Search for posts by Woonique

[O] Excuse me, have we met before?

Woonique & Spectrum c;

Dani Ahn, 21.

Re: [O] We live in the water, we love by the moon.

Nadat hij de sandaal naar haar gegooid had, zag hij hoe ze opkeek en haar hoofd naar de sandaal toe draaide. Waardoor haar haar over haar schouder viel en haar gezicht verhulde achter haar blonde lokken.. Ondanks dat wist hij toch hoe haar gezicht er uit zag. De lengte van haar wimpers, de vorming van haar neus en haar lippen. Kort vroeg hij zich af waarom hij haar gezicht zo goed voor zich kon zien, zijn conclusie was dat hij in die paar dagen al te veel tijd met haar door had gebracht. Toen ze haar gezicht naar hem toe draaide voelde hij zijn hart een slag overslaan, heel zachtjes. Het licht dat zich achter haar op het water weerspiegelde maakte dat er een prachtige gloed achter om haar heen kwam. Haar opmerking liet hem grinniken, en ze vond hem ondankbaar.
''Be glad I decided to give it back.'' Mompelde hij, maar het viel hem op dat ze hem niet afsnauwde. Het leek wel of ze probeerde om aardig te zijn. Zijn blik was nog steeds op haar gezicht gericht toen hij merkte dat haar eigen blik zakte, naar iets wat lager was dat zijn gezicht. Hij fronste zijn wenkbrauwen en probeerde te gokken waar ze naar keek. De hoogte lag rond zijn middel, gokte hij. Wat was er rond zijn middel dat haar interesse kon wekken? Het enige antwoord zorgde ervoor dat hij een wenkbrauw optrok van verbazing maar toen ze hem vroeg wat hij aan het doen was, herinnerde hij zich weer dat hij perkament in zijn hand had. ''This?'' Vroeg hij haar terwijl hij zijn hand wat optilde en naar de drie vellen keek. Hij was gewoon vergeten dat hij het perkament in zijn handen had, terwijl het maken van de map op het moment een prioriteit was. Op het moment dat hij zijn mond open wilde doen om antwoord te geven stond ze op, zijn blik was weer op haar gericht en haar blik op hem. Echter was er dit keer een soort van emotie in haar blik te zien. Wat hem deed verbazen. Hij wist niet dat ze enig emotie kende naast dat wat ze hem had laten zien. Boosheid was het enige wat hij van haar kende, naast haar oude ziel. Ze zou thuis vast alleen maar om gaan met ouderen. Naast die kleine verandering merkte hij ook verdere veranderingen op. Haar gezicht had meer kleur gekregen waardoor ze een warmere uitstraling had, en haar haar leek wel gemengd met gouddraad. Hij kon niets anders dan een paar seconden lang naar haar kijken. Haar schouders hadden dezelfde sproetjes als haar gezicht, het ontlokte hem een kleine glimlach. Echter toen ze zei dat ook zij perkament bij zich had, werd het gesprek ineens interessant. Hoeveel had ze mee? Was het genoeg om alles te maken wat hij wilde? Helaas kreeg hij het niet voor niets, ze wilde er wat voor terug. Hij kon haar iets van zijn troep aanbieden, al durfde hij te wedden dat ze daar geen interesse in had. Hij wist überhaupt niet waar ze interesse in had. Toch leek dit haar te triggeren, of ze deed gewoon alsof ze het interessant vond. De kleine glimlach die ze hem had geschonken was hem niet ontgaan. Was het gemeend? Tatsuo dacht na terwijl hij haar aankeek. Ondanks dat hij het haar wilde vertellen, leek het hem op een of andere manier leuker om het haar te laten zien.
''If you want to know what I am doing, you'll have to come with me. I will show you a treasure as price for your paper.'' Hij liet het aan haar over of ze hem zou volgen of niet. Iets in hem hoopte dat ze achter hem aan zou komen, maar een ander deel van hem zou het niet raar vinden als ze het niet deed. Onbewust deed hij een stap naar haar toe en bracht hij zijn hand naar haar haar. Hij draaide een lok om zijn vinger en glimlachte kort, zou ze weten hoe uniek haar haarkleur is als ze op de Noordpool woonde? Snel haalde hij zijn hand weg en draaide hij zich om. Hij moest eerst nog zijn spullen pakken voordat hij terug ging naar de lagune. Hij liep naar zijn hut, ging met twee treden tegelijk de trap op en pakte snel zijn spullen voordat hij weer naar beneden liep.
''If you don't want to get lost you have got to stay close.'' Zei hij grinnikend tegen haar voordat hij zich naar de bomen toe draaide en richting de lagune begon te lopen.

Re: [O] We live in the water, we love by the moon.

Het was hem goed bevallen bij de lagune, waardoor hij had besloten om daar een kamp op te slaan en vanaf dat punt het eiland beter te verkennen. Niemand die hem zou missen op het strand. Er gingen een paar dagen voorbij en Tatsuo was één keer terug gekeerd om meer perkament te halen. Haar was hij toen niet tegen gekomen, en achteraf was hij daar blij om. Hij had geen zin in haar gezeur over van alles en nog wat. Hij vond het veel beter in z'n eentje bij de lagune. Het was verleidelijk om daar een hut te bouwen en gewoon te wachten tot er ooit een boot van de waterstam zou komen, maar dat kon heel lang gaan duren. Hij was bedrijvig bezig geweest en had bijna het hele eiland in kaart kunnen brengen. En met bijna bedoelde hij dat zijn perkament weer op was, hij moest terug naar het strand om nieuwe te halen en daarmee zijn map verder af te maken. Als hij tenminste nog had liggen, anders zou het flink balen zijn. Hij had zijn spullen weer bij elkaar geraapt toen de zon hoog aan de hemel stond, en vertrok weer richting het strand. De route had hij onderhand enkele keren gelopen en hij kon bijna zonder op zijn map te kijken naar het strand lopen. Hij had in de afgelopen dagen her en der wat opgehangen als markering en tevens als herkenningspunt. Misschien dat hij, mits het perkament op was, een sterrenkaart ging maken. Zodat hij ook s 'nachts kon navigeren. Want in het donker leek alles op elkaar, maakt niet uit waar je bent. Een oerwoud, jungle, bos of tussen het sneeuw.. Op zijn gemak liep hij terug, manoeuvrerend tussen de bomen en het struikgewas. Af en toe bleef hij even stilstaan om naar een bepaald iets te kijken, maar nooit voor lang. Hij wist onderhand wat er te vinden was en wat waarschijnlijk eetbaar was. Er mochten dan wel geen bossen zijn bij de Noordpool maar hij had genoeg documenten gelezen en verhalen gehoord. Struiken of boven met half aangevreten vruchten en gebroken takjes waren zo goed als eetbaar. Onaangeraakte dingen moest je links laten liggen. Hij had de afgelopen dagen groot en deels op vruchten en water geleefd, niet de meest ideale maaltijd maar het voldeed en was daarnaast ook nog makkelijk om mee te nemen terwijl hij aan het verkennen was. Het brood dat hij een paar dagen geleden in zijn tas had gestopt was allang op en hij had er stiekem wel trek in. Weer eens wat anders dan vruchten en water. De tijd verstreek sneller dan gedacht, want voor Tatsuo er erg in had was hij bij de rand van het oerwoud, het aantal bomen werd minder en de zee, samen met dat verschroeiende witte tapijt, werd zichtbaar. Tatsuo stond kort stil en keek om zich heen. Alsof hij onbewust zocht naar iets, of iemand. Vervolgens gleed zijn blik naar het strand, hij was blij met zijn sandalen. Het zand zou zijn voetzolen dit keer niet verbranden. Hij liep naar zijn hut toe en sloot de deur achter zich zodra hij binnen was. Hij liet zijn zak met spullen op de grond zakken en zuchtte kort. Het was in ieder geval wat koeler in de hut dan buiten. Tatsuo haalde een hand door zijn haar heen voordat hij naar de hutkoffer toe liep waarin het perkament zat. Hij telde de vellen die hij nog over had, drie stuks in totaal. Hij zou het niet redden om de map af te maken, en vervolgens weer te schalen op één stuk perkament. Hij baalde ervan, zijn map kon hij dus niet afmaken en hij twijfelde of zij perkament mee had. Niet dat ze het hem zou geven als hij erom vroeg. Ze zou hem er vast iets voor laten doen, waar hij dus geen zin in had. Hij pakte de laatste vellen perkament uit de hutkoffer en sloot deze, net toen hij zich wou omdraaien en op wou staan viel zijn oog op een voorwerp dat niet tot hem toebehoorde. De sandaal die ze naar hem toe had gegooid een paar dagen geleden, waarna ze hem nog voor alles wat lelijk was had uitgemaakt. Hij pakte het sandaaltje vast en bestudeerde het kort, het viel hem op dat haar voeten aan de kleine kant waren. Het zorgde ervoor dat hij moest glimlachen. Het werd tijd om deze terug te geven. Met het perkament in zijn ene hand en de sandaal in de andere liep hij naar buiten, de rest van zijn spullen zou hij later weer halen. Eenmaal het trappetje af keek hij opnieuw om zich heen, dit keer echt opzoek. Het was echter niet lastig om haar te vinden, aangezien zij het enige levende wezen op het strand was. Hij liep op haar af, zonder al te weinig geluid te maken maar toch had hij het gevoel dat ze hem wel aan zou horen komen. Hij wachtte stiekem al op een opmerking van haar. Het sandaaltje dat hij in zijn hand had, wilde hij met alle liefde tegen haar achterhoofd gooien. Niet hard, zoals zij het tegen zijn hoofd gegooid had maar met een boogje waardoor het haar alleen aan zou tikken. Het zou de perfecte wraakactie zijn, maar hem waarschijnlijk weinig goed doen aangezien mevrouw licht ontvlambaar was. Ze zou beter bij de vuurnatie horen dan bij de waterstam, vond hij. Zonder er verder nog over na te denken gooide hij de slipper naar haar toe, maar mikte naast haar. Het schoeisel kwam met een plof in het zand terecht en stak met de hiel wat in het zand.
''Be glad I didn't aim for your head, although I'd love to do so.'' Zei hij tegen haar, afwachtend op haar reactie. Ze zou waarschijnlijk gaan zeuren dat hij dagen weg was geweest, lessen had gemist en nog veel meer.

Re: [O] We live in the water, we love by the moon.

De woorden die ze over het strand schreeuwde bereikte hem, en deden enigszins wat met hem. Hij had haar niet willen kleineren, alleen lang genoeg afgeleid willen hebben zodat hij rustig kon praten zonder gelijk een opmerking terug te krijgen. Een zucht rolde over zijn lippen. Echter was hij niet snel genoeg gaan lopen, want een voorwerp raakt met een zachte plof zijn achterhoofd, waardoor hij verbaasd om keek. Een schoen, echt waar? Tatsuo trok zijn wenkbrauw op en raapte de schoen op. Hoofdschuddend wilde hij verder lopen, maar ze liep al tierend in de richting van haar eigen cabin, waarna ze de deur hard dicht gooide. Hij keek verbaasd naar alles wat gebeurde. Zij vond hem kinderachtig, maar zelf kon ze er ook wat van. Ze gedroeg zich als de eerste en beste jaloerse puber. Hierdoor vroeg hij zich af of ze wel omging met mensen van haar leeftijd, of ze überhaupt met mensen om ging. Opnieuw zuchtte Tatsuo voordat hij ging lopen, de slipper besloot hij te houden. Misschien dat hij hem later wel terug zou geven. Ooit een keer. Eenmaal binnen gooide hij de slipper in een hoekje, waarna hij spullen bij elkaar begon te rapen die van pas zouden komen tijdens zijn verkenningstocht. Een leeg stuk perkament, houtskool om mee te schrijven, zijn half afgemaakte speer en nog wat ander prul. Aangezien niemand het nodig had gevonden om ook zijn kompas in te pakken, moest hij het op de ouderwetse manier doen. Misschien was hij dan lang genoeg weg voor mevrouw Sifu om af te koelen van haar teenage tantrum. Alles wat hij nodig had stopte Tatsuo in een tas, inclusief een grote flacon gevuld met drinkwater en wat eten, mocht hij de avond ergens anders door moeten brengen. Een blik naar buiten vertelde hem dat de zon bijna helemaal op was, wat hem een uur of vier moest geven voor het eiland op z'n heetst was. Tijd om te vertrekken dus. Tatsuo slingerde de tas over zijn schouder, en liep zijn hut uit. De zonnestralen die op zijn huid terecht kwamen, voelde nog aangenaam, waardoor Tatsuo het niet kon laten om even te glimlachen en zijn ogen te sluiten. Hij stelde zich voor dat hij thuis was, ergens tussen sneeuw en ijs samen met zijn buffelyak, opzoek naar een stuk wat ze nog niet gevonden hadden. Zijn herinnering was zo sterk, dat hij bijna de ijskoude wind kon voelen. Bijna. Zuchtend opende Tatsuo zijn ogen, waar de herinnering plaats had gemaakt voor realiteit. Sneeuw en ijs voor zand en zee. Als hij nou een manier kon vinden om zo snel mogelijk van dit eiland af te komen zonder toe te geven, zou dat perfect zijn. Hij draaide zij rug naar de zee toe en liep het oerwoud in. Al snel torende de bomen boven hem uit en was het zonlicht minder sterk, maar dat maakte het nog niet aangenamer. Het was dan wel minder warm dan op het strand, het voelde alsnog benauwd aan. Tatsuo had voordat hij vertrok een raster gemaakt op zijn stuk perkament en elke lijn was ongeveer 100 meter, wat betekende dat Tatsuo 100 stappen telde en daarna opzoek ging naar iets wat hij als herkenningspunt aan kon geven. Zo liep hij een tijd rechtdoor, waarna hij besloot op eens naar links te gaan. Na wat aanvoelde als een paar uur stopte Tatsuo om zijn map iets nauwkeuriger te maken. Zijn geheugen was altijd goed geweest als het ging om navigeren en zijn omgeving in zich op te nemen, wat wel verdomd handig was als je in op een plek leefde waar het bijna elke dag sneeuwde. Hij zou waarschijnlijk meer perkament nodig hebben om zijn kaart af te maken, en misschien was het wel verstandig om een keer een paar dagen uit te rekken om langs het strand te lopen, om erachter te komen hoe groot het eiland was, dan zou hij vanaf dan het eiland in kunnen met de informatie die hij al had en nog kon vergaren. Er kwam een kleine glimlach op zijn gezicht terwijl hij dacht aan alles wat hij nog kon gaan doen, het was veel aantrekkelijker dan aan de kust gaan zitten mediteren. Na nog een slok water te hebben genomen vervolgde Tatsuo zijn weg, hij bleef rechtdoor lopen en merkte dat de lucht steeds vochtiger werd maar niet warmer. Wat betekende dat er een waterbron dichtbij was, een waterbron die hen zou kunnen voorzien van schoon drinkwater en daarnaast ook nog voedsel. Uit enthousiasme liep Tatsuo wat sneller door, hij hoorde het al voordat hij het zag. Een kleine lagune met een waterval. Trots grijnsde hij terwijl hij naar zijn vondst keek, dit was een veel mooiere plek dan aan het strand. Misschien zou hij hier wel zijn eigen hut bouwen, eentje waar mevrouw Sifu niets van af wist. Dan zou ze hem ook niet meer in zijn bed kunnen verzuipen. Tatsuo nam de tijd om deze plek op zijn kaart te zetten. Hij tekende de lagune een beetje na, voegde een waterval toe en keek toen naar het perkament. Hij had al ongeveer de helft van het perkament gebruikt, wat betekende dat hij binnenkort terug zou moeten om een nieuw stuk te halen, als het dan al niet te donker werd. Tatsuo tuurde naar boven, waar de zon boven aan de hemel stond. Het was dus rond de middag, wat betekende dat Tatsuo langer bezig was dan hij gedacht had. Een zucht verliet zijn mond, waarna hij het perkament en de houtskool in zijn tas stopte. De lagune lonkte hem, waardoor er een speelse glimlach op zijn gezicht kwam. Een kleine duik kon geen kwaad, er was toch niemand behalve hem. Tatsuo liet zijn rugzak met een plof op de grond vallen en trok daarna zijn broek uit. Waarom de broek aanhouden als hij toch alleen was? Een shirt had hij niet aan, aangezien die toch alleen maar aan zijn lijf zou gaan plakken van het zweet. Rustig liep Tatsuo de lagune in, waarvan het water verassend koel aanvoelde. Een tevreden geluidje verliet zijn keel waarna hij begon te zwemmen zodra het water diep genoeg was.

Re: [O] We live in the water, we love by the moon.

Hij grinnikte zacht, terwijl hij zag hoe de frustratie langzamerhand weer opbouwde bij haar. Tatsuo deed het opspatten niet persé om haar te pesten, maar eerder als een soort wraak. Zij stoorde hem, hij stoorde haar. Oog voor een oog, tand voor een tand. Op het moment dat haar ogen open gingen, keek hij haar met een schaapachtige grijns aan. Als blikken konden doden was hij er waarschijnlijk geweest, en misschien had hij dat wel niet zo erg gevonden. Dan kon hij in ieder geval van dit verdomde eiland af. Hij volgde haar beweging met zijn ogen, hoe ze haar handen van elkaar los maakte en deze op haar schoot liet rusten. Haar woorden zette hem kort aan het denken. Hij had wel degelijk respect voor mensen, maar respect moest je verdienen. Met alleen een titel dwong je bij hem geen respect af, met acties wel. Een kort lachje verliet zijn mond toen ze zei dat hij haar met rust moest laten. Zij had hem naar het strand gesleept tegen zijn wil en toch was hij weer degene die de ander met rust moest laten. Misschien moest hij haar argumenten een keer tegen haar gaan gebruiken, als hem dat wat meer slaap opleverde en geen doorweekt bed. Tatsuo zuchtte diep en ging rechtop zitten, met zij handen geplaatst op zijn knieën.
''First of all, I do have respect but only for the people who earned it with actions, not with a title. What have you done towards me what would earn my respect? Freeze me? Drown me? Respect is a mutual thing and since you don't respect me or my sleep, why should I respect you then?'' Hij keek haar recht aan voordat hij opstond en een paar passen naar haar toe liep. Hij snapte gewoon niet hoe iemand die nog zo jong was, zo oud van binnen kon zijn. Wat zou er gebeurd zijn waardoor ze zo was. Het scheelde niet veel of hij wilde haar verdorven noemen, had ze eigenlijk wel plezier in haar leven? Zover hij gezien had was er niets spontaans aan haar, alleen maar regeltjes en blah blah blah. ''Second of all, you dragged me here and now I have to leave you? That's twisted ain't it? You could have guessed that your student will not do what you asked from him after you brutally woke him. Would you like that? Almost being drowned while you're half asleep? What would you have done if I really choked? You'd have to explain to my family how I had died and that it was entirely your fault.'' Terwijl hij rustig naar haar toe gelopen was bleef hij haar aankijken. Hij stond nu voor haar en hurkte zodat hij op ongeveer dezelfde hoogte zat, waarna hij haar gezicht kort bestudeerde. Het voelde alsof hij met vuur aan het spelen was. Één verkeerde opmerking of beweging en hij zat weer uren vast in een brok ijs. Zoveel zin had hij daar niet in, eens was meer dan genoeg.
''If I were to play with myself, I'd go out riding or explore instead of sitting at the shore. Do you even have the slightest idea what the island looks like? Or what is hidden in the trees? Adventure is a way of making fun and since all you want to do is sit here by the ocean waiting to be a wrinkled plum I think you're rather missing out on fun.'' Hij haalde zijn schouders op en keek haar nog kort aan voordat hij een misschien wel geweldig idee kreeg. Het kon waarschijnlijk alleen maar verkeerd uitpakken, maar het was een poging waard. Ware het alleen maar om haar wat minder stijf te krijgen.
''Look around you, there is so much to see, so much unknown that could be even greater than you might imagine. What if you find people here? A tribe of fire nation people living in peace, not knowing about all the foul the fire nation have done.'' Met zijn armen wijd hoopte hij haar horizon te verbreden, of in ieder geval dat ze opzij ging kijken. Zelfs als ze dat niet ging doen en hem aan bleef kijken alsof hij zojuist een gestoorde filosoof was, was hij niet van plan om weg te gaan zonder wat terug te doen. Hij handelde snel, in de hoop dat ze weinig terug kon doen. Tatsuo greep haar polsen vast, trok die wat omhoog en duwde daarna haar naar beneden waardoor ze met haar rug op de zeebodem lag. Tatsuo ging boven haar hangen en zette genoeg kracht zodat ze niet los kon komen. Tenzij ze hem natuurlijk een knie in zijn kruis gaf, dan was hij de lul. Hij zou dus snel moeten handelen en daarna wegwezen. Wat zij niet zou doen, ging hij dan wel doen; kijken wat deze helse kookpot te bieden had. Hij keek haar in haar ogen aan en was voor een paar seconden stil, deels omdat hij verbaasd was dat ze nog niets gedaan had. De zon die langzaam opkwam scheen in zijn gezicht, maar lichtte die van haar ook op. Haar ogen kwamen prachtig uit door het licht en even voelde Tatsuo zijn hart een slag overslaan.
''You have got to loosen up. '' Zei hij zachtjes voordat hij zich van haar af drukte en weg liep. Hij zou zijn spullen bij elkaar gaan rapen en dan op onderzoek uit gaan, misschien kon hij zelfs een map maken en dan daarop aankruisen waar de belangrijke plekjes waren.

Re: [O] We live in the water, we love by the moon.

Terwijl hij haar zo zat, half in het water en in de volle wind besefte hij nogmaals dat het gewoon een beter idee was geweest om weg te lopen en in haar bed te gaan slapen. Al had ze er waarschijnlijk weinig problemen mee om hem ook in haar bed te verzuipen. Hij zuchtte terwijl hij om zich heen keek, totaal niet geconcentreerd op wat zij wilde dat hij deed. Ze voelde zich waarschijnlijk al goed genoeg om het feit dat hij was gaan zitten, al deed hij dat alleen maar om van haar gezeur af te zijn. Terwijl hij wat om zich heen keek voelde hij haar blik op zich, echter koos hij ervoor om haar te negeren. Niet dat er veel te zien was behalve zee, zand en nog meer zand. Ondanks dat hij ervoor koos om haar te negeren, kon de opmerking die op zijn tong danste het niet laten om te ontsnappen.
''Like what you see?'' Een simpele vraag, maar je kon die vraag op zoveel manieren stellen. Een korte grijns verscheen op zijn gezicht voordat hij besloot om zijn houding op te geven. Hij liet zijn handen los en plaatste deze achter zich, zodat hij op zijn armen leunde en hierdoor wat naar achteren zat. Een plotselinge verandering in temperatuur liet hem fronsen maar al snel trok hij zijn gezicht weer in plooi, ze was vast en zeker met hem aan het sollen.
Terwijl ze weer begon te praten, besloot Tatsuo dat het nog iets te interessant was om rond te kijken naar al het zand dat zich om hem spreidde. Zijn benen begonnen langzamerhand ook lichtelijk te verkrampen, dus besloot hij deze te strekken, waardoor ze in het water terecht kwamen. Zij zou waarschijnlijk niet al te blij zijn dat hij dit deed, maar het kon hem zijn reet roesten. Haar woorden gingen het ene oor in en het andere oor weer uit. Voelen, het enige wat hij voelde was het brandende verlangen naar zijn bed, het verlangen om materiaal te hebben waarmee hij wapens kon maken en het allergrootste verlangen was naar kou, sneeuw en ijs. Terwijl ze doorpraatte over van alles en nog wat verplaatste hij zijn blik naar zijn voeten, die hij heen en weer bewoog in het water dat tegen hem aanspoelde. Enkele spatjes water kwamen tegen zijn borst aan zodra het water tegen zijn voeten aan klotste, wat hem een ideetje gaf. Kort keek Tatsuo weer naar haar, niet omdat hij geïnteresseerd was in wat ze zei maar om te kijken hoever ze eigenlijk van hem af zat. Niet al te ver, maar hij was nog niet zeker of de spetters van water haar zouden bereiken als hij goed genoeg zijn best deed. Hij besloot het uit te proberen door zijn voet op te tillen en deze vervolgens als dood gewicht weer in het water te laten vallen. Tot zijn genoegen kwam het water dicht bij genoeg om op een gegeven moment irritant te worden. Perfect! Ondertussen was zij begonnen met het praten over chakra's, als hij gezwets over chakra's en dergelijke interessant had gevonden dat hij wel aan zijn oma gevraagd om uitleg. Hij snapte er niet veel van, aangezien ze ook niet altijd toepasselijk waren tijdens een gevecht. Toch stonden ze wel in verband met sommige punten van het menselijk lichaam die zeer kwetsbaar waren. Raak een mens op de juiste plek met genoeg kracht en je kon deze persoon uitschakelen zonder al te veel moeite te doen. Geen afgeknepen luchtwegen of wat dan ook. Haar verhaaltje eindigde met de vermelding dat hij moest proberen te gaan mediteren, hij dacht er kort over na terwijl hij weer met zijn voet wat water op deed spatten. Als hij haar zover zou krijgen om hetzelfde te doen zou hij in de perfecte positie hebben om nat te spatteren. Hij gaf haar geen antwoord, maar sloot wel zijn ogen in de hoop dat ze erin zou trappen. Terwijl hij zijn ogen dicht had telde hij rustig tot zestig. Hij zou een minuut voorbij laten gaan voordat hij zijn ogen weer zou openen en het gespat zou beginnen. Elf, twaalf, dertien... Kort zuchtte hij, ondanks dat hij begon te beseffen dat een minuut tellen lang zou gaan duren dwong hij zichzelf om zijn ogen gesloten te houden en rustig door te tellen, anders zou zijn plan in duigen vallen. Tweeëntwintig, drieëntwintig, vierentwintig.. Duurde dit altijd zo lang? Sinds wanneer was hij zo ongeduldig? Tijdens het jagen had Tatsuo altijd alle geduld van de wereld, dan kon hij zo minuten stil zitten in de kou waren het alleen maar om zijn prooi om de tuin te leiden door het te laten geloven dat hij er niet was, tot het te laat was. Zesenveertig, zevenenveertig, achtenveertig.. Bijna, nog eventjes.. De laatste tien seconden telde hij af voordat hij zijn ogen voorzichtig opende en tot zijn grote genoegen zat hij te mediteren. Er kwam een grote grijns op zijn gezicht terwijl hij haar zag zitten. Een ondeugende jongensgrijns. Met zijn voet begon hij het water naar haar toe te spatteren, steeds harder zodat de druppels ook in haar gezicht zouden komen. Hij moest zijn best doen om niet te gaan grinniken maar merkte dat haar gezicht vertrok zodra een druppel in haar gezicht belandde. Ze deed zo haar best om geconcentreerd te blijven terwijl Tatsuo maar door ging. Terwijl hij bezig was met haar tergen kon hij het niet laten om haar te bekijken. De kledij die ze aanhad leek op dat van een waterstam, echter was het veel te schaars aan bont om je echt warm te kunnen houden tussen al dat sneeuw en ijs. Huid dat normaal verstopt zat onder lagen van kleding was zichtbaar en hij deed geen moeite om er niet naar te kijken. Ondanks dat haar persoonlijkheid hetzelfde was als de gemiddelde bejaarde, was haar lichaam dat totaal niet. Ze was slank en klein van postuur maar had toch de vormen waar hij persoonlijk van hield. Een vrouw zonder rondingen was een stok, gemeen maar waar. Opnieuw spatte hij water naar haar, echter dacht hij te zien dat ze een van haar ogen een stukje open deed. Tatsuo grijnsde en beet daarna op zijn onderlip terwijl hij haar met een zo onschuldig mogelijke blik aankeek, mocht ze wel naar hem kijken.

Re: [O] We live in the water, we love by the moon.

Hij rolde met zijn ogen, ze was precies hetzelfde als alle andere sifu's. Oud van geest en een zeur. Hier had hij geen zin in, niet op dit uur van de dag. Ze zag al blij zijn dat hij alsnog maar zijn bed uit gekomen is. Kort dacht hij eraan om haar bed ook zeiknat te maken, maar zij kon het water er zo weer uit sturen dus dat was verspilde moeite. Hij kon haar altijd nog op andere manieren terug pakken. Bij het natte deel zand blijft hij staan, terwijl zij in het water staat met haar rug naar hem toe. Tatsuo vouwde zijn armen over elkaar terwijl hij naar haar rug keek. Haar woorden gingen het ene oor in, en het andere weer uit maar hij kon het niet laten om erop te reageren.
''Oh please, I am past the rebelling teenager stage. Now I am an adult who is forced to do something against his will. I never asked to be helped. Help was forced upon me. I'd love to leave, but do you see a boat here? No? Neither do I. If it were me, I'd be at the palace doing the stuff I have been doing for the past years. Develop skills which are actually useful. Besides, you don't get to decide whether my words carry worth or not. '' Ondanks dat hij haar irritant begon te vinden, met der wijze geode vond hij het uitermate grappig dat ze zijn houding kopieerde. Bij haar zag het er kinderlijk uit, misschien kwam dat omdat ze klein van stuk was. Haar uitdagende blik nodigde hem uit, maar hij gunde haar het plezier niet meer. Tatsuo schudde zijn hoofd en liet zijn armen hangen, waarna hij nogmaals met zijn ogen rolde toen zij zich voordeed als een of ander zwierig ding dat bezig was met zwierige dingen. Het zag er niet uit, ze hoefde dus niet te verwachten dat hij haar na ging doen. Hij zag hoe ze hem wenkte, waarna ze in de zee ging zitten. Eh, nee. Hij mocht dan kletsnat zijn, hij voelde er niets voor om in de zee te gaan zitten en een zeiknatte kont te krijgen. Laat staan al dat zand dat in zijn broek zal komen en gaan schuren. Verschrikkelijk. Blijkbaar verwachtte ze toch dat hij ging zitten, maar Tatsuo besloot eerst te kijken wat ze ging doen voordat hij ging besluiten of ook hij in het wat er ging zitten. Terwijl zij haar benen over elkaar opvouwt en datzelfde met haar handen doet, kan hij niets anders doen dan zich afvragen waar hij dit eerder had gezien. Niet veel later schoot het hem te binnen, hij had zijn oma vroeger ook zo zien zitten. Als ze met de geesten aan het kletsen was, geloofde hij. Terwijl hij nadacht over hoe hij eigenlijk snakte naar een van zijn oma's pasteitjes begon zij weer te praten. Eindelijk een soort van uitleg, met nadruk op een soort van. Hij verplaatst zijn blik van haar naar de maan. Eerlijk gezegd voelde hij niets van die maan, alleen een lichtelijke afkeer aangezien het de schuld van de maan is dat hij zo vroeg zijn bed uit moest én zeiknat gemaakt was. Hij tilde zijn wenkbrauw op terwijl hij naar haar luisterde, voor de eerste keer. Het was een heleboel blabla waar hij niets van snapte. Hij wist wel iets ervan, aangezien zijn hele familie uit waterstuurders bestond en hij als kleine jongen wel eens naar de training van zijn broers had gekeken. Volgens hem had zijn moeder hem ooit verteld dat hij alle houdingen een keer na ging doen en dat hij met het meest serieuze gezicht ooit daar had gestaan, hij kon het zich zelf niet meer herinneren. Hij keek weer naar haar, door het maanlicht en het water om haar heen had zag ze anders uit. Bijna als een soort van watergeest, zo een die hij als schildering in het paleis wel eens had gezien. Hij wist dat ze weer zou gaan zeuren als hij niet mee zou werken, maar hij dat geen zin om uren in de zee te zitten, dat was gewoon smeken om ziek worden. In plaat daarvan ging hij aan de waterkant zitten, ver genoeg om niet doorweekt te raken, dichtbij genoeg om af en toe door een golf geraakt te worden. De lotushouding lukte hem zonder enig probleem, echter moest hij wel een paar keer met zijn vingers oefenen voor hij ook die houding gekopieerd had. Ze moest hier maar genoegen mee nemen.
''Okay what now?'' Vroeg hij haar terwijl hij kort aan zijn kin krabde voordat hij zijn handen weer deed zoals het hare. Het water voelde koud aan op zijn voeten, waardoor hij rilde. Het feit dat zijn broek nog steeds zeiknat was hielp ook niet mee. Als hij ziek werd zou haar haar de schuld geven en eisen dat ze medicijn zou gaan halen, of maken het maakte hem weinig uit. Als ze er maar verantwoordelijkheid voor nam .
''The quicker we finish this the quicker I can go back to my bed and go back to sleep before it become a hellhole again.'' Mompelde hij nog zachtjes terwijl hij wachtte op haar volgende instructies zodat hij weer kon overwegen of hij het ging doen of niet.

Re: [O] We live in the water, we love by the moon.

Ze had de hint dus niet begrepen. Net toen hij dacht dat hij weer in slaap viel werd hij uit die roes gerukt. Zijn ogen vlogen open, maar hij bleef echter wel liggen. Een diepe zucht verliet zijn mond terwijl hij zijn ogen weer sloot. Mokkend verwenste hij haar van alles toe. Tatsuo was er zo goed als zeker van dat ze zijn deur eruit had gestuurd en dat zijn hutkoffer nu ergens in een hoekje lag. Totaal geen respect voor andermans bezit, schandalig. Hij hoort hoe haar voetstappen steeds dichterbij komen, en snel denkt hij na over zijn opties. Achter de deur staan en haar verrassen was één van die opties, maar er kon veel mis gaan. Ondanks dat hij veel sterker was dan zij, speelde mevrouw Sifu vals met haar water. Blijven liggen en doen alsof hij sliep was zijn tweede optie, ze zou een geweten kunnen krijgen en hem laten liggen. De derde optie was vluchten door het raam, maar dat was geen tijd meer voor. Hij hoorde haar zijn kamer in stappen, optie twee was zijn beste optie. Zijn ademhaling liet hij zo langzaam mogelijk gaan, waardoor het leek alsof hij sliep. Wat hem raar leek aangezien zijn deur er met een klap open gegaan was. Van binnen hoopte hij dat zij niet zo dacht als hij. Toen er een paar seconden lang niets gebeurde kreeg hij bijna hoop, maar die hoop werd al verbrijzeld door een gigantische lading water voordat hij die gedachte af had kunnen maken. Het water voelde aan als een klap in zijn gezicht. Het allerergste was dat hij net wou inademen toen het water hem raakte, waardoor dit niet ging. Happend naar adem schoot hij omhoog, te samen met gehoest. Alles om maar wat lucht in zijn longen te krijgen. Zodra dat gelukt was merkte hij pas op dan hij en zijn bed helemaal doorweekt waren. Hij wierp haar een blik, eentje waarvan ze zeiden dat die konden doden. Het leek erop dat iemand buffelstront in haar oren had. Hij luisterde naar haar gepraat en rolde met zijn ogen voordat hij met zijn hand door zijn natte haar ging.
''I don't give a damn about the moonlight, moonlight means you should be asleep. Not being bossed around by a little girl.'' Dit was slecht voor zijn humeur, opzich kon Tatsuo wel vroeg opstaan als hij er maar zelf mee instemde. De reden waarvoor hij vroeg zijn bed uit moest was belachelijk. Maanlicht, het kon hem gestolen worden. Hij wist natuurlijk wel hoe de maan een waterstuurder beïnvloedde, maar dat betekende niet dat hij het nodig vond om zelf te gebruiken. Aangezien hij niet van plan was om echt als een brave student te gaan leren. Hij kon veel nuttigere dingen doen met zijn leven.
''The only pathetic one is you, hiding behind your water. Without it you would be a defenseless little girl, ain't I right? You rely too much on that, one day it could be taken from you and then what? It's doesn't look like you have any skills other than your bending. Please, if I underestimated you I would have hid myself or build a fortress.'' Ze kon het hem niet kwalijk nemen dat hij kattig deed tegen haar. Zij had hem immers ten eerste zeer vroeg wakker gemaakt en vervolgens bijna verzopen in zijn eigen bed. Hij had alle recht om chagrijnig te zijn. Tot zijn ergernis liet ze het water nogmaals op hem vallen. Niet dat het heel veel uit maakte, aangezien hij toch nog steeds doorweekt was. Heks, dacht hij kort voordat hij zijn doorweekte deken van hem af smeet en zijn bed uit stapte, achter haar aan. Ze zou hem nooit met rust laten dus had hij weinig keus. Zonder zich te fatsoeneren of droge kleding aan te trekken sjokte hij achter haar aan, het strand op. De maan was tot zijn voldoening al aan het zakken.
''Well what do you want me to do, oh wise Sifu?'' Vroeg hij met een overdreven toon terwijl hij zijn armen over elkaar heen sloeg. Dag één was zojuist van start gegaan.

Re: [O] We live in the water, we love by the moon.

Tot zijn grote spijt had hij geen touw. Hij had er lichtelijk om gevloekt en zich er daarna bij neer gelegd. Er zat niets anders op dan dat hij het zelf moest gaan maken. Voortaan liet hij niemand meer zijn koffers inpakken, ze vergaten alle nuttige dingen. Met een zucht keek Tatsuo naar buiten, waar de zon langzaam onder ging. De jongeman liep naar het raam toe en leunde met zijn armen op de rand, terwijl hij de tijd probeerde te bepalen. Hij kon wel klokkijken, maar de tijd aflezen van de zon, sterren en maan was een stuk leuker. Het kon niet veel later zijn dan een uur of acht, wat Tatsuo liet fronzen. Normaal gesproken had hij allang zijn avondmaal gehad, terwijl hij sinds hij op het eiland kwam totaal geen hongergevoel had. Iet wat verward krabde hij zijn achterhoofd. Misschien kwam het door de warmte, of door het feit dat hij totaal geen energie had verbrand. Tatsuo begon erover na te denken, zijn eetpatroon was veranderd sinds ze in warmere waters waren gaan varen. Het lag dus overduidelijk aan de warmte. Een zucht verliet zijn mond, waarna hij zich van het raam wegsleepte. De zon was onderhand onder gegaan, waardoor de duisternis het overnam en de hemel bezaaid was met miljoenen fonkelende sterren. Om ervoor te zorgen dat er toch iets in zijn maag terecht zou komen nam Tatsuo genoegen met een vrucht, die at hij op zijn bed op. Naast hem op het bed lag zijn onafgemaakte boog. Hij baalde als een stekker dat hij geen touw had. Improvisatie zou alles van hem gaan vergen om de boog af te maken. Misschien was het beter om een speer te maken, hij had immers al een scherpe steen die als punt kon functioneren. Echter, ook daar had hij touw voor nodig. Verdomme. Het enige, echt het enige, waar hij op het moment aan kon denken wat hij wel kon maken was een verdomd simpele speer van enkel hout. Een geërgerde zucht verliet zijn mond. Was het dan ook in niemand hoofd opgekomen dat het misschien verrekte handig zou zijn geweest als ze hem iets van wapens of basis benodigdheden voor survival mee zouden geven? Ze dachten zeker dat hij hier op zijn luie kont ging zitten, leren watersturen en binnen een paar weken terug zou zijn. Echt niet. Tatsuo vond dat hij goed genoeg man was zonder dat watersturen. Dit was een verspilling van zijn tijd. Hij bleef in zijn gedachtegang, totdat hij zijn ogen zwaarder voelde worden en uiteindelijk in slaap viel.
Hij lag heerlijk, ondanks dat het zo warm was. Het voelde echter wel aan alsof hij lekker onder zijn wollen dekens lag, zoals thuis. Tatsuo had zich in zijn slaap opgekruld en onder zijn deken gewerkt, waardoor hij er een beetje als een fetus bij lag. Echter werd zijn heerlijke slaap ruw verstoord. Bonk, bonk, bonk. Met nog dichtgeknepen ogen tilde hij zijn hoofd op, half slapend. Het duurde een paar seconden voordat hij door had wat het geluid was, want een stem van buiten klonk zeer helder voor welke tijd het ook was. Training? Welke training? Tatsuo ging rechtop zitten, ogen klein en vol slaap terwijl hij zuur naar zijn deur gluurde. Haar subtiele dreiging van over vijf minuten beginnen negeerde hij volkomen. Hoe vroeg was het wel niet? Had dat mens last van slapeloosheid? Hij vloekte kort, waarna Tatsuo opstond uit zijn bed en naar de deur toe liep. Zodra hij de deur opende zag hij haar al staan. Ondanks dat hij nog slaperige ogen had merkte hij op dat de zon nog niet op was, maar hij kon niet ontkennen dat het maanlicht haar gezicht prachtig deed uitkomen. Maar dat liet niet koud dat ze hem wakker had gemaakt voor iets waar hij nog totaal geen zin in had. Tatsuo stapte naar buiten, zich ook niet bepaald bewust van hoe hij erbij liep. Verfrommelde kniebroek, een ontblote borst, kleine slaperige oogjes en een coupé bedhair. Hij ging naar het meisje staan, Yuki dat haar naam was geloofde hij, en tilde haar in zijn armen op. Rap liep hij de trap af en stopte zodra zijn voeten op het koude zand stonden. Er liep een rilling door hem heen, die hij stiekem best prettig vond. Hij miste de kou. Het meisje in zijn armen liet hij los, waardoor ze als lood naar beneden viel, met haar kont op het zand.
''Come back in a few hours and try again.'' Mompelde hij tegen haar voordat Tatsuo zich omdraaide en terug naar zijn hut liep. Eenmaal binnen barricadeerde hij zijn deur met zijn grootste hutkoffer, die hij de avond ervoor nog gevuld had met alles wat 'wat moet ik hier mee?' gelabeld was. Hij knikte tevreden en draaide zich om, op naar bed. Met een tevreden kreun liet hij zich op zijn bed vallen, kroop onder het laken en ging op zijn zij liggen, met zijn rug naar het raam toe. Hij wilde nog een paar uur slapen, in ieder geval tot de zon op was en niet eerder. Stiekem hoopte hij dat zij de hint ook had begrepen, maar hij moest er eerst voor gaan zorgen dat hij ongeschonden de dag door zou komen met haar. Als ze hem al bevroor in een brok met ijs als hij een paar opmerkingen maakte, wilde hij niet weten wat ze hem aan zou doen aangezien hij haar gewoon had laten vallen. Tatsuo besloot er niet al te veel over na te gaan denken. Voor hetzelfde geld besloot ze naar huis te gaan en werd dit hele gedoe afgeblazen. Best case scenario. Hij zuchtte tevreden, sloot zijn ogen en viel opnieuw weg in zijn slaap.

Re: [O] We live in the water, we love by the moon.

Ondanks dat hij uit de hut was, hoorde hij achter zich een lach. Een kristalheldere lach die klonk als muziek. Tatsuo keek nog even om naar de gesloten deur voordat hij zijn hutkoffer daadwerkelijk oppakte en naar de andere cabin liep. Het duurde maar een paar minuten voordat hij alle vijf de hutkoffers voor de deur had opgestapeld. Tijd om maar eens naar binnen te gaan, bedacht hij zich terwijl hij de deur een zacht duwtje gaf. Hij kon zich niet meer herinneren of hij eerder de dag in deze hut had gestaan of in de ander maar deze zag er hetzelfde uit. Perfect. Tatsuo knikte tevreden en sleepte zijn koffers naar binnen. Ondanks dat hij een soort van adel was had hij het paleis nooit echt nodig gevonden. Klein maar fijn werkte ook prima voor hem, minder om schoon te maken. Schoonmaken was niet echt iets wat Tatsuo graag deed, want waarom schoonmaken als je ook iets nuttigs kan doen? Trainen of jagen of een ritje maken op je buffel yak. Hij kon zo nog tien andere dingen opnoemen die hij nuttiger vond dan schoonmaken, maar hij moest eerst achter komen wat er in de naam van de Avatar allemaal in de koffers zat. De ene diepe zucht na de andere diepe zucht verliet zijn mond toen hij de hutkoffers opende. ''Note to myself, never let anyone pack your backs anymore.'' Mompelde hij nadat hij alles wat onnodig was in een hoek gesmeten had. Officiële kledij, een bonten kleed, zijn kroon.. Wat moest hij daarmee terwijl hij hier zat? Zonder zich ook maar druk te maken over deuken of eventueel verloren onderdelen smeet Tatsuo de zilveren kroon uit het zicht. Stom ding.
Nadat hij zijn spullen had verdeeld onder de categorieën 'nuttig' en 'wat moet ik hier nou weer mee?' besloot hij dat het tijd was om daadwerkelijk iets te gaan doen. Het eiland verkennen bijvoorbeeld. Tatsuo greep een paar leren slippers van de stapel 'nuttig', trok die aan en verliet zijn hut om samen met zijn kapmes op avontuur te gaan. Hij wierp een snelle blik op de zee, en merkte dat zij in het water was, iets te doen.. Tatsuo haalde zijn schouders op en richtte zich op de jungle. Hij had nog nooit een jungle gezien, laat staan bomen en gras zoals deze maar dat maakte het alleen maar leuker. Hij ging onbekend terrein verkennen, nieuwe dingen leren die hem interesseerde. Met een brede grijns stapte Tatsuo de jungle in. Al na een paar stappen liet hij zijn hand over een boom glijden. Misschien kon hij van dit houd wapens maken, een speer of een boog met pijlen. Met die wapens kon hij gaan jagen, ware het voor vlees of vruchten. Hij vroeg zich af wat voor etenswaren hier groeide. Als een klein kind in een snoepwinkel liep hij glunderend rond. Het was een stuk koeler tussen de bomen, die met hun bladeren de zon en hitte tegen hielden. Stiekem vroeg hij zich af of hij hier een eigen hut kon gaan bouwen, als hij een iglo kon bouwen met zijn blote handen moest een hut van hout en bladeren hem ook lukken. Nadat hij een paar minuten rond had gelopen kwam Tatsuo tot stilstand bij een boom die veel leek op de boom die hij eerder had aangeraakt. Hij zocht naar de juiste tak en toen hij die vond pakte Tatsuo zijn kapmes en begon in te hakken op de aanhechting naar de stam van de boom. Binnen enkele slagen had hij de tak los. Nadat hij zijn kapmes terug had gedaan in zijn huls, pakte Tatsuo beide uiteinde van de tak van boog deze lichtelijk. Het hout voelde soepel en elastisch aan, perfect voor het maken van een boog. Grijnzend keek Tatsuo om zich heen, opzoek naar een scherpe steen waarmee hij de tak mee kon bewerken.
Hij was zo bedrijvig bezig met zijn kleine project dat Tatsuo de tijd uit het oog verloor. Toen hij klaar was met het vormen en glad maken van zijn boog, kwam hij erachter dat hij geen touw had om de boog mee te spannen. Het was ook niet zijn plan geweest om gelijk wapens te maken. Tatsuo pruilde lichtjes en besloot dat hij misschien in zijn hut touw kon vinden. De scherpe steen stopte hij in een buidel die aan zijn riem hing, je weet maar nooit wanneer die van pas kon komen. De boog hield hij in zijn hand terwijl hij terug begon te lopen naar het strand, tenminste had hoopte hij. Tatsuo kon perfect navigeren in de sneeuw, bomen waren andere koek. Ze leken allemaal op elkaar, maar hij merkte dat in een bepaalde richting het warmer begon te worden, dat moest vast door het strand komen. Iet wat in zijn nopjes toen hij dat vervloekte witte tapijt van zand zag liep hij door naar zijn hut. Hij had wel genoeg hitte gehad en hoopte dat zijn hut meer koelte bood. Kort keek hij nog om zich heen, zoekend naar de jongedame die hij zijn lerares moest noemen. Hij vroeg zich af hoe oud ze was, ze kon niet heel veel ouder zijn dan hij was. Anders had ze wel verdomd goede genen. Echter zag hij haar nergens, waardoor hij zijn schouders ophaalde en zijn hut in liep. Binnen was het tot zijn ongenoegen niet heel veel koeler dan buiten, maar hij stond in ieder geval niet meer in de volle zon. Met een zucht trok Tatsuo zijn shirt over zijn hoofd en smeet die op zijn bed nadat hij de boog-in-de-maak neer had gelegd. Het was tijd om op zoek te gaan naar een dun touw dat hij aan zijn boog kon gaan spannen, met een beetje pech moest hij het touw zelf gaan maken, maar hij had geen flauw idee of hij daarvoor materiaal kon vinden op dit verschrikkelijk hete eiland.