Search for posts by WildHearts

O} You've seen this all before, a life left on the shore. We're smiling all the same, you sail away again.

Said that you're afraid of heights, but you were meant to light the sky. 

Re: ORPG | If "I love you" was a promise, would you break it, if you're honest?

Dustin
Zijn tatoeages, dat was nog zoiets. Hij wilde het al jaren en was niet van plan nog langer te wachten omdat zijn moeder hem geen toestemming zou geven voordat hij achttien geweest was. Dit zou ze hem immers nooit geven, zelfs niet áls hij achttien was. Dus, had hij het op zijn zestiende wel goed gevonden met al dat wachten. Hij wilde doen wat hij niet laten kon en deed dit dan ook. Hij was pas zestien geweest, bijna zeventien, dus legaal zou het zonder toestemming niet zijn geweest. Dat was waar het vervalsde ID hem te hulp schoot. Hij kende Tyrone toen al en de jongen was een ster in het vervalsen van ID's. Hij had er voor Dustin maar al te graag eentje willen vervalsen. Dezelfde dag was hij nog naar de tattooshop vertrokken, overenthousiast dat het eindelijk zo ver was. Het was allemaal begonnen met een tatoeage op zijn schouder en hij deed niet eens de moeite om deze te verbergen voor zijn moeder. Zij merkte het die avond al op natuurlijk en was razend geweest. Ze was in alle staten. Dustin zou zijn lichaam verpest hebben, wist hij eigenlijk wel dat die "dingen" er zijn hele leven op zouden zitten? En wat moest hij dan, als hij grijs en oud was met die ''krabbels'' op zijn lichaam? Haar razernij had hem niet afgeschrokken. Een maand later was hij weer in de tattooshop te vinden voor een tatoeage op zijn zij. Daar had Dustin niks over gezegd tegen zijn moeder, niet omdat hij bang was dat ze boos zou worden, maar hij vond het irrelevant. Hij deed toch wel wat hij zelf wilde. Zijn moeder ontdekte het pas drie weken later, toen hij met enkel een handdoek rond zijn middel de badkamer uitliep. Zij had afkeurend haar ogen ten hemel geslagen, maar had niks meer gezegd. En zo keerde hij steeds vaker terug naar de tattooshop. Hij was nog maar net zeventien, toen hij al een sleeve en een tatoeage op zijn zij had.
Hij lachte zachtjes om haar reactie. 'Only on special occasions.' Grapte hij maar terug, een grijnsje op zijn gezicht. Tuurlijk zei hij zulke dingen niet tegen iedereen, ondanks dat hij inderdaad een beetje flirterig aangelegd was. Dit was simpelweg zijn manier van omgang en het plagende zat in zijn karakter verweven. Zij was nu niet de enige met een lable, ook Dustin had er eentje boven het hoofd zweven, wat te blijken viel uit haar woorden. Ze zou hem vast uitmaken voor de rokkenjager van de school, de jongen die met elk meisje het bed in dook. Hij ergerde zich aan het feit dat iedereen zo snel oordeelde, want al die roddels strookten niet bepaald met de werkelijkheid. Mensen hadden vaak een bedriegelijk beeld van hem en wat er zich in zijn leven afspeelde. Hij zou het ''perfecte'' leventje hebben, een groot huis om in te wonen, twee ouders waar hij alles maar van zou krijgen als hij er enkel naar vroeg en obstakels zouden hem onbekend zijn. Dit beeld kon niet verder van de werkelijkheid liggen. Dustin draaide zich om bij de waarschuwing die hij kreeg en begon nu naast haar te lopen. 'So what's your deal? Did you move her or something?' De meest voor de hand liggende reden. 'Or are you more harmful than you look?' Hij grijnsde. Dustin kon zich niet voorstellen dat een jongedame zoals zij van school afgestuurd was. De opmerking was dan ook niet serieus geweest. 

Said that you're afraid of heights, but you were meant to light the sky. 

Re: O | Que tu pense à moi

Dacre
Hij lachte kort om haar woorden. 'I do what I have to.' Zei hij grijnzend en wierp haar een keer een blik toe. Echter keek hij snel genoeg weer naar de weg. Een tevreden zucht rolde over zijn lippen heen. Een weekendje weg met Reina, dat was het enige waar hij al die tijd al naar had verlangd. Het was eigenlijk ook belachelijk, dat ze hun relatie stil moesten houden, maar hij wist hoeveel schade het aan zou kunnen richten als het uit zou komen. Ondanks dat hij dus het gevoel had dat ze niet echt een keuze hadden, betrapte hij zichzelf erop om te verlangen naar een relatie die ze wel naar buiten konden brengen. Was het nou werkelijk zo'n schande dat hij verliefd was geworden? Maakte het echt zoveel uit dat deze dame voor het bedrijf van zijn ouders werkte? Dacre deerde het helemaal niets, je kon niet kiezen voor wie je viel en bovendien was liefde altijd genoeg. Reina was perfect voor hem en het was eerder een schande dat andere mensen dit niet zouden kunnen begrijpen. Dacre wilde haar mee uit eten kunnen nemen zonder dat de paparazzi hiermee aan de haal ging, hij wilde haar hand vast kunnen pakken wanneer hij dat wilde en hij wilde tijd met haar door brengen wanneer het hún uitkwam, niet op een manier waarop ze continu de planningen van anderen in de gaten moesten houden. Al maanden lang hielden ze dit geheim en ondanks dat hij het er voor over had, omdat hij van Reina hield, was het vermoeiend om niet te kunnen doen en laten wat ze wilden. Dacre dacht er daarom vaak nooit te lang over, maar genoot gewoon van de momenten die hij wél met haar had. Hij wenste dan ook dat dit weekend niet tot een einde zou komen, maar dat was uiteraard onmogelijk. Dacre hoopte in ieder geval dat het nog lang niet voorbij zou gaan. 



Charlie
Er was nog zoveel wat ze niet over hem wist. Dit kwam ten eerste doordat hun ''relatie'', voor zover je dat zo kon noemen, nooit op de normale manier verlopen was. Ze hadden elkaar niet eerst leren kennen en hadden tóen besloten dat ze de rest van hun leven samen zouden spenderen. Nee, ze hadden - of eigenlijk hun ouders - eerst besloten de rest van hun leven samen te spenderen en leerden elkaar nu pas écht kennen. Tuurlijk had ze al veel gesprekken met Brandon gevoerd, maar die gingen tot nu toe vooral over de bruiloft, dit was immers ook hetgene wat het belangrijkst leek te zijn voor de meeste mensen in Charlie's gezelschap. Ze voelde zich schuldig, dat ze er niet voor die volle honderd procent voor kon gaan, zoals Brandon. Hij leek blij met het huwelijk, had aan haar zojuist zelfs bekend dat hij verliefd op haar was. Ze wou dat ze dat ook tegen hem kon zeggen, maar dat kon ze niet. Ze vervloekte zichzelf ervoor. Hoe kon ze nou niet hetzelfde voelen voor een man zoals Brandon, die werkelijk alles was waar je als vrouw voor kon wensen? Het irriteerde haar, dat ze hem nog niet kon geven wat hij háár gaf. Nu was het ook niet alsof er níets was, dat was immers onmogelijk als je oog in oog stond met een aantrekkelijke man zoals Brandon. Het was misschien alleen niet genoeg, of niet wat het hoorde te zijn. Ook al had ze nog steeds grote afkeer tegen dit huwelijk, hoopte ze dat ze ooit zou voelen wat Brandon voor haar voelde. Wellicht zouden ze dan een kans hebben op een gelukkige toekomst, ondanks alles. En hoe erg het haar ook tegen stond om met iemand te trouwen die ze zelf niet uitgekozen had, had ze geluk met Brandon. Hij was eerlijk, oprecht en lief. Ze wist zeker dat hij haar goed zou behandelen. 
Het sprankeltje geluk dat in Brandon's ogen naar voren kwam stelde haar gek genoeg gerust. Ook zorgde het ervoor dat haar mondhoeken nog een stukje verder omhoog krulden. Het deed haar goed om hem blij te zien, want ook voor hem zou dit in het begin niet makkelijk zijn geweest. Charlie voelde hoe hij de ring om haar vinger schoof, hier keek ze dan ook heel even naar. Het was niets voor haar, maar het was een prachtige ring, daar kon ze in nog geen miljoen jaar omheen. Ze zou er wel aan wennen, net als aan haar nieuwe naam, die Brandon uitgesproken had. Hier lachte ze kort om. Alle aanrakingen die volgden voelden waren teder en zacht. Zijn handelingen beschreven hem als persoon en dat vond ze mooi om te zien. Charlie beantwoordde zijn kus en liet hierna zijn lippen los. 'Let's look at this unnecessary huge castle, shall we?' Grinnikte ze. Het mocht onderhand wel duidelijk zijn, ook voor Brandon, dat dit gewoon niet haar scene was. 

Said that you're afraid of heights, but you were meant to light the sky. 

Re: ORPG | If "I love you" was a promise, would you break it, if you're honest?

Dustin
Het was druk in de gangen, maar niet anders dan normaal. Hij stoorde zich totaal niet aan de drukte, had dit eigenlijk nooit gedaan. Dustin hield ervan om onder de mensen te zijn, met name als dit een feestje betrof. Hij kon zich er flink uitleven, ook op het gebied van drank. Tot een hoogte dat hij soms kotsend boven de wc hing en zich de volgende ochtend niet eens meer precies kon herinneren wat er allemaal gebeurd was. De feestjes waar hij heen ging waren zeker niet onschuldig nee, maar dat was hij zelf ook niet. De halve school verscheen op die feestjes, iedereen hier was fucked up, gek was het dan niet dat mensen naar een uitweg zochten. Dustin stond er nooit zo bij stil, maar hij had het gevoel dat dit simpelweg bij de generatie van tegenwoordig hoorde. Er werd zo'n enorme druk gelegd op presteren, iets bereiken in het leven en ervoor zorgen dat je niet in de goot belandde, dat men dit te veel werd. Alles draaide om geld in de maatschappij en er was maar één weg die je kon volgen; een studie volgen, afstuderen, een baan zoeken, inkomen bij elkaar sprokkelen en een gezin stichten. Was dat niet hoe íedereen door het leven ging? Want ho maar, als je daar vanaf week, zou je het volgens de menigte niet redden. Het was geen wonder dat je je behoeften elders ging zoeken als je toekomst al voor je bepaald was. Ook voor Dustin dienden de feestjes en de drank als een soort uitlaatklep, zodat hij even niet na hoefde te denken over de puinhoop die zijn leven was. Nu hij nog kon doen wat hij zelf wilde, maakte hij daar graag gebruik van. Bovendien zat het in zijn aard om zijn eigen weg te gaan, ook als de maatschappij hem vertelde om in de rij te blijven staan. 
Dustin liet zijn ogen door de gang heen glijden en spotte toen de persoon waar hij naar opzoek was geweest. Net toen hij aanstalten wilde maken om op haar af te stappen echter, verscheen er iemand voor zijn neus die hem abrupt tot stilstand bracht. Natasha. De exacte persoon die hij na hun break-up al probeerde te ontlopen. 'Tash,' Verzuchtte Dustin, terwijl hij zijn irritatie porbeerde te verbloemen. 'Going somewhere?' Ze verwachtte geen antwoord, want nog voordat hij zijn mond open kon trekken, stelde ze hem een nieuwe vraag. 'Are you going to Tyrone's party tonight?' Fuck. 'Might be, don't know.' Antwoordde hij enkel, terwijl hij ongeïnteresseerd zijn blik langs de dame liet glijden, zoekend naar degene die hij tot zijn ergenis uit het oog verloren was. Zijn blik schoot pas weer naar Natasha toen hij haar hand over zijn borstkas voelde gaan. 'That doesn't sound like you, aren't you supposed to be the life of the party?' Haar toon was zacht, haar stem een beetje hees. Dustin pakte in een vlugge en verwoede beweging haar pols beet, terwijl hij haar met een strakke blik aankeek. 'I gotta go.' Was het enige wat hij zei, voordat hij haar straal voorbij liep. Een zucht van opluchting rolde over zijn lippen heen en net op dat moment vielen zijn ogen op de blonde jongedame. Zijn mondhoeken trokken een stukje omhoog. Dustin versnelde zijn pas, totdat hij naast de dame in kwestie kwam te lopen. 'Not to put a lable on you,' begon hij en ging vervolgens achterste voren voor haar lopen, zodat hij haar tenminste fatsoenlijk aan kon kijken. Wat totaal geen slechte keuze geweest was, ze was adembenemend. 'but you must be new. I'd remember a pretty face when I see one.' Een speels glimlachje trok aan zijn lippen, zoals deze vaak op zijn gezicht tentoongesteld stond.

Said that you're afraid of heights, but you were meant to light the sky. 

Re: ORPG | If "I love you" was a promise, would you break it, if you're honest?

Dustin
Zelfs zijn vrienden wisten dat zijn moeder een aardig temperament had, na alle verhalen die Dustin hen al verteld had. Ze was bezorgd om hem, overbezorgd misschien wel. Wellicht had ze daar ook wel recht op, gezien de dingen die Dustin dagelijks uit haalde. Daar zou geen enkele ouder blij van worden. Misschien zat het ook wel een beetje in de Spaanse cultuur om je kinderen zo zorgvuldig mogelijk op te voeden en ze zo goed mogelijk in toom te houden. Dustin was in dat geval nogal losgeslagen. Zijn moeder gaf de schuld nog wel eens aan de Amerikaanse cultuur en de manier waarop kinderen opgroeiden. Hij merkte vooral aan haar dat ze verlangde naar thuis, Spanje. Ook Dustin beschouwde dit nog steeds als zijn thuis, ookal was hij al op zijn vijfde naar de Verenigde Staten verhuisd. De jaren ervoor had hij in Spanje gewoond, waar hij ook geboren was. Zijn moeder was verliefd geworden op een Amerikaanse man, waarmee zij, na meer dan acht jaar met hem samen gewoond te hebben in haar thuisland, overzees verhuisd was. Amerika was Dustin's nieuwe thuis, al dacht hij nog vaak terug naar zijn jeugd in Spanje. De plek die hij écht thuis noemde. Bovendien was alles hier niet even vlekkeloos verlopen. De scheiding van zijn ouders was moeizaam verlopen en was zeker geen pretje geweest voor zowel zijn moeder als Dustin zelf. En die nieuwe vriend die zijn moeder sinds een jaar had  kon hij niet uitstaan. Hij was liever alleen met zijn moeder zonder geld op de bank dan dat die gast rond het gezin fladderde als plaatsvervanger van zijn vader met bakken vol geld. De relatie tussen Dustin en deze man genaamd John was sowieso al slecht, maar ook verslechterde de band met zijn moeder hierdoor. Zij ging zich juist alleen maar meer zorgen maken om haar zoon als ze weer eens een fles drank onder zijn bed vandaan viste of op de gang rook dat hij een zoveelste sigaret opstook. 
Ze hadden zich bij de rest van het groepje gevestigd, die ergens verder het schoolplein op stonden. Dustin leunde nonchalant en met zijn armen over elkaar geslagen tegen de muur van het gebouw aan, terwijl hij wat luisterde naar de gesprekken die er gevoerd werden. Eigenlijk was hij nog niet helemaal wakker. Hij werd pas uit zijn snoezelende staten gehaald toen hij een klein zakje met pillen voor zijn neus zag bungelen. 'Get that shit out of my face, dude.' Sprak hij, lichtelijk geïrriteerd, terwijl hij het zakje bij zich vandaan sloeg. 'Calm down, man. You and your morning moods.' Lachte Hunter, waarna hij zijn hoofd schudde. 'It's not my morning mood, you ding dong.' Reageerde Dustin gepikeerd. 'You're gonna get caught if you keep waving that shit around like it's candy.' Echter wist Dustin ook wel dat dat niet de enige reden was van zijn reactie. Hij had het niet zo op drugs, ze waren onvoorspelbaar en je wist nooit precies waar ze vandaan kwamen. Dustin's ogen vielen net op dat moment op een onbekend gezicht, een beeldschoon onbekend gezicht. Hij had geen seconde langer nodig om in actie over te gaan. Hij duwde zijn rug van het muurtje af en sloeg zijn rugzak over zijn schouder. 'Where are you going?' Vroeg Tyrone hem fronsend. Dustin was onderhand al uit het kringetje gestapt en had een paar stappen richting de ingang gezet. Grijnzend draaide hij zich om. 'Getting some more people to come to this pathetic party you're hosting tonight.' Voordat hij zich weer omdraaide had hij nog net Tyrone's gezicht protesterend, maar niet al te serieus, zien vertrekken. Dustin lachte en stapte vervolgens de school binnen.  

Said that you're afraid of heights, but you were meant to light the sky. 

Re: ORPG | If "I love you" was a promise, would you break it, if you're honest?

Dustin
Die ochtend had zijn moeder weer bonkend aan zijn deur gestaan, terwijl zij hem met haar overduidelijke Spaanse accent verzocht, of eerder beval op te staan. Dustin had hier eerst niet op gereageerd en had zich onverschillig nog eens omgedraaid. Maar hij wist ook dat hij zijn moeder niet op zijn dak wilde hebben in nóg bozere staten, want daar had hij al genoeg ervaring mee. Ze was niet bang om rond te slingeren met bepaalde straffen als huisarest. Wat de vrouw echter niet wist was dat Dustin vaak genoeg het huis uit glipte en haar hiermee te slim af was. Een feestje was immers geen feestje zonder hem en die gelegenheden waren zijn enige steun en toeverlaat. Als hij dat zou verliezen, verloor hij meer dan een gezellige avond. Toch hield hij zijn moeder liever te vriend, niet alleen omdat hij zijn handen op die manier niet vuil hoefde te maken aan het ontsnappen uit zijn eigen huis, maar ook omdat hij wist dat zij de rol van de bezorgde moeder op zich nam uit liefde. Ze had veel mee gemaakt en had voor Dustin gezorgd toen ze niks meer hadden en amper overeind wisten te blijven. Het was niet zijn bedoeling het haar nog moeilijker te maken dan ze het al gehad had. Dus, was hij toch maar uit zijn bed gekomen. Bij het openen van de deur kreeg hij een ongewenste preek in het Spaans, de stem van zijn moeder was hierbij duidelijk verwoed. De vrouw was niet blind en niet dom, ze begon steeds meer hoogte te krijgen van wat haar zoon uitvrat en dat beviel haar niet. Dat was nog zacht uitgedrukt. 
Dustin had zeker moeite gehad om die ochtend op gang te komen, maar dat was een toestand die hem niet onbekend voor kwam. Een ochtend persoon kon zelfs school niet van hem maken. Desondanks had hij het toch voor elkaar gekregen om naar school te rijden in de peperdure auto van de nieuwe vriend van zijn moeder, aan wie hij overigens toch al een hekel aan had. De man hing al een lange tijd rond het gezin en kwam steeds vaker over de vloer, tot Dustin's grote irritatie. Toch was hij de enige reden waarom ze tegenwoordig portemonnee's hadden die gevuld waren tot de max, terwijl ze voorheen geen cent te makken hadden. 
'Nice car, dude.' Hoorde hij de stem van een van zijn vrienden, Tyrone, zeggen. Dustin parkeerde de auto netjes in het daarvoor bestemde vak en stapte uit. 'It's John's.' Sprak hij enkel, terwijl hij het portier met een klap dicht sloeg. 'Open roof and everything,' knikte zijn vriend onder de indruk, terwijl hij zijn ogen inspecterend over het voertuig liet glijden. 'He gave you permission to drive it, just like that?' Tyrone's ogen vonden die van Dustin. Bij de blik die Dustin op zijn gezicht tentoonstelde duurde het maar enkele secondes voordat beide jongens in de lach schoten. 'Your mom is gonna whoop yo ass.' Dustin grinnikte en liep naast zijn vriend het schoolterrein op. Hij haalde zijn schouders op. 'That's nothing I haven't experienced before.' Was zijn grijnzende antwoord. Tyrone schudde hierop lachend zijn hoofd. 

Said that you're afraid of heights, but you were meant to light the sky. 

Re: ORPG | If "I love you" was a promise, would you break it, if you're honest?

Dustin Tobias Crimsen

Said that you're afraid of heights, but you were meant to light the sky. 

Re: O ♥ Another story of girl meets boy.

Dustin
Het was zijn vaste plekje geworden, dit cafeetje. Het was als het ware opgegaan in zijn routine en je hoorde hem er niet over klagen. Hij kwam hier graag, was er tegenwoordig bijna niet van weg te slaan. Momenteel genoot hij van het zachte windje dat langs zijn huid en door zijn haar blies en genoot hij van het uitzicht over het strand en de zee. De chaos zou immers snel genoeg weer beginnen voor hem. Zodra hij zich op school bevond, of een andere drukke plek in het openbaar, leken leerlingen van de school hem regelmatig te begroeten. Zijn naam was dan ook aardig bekend op school en de meiden vielen bij wijze van spreken voor zijn voeten. Niet dat hij nou zo'n enorme rokkenjager was, althans, dat vond hij zelf wel mee vallen. Toch stond hij er om één of andere reden bekend om. Ja, hij vond het leuk om hier en daar wat te flirten en de meest onschuldige was hij inderdaad niet, maar het was echt niet alsof hij elke week met een ander in bed lag. Het was simpelweg dat hij nooit zoveel moeite hoefde te doen om iemand om zijn vinger te winden. Meestal deden meiden dit bij hem vrijwillig, sterker nog, ze wílden het. Maar goed, de chaos van het schoolleventje zat hem niet dwars. Wat was er mis met een beetje chaos? Hij genoot er wel van. Ook al wist hij dat er genoeg leerlingen waren die er niet zo over dachten. Mensen konden hard zijn, roddels verspreiden zich als een vuurtje en als je eenmaal in zo'n leugen vast zat, was de kans klein dat je je imago nog op kon poetsen. Dustin had het bij genoeg mensen zien gebeuren, het ging er soms erg hard aan toe. Het kon je breken.
Dustin keek op toen hij in zijn ooghoek gezien had hoe er iemand naar zijn tafeltje toe was gelopen en hierbij tot stilstand kwam. Zijn ogen vonden de hare. Een glimlach verscheen op zijn gezicht. 'Victoria,' begroette hij haar glimlachend en knikte hierbij. Ze liepen elkaar hier wel vaker tegen het lijf, met het aantal keren dat Dustin hier kwam en het feit dat zij hier in de bediening werkte. Dustin hoefde niet lang na te denken over de koffie die hij zou nemen. Hij kende de menukaart onderhand wel uit zijn hoofd. 'I'll have a cappuccino.' Er schoot hem ineens iets te binnen, dus voordat de dame de kans kreeg om weg te lopen, opende hij zijn mond. 'Oh, and if you see Kaleb, tell him he has to get his ass back home before mom loses it.' Kaleb had de gewoonte te vertrekken zonder ook maar iets te zeggen en dat was een slechte combinatie met het hebben van een bezorgde moeder. Dat hij al zijn telefoontjes negeerde hielp ook niet echt. Chloe was de enige die tot hem door zou kunnen dringen, zij was immers de beste vriendin van zijn broertje. 

Said that you're afraid of heights, but you were meant to light the sky. 

Re: O | Que tu pense à moi

Dacre
Hij had enkel geamuseerd en wellicht ook wel tevreden kunnen grijnzen bij de reactie die hij kreeg. Ze wisten beiden wat ze met elkaar deden en dat was het leuke ervan. Ze oefenden beide een soort macht op elkaar uit, maar maakten hier tegelijkertijd geen misbruik van. Liefde was in dat opzicht best een risico. Je gaf iemand een stukje van je, onwetend wat diegene daarmee zou doen. Dacre durfde Reina wel een stukje van zijn hart toe te vertrouwen, ook al had hij daar niet voor gekozen. Zijn gevoelens voor haar waren er gewoon, hij had het niet voor het kiezen gehad, maar hij was tot over zijn oren voor haar, dat was een feit. Hun liefde was simpelweg ontstaan, zulke dingen kon je niet besturen. Toch moesten ze het achter gesloten deuren houden, want het zou het nieuwtje van het jaar zijn als ook maar íemand hoogte kreeg van hun relatie. Mensen zouden er nog máánden over praten, bovendien zou zowel Dacre als Reina de grond in geboord worden als gevolg van het grote ''schandaal''. Zelfs Brandon wist er niet vanaf, hoe close ze ook waren. Dacre durfde het niemand toe te vertrouwen, want hij zou Reina voor nog geen goud willen verliezen. Bovendien zou hij het spijtig vinden om te zien hoe de media Reina gelijk zou maken met de grond. Zulke roddels konden je hele imago verwoesten. Ook al gaf Dacre vrij weinig om zijn eigen imago, gaf hij wel om die van Reina. Hij wilde niet dat mensen verhalen over hen zouden verzinnen die niet waar waren. Dacre wilde niet dat de werkelijkheid verdraaid werd naar een leugen waarin zij in een slecht licht gezet werden. 
'God, you really can't do with surprises, can you?' Grinnikte hij. Hij vond het ergens wel amuserend om te zien hoe nieuwsgierig ze was en hoe erg ze hunkerde naar een antwoord. Dacre hield braafjes zijn mond dicht, hij genoot er wel van. Dacre was, nadat Reina plaats genomen had op de zetel en hij de deur dicht geslagen had, achter het stuur gestapt. Hij kon wel genieten van een mooie auto. Toch had hij een andere smaak dan de mensen in zijn omgeving. Zij gingen allemaal voor chique, terwijl Dacre liever een mooie sportwagen had, of in dit geval een oudere, maar erg stijlvolle auto. 
Hij merkte hoe Reina's ongeduld haar tot handeling aanspoorde toen hij voelde hoe haar hand over zijn bovenbeen gleed. 'New tactic?' Grijnsde hij dan ook maar. Bij haar gestelde vraag rolde er een lachje over zijn lippen. Hij schudde zijn hoofd. 'Not gonna tell you, darling.'  

Charlie
Zijn heldere lach deed haar goed, ondanks de situatie waarin ze zat. Eigenlijk mocht ze ook niet klagen, Brandon was perfect. Soms twijfelde ze of ze wel aan zijn eisen kon voldoen, als hij deze überhaupt had. Charlie verschilde van hem, had niet altijd alles even goed op een rijtje, zoals hij dit leek te hebben. Ze vreesde dat ze niet alles bleek te zijn waar hij wellicht naar zou verlangen. En natuurlijk, was ze bang dat híj niet zou zijn waar zíj naar verlangde, ook al leek dat met zijn goede maniertjes onmogelijk. Toch merkte ze dat zijn aanrakingen niet dat bekende warme gevoel teweeg brachten. Nog niet in ieder geval. Of misschien was het er wel, maar wilde ze niet dat het er was. Misschien wilde ze wel niet het zoveelste meisje zijn dat voor hem zou vallen, als ze de geruchten moest geloven. En wellicht lag het ook wel aan haar ouders en wilde ze hen geen gelijk en ook niet hun zin geven. 'Hmm,' glimlachte ze, verrast. 'There's more to you than I thought, isn't there?' 
Haar ogen vonden de zijne, terwijl ze aandachtig luisterde naar zijn stem. Hij was enorm oprecht en dat waardeerde ze. Zijn woorden hadden waarde en hij meende alles wat hij zei, dat kon ze zien en horen. Ze voelde zich bijna schuldig dat haar gevoelens voor Brandon nog niet gegroeid waren tot de hoogte waarop hij naar haar keek. Zulke woorden had ze nog wel verwacht, Brandon was altijd doordacht in dat soort dingen, maar het volgende wat er gebeurde had ze niet aan zien komen. Ze wist dat er nog geen officieel aanzoek gedaan was, maar had die eigenlijk ook niet verwacht. 'Brandon...' sprak ze zachtjes, terwijl ze ietwat opgelaten toe keek hoe hij voor haar op de knie ging. Ze keek op hem neer, in die glasheldere ogen van hem. Duizenden gedachtes gingen door haar heen. Ze wist dat haar ouders haar zouden vermoorden als ze nu nee zou zeggen, bovendien had ze écht geen keuze. De toekomst beangstigde haar een beetje. Brandon had een druk leventje, wat haar bijna dag in dag uit alleen achterliet, ze wist niet of ze ooit zouden kunnen zijn wat ze verwachtte van een liefde en ook wist ze niet of hun toekomst was wat ze wilde dat het zou zijn. Maar als ze niet het kleinste beetje hoop had, had ze de volgende woorden niet over haar lippen laten rollen. Voorheen had ze hem nog ietwat peinzend aan gekeken, maar die zorgen liet ze nu even voor wat het was. Ze moest accepteren dat dit haar toekomst was. Dus, ze knikte. 'I will marry you, Brandon Montgomery.' Glimlachte ze, de nadruk toch weer ietwat plagend op zijn naam gelegd. Als ze de lol van de situatie niet in zag, redde ze het niet. 

Said that you're afraid of heights, but you were meant to light the sky. 

Re: O | Que tu pense à moi

Dacre
Het bedrijf van zijn ouders... Daar hechtte hij zelf niet heel veel waarde aan en dit alleen al was een schande. Dacre had het simpelweg niet heel erg op het hele bedrijfsleventje, ironisch was het daarom bijna, dat hij in deze familie geboren was. Zo nu en dan voelde hij zich dan ook een beetje een buitenstaander. Hij verschilde enorm veel van zijn ouders, maar ook van zijn broer, hoe close ze ook waren. Brandon had het goed voor elkaar en was beter dan wie dan ook in het doen van business. Hij was er voor in de wieg gelegd, dat was overduidelijk, maar bij Dacre was het anders. Zijn interesses lagen heel ergens anders en in zijn situatie was dit ongunstig, tenminste, dat vonden zijn ouders. Het lag bovendien vast dat zowel Brandon als Dacre een grote rol zouden gaan spelen in het bedrijf, al helemaal in de toekomst. Dit zag hij zelf niet zo voor ogen, maar zich los breken van zijn ouders was moeilijker dan hij ooit gedacht had. Voor nu liet hij het even door sussen, wat enkel draagbaar was omdat alle aandacht uit ging naar de toekomstige bruiloft. Hij hield zich buiten alle voorbereidingen, maar bang was hij niet om zijn mening te geven, of dit nou op prijs gesteld werd of niet. Dacre vond het ouderwets, simpelweg onverantwoord dat zijn ouders dit voor Brandon geregeld hadden. Ook al leek zijn broer er aardig tevreden mee te zijn. Wellicht was dat ook de reden dat Dacre er zo'n grote afstand van nam; hij hoefde zijn broer niet uit een situatie te redden, gezien hij zich er prima in leek te vinden. Bovendien kon Brandon zich prima redden in zijn eentje, zo was het altijd al gegaan. Dat hij dit oké vond, kon hij zich zelf amper voorstellen, maar opnieuw, ze verschilden van elkaar.
Reina draaide zich om, waarbij hun ogen elkaar kruisten. Zijn mondhoeken trokken nog verder omhoog bij het zien van die sprankelende glimlach op haar gezicht. Het was een pracht plaatje als je het hem vroeg. De kus die ze op zijn lippen drukte kon hij alleen maar waarderen. Hij keek er al lang naar uit, om eindelijk eens een keer met z'n tweetjes erop uit te gaan, naar een plek waar niemand hun kende. Ze hoefden zich geen zorgen te maken over wie hun samen zou zien, of hoe ze zich tegenover elkaar gedroegen. Ze konden doen en laten wat ze wilden, ze konden zich gedragen als een normaal koppel, iets waar Dacre zo nu en dan toch wel naar verlangde. Een grijns begon rond zijn lippen te dansen bij haar woorden en het voelen van haar handen die hun weg naar zijn riem vonden. Een tevreden zuchtje glipte tussen zijn lippen door. 'You're driving me nuts, you know that?' Grinnikte hij verslagen. Hij liet Reina met tegenzin los en wierp haar een knipoog toe. Dacre sloeg de achterklep dicht en liep om de auto heen. Hij opende glimlachend het portier voor Reina en bewoog zijn hand demonstrerend de auto in. 'We should get going.' 

Charlie
Een kasteel, het verbaasde haar niet dat de ouders van Brandon dit uit gezocht hadden. Dit huwelijk moest zo groot mogelijk worden en zowel Charlie's ouders als de Montgomery's dachten er zo over. De enige die dit totaal onnodig vond was Charlie zelf. Ze vond het zonde zelfs, dat er zoveel geld ging zitten in een huwelijk waar zij geen deel van uit wilde maken. Maar zelfs de bruid had het niet voor het zeggen bleek maar weer. Ze kon zich proberen te verzetten wat ze wilde, maar het zou niets opleveren. Haar ouders hadden haar zo ongelofelijk afhankelijk van hun gemaakt dat ze zich onmogelijk los kon maken van het stel. Ze probeerde zich al jaren van de twee personen los te maken en had wederom met de aankondiging van dit huwelijk geprobeerd hier een stop op te zetten, maar ze was machteloos. Zin had het dus niet meer om tegen te stribbelen, maar het zat simpelweg in haar aard. Het was niets voor haar om zich zomaar aan dingen over te geven als zij het ergens niet mee eens was. 
Ze waren de auto uitgestapt en liepen met z'n drieeën het kasteel binnen. Haar ouders waren overenthousiast en betrokken hun dochter met opzet niet in het gesprek, waarschijnlijk omdat ze wisten dat zij hun enthousiasme niet deelde. Aangekomen in de hal, verscheen de jongeman in haar gezichtsveld. Brandon. Het was bijna jammer dat hij het hart op een goede plek had zitten, anders had ze des te meer reden gehad om zich te verzetten tegen dit huwelijk, maar Brandon was werkelijk een schat van een vent. Althans, van alles wat ze tot nu toe gezien had. Ook was hij zeker niet verkeerd om naar te kijken, en dat was nog een enorm understatement. Aan hem lag het ook allemaal niet, hij was vast en zeker alles waar duizenden vrouwen naar zochten in een man en dit kon Charlie niet ontkennen. Het was gewoon het feit dat ze er niet van hield, of het eerder haatte als iemand haar een bepaalde richting in duwde, in dit geval dus haar ouders. Van haar ouders was ze in dit geval even verlost, gezien het echtpaar al voor hun uitliep. Dit liet haar alleen met Brandon, waar haar ogen dan ook naar af gingen. 'Sure,' antwoordde ze hem en kreeg het voor elkaar hier een glimlach aan toe te voegen. Hij had zo zijn charmes, dat moest ze hem zeker geven. Ze kon het dan ook niet helpen dat haar mondhoeken toch een stukje omhoog kropen bij het complimentje dat ze kreeg. Ze moest toegeven dat ze het niet gewend was, deze manier van omgang. Haar voorgaande relaties gingen er heel anders aan toe. Minder formeel, minder beleefd misschien ook wel. 'Thank you. You don't look so bad yourself.' Vertelde ze hem, met een speels glimlachje. Hierbij had ze grappend een keer haar blik over hem heen laten glijden. 'I thought you practically lived in a suit, but it seems like you've proven me wrong.' Zei ze plagend, overduidelijk duidend op het feit dat hij een keer niet opgehesen was in een zakelijk pak. 

Said that you're afraid of heights, but you were meant to light the sky.