Search for posts by CupCake
First Page | « | 1 ... 47 | 48 | 49 | 50 | 51 ... 52 | » | Last
Search found 514 matches:
Re: Tous pour un, un pour tous.
from CupCake on 01/10/2018 08:08 PMCamille
Ik kon een kleine glimlach toch niet onderdrukken op het moment dat Xavier aangaf dat ik inderdaad gelijk had gehad. Vervolgens kon ik niets anders doen dan luisteren naar wat hij te vertellen had. Ik had natuurlijk wel verwacht dat hij iets bijzonders had gedaan, maar dat hij het leven van de Koning had gered was natuurlijk wel exceptioneel. Zelf leek hij er echter niet bijzonder veel onder de indruk van te zijn, maar dat was misschien ook maar schijn. Daarnaast hadden ze meeste mensen zichzelf niet heel hoog zitten. Ik ging niet naast hem zitten toen hij op de plek naast hem op tafel klopte, maar in plaats daarvan leunde ik tegenover hem tegen een kast, mijn armen nog steeds over elkaar geslagen voor mijn buik - een houding die ik vaak aanhield als ik nog niet helemaal zeker was van een situatie. 'France must be very grateful to you then. You're quite the hero. Saviour of the king and women.' glimlachte ik en voor het eerst sinds ik in Parijs was, was de glimlach oprecht. 'Yes, please. Go. I'll be fine.' wuifde ik hem weg toen hij aangaf dat hij weg moest. Bij de kus op mijn hand sloeg ik mijn ogen neer, want ik was het niet gewend om zo galant en vriendelijk behandeld te worden, helemaal niet zonder bijbedoelingen. Ik keek hem na toen hij wegliep en zuchtte even. Er was echt geen enkele mogelijkheid dat ik in zijn bed zou slapen. Het was al ongepast genoeg dat ik in zijn huis was dus laat staan dat ik in zijn kamer zou verblijven. Daarnaast was ik hem al genoeg tot last en kon ik hem niet de comfort van zijn eigen bed ontzeggen. Ik keek de keuken nog eens rond en liet me toen langzaam op een stoel zakken.
ReplyRe: Tous pour un, un pour tous.
from CupCake on 01/10/2018 08:08 PMXavier:
Ik keek op van het uitpakken toen ze me vroeg of ik het hoofd van de Musketiers was en zo ja, hoe ik die geworden was op zo'n jonge leeftijd. Een kleine glimlach sierde mijn gezicht toen ik een kleine inschatting van haar maakte. Als je vergeleek hoe ik over mensen dacht en hoe mensen in werkelijkheid zijn, zat ik er maar zelden naast. Mijn gevoel bij Camille was goed. Ze wist immers al dat ik de rechterhand van de Koning was. 'It's fine', zei ik rustig tegen haar toen ze zich verontschuldigde voor het feit dat ze het gevraagd had voor ik antwoord gaf. 'Yes, I am the captain of the Musketeers, but I still do all the tasks a normal musketeer would do and a few more. I don't want to let the others feel less, because they aren't.', legde ik aan haar uit voor ik het product wat ik mijn handen had gehad op zijn plek legde en terugkeerde bij de mand. 'I was born on a farm in the east of France and grew up as every farmers son would.', begon ik en schoof de mand opzij en nam plaats op de rand van de tafel terwijl ik naast me klopte. 'One day, the Germans showed up. In France. I and a few other boys immediately knew there was something wrong. We sent a messenger to Paris, to the King himself and got every man that could fight ready for a battle, to defend our village. We hold on, for days, maybe weeks till the King showed up with his army. Not that much later there was a battle and we were close to a defeat. The King was attacked. When I noticed, I got to him and saved his life. That action almost took mine, but I'm still standing.', zei ik en grijnsde kort. Het had een hele poos geduurd voor ik genezen was en opnieuw fit was, maar de conditie van het werken op de boerderij had enorm veel gescheeld. 'We together changed the positions of the army, because I knew the environment better than he did that time.', vervolgde ik het verhaal. 'Finally we won the battle. I was carried to a hospital ward, he went back to the army camp.', vervolgde ik. 'The doctors did not have good news, but I survived. They say the King was at my bed at least once. He should have said something like this: "If he gets better, he will become a Musketeer.". 'I did get better and he named me one of his Musketeers. Lots of battles would follow and a lot of times the King called me to his side. Together we determined strategies and more. When that war was over, we went back to Paris where he named me the captain of the Musketeers.', besloot ik voor ik nog even wachtte en uiteindelijk de laatste boodschappen uit de mand haalde.
'I'm already late, but the King will understand when I explain the situation. You are in good hands, lady Michaud.', zei ik en kuste nogmaals de rug van haar hand. 'I have to go now, be careful. I think it is already late in the evening when I'm coming home. Take my bed, I will sleep on the couch.', zei ik tegen haar. 'Maybe I'll be home earlier this evening, or otherwise I see you tomorrowmorning.', nam ik afscheid van haar voor ik mijn hoed weer stevig op mijn hoofd drukte en richting de gang liep om opnieuw aan de weg naar het paleis te beginnen.
Re: Tous pour un, un pour tous.
from CupCake on 01/10/2018 08:07 PMCamille:
Ik knikte en glimlachte zwak. Ja, het was toch wel fijn geweest om me op te kunnen frissen, want daardoor had ik toch enigszins mijn gedachten wat leger kunnen maken. Echter nam dat niet weg dat ik me nog steeds niet helemaal op mijn gemak voelde en dat mijn gedachten constant terugvlogen naar thuis, wat mijn thuis was geweest dan toch. Op het moment dat Xavier aangaf dat ik mijn excuses niet aan hoefde te bieden, sloeg ik mijn ogen neer. Het voelde vreselijk ondankbaar en het maakte niet uit wat hij zou zeggen want dat zou niet veranderen. Op de rest van zijn woorden knikte ik slechts, hoewel mijn gedachten er niet helemaal meer bij waren. Ter afleiding begon ik inderdaad maar te helpen met het opruimen van alle inkopen, maar verder bleef ik stil. Na een tijdje schraapte ik mijn keel. 'You must have done something rather extraordinary to have become the Captain of the Musketeers at your age. I mean... You are the captain, are you not?' zei ik toen op zachte toon, meer om maar iets te zeggen en de enigszins omgemakkelijke stilte te verbreken. Het was wel iets wat ik me daadwerkelijk afvroeg, want de man leek niet heel veel ouder dan ikzelf en het was, naar mijn weten, niet gebruikelijk dat iemand van die leeftijd al zo'n enorme verantwoordelijkheid kreeg. Tegelijkertijd realiseerde ik me dat ik eigenlijk geen recht had om zoiets te vragen, omdat de reden waarom hij op deze positie terecht was gekomen misschien wel helemaal niet zo prettig was. Wie wist wat hij allemaal al had meegemaakt? 'Sorry... I didn't mean to pry. I have no right to ask.' mompelde ik zacht waarna ik mijn armen over elkaar sloeg. Op dat moment vroeg hij of er nog iets was wat hij voor me kon doen. Natuurlijk. Hij had ook zijn taken om uit te voeren. 'No, please. I'll be fine. I don't wish to be a nuisance. You should probably go.' antwoordde ik verontschuldigend waarna ik een poging deed om te glimlachen. Nee, het laatste wat ik wilde is dat ik hem van zijn werk zou houden. Het zat me al erg genoeg dwars dat ik niets terug kon doen voor al zijn hulp. Laat staan dat hij door mij in de problemen zou komen.
Re: Tous pour un, un pour tous.
from CupCake on 01/10/2018 08:07 PMXavier:
Ik glimlachte toen ik voetstappen op de treden hoorde, die de aanwezigheid van Camille aankondigden. 'Ah well, there you are. Did you enjoy the bath?', vroeg ik met een glimlach en keek haar met een vriendelijke blik aan. Dit zag er, op haar kleding na, al een heel stuk beter uit. Toen ze voorstelde om me te helpen met uitpakken schoof ik wat op, zodat zij ook bij de mand kon. 'You don't have to excuse yourself, lady Camille', zei ik tegen haar. 'This whole situation is not your fault. Don't feel loaded, please don't.', zei ik tegen haar. 'It is a pleasure to help you out. It's my duty to compete injustice. It's the reason why I became a musketeer of the King.', vertelde ik haar. 'You don't have to repay anything. Stay safe, for your own good.', sprak ik rustig en keek haar aan. 'You can stay here before we found you a place to go. At first, I will try to speak to the King himself today or at least tomorrow', vervolgde ik. 'I think he will speak to you, but this is no promise. You can prepare yourself if you want. Feel free to use anything in the house.', zei ik tegen haar. Even liet ik het stil om ons gesprek te kunnen verwerken. 'Can I do something else for you, Camille?', vroeg ik haar. Ik hielp haar graag verder op weg, maar ook de plicht van de Koning riep me om de wacht te houden bij het bal en om het verhaal van Camille Michaud te delen met hem.
Re: Tous pour un, un pour tous.
from CupCake on 01/10/2018 08:07 PMCamille:
Ik probeerde te glimlachen toen Xavier aangaf dat ik hier veilig zou zijn, maar dat ik de deur voor niemand open moest doen. Daarna sloeg ik mijn ogen neer, maar ik moest wel opkijken op het moment dat hij naar mijn naam vroeg. 'Camille. Camille Michaud.' antwoordde ik op zachte toon terwijl ik mijn armen over elkaar sloeg en tegen mijn buik drukten. Ik keek hem na terwijl hij uit de deur verdween en bleef toen wat onwennig in de hal staan. Wat moest ik nu doen? Kon ik het maken om rond te lopen, het huis te bekijken en misschien zelfs een bad te nemen, zoals hij dat voorgesteld had? Na een paar minuten twijfelen besloot ik dat ik me er maar overheen moest zetten. Ja, ik voelde me ongemakkelijk, maar ik moest er mee leren leven. Vanaf nu was ik afhankelijk van anderen en daar kon ik -voorlopig - niks aan veranderen, hoe graag ik dat ook zou willen. Voorzichtig liep ik het huis door en wierp een blik in iedere kamer. In de keuken zocht ik iets om water in te koken zodat ik later in ieder geval thee kon maken. Dat was wel het minste wat ik kon doen, toch? Daarna ging ik op zoek naar de badkamer zodat ik een bad kon nemen, want in het licht in huis kon ik pas goed zien hoe vies ik en mijn kleding waren geworden. Ik opende per ongeluk de deur naar wat, zo te zien, Xavier's slaapkamer was. Kort liet ik mijn blik door de kamer gaan voor ik me realiseerde dat het niet echt beleefd was en de deur snel weer dicht deed. Eenmaal in de badkamer haalde ik mijn lange haar uit het gevlochten kapsel waar het al drie dagen in zat voor ik, toch wel twijfelend, me uitkleedde en in bad stapte.
Na een tijdje kwam ik weer overeind waarna ik een handdoek zocht en alles weer droog maakte. Ik kamde door mijn haar met mijn vingers en trok toch maar weer mijn oude kleding aan. Het was niet alsof ik iets anders had om aan te doen. Op dat moment hoorde ik de deur beneden waardoor ik toch merkte dat mijn hartslag omhoog schoot. Voor even bleef ik helemaal stil staan, maar al snel hoorde ik Xavier's stem. Een opgeluchte zucht ontsnapte aan mijn lippen. Gelukkig maar. Ik liep de badkamer uit en liep naar de plek waar ik gerommel hoorde en al snel vond ik Xavier. 'Hi...' mompelde ik zachtjes waarna ik mijn armen weer over elkaar sloeg. Toen pas viel mijn blik op wat hij allemaal meegenomen had. 'Please, let me help you.' zei ik terwijl ik naar hem toeliep. 'Sorry... I haven't even properly thanked you. I am very grateful for your help. Really. Thank you. Is there anything I can do to repay you?' vroeg ik nadat ik een tijdje stil was geweest en eigenlijk maar wat onwennig tegen de tafel had geleund.
Re: Tous pour un, un pour tous.
from CupCake on 01/10/2018 08:07 PMXavier:
Ik knikte om het antwoord van de dame. 'You'll be fine in this house. Open the door for nobody. There are lots of people we can't trust', zei ik haar zacht toe. 'Before I go to get some new clothes for you, what's your name, madam?', vroeg ik haar en zocht haar blik op. Dat praatte toch wat gemakkelijker met haar en ook met de koning zou het straks gemakkelijker zijn om een naam aan het verhaal te kunnen koppelen. Ik wachtte het antwoord af en vertrok niet veel later met een mand waarin ik de spullen kon doen.
Ik zorgde ervoor dat ik enkele schone jurken haalde die ze naar mijns inziens wel zou passen. Bijbehorende enkele paar schoenen. Het kostte nogal wat, maar ik kon haar huidige toestand niet aanzien. Bovendien zou ze fatsoenlijk voor de Koning moeten kunnen verschijnen als hij dit wenste. Ze had niemand meer en moest ergens opnieuw beginnen. Mogelijk dat ik ergens een goed woordje voor haar kon doen om haar aan werk te kunnen helpen dat ze zelfvoorzienend kon zijn. Toen ik alles voor haar had gehaald zorgde ik ervoor dat ik nog langs de markt ging om extra inkopen te doen, gezien we nu met tweeën in huis waren. Vaak at ik voor de gezelligheid ook buitenshuis, al wist ik niet of zij het daarmee eens zou zijn. Ik kon maar beter wat hebben liggen. Ook voor haar op tijdstippen wanneer ik aan het werk was of niet thuis zou zijn. Met een overvolle mand keerde ik uiteindelijk weer terug. Met de sleutel opende ik de deur en riep ik dat ik er weer was voor ik begon met uitpakken.
Re: Tous pour un, un pour tous.
from CupCake on 01/10/2018 08:06 PMCamille
Ik sloeg slechts mijn ogen neer door Xavier's opmerking over moed. Ik voelde me namelijk niet echt moedig door wat ik gedaan had, maar eerder dom. Hoe had ik kunnen denken dat dit iets op zou lossen? Dat mijn vlucht naar Parijs me verder zou helpen? Had ik echt gedacht dat de koning me zou willen zien? Ik kende de man niet eens en ik was slechts een van zijn vele onderdanen. Waarom zou hij zich bekommeren over het lot van mij en mijn familie? Daarnaast was er niets moedigs aan vluchten. Ik was weggegaan terwijl ik mijn familie misschien nog wel had kunnen helpen. Had kunnen redden. Nee, mijn keuzes van de afgelopen dagen noemde ik nu niet bepald moedig. Ik knikte even toen Xavier voorstelde om te gaan waarna ik, toch wat wankelend, overeind kwam. In eerste instantie wilde ik tegenstribbelen toen hij me optilde, zeggen dat het niet nodig was en dat ik het wel zou redden, maar eigenlijk was ik er toch wel dankbaar voor. Ik begon toch steeds meer het gevoel te krijgen dat ik ieder moment in kon storten – lichamelijk gezien dan. Mentaal gezien was dat praktisch al gebeurd. Mijn hoofd bleef maar malen over wat ik gezien had en ik bleef de filmpjes terugspelen in mijn hoofd in de hoop iets op te pikken wat ik eerder over het hoofd had gezien. Had ik misschien toch iemand anders zien ontsnappen? Had ik een gezicht gezien van een van de aanvallers? Helaas was alles een grote chaos waardoor het me ontzettend begon te frustreren. Ik werd echter uit mijn gedachten gehaald toen Xavier me weer neerzette en de deur open deed. Voor even was ik te afgeleid door het zien van zijn huis om me te realiseren dat hij een vraag had gesteld. 'No.. No, thank you. I'm fine.' antwoordde ik toen ik doorhad dat hij op antwoord wachtte. Ik wist niet precies wat ik had verwacht, maar het was zeker niet dit – al moest ik toegeven dat ik de man natuurlijk amper kende. Wel merkte ik dat het me wat nerveus maakte. Was dit eigenlijk wel verstandig geweest? Ik had nog geen seconde nagedacht over het feit dat ik, als vrouw, mee was gegaan met een man die ik nog geen halfuur kende en het was zeker niet zoals ik opgevoed was. Tegelijkertijd kon het me niet zoveel schelen. Ik was nu immers veilig. Of in ieder geval veiliger dan op straat.
Re: Tous pour un, un pour tous.
from CupCake on 01/10/2018 08:06 PMXavier:
Ik keek naar de dame en knikte toen ze uitlegde waar ze de munten vandaan had. Ik kon haar heldhaftigheid goed waarderen. Niet elke dame zou het gedurfd hebben en al helemaal niet naar Parijs gekomen om dit nieuws over te brengen. Ik moest ook toegeven, mocht ze een bedriegster zijn, dan was ze er ontzettend goed in. Het kwam ontzettend geloofwaardig over. En dat zorgde ervoor dat ik haar nauwelijks wantrouwde en persoonlijk in huis nam, waar ik normaal een kamer voor haar zou hebben gehuurd. 'I appreciate your courage, madam', zei ik tegen haar en legde de munt rustig terug in haar hand toen ze aangestalten maakte om ze weer terug te doen in de kleine buidel.
'Please come with me. It is not far from here. It is only a little walk', zei ik tegen haar. Toen we goed en wel rechtop stonden merkte ik op dat ze op haar benen stond te trillen. 'Let me take you home', besloot ik voor ik haar optilde in mijn armen en met haar weg liep van de plaats waar we de afgelopen minuten hadden doorgebracht. Ik kon het niet aanzien om haar nog verder te belasten. Met stevige tred liep ik naar mijn huis toe om haar voor de voordeur neer te zetten en de deur te openen voor haar. 'Use everything you need, eat something, take a bath. I will find a dress for you. Is there anything else you need?', informeerde ik terwijl ik in de gang stond bij de deur om voor de spullen te zorgen, terwijl ze zichzelf in de tussentijd al wat kon oplappen.
Re: Tous pour un, un pour tous.
from CupCake on 01/10/2018 08:06 PMCamille
Ik beet op mijn lip toen ik me realiseerde dat ik vanavond echt de koning niet meer kreeg te spreken en misschien wel nooit. Dus ik haalde diep adem en veegde even langs mijn ogen omdat deze toch weer vochtig waren geworden voor ik langzaam knikte. Als er niets anders op zat, moest het maar op deze manier. Ik was er vrij zeker van dat ik onrustig zou blijven zolang ik mijn verhaal niet volledig had kunnen vertellen en dat ik die nacht ook zeker geen rust zou vinden, maar ik had geen keus. Natuurlijk was het logisch dat ze niet iedere gek meteen naar de koning brachten, dat was te gevaarlijk, dat begreep ik, maar zag ik er nu echt uit alsof ik iets voor elkaar zou krijgen? 'I took it.. One of the men who attacked us...' mompelde ik toen hij vroeg waar ik de munten vandaan had voor ik ze weer terug in het buideltje liet glijden. 'No. No, I'm fine. No need for a doctor.' beantwoordde ik de vraag of ik een dokter nodig had. Nee, de schrammen en krassen die ik had opgelopen tijdens mijn vlucht kon ik zelf nog wel schoonmaken en tegen de blauwe plekken was toch niets te doen. Het kalmeerde me wel enigszins dat hij zo geduldig was, maar tegelijkertijd had ik daar ook moeite mee. Kon ik hem eigenlijk wel vertrouwen? Ik was vrij bescherm opgegroeid, altijd dezelfde mensen om me heen, dus hoe kon ik weten of ik hem op zijn woord kon geloven? Ik probeerde me er maar overheen te zetten en deed nog een poging om me wat meer te kalmeren. Het had geen enkel nut als mijn ademhaling zo hoog bleef zitten en ik op mijn benen stond te trillen. Dat laatste kwam ook door de verschrikkelijke vermoeidheid die ik voelde en het gebrek aan eten, maar ook zeker door de onrust in mijn hoofd. Enigszins beschaamd bedacht ik me dat ik hem nog helemaal niet bedankt had, maar ik kreeg de woorden ook niet over mijn lippen nu. Mijn hoofd zat te vol met andere dingen, andere beelden en geluiden, om nu fatsoen te tonen.
Re: Tous pour un, un pour tous.
from CupCake on 01/10/2018 08:05 PMXavier:
Ik luisterde naar de dame en probeerde van de plukken die ze los liet een verhaal te maken. 'At first, I will speak to him in person', zei ik tegen haar. Ik zag de pijn weer opvlammen in haar ogen en legde licht mijn hand op haar schouder als een teken van medeleven. 'I'm sorry for everything. I will take care of you', beloofde ik haar. 'I'll do my best for you, I hope the King will speak to you in person. If it would be unpossible, I will tell your story to him, madam', zei ik tegen haar. 'I'm his right hand', fluisterde ik in haar oor. 'But that's our secret', zei ik met een vriendelijke glimlach. Ik verkondigde dat liever niet op straat. Niet dat ik eventuele aanvallers niet van me af kon slaan, integendeel. Maar ik wilde de veiligheid bewaren voor mezelf, de inwoners van Frankrijk en Parijs en met name voor de Koning. 'But when you will get an appointment with him, we have to make sure you look better than this. I'll get you a bath, a nice dress, new shoes and other things that you might need.', vertelde ik tegen haar terwijl ik één van de Spaanse munten die ze op haar hand had liggen oppakte. Ik bekeek de details en keek haar nogmaals aan. 'Where did you get this?', vroeg ik aan haar. Ik wachtte nauwelijks op een antwoord en keek naar haar. 'I'll get you to my home. I will send a messenger to the palace that I will be late. We have to take care of you', zei ik tegen haar met een rustige stem. 'Do I need to bring a doctor with me after my service today?', vroeg ik aan haar. Zij was degene die dit het beste kon inschatten, leek me. Ik had niet meegemaakt wat zij had meegemaakt en ik stond nu eenmaal niet in haar schoenen, of beter gezegd schoen. Ik hoopte alleen dat ze een beetje in orde was en ze wat tot rust kon komen terwijl ik bij de Koning haar verhaal zou doen.