren. Ondanks de ontsnapte tranen die over mijn wangen drupten, lukte het me toch om hem een kleine glimlach te schenken toen hij aangaf dat ik altijd op zijn kantoor welkom was en dat hij er de komende tijd veel tijd zou spenderen. 'Thank you.' zei ik haast fluisterend waarna ik mijn ogen neersloeg.
Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.
from CupCake on 01/10/2018 08:13 PMXavier:
Ik keek naar haar en trok één wenkbrauw vragend op toen ze antwoordde dat het oké met haar ging. Ik geloofde er maar weinig van. Echter kon ik haar verwarring wel begrijpen of dat ze niet goed wist hoe ze moest antwoorden. Toen ik jaren terug in het veldhospitaal had gelegen was ik ook de draad kwijt geweest. Ik had de plek waar ik opgegroeid was in een slagveld zien veranderen, mensen die dicht bij je stonden of zelfs familie waren zien sterven zonder iets voor ze te kunnen betekenen, maar ook onbekenden. Toen ze haar gezicht afwendde en zeker toen ze later met haar vrije hand naar haar ogen reikte zei het me genoeg en sloeg ik een andere gang in om met haar mijn kantoor binnen te lopen. 'I want to welcome you in my office.', zei ik en opende de deuren voor haar zodat ze erdoorheen kon lopen. Deze dame had privacy nodig. 'Do you want something to drink?', vroeg ik aan haar en haalde een zakdoek uit een kast die ik in haar hand drukte voor ik haar naar een bank dirigeerde. Wat mij betreft konden we hier de hele dag zitten, ze was absoluut geen onaangenaam gezelschap, ondanks de toestand waar ze zich in bevond. Ik wilde er zeker van zijn dat het oké met haar ging voor we verder gingen en ze het paleis en de mensen leerde kennen op een verkeerde manier. 'You can come in at any time', sprak ik op vertrouwelijke toon tegen haar. 'I will be here a lot the following days, weeks, to do some paperwork', legde ik haar uit.
Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.
from CupCake on 01/10/2018 08:13 PMCamille
Ondanks dat ik Xavier nog niet lang kende, voelde ik me wel veilig en vertrouwd aan zijn arm. Misschien was het gewoon de vriendelijke blik in zijn donkere ogen die me nergens toe dwongen en altijd met geduld afwachtte of het feit dat hij langer en breder was dan ikzelf en me daarmee letterlijk zou kunnen beschermen als dat nodig was, maar in zijn aanwezigheid voelde ik me tot op zekere hoogte geborgen. Ik was altijd ontzettend trots geweest op mijn zelfstandigheid en onafhankelijkheid, maar het was me ondertussen wel duidelijk geworden dat ik het alleen niet zou redden. Momenteel was ik te verward, verdrietig en boos om fatsoenlijke beslissingen te maken of mezelf weer op de rails te krijgen en als ik dan toch hulp moest accepteren, was die van Xavier meer dan welkom. Er hing simpelweg een bepaalde charme om hem heen en ik had al wel gemerkt dat ik niet de enige was die dat op was gevallen; de dames die de Koningin hadden gevolgd eerder waren allemaal behoorlijk geïnteresseerd geweest in hem, besefte ik nu ik terug keek op de situatie. Omdat ik zo in gedachten verzonken was, schrok ik lichtelijk op door Xavier's vraag. Ook de openheid van de vraag bracht me even van mijn stuk. Hoe was het eigenlijk met me? Als ik het zelf zou weten, zou ik waarschijnlijk zonder problemen antwoord kunnen geven, maar nu ontstond er een brok in mijn keel. Als ik een woord moest kiezen om mijn gevoelens nu te omschrijven, was overweldigd misschien het meest passende. Een paar dagen geleden was ik nog verschrikkelijk gelukkig geweest met het leven dat ik had, met mijn familie om me heen, waarna alles was omgeslagen in het gevoel dat ik alles en iedereen kwijt was geraakt terwijl ik zojuist weer een dak boven mijn hoofd had gekregen en daarbij een kans waar velen een moord voor zouden plegen. 'I'm fine...' loog ik uiteindelijk op zachte toon. Het was geen complete leugen. Tot op zekere hoogte was ik oké. Toen hij opmerkte dat alles snel was gegaan en daarbij zacht in mijn hand kneep, knikte ik even voor ik mijn blik afwendde want ik merkte dat er weer tranen opwelden. Ik wilde niet dat hij me weer zag huilen - of dat iemand me überhaupt zag huilen, omdat ik mensen liever niet liet zien waarmee ze me konden raken - dus probeerde ik de tranen terug te dringen, maar dat ging moeizaam. Met enige tegenzin bracht ik dan ook mijn vrije hand naar mijn gezicht in een poging mijn ogen te drogen voor er daadwerkelijk tranen zouden vloeien.
Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.
from CupCake on 01/10/2018 08:13 PMXavier:
Ik glimlachte toen ze me toestond om haar rond te leiden en wachtte rustig tot ze mijn arm vastpakte en we de zaal verlieten in stilte. Ik merkte hoe ze nog wat trilde en hield haar daarom ook extra goed in de gaten. Ik kon het me goed voorstellen. De afgelopen dagen moet ze in een roes beleefd hebben. De brand, de Spanjaarden, de reis naar Parijs, dat ik haar opgevangen had en nu hier als lady in waiting. Het was allemaal ongelofelijk snel gegaan.
'How are you?', informeerde ik zachtjes bij haar toen we in een gang liepen waar verder niemand aanwezig was. 'It happened very fast', zei ik zacht en legde mijn hand ter steun kort op de hand die mijn arm vasthield. Misschien moest ik komende tijd wat minder diensten op mijn schouders nemen en wat meer aan de administratie werken en met de Koning samen. Dan zou ik vaker in het paleis zijn en ik kon er ook altijd slapen. Ik had een eigen kamer waar alles stond wat ik nodig had, maar vooral als werkkamer was ingericht. Dat kon tevens een veilige haven worden voor Camille waar ze terecht kon als ze dat wilde. Dan kon ik alles een beetje in de gaten houden, wat vaker een rondje lopen door de gangen en mijn oor te luisteren leggen en kijken hoe ze zich tussen de mensen zou ontplooien.
Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.
from CupCake on 01/10/2018 08:12 PMCamille
Ik was nog altijd diep in gedachten verzonken toen Xavier me aansprak en keek dan ook pas enkele momenten daarna op. 'Yes, thank you.' ging ik in op zijn voorstel waarbij ik voorzichtig zijn arm aannam. Hopelijk zou hij niet teveel opmerken hoeveel mijn handen nog altijd trilden, al wist ik ook dat hij me daarvoor waarschijnlijk niet zou veroordelen. Ik probeerde te glimlachen als reactie op zijn buiging, maar dat lukte me nog niet echt. Ik had gehoopt nu opluchting te kunnen voelen, maar dat gevoel leek nog mijlenver weg. Er was natuurlijk niets wat mijn familie of huis terug zou kunnen brengen, daar was ik me heel erg bewust van - hoe pijnlijk die gedachte ook was - maar ik had toch wel verwacht dat ik nu een soort rust zou kunnen vinden. Dat het genoeg voor me zou zijn om te weten dat de koning het verhaal zou kennen en daar wat mee zou doen, maar nu het eenmaal zo ver was, voelde het alsof er werkelijk niets veranderd was. Misschien had het gewoon tijd nodig. Tijd en afleiding. Dat laatste hoopte ik dan maar te vinden in mijn nieuwe positie.
Onderweg naar mijn kamer was ik stil, nog altijd nadenkend over wat er allemaal gebeurd was. Ik zou haast vergeten zijn dat Xavier naast me liep, ware het niet dat ik zijn arm vasthield en deze aanraking me er bij iedere stap aan herinnerde. Ik wierp een blik opzij om hem even te bekijken, maar wendde toen mijn blik weer af. Het was vreemd hoe erg hij hier thuis leek te zijn, maar tegelijkertijd in zijn eigen huis ook het meest op zijn gemak leek. Misschien was hij simpelweg het type dat met gemak overal thuishoorde en dat hij daarom ook zo geliefd leek bij iedereen. Echter was het me eerder wel opgevallen hoe hij zich had gedragen tegenover de Kardinaal. Het was beleefd geweest, maar niet warm zoals hij zich wel tegenover de Koning had gedragen. De dag ervoor had ik dergelijk gedrag van hem tegenover the Red Guards. Ergens was het vreemd hoe makkelijk hij leek te wisselen tussen zijn warme, vriendelijke persoonlijkheid en de koele, harde soldaat die hij ook had laten zien. Het was zijn werk, realiseerde ik me, en het zorgde ervoor dat hij fatsoenlijk kon functioneren in stressvolle situaties, maar ik wist zeker dat ik het niet zou kunnen. Ik reageerde vaak vanuit emotie, vanuit impuls. Dat was immers ook de reden dat ik naar Parijs gevlucht was. Er waren echt wel andere opties geweest, als ik daar drie tellen langer over na had gedacht. Nu was ik echter hier en moest ik proberen er het beste van te maken en hopen dat ik inderdaad rust en geluk kon vinden, zoals de Koningin dat had uitgesproken.
Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.
from CupCake on 01/10/2018 08:12 PMXavier:
Ik luisterde nogmaals naar het verhaal waar ik tevens nog enkele nieuwe dingen in hoorde. Bijvoorbeeld dat ze de dochter van de Comte was. Dat had ze me niet eerder verteld... Ik keek naar haar en een gevoel van schuldigheid kwam over me heen, omdat ik zag hoeveel moeite ze ermee had om de woorden over haar lippen te laten komen en zichzelf bijeen te houden.
Wat daarop volgde ging ontzettend snel. Blijkbaar had de Koning al een plan in zijn hoofd gehad voor haar. Misschien had haar naam een belletje doen rinkelen. Ze werd opgenomen in het paleis als lady in waiting. Daarmee had ze het zeer zeker slechter kunnen treffen. Echter twijfelde ik of ze er echt gelukkig mee zou zijn, gezien ze van mening was dat het niet bij haar paste en ze de functie eerder had afgewezen.
De audiëntie werd algauw tot een einde gebracht waarna de Koningin nog even naar me toe kwam. Ik maakte een diepe buiging voor haar en toen ik opstond luisterde ik naar haar woorden. Een glimlach verscheen op mijn gezicht toen ze haar dankbaarheid uitte voor wat ik voor haar en haar man betekend had de afgelopen jaren. 'As you wish', zei ik met een kleine buiging op haar verzoek en wierp een korte blik naar Camille toe op het moment dat de Koningin vertrok. Ze had werkelijk geen idee.
'Lady de Michaud', sprak ik haar aan met een glimlach en bood haar mijn arm aan. 'May I show you your room and the palace?', zei ik tegen haar met een kleine buiging. Ik zou haar graag wegwijs maken en ervoor zorgen dat ze op de juiste plek terecht kwam en vervolgens de andere ladies in waiting te laten ontmoeten. Dan zou ik later de spullen van haar die nog bij mij thuis lagen komen brengen.