Search for posts by Conscious
First Page | « | 1 ... 3 | 4 | 5 | 6 | 7 ... 38 | » | Last
Search found 373 matches:
Re: ORPG | I still get butterflies even though I've seen you a hundred times.
from Conscious on 09/07/2018 09:22 PMMisschien was het een beetje gemeen, maar de roodharige jongedame wilde wat duidelijk maken. Ze wilde duidelijk maken dat zij zo niet meer langer doorwilde. Er moesten keuzes gemaakt worden, voornamelijk vanaf Chris zijn kant, en als die niet gemaakt weden zou deze leuke periode snel ten einde komen. Jonas wilde ze echter ook niet misleiden, want hij was echt wel een leuke jongen die veel verdiende. Darya wilde geen tweede keus zijn en dit zou ze Chris duidelijk maken ook. Het was of haar, of Alexis. En vanavond zou ze hem die keus erg moeilijk – of makkelijk – maken. Het lag maar net aan hem hoe hij er opging. Ze sloeg haar ene been over het andere been en wierp een blik op Alexis, wiens wenkbrauwen samen waren getrokken tot een diepe frons, maar ze had nog geen gemeen woord over haar voormalige beste vriendin gezegd. Of dat iets goeds was.. Wel, Darya wist het niet. Alexis was iemand die eerst stil was voordat ze echt losbarstte, en dan was het ook echt menens. Echter was Darya nu diegene die verbaasd opkeek toen Chris er ineens vandoor ging. ''Gaat je vriendje nou zomaar weg?'' vroeg ze quasi-verbaasd aan Alexis, die met haar ogen rolde. ''Laat hem.'' Snauwde die terug. ''Mijn vriendje loopt immers niet als een soort mannelijke hoer zich te presenteren aan willekeurige meisjes.'' Dit was een opmerking die bij de roodharige in het verkeerde keelgat schoot. Afkeurend trok ze haar neus op en wierp ze een blik op Jonas, die ook behoorlijk aangedaan was door die opmerking. ''Zegt diegene die zich als een slet kleedt om de aandacht van jongens te winnen, zelfs wanneer ze al een vriendje heeft. Darya en ik hebben nog niet een relatie, we gaan niet zo snel zoals jij dat altijd doet met je speeltjes. Ooit zal je genoeg krijgen van Chris en dat weet je.'' Zei Jonas gemeen. Een beledigd geluid verliet Alexis' mond en Darya gniffelde achter haar hand. Ze vond het grappig dat Jonas zo had uitgehaald, aangezien dat de woorden waar waren, als wist ze dat van Chris nog niet. Alexis en Chris hadden nog nooit het bed gedeeld, maar Alexis was meestal klaar met jongens zodra ze haar zin had gekregen: hen in haar bed, of in hun bedden of waar dan ook dat had Alexis nooit wat uitgemaakt, en de daad. Hoewel Chris het misschien niet eens zo erg zou vinden om gedumpt te worden door haar, zou zij dit wel erg vinden. Darya kon alleen maar toekijken naar dit tafereel en zich afvragen wanneer het uit de hand zou lopen. Haar hakken tikten zachtjes op de vloer en ze glimlachte vriendelijk naar een ober, die langs kwam lopen om de bestelling op te halen. ''Aangezien jij je vriendje niet gaat halen, doe ik het wel. Misschien wilt hij nog wel wat te eten.'' Merkte ze slim op voordat ze zich excuseerde bij de ober en snel naar de mannen toiletten liep. ''Chris?'' riep ze, in de hoop dat hij er was. ''Kan ik binnenkomen?''
i'm a good girl with a lot of bad habits
ReplyRe: ORPG | The game never changes, you must be in the secret before you are shown to the public.
from Conscious on 09/07/2018 09:05 PMHet was haast triest dat hij zijn jongere assistente nodig had om zijn behoeftes te vervullen, terwijl hij thuis ook gewoon een prachtige vrouw had zitten. Drie jaar geleden was dit ook niet nodig geweest, toen de relatie tussen de twee wel haast perfect had geleken. Ja, natuurlijk hadden Sebastian en zijn geliefde Phoebe wel ruzies gehad, maar welk koppel had dit nu niet? Ze hadden toen vaak gesproken over een gezinnetje beginnen, hoe ze hun kinderen met liefde op zouden laten groeien en ze geliefd wilden laten voelen, ongeacht de situatie waar ze zich in bevonden. Nu leek dat idee zo ver weg, voornamelijk omdat hij zich niet voor kon stellen dat Phoebe nu zwanger zou raken. Daarvoor zouden ze ook daadwerkelijk seks moeten hebben en dat hadden ze niet op dit moment. Beiden hadden ze het druk met hun werk en kwamen ze uitgeput weer thuis, niet zin hebbend om direct weer in bed met elkaar te duiken. Al die overuren en stress hadden zeker voor problemen in de relatie gezorgd. In het begin, toen ze nog niet getrouwd waren, had Phoebe nooit erover geklaagd. Ze had veel vriendinnen waar ze geregeld mee uitging en soms poseerde ze voor een tijdschrift als model. Echter toen ze getrouwd waren, had ze besloten om de huisvrouwrol aan te nemen en ging ze zich ineens bemoeien met hem. Hij begreep dat dit erbij hoorde, maar zo erg.. Hij had haar daarom ook geadviseerd om een baan te nemen – een advies wat ze had aangenomen. Nu werkte ze bij de Vogue en maakte ze soms nog wel meer overuren dan dat hij deed, al werden zijn urendoor andere dingen dan werk in beslag genomen.
''Oh, spreek je uit ervaring?'' grijnsde Sebastian, wiens handen over haar lichaam gleden. ''Mooi dat je dat inziet, assistente Cordell.'' Beantwoordde hij haar vragen met nog steeds die typische grijns rondom zijn mondhoeken. Onderweg naar de toiletten, keek hij in het rond om te zien of er ook iemand was die aandacht aan ze schonk. Gelukkig leek het niemand echt op te vallen. Ze waren allemaal druk bezig met hun werk, iets wat hem ook wel weer geruststelde. Hij zou ze maar weer eens moeten complimenteren met het goede en harde werk wat ze verrichtten. Echter werd zijn aandacht weer getrokken door Charlotte, die de deurklink van de mannen toiletten naar beneden had gedrukt en vervolgens de deur had geopend. ''Is dat zo?'' vroeg hij, een beetje hees omdat hij opgewonden begon te raken, aan de blondine. Ondertussen tilde hij haar op en duwde hij haar ietwat hardhandig tegen de koude stenen muur van het toilethokje. Zijn handen gleden over haar billen heen en knepen hier zacht in, enkele tellen nadat ze hem half had ontdaan van zijn broek. Een zachte zucht, van genot, verliet haar lippen toen ze hem weer kuste. Automatisch drukte hij zijn lippen terug en proefde hij de smaak van het drinken wat ze zojuist had gedronken. Om de één of andere reden, liet dit hem alleen maar meer naar de prachtige blondine hunkeren. Hij had geen idee hoelang hij zichzelf nog in bedwang zou kunnen houden, maar vast niet lang meer.
i'm a good girl with a lot of bad habits
Re: ORPG | I still get butterflies even though I've seen you a hundred times.
from Conscious on 09/03/2018 09:47 PMNa nog één laatste blik in de spiegel te hebben geworpen op hoe ze er uitzag, liep ze dan eindelijk de trap af naar beneden, waar Jonas al op haar stond te wachten. Hij zag er waanzinnig goed uit met zijn blonde krullen voor een keertje in model en in een pak. Een grijns ontstond op zijn gezicht bij het zien van Darya, die de pastelblauwe jurk aan had getrokken die hij gisteren aan haar had gegeven. Ineens lag de jurk in een kledinghoes op het bed waarin ze met hem had geslapen, met de mededeling dat ze deze morgenavond aan moest trekken op hun dubbeldate. Ja, een dubbeldate met Chris en Alexis. Het was het meest verschrikkelijke idee ooit, maar Jonas had haar een paar dagen geleden met pruillip en puppyoogjes aangekeken, dus kon ze hem niet weerstaan en had ze uiteindelijk toch toegegeven. Wel een uur had ze erover gedaan om zich perfect klaar te maken. Haar volle, lichtroze lippen waren wat aangeduid met lipgloss, haar blauwe ogen werden meer naar voren gebracht door de jurk en de mascara en haar wenkbrauwen waren perfect in model gebracht. Onder haar jurk schitterden een hoog paar witte hakken, wat haar nog langer maakte dan dat ze al was. Dit moment was één van de weinige keren dat ze echt toe durfde te geven van zichzelf dat ze er goed uitzag – en ze meende het nog ook. Ze wilde zich een beetje bewijzen tegenover Alexis en Chris, waarom precies wist ze ook niet. Chris had ze al een tijdje niet meer gesproken en in de tussentijd had Jonas haar erg veel aandacht geschonken, die ze met open armen ontving. Ze hadden zelfs al eens – toen ze beiden wat te veel drank op hadden – het bed gedeeld. Nu overnachtten ze samen in zijn strandhuis, die vlakbij het luxe restaurant was. ''Je ziet er prachtig uit.'' Complimenteerde Jonas haar, waarna hij kort zijn lippen op haar hare drukte voor een kus. Ze glimlachte, bedankte hem en pakte vervolgens haar clutch, waarin ze haar mobiel en voor de zekerheid wat geld stopte. ''Zullen we gaan?'' vroeg ze aan Jonas, die knikte en haar hand beetpakte. Vervolgens vervlocht hij hun vingers en liep hij richting het restaurant. Ze gingen er lopend heen zodat ze beiden konden drinken en niemand de bob hoefde te zijn. Een stel waren ze overigens niet, het lag wat ingewikkeld, maar Darya had wel het idee dat Jonas haar binnenkort wilde vragen. Toen ze Chris en Alexis al zag zitten aan de tafel samen, haalde ze diep adem, fakete ze een lach op haar gezicht en liep ze met Jonas naar de tafel toe. ''Hey.'' Begroette ze hen. Ze ging tegenover Alexis zitten zodat ze Chris niet aan hoefde te kijken en keek vervolgens ook niet meer naar hem.
i'm a good girl with a lot of bad habits
Re: ORPG | I still get butterflies even though I've seen you a hundred times.
from Conscious on 09/03/2018 03:30 PMAutomatisch trokken haar mondhoeken omhoog tot een glimlach toen ze zijn woorden hoorde. Het voelde goed om te horen dat hij haar lichaam aantrekkelijk of mooi vond. Zelf wist ze dondersgoed dat er vele vrouwen rondliepen die een veel mooier figuur hadden, maar het voelde dan toch erg fijn als iemand haar complimenteerde en haar ervan verzekerde dat ook zij er mocht wezen. Darya had zichzelf ook nooit voorgesteld met een lichaam met grote rondingen, want het paste niet bij haar. Ze was ietwat aan de dunne kant, maar dit had meer met haar geërfde bouw te maken dan met dat ze niet at, want dat deed ze zeker wel. Ze vond het belangrijk om haar lichaam gezond te houden en goed eten stond voorop. Toch schrok Darya even van Chris zijn volgende woorden. Een leuke vriendin. Noemde hij haar nou zijn vriendin? Technisch gezien was Alexis nog steeds zijn vriendin, dus dit kwam een beetje hard aan. ''Een geheime vriendin.'' Maakte ze hem voor de zekerheid duidelijk want, hoe graag dat ze het ook wilden, ze waren geen publiek stel. Geen stel wat hand in hand voor de ogen van iedereen kon lopen, geen stel wat niets in het geheim hoefde te doen omdat er nieuwsgierige en roddelende mensen bestonden. Eigenlijk had Alexis alleen voor hen verpest. Ze kreeg zoals gewoonlijk alles wat ze wilde, Chris was geen uitzondering geweest. Darya had hem al leuk gevonden voordat Alexis een relatie met hem had gekregen, dus ze was niet jaloers en ze wilde ook niet per se datgene hebben wat haar beste vriendin ook had, omdat die toch altijd alles al kreeg. Maar, vroeg ze zich af, zou Chris haar wel leuk hebben gevonden als hij niet met Alexis was nu? Misschien hadden ze toch nog iets aan die relatie te danken.
Haar niet-gewonde been werd over zijn schouder gedrapeerd, waarna hij nog wat dieper en sneller bij haar naar binnen stootte. Doordat ze nu al eventjes bezig waren, voelde Darya dat het niet lang meer zou duren voordat ze zover was en ze haar verlossing zou vinden. Haar nagels gleden nu weer over zijn rug heen en genietende geluidjes bleven haar mond verlaten, leken niet te kunnen stoppen. Hij deed zoveel met haar en dat was ook wel te horen. Overigens vond ze het niet erg dat hij het hoorde, want hij mocht best weten dat hij goed was en dat hij haar zo liet voelen.
i'm a good girl with a lot of bad habits
Re: TVDORPG | Humanity is a vampire's greatest weakness.
from Conscious on 08/20/2018 09:33 AMLiefde was nooit meer een prioriteit voor haar geweest – niet sinds dat het bijna haar ondergang was. Een groot deel van haar leven had ze doorgebracht met Katherine, die een soort moederfiguur voor haar was geworden in de tijd dat Pearl in de tombe lag. Katherine had haar dingen geleerd die alleen een moeder aan haar dochter zou leren. Ainsley had zich weten te vertellen dat liefde makkelijk iedereens ondergang kon worden. Het zou altijd aan je blijven knagen en je gevoelens zouden nooit zomaar verdwijnen. Ze moest sterker zijn dan dat, moest boven de liefde staan. Hoewel Daniel wel een beetje naar de achtergrond was vertrokken door het vluchten, was ze hem nooit vergeten. Nee, zeker niet. Hij zwierf nog steeds in haar gedachtes rond, maakte haar nog steeds duidelijk dat ze hem nog steeds liefhad, dat ze van hem hield en dat hij haar ware liefde was. Katherine had haar echter volledig duidelijk gemaakt dat hij allang dood was en dat hij ergens onder de grond lag weg te rotten. Maar dat hij hier nu zou zitten.. Wel, dat had Ainsley nooit kunnen en mogen denken. Het wekte gevoelens in haar op waarvan haar was verteld ze weg te stoppen.
Waarschijnlijk had Daniel wel wat kwade gevoelens, voornamelijk omdat zij hem nooit bericht had gedaan dat ze nog in leven was. Het was lastig. Ainsley had het zeker geprobeerd. Er waren avonden dat ze in het raamkozijn zat, met haar benen over de rand bungelend. Haar ogen waren dan even gericht op de bruisende stad waar allemaal verschillende soorten mensen rondliepen, maar in haar handen had ze dan een papier met een potje met inkt ernaast. En zo vaak had ze het geprobeerd. Zo vaak had ze geprobeerd om haar gevoelens te beschrijven, om hem te vertellen dat ze nog in leven was, dat ze op de vlucht waren voor zoveel vijanden die Katherine over de jaren had gemaakt. Dat het te gevaarlijk was om in de buurt van Mystic Falls te blijven, omdat het dan écht haar dood zou worden. Niet een dood waarna ze weer terug zou keren als vampier, maar dat het dan echt over was. Ze had een keer een brief geschreven, maar Katherine had die onderschept en doormidden gescheurd terwijl Ainsley met tranen in haar ogen voor haar stond. Dat was ook het moment geweest dat Katherine een grens had overgestoken en haar duidelijk had gemaakt dat liefde geen prioriteit was voor een vampier die alleen maar aan het vluchten was. En Ainsley had het geloofd. Totdat ze hem hier nu weer voor haar zag.
''Je weet niet hoe het was om weg te vluchten voor vijanden waarvan je niet eens wist dat je ze had. Ben je bevriend met Klaus? Als je dat bent, zou je als geen ander weten hoe gevaarlijk het is om met hem om te gaan. Die grens van liefde en haat is tussen hem zó klein dat je hem zomaar oversteekt, zelfs als je het zelf niet eens door hebt. Mystic Falls was niet veilig voor ons, Daniel. Misschien dat je je dat nu beter beseft nu je zelf ook een vampier bent, maar destijds zeker niet. Ik moest vluchten, zelfs als ik het zelf niet wilde.'' De tranen sprongen haar haast weer in de ogen. Ainsley haalde even diep en trillerig adem en probeerde haar hoofd koel te houden. ''Ik ben hier inderdaad niet gekomen voor ons. En ondanks wat je denkt, heb ik zeker wel geprobeerd contact met je te zoeken. Mocht je iemand de schuld willen geven, doe dat dan bij Katherine.'' Ze hief haar kin een stukje op, keek hem even aan en liep toen naar de rest toe.
Het was niet altijd makkelijk geweest om met zo'n broer als Niklaus om te gaan. De man werd verafschuwd door menig man, velen hadden hatelijke gevoelens voor hem en wilden niets liever dan hem in vlammen zien opgaan, eindelijk te verdwijnen – hoewel iedereen wist dat dat niet zomaar mogelijk was. De man was de eerste hybride en had geschiedenis geschreven in de bovennatuurlijke boeken. Elijah was altijd de nobele van de familie geweest en had familieruzies weten te voorkomen, maar ook ruzies met vijanden die te ver dreigden te gaan. Toch wist hij dat hij niet alles kon voorkomen en hoewel hij altijd volhield dat dat wel kon, wist zijn onderbewustzijn dondersgoed dat dit niet mogelijk was. Bovendien was hij zelf ook niet de meest geliefde man, ondanks dat hij nobel was en meestal de vrede probeerde te waren. In zijn verleden had hij vele dingen gedaan waarop hij achteraf gezien niet erg trots was, maar die toen erg belangrijk leken. Hij had voor geheime genootschappen gezorgd die elkaar de rug toe keerden, die elkaar dreigden te vermoorden wanneer Elijah even niet keek. Alleen al doordat hij de naam Mikaelson droeg, had hij vijanden. Mensen herkenden hem overal en nergens en spraken hem aan. Vijanden over de hele wereld zaten achter hem en zijn familie aan, omdat ze hen dood wilden hebben. Het was nergens echt veilig, maar toch deed hij alsof het hem niet boeide. Die ijskoude laag die over hem heen hing, was kenmerkend voor hem. Hij deed nu ook alsof het hem niet boeide, maar Katherine was niet de minste tegenstander. Deze vrouw was de duivel haarzelf. Ze betekende foute dingen en dit wist Klaus ook. Elijah had gedacht dat ze van haar af waren toen ze voor Klaus vluchtte en overal en nergens was, maar blijkbaar was ze terug, en dat niet alleen. Nee, ze had drie handlangers meegenomen die hem niet bekend voor kwamen.
''De waarheid is zeker hard. Jammer genoeg is dit niet de waarheid. Je weet wel dat ik zo je hart eruit kan rukken of je prachtige hoofdje over de vloer kan laten rollen, toch?'' zei Elijah kalm, maar de woorden waren dreigend. De woorden waren bedoeld voor het mooie meisje met de donkere lokken. Haar woorden stonden hem ook niet aan. Dan kon ze nog zo mooi zijn, als de inhoud niet mooi was, was het niets. ''Dan ken jij mijn broertje niet goed genoeg. Wat ben jij van Katherine, als ik vragen mag?'' Zijn ogen flitsten naar Katherine, die met haar ogen rolde. ''Ze is mijn nichtje.'' Zuchtte ze uiteindelijk. Elijah begon te lachen, voordat hij weer serieus naar het nichtje keek. ''En jíj bent familie van Katherine Pierce. Ik weet niet of je je nicht dan wel kent, maar dit is de meest zelfzuchtige en egoïstische dame die ik in mijn hele leven heb ontmoet. Dat zegt behoorlijk wat, aangezien ik al duizend jaar hier op deze aarde rondloop. Misschien zou je eerst eens naar je eigen familie moeten kijken, voordat je je met die van anderen bemoeit.'' Dit alles had hij gezegd zonder ook maar één keer naar haar te grijnzen of wat dan ook. Ze zou toch wel door moeten hebben dat hij de waarheid sprak? Iedereen wist dat Katherine geen lieverdje was. Ze was er op uit om iedereen smekend voor zich op de knieën te hebben, ze wilde iedereen die haar niet zinde dood. Toen het haar elke keer mislukte, verdween ze, om nu weer terug te komen met een mislukte poging. En als het aan Elijah lag, zou het niet lang duren voordat ze weer zou verdwijnen.
i'm a good girl with a lot of bad habits
Re: ORPG | Summer's filled with breaking the rules, standing apart, ignoring your head and following your heart.
from Conscious on 08/20/2018 09:31 AMBuiten surfen om was de brunette ook niet echt van veel intensieve dingen doen op vakantie. Ze zou waarschijnlijk niet voor de lol erg veel kilometers gaan fietsen, of voor de lol naar de sportschool gaan. De sportschool zat echt totaal niet in haar gedachtes wanneer ze op vakantie was. Thuis ging ze geregeld naar de sportschool, voornamelijk om toch wel haar lichaam te onderhouden en omdat ze sporten ook echt leuk vond. Ze hield van surfen met haar hele hart en in Australië rende ze ook wel eens gewoon hard. Je kon haar dus best een sportief type noemen. Op vakantie had ze hier echter helemaal niet zin in, tenzij het activiteiten op het water waren zodat ze kon afkoelen en tegelijkertijd ook erg bruin kon worden. Ze wilde dan gewoon genieten van het lekkere weer en het relaxed aan doen. Cultuur opsnuiven zou ze niet snel doen en Sophie vond dat ook niet leuk, dus de twee vulden elkaar perfect aan. Als het aan lag, zouden ze dagen aan het strand liggen, genietend van de zon. Zon, zee, strand, dat waren de woorden die een perfecte vakantie voor haar omschreven.
Wat uiteraard ook niet mocht ontbreken, was een leuk nachtleven, iets waar deze ober hen maar al te graag mee wilde helpen. ''Is prima.'' Zei Jessica, die iets rechterop ging zitten en toekeek hoe haar beste vriendin de zee inliep. Vervolgens richtte ze al haar aandacht op de aantrekkelijke man naast haar. Een lach brak door op haar gezichtje en ze nam nogmaals een slokje van haar cocktail, voordat ze op hem reageerde. ''Ik zal haar niets vertellen, beloofd.'' Knipoogde ze lachend naar hem. ''Bedankt voor het aanraden.'' Ze wierp hem een dankbare glimlach toe. Van te voren hadden ze wel wat opgezocht voor de vakantie, maar naar het nachtleven hadden ze eigenlijk helemaal niet gekeken. In Australië wisten ze uiteraard wel waar de leukste plekjes waren, maar hier hadden ze geen idee. Het was dus maar goed dat ze het had gevraagd, anders had ze het nu nog steeds niet geweten. ''Zal ik doen. Dankjewel.'' Alexander was dus zijn naam. Het was een leuke naam die wel bij zo'n mooie man paste. Ze schudde haar hoofd op de vraag of ze verder nog iets nodig hadden en keek hem na, totdat haar impulsiviteit het van haar overnam. ''Hé, Alexander. Gaan we jou daar ook zien?'' riep ze hem nog na, terwijl ze haar lichaam een kwartslag had gedraaid. Een knipoog was niet te missen van haar kant en afwachtend keek ze hem aan, benieuwd naar zijn reactie. Het was misschien niet geheel professioneel, maar zij was niet diegene die hier werkte en een beetje rond dollen kon geen kwaad. Bovendien stelde ze hem ook niet een hele rare vraag of zo. Althans, dat vond ze zelf. Misschien vatte hij het wel heel raar op en zou hij kwaad worden. Dat hoopte ze niet, want ze vond hem wel een beetje leuk. Niet op de ik vind je leuk manier, maar hij was gewoon een leuke man. Hij was vriendelijk en had een mooi lichaam, voor zover ze dat kon zien door de werkkleding, en een knap gezicht. Als ze hem had ontmoet in een club, was ze zeker voor hem gegaan.
Eerlijk gezegd kon deze baan best saai worden wanneer er niks gebeurde. Nu wilde Bryson natuurlijk niet dat iemand zou verdrinken of zo, dat zeker niet, maar toch zou wat meer actie wel leuk zijn. Het werk paste in dat opzichte ook niet volledig bij hem, maar hij was toch aangenomen een tijd geleden. Destijds had deze baan als de perfecte baan geleken. Hij hoefde alleen maar uit te kijken naar mensen die te ver het water in gingen, en dat gebeurde niet eens zo vaak. Voor de rest kon hij gewoon op een hoge strandwachtersstoel zitten, genieten van het weer en zelfs lekker bruin worden. Hij dacht dat er ook wel eens knappe meiden langs zouden lopen, die hij dan uiteraard zou kunnen versieren omdat hij zo'n 'stoere en aantrekkelijke' baan had. Wel, dit viel allemaal vies tegen. Hij had verwacht dat het makkelijk zou zijn omdat hij niks te doen zou hebben, maar dat was alleen maar saai en bovendien ook erg vervelend als het erg warm was. Dan ging hij toch liever het water inrennen. Bryson was dan ook erg jaloers op de mensen die lekker op het strand lagen en die wel een duik in het lekker verkoelende water konden nemen. Misschien zou hij dat wel even doen nadat de anderhalf uur erop zat. Dan was hij weliswaar even geen strandwachter meer, maar kon hij wel even afkoelen. Het was buiten immers erg warm, de zon scheen volop en het water zag er erg aantrekkelijk uit. Hij keek er nu al naar uit. Zijn slippers tikten op de traptrede en zijn ogen gleden ongeduldig van het ene na het andere punt. Eigenlijk had hij veel te veel energie om alleen maar een beetje stil te zitten en uit te kijken naar mensen die per ongelijk in een te snelle stroming kwamen of naar mensen die te dom waren om verder in het water te gaan dan aanbevolen. In het animatieteam werken zou echt bij hem passen. Dan zou hij dingen kunnen organiseren, zoals sportdagen waarop hij lekker ging beach volleyballen met kinderen of wat dan ook. Helaas was dit hotel wel wat anders. Hier gingen voornamelijk volwassenen en jongvolwassenen naar toe. Er was geen animatie team, maar wel een aanliggend strand waar veel kinderen aanwezig waren. Het hotel was niet echt bestemd voor kinderen, maar Bryson dacht dat de hoteleigenaar wel veel meer zou verdienen als hij een animatieteam zou beginnen en ook kinderarrangementen zou beginnen. Dan zouden ouders met kinderen hier ook komen. Er waren vast genoeg mensen die wel in het animatieteam wilden, waaronder Bryson zelf.
De blondine, waar hij naar had lopen staren, liep ineens het water in zonder het meisje waar ze zonet mee was aan haar zijde. Ze was maar tot haar middel het water ingelopen, dus ze was niet op een gevaarlijk stukje. Jammer. In zijn hoofd grapte hij erover hoe hij haar kon redden en dan de held zou zijn, maar dat zou waarschijnlijk niet gebeuren. De kans was in ieder geval erg klein, er gebeurde immers nooit wat op zijn werk. Nogmaals keek hij naar de klok op het huisje, om er vervolgens achter te komen dat er maar drie minuten waren verstreken. Geweldig. Die anderhalf uur ging zo nog lang duren.
i'm a good girl with a lot of bad habits
Re: RORPG | There is always risk. At least when you love someone it's worth taking.
from Conscious on 08/20/2018 09:29 AMHet idee van nu al trouwen, op deze leeftijd, en nu ook al koningin van Engeland én Frankrijk worden, stond haar niet volledig aan. Ze had gehoopt dat ze nog een aantal roekeloze jaren had kunnen hebben in het Tudor kasteel, waar ze nog kon genieten van haar tienerjaren. Ze was verdorie nog maar zestien jaar en, ondanks dat ze altijd al had geweten dat ze uitgehuwelijkt zou worden, had ze niet verdacht dat dit zo vroeg zou gebeuren. Elizabeth had haar wel altijd gewaarschuwd en voorbereid op het ergste, maar dat ze nu al een man aangesteld had gekregen waar ze binnen nu en twee weken mee zou trouwen.. Nee, dat had ze nu ook weer niet verwacht. Wat haar ook een beetje had verrast, was het feit dat ze zou gaan trouwen met de koning van Frankrijk, zeker omdat Frankrijk een bondgenoot was van Schotland en daarmee in het krijt stond. En wel, met Engeland.. Niet zozeer. Elizabeth en Mary streden namelijk al jaren om elkaars troon en hadden al voor vele problemen in elkaars landen gezorgd. Het was geen geheim dat de twee vijanden van elkaar waren en dat Engeland en Schotland nooit in vrede naast elkaar zouden kunnen leven. Mary was immers voor een aantal jaren de koningin van Frankrijk geweest en had ook een tijd geleefd in het kasteel waar nu Alvina zo in zou gaan wonen. Het was een ingewikkeld leven, leven met koninklijk bloed wat door je aders stroomt, en dat zou ook altijd zo blijven.
Dat Charles nu tenminste aanwezig was en dat hij zich zo charmant gedroeg tegenover haar – voor zover dit kon, aangezien hij haar al de hele tijd bloedserieus aan had gekeken – was best een verassing, gezien de verhalen die Alvina de laatste tijd over hem had gehoord. Hij was zogenaamd een monster; vermoordde kinderen in het bos, terwijl het eigenlijk een beer was die hier verantwoordelijk voor was. Hij had voortdurend rust nodig en verstopte zich in zijn kamer, om zich vervolgens 's nachts te pijnigen met zijn trauma van het met het blote oog hebben gezien hoe een goede vriend van hem levend was verbrand. Alvina zou ook een boost voor hem moeten zijn, iemand die hem met beide benen op de grond zou zetten. Nu wist zij niet zeker of zij dit kon als hij echt al zo ver heen was als ze moest geloven, maar het zou wel veilig moeten zijn aangezien Elizabeth het huwelijk goed had gekeurd.
Alvina keek naar haar toekomstige schoonzus, die haar en haar dienstmeisjes naar hun kamers zou moeten begeleiden. Ze werden gevolgd door een soldaat, die er voor zou zorgen dat alles goed zou verlopen. Nieuwsgierig liep ze met Arabella mee, onderweg keek ze haar ogen uit. Het kasteel was prachtig, maar zo groot, net zoals het kasteel waarin ze was opgegroeid. Het zou eventjes duren voordat ze de weg hier kende. ''Het was een lange reis, maar het verliep prima. Bedankt voor het vragen.'' Zei ze beleefd, precies zoals het haar vroeger geleerd was. De hofdames liepen hun kamers binnen, waarna ze verrukte kreetjes hoorde. Ze waren dus wel blij met de ruimte waarin ze zouden slapen de komende tijd – wat natuurlijk ook alleen maar goed was. ''Bedankt voor het begeleiden naar onze kamer.'' Zei Alvina, die naar haar toekomstige schoonzus glimlachte voordat ze haar weg vervolgde naar haar eigen kamer. Tegen de muur stond een soldaat, waar ze een blik op wierp en vervolgens ook naar hem glimlachte. Hij was onwijs aantrekkelijk en precies haar type.
Er was geen haar op zijn lichaam die sympathie voelde voor de vrouw die ervoor had gezorgd dat zijn vriendin nu in een heel ander land begraven lag. Narcisse had veel verloren in zijn leven. Hij had zijn zoon verloren, doordat die bij de patiënten met de plaag in de kerker was gegooid. Hij had mensen het leven op aarde zien laten in lange wedstrijden en oorlogen die uiteindelijk verloren of gewonnen werden. Hij had zijn vrouw verloren, die naar een ander land werd gestuurd om daar opgesloten te worden in ruil voor haar broers en vader, die dan weer op vrije voeten zouden lopen. Er was nog zoveel wat hij met Lola had willen doen. Van kinderen baren tot aan lange ritten met haar maken op de paarden, langs het strand, langs de kunst. Hij had nog zoveel dingen voor het oog gehad en dat was hem allemaal ontnomen door een egoïstische Mary en door een of andere koningin die niets anders gewend was dan mensen die achter haar rug om dingen deden waar zij zeggen in had. Het was eerlijk gezegd ook best verbazingwekkend dat er nu een Engelse prinses, soon to be Franse en Engelse koningin, op de troon zou komen te zitten. Frankrijk en Engeland waren niet in oorlog, maar ze hadden toch niet de allerbeste connecties doordat Mary jarenlang hier in Frankrijk op de troon had gezeten en achter de Engelse troon aan zat. Het was erg hoeveel gedoe er was als je van adel was. Narcisse genoot ervan om macht te hebben en was dan ook erg blij met zijn positie als Lord Chansellor hier in Frankrijk, maar om nou van koninklijk bloed te zijn.. Dat ging zelfs voor hem een beetje te ver.
Op het Franse hof speelden veel dingen. Dit varieerde van moordenaars tot aan geheimen die niet aan bod konden komen. Ze waren bang voor de reacties van het volk, ze waren bang voor een demonstratie en dat was wel het laatste wat het hof nu kon gebruiken. Er speelden genoeg verhalen rond king Charles, die nu binnenkort niet meer als enige over het land zou regeren. Het was waar dat Charles invloedrijk was en dat hij Narcisse veel dingen op liet knappen, maar uiteindelijk zou zijn macht toch verminderen en kon het zelfs zijn dat op sommige momenten Charles er alleen voor stond. Dan zou hij nu steun moeten hebben aan zijn nieuwe verloofde en binnenkort vrouw, de Engelse kroonprinses. Waarschijnlijk wist ze niet zo veel af van de verhalen aan het hof en het leek hem dat Elizabeth er ook niet veel van had geweten, anders had ze haar zusje hier nooit naartoe gestuurd. Het zou niet lang duren voordat ze terug zou willen naar haar land, omdat het hier te gevaarlijk voor haar was. Hij keek al uit naar die dag, de dag dat hij weer meer macht zou hebben en samen met Charles het land zou regeren. Narcisse streek met zijn vingers langs zijn kaak en boog netjes zoals de rest voor het meisje, wat zij vervolgens ook bij hen deed. ''Narcisse, ik moet je zo even spreken in mijn kamer.'' Waren de woorden van Catherine, die vervolgens naar hem knikte en ze samen met Charles het paleis weer terug in liepen. ''Charles, wat vond je van prinses Alvina? Al kunnen wennen aan het feit dat ze binnenkort je vrouw zal zijn?'' merkte Narcisse op, ietwat plagerig, waarop Catherine hem een rare blik toewierp en hij grijnzend zijn schouders ophaalde. ''Weet ik veel.'' Bromde Charles. ''Mag ik terug naar mijn kamer? Ik ben moe.'' Narcisse moest zijn best doen om niet met zijn ogen te rollen. Wat had je aan zo'n koning, die niet over zijn volk wilde regeren?
i'm a good girl with a lot of bad habits
Re: ORPG | Cheating and lying aren't struggles, they're reasons to break up.
from Conscious on 08/20/2018 09:27 AMJustin hield zich met van alles en nog wat bezig onder de lessen, behalve datgene wat er eigenlijk gedaan zou moeten worden. Zijn huiswerk maken deed hij niet, want het boeide de leraren toch niet. Het leek wel alsof hij voor alles een vrijstelling kreeg. Misschien had dit ook wel iets te maken met zijn ouders, die een belangrijke sponsor van de school waren. Zodra hij straf kreeg, zouden zijn ouders woedend worden en dat zou de school te bezuren krijgen. Als het aan de school lag, waren al die extra clubs er niet gekomen en waren er ook geen gloednieuwe laptops aanwezig. Dan hadden ze zelfs niet dat perfecte football veld gehad, waar Justin vaak football speelde met zijn vrienden en waar ze dankbaar gebruik van maakten. Hij had een voordeel vergeleken de anderen, en dat had niet alleen met zijn ouders te maken. Hij was ook niet dom, overigens. De hersens had hij wel, maar hij gebruikte ze gewoon niet. Ondanks dat zijn ouders erg makkelijk waren en de helft van de tijd niet eens thuis waren, vereisten ze wel dat hun zoon goede punten haalde op school. Een preek over zijn gedrag op school kreeg hij niet. Het kindermeisje keek hem altijd verontschuldigend aan wanneer hij weer chagrijnig na een lange schooldag thuis kwam, maar dat was het enige aandachtspuntje wat hij kreeg wanneer hij weer eens wat uitgevreten had. Al sinds dat hij een klein jongetje was, was hij een kwajongen geweest. Grapjes waren in zijn ogen maar al te leuk om uit te voeren; zijn leraren vonden dit wat minder leuk. Nu waren die grapjes wat weggezakt bij leraren, maar deed hij dit eerder met meisjes. Het was overigens ook niet allemaal zijn eigen schuld vond hij zelf. Al die meisjes wisten altijd van zijn reputatie af, maar gingen toch met hem mee of zochten toch zijn aandacht op. Dan kon je toch niet alles bij hem neerleggen? Dat was oneerlijk.
De leraar had genoeg van de drukke klas en had ze op een duidelijk en ietwat kwade manier duidelijk gemaakt dat ze konden gaan. Een grijns trok Justins mondhoeken omhoog, waarna hij zijn rugzak pakte en deze op de tafel neerlegde. Zijn boeken stopte hij in de tas, waarna hij deze dichtritste en over zijn schouder sloeg. Hij was rustig met zijn vrienden door gaan lopen, voornamelijk omdat ze toch met elkaar zouden afspreken na school. Zijn schoolwerk doen deed hij toch niet en aangezien hij nu geen meisje had om mee naar huis te gaan, hij had het immers net behoorlijk verkloot met dat meisje wiens naam hij nu alweer vergeten was, kon hij net zo goed met zijn vrienden omgaan aangezien hij zich anders toch verveelde. Plus, het was altijd wel gezellig. Kathryn had naar hem geglimlacht en automatisch glimlachte hij terug naar haar. In haar buurt gedroeg hij zich toch altijd net wat anders. ''Ik ga mee. Tenzij jij..'' Hij wiebelde met zijn wenkbrauwen naar haar en knipoogde vervolgens, waarna hij moest lachen. Matthew wierp hem een blik toe. Die wist als geen ander hoe erg hij met meisjes was, maar zei niks. ''Het was maar een grapje.'' Zei Justin direct, die lachend zijn handen in de lucht hield. ''Ze is jouw meisje.'' Hij zei maar niet dat hij het wel zou weten als ze vrijgezel was. Dat leek hem niet volledig gepast nu.
i'm a good girl with a lot of bad habits
Re: ORPG | I don't follow the rules. I make them. And when necessary, I break them.
from Conscious on 08/20/2018 09:26 AMHet was moeilijk om er ineens als het ware alleen voor te staan, zonder haar beste vriendin en nichtje aan haar zijde. De twee hadden altijd alles gedeeld. Ze hadden dicht bij elkaar in de buurt gewoond, Veronica en haar vader en moeder woonden in dezelfde straat, en hierdoor hadden ze elkaar altijd direct kunnen bereiken. Dit gebeurde voornamelijk wanneer er weer eens wat op Gossip Girl was gepost, een roddel over één van de twee die of wel waar was en waardoor ze hulp nodig hadden om het uit de wereld te krijgen of die niet waar was en die ze net zo goed uit de wereld moesten hebben, maar dit vaak op hun eigen manier deden. De Lodges waren bekend in heel New York, waren een belangrijke naam en hadden toegang tot haast alles. Hierdoor miste de brunette genaamd Jessica vrijwel niets, op haar beste vriendin in de buurt hebben na dan. Ze had wel vrienden zoals Serena en Blair, maar die waren toch anders. Serena, de it-girl die voor op de pagina's van magazines pronkte en de jongensharten leek te winnen met haar eindeloze benen en Blair, de queen bee, fashionicoon voornamelijk door haar moeder en koningin in het spelen van genadeloze games. Die twee hadden ook altijd aan haar zij gestaan en hadden haar door een moeilijke periode geholpen; de periode waarin ze Carter had gedumpt. Het ene na het andere verhaal was op Gossip Girl verschenen. Want oh, hoe zou het golden feestkoppel ineens uit elkaar zijn gegaan? Uiteindelijk had Jessica in een óntzettend boze bui geschreeuwd dat hij er met één of andere blonde bimbo vandoor was gegaan en dat ze blij was dat ze van hem af was. Ook haar uitbarsting had over de hele site gestaan.
Een grote lach ontstond op haar gezicht toen ze haar nichtje zag. De twee vlogen elkaar om de armen en Jessica drukte een kus op haar wang. ''Ik heb je gemist, Vero.'' Lachte ze. Een aantal onbekende gezichten doken achter haar op, waarvan ze aannam dat het haar vrienden uit Riverdale waren. Iedereen begon met zich voor te stellen, al wisten ze allemaal dat na dit feestje, iedereen elkaars namen toch wel weer was vergeten. Een brunet kwam op haar afgelopen en ze bekeek hem onopvallend. Hij was waarschijnlijk één van de meest aantrekkelijke jongens die ze in haar hele leven had gezien. ''Ja, ik ben inderdaad Jessica. En dankjewel, ik voel me vereerd.'' Knipoogde ze naar hem, waarna ze haar hand naar hem uitstak. Iets in haar, de arrogante kant van haar, wilde iets zeggen als 'weet ik toch', maar dit deed ze niet. Het leek haar niet geschikt. ''Dank je.'' Antwoordde ze dan ook maar normaal. Hij moest niet direct een verkeerde indruk van haar krijgen.
Opeens klonk het welbekende geluidje van de lift dat hij was gestopt op deze verdieping. Ze wilde roepen wie het was, maar toen hoorde ze een maar al te bekende stem. Jessica's ogen knepen samen tot spleetjes en ze draaide zich direct om. Het zou er haast wel uitzien alsof haar ogen vuur spuwden, zo kwaad was ze. Hij was absoluut niét welkom. ''Niemand heeft je gemist, Carter. Als ik jou was zou ik nu vertrekken. Er is een reden dat je geen uitnodiging hebt gekregen.'' Zei ze, haar stem vol met afkeur. Ze liep op hem af, bekeek hem even, hij was overigens nog steeds erg aantrekkelijk maar dat terzijde, en kon het niet laten om dit heupwiegend te doen. Ze moest toch wat laten zien, dat ze niet geïntimideerd was door hem. ''Jammer dat ik niet hetzelfde kan zeggen.'' Haar neus trok ze een beetje op, puur uit afkeur voor hem. Ze haatte hem met haar hele hart. Ze had zo gehoopt zijn gezicht nooit weer te hoeven zien, maar hier zat hij, alsof hij hier thuis was. ''Is er geen ander feestje wat je kan crashen? Misschien een feestje waar je blonde slet ook aanwezig is?'' De woorden hadden haar mond verlaten voordat ze het door had. Ze schaamde zich totaal niet, want zo dacht ze over die blondine. Walgelijk had ze het gevonden – en vond ze het overigens nog steeds. Ze deed geen moeite om haar haat te verbergen, iedereen mocht het best weten.
New York was anders dan hij het zich had voorgesteld. Archie had de drukte overduidelijk onderschat, maar de schoonheid van de stad ook. Wauw. Hij had de hele rit naar het penthouse van Jessica zijn ogen uitgekeken en gedroomd hoe het zou zijn om hier te mogen optreden voor duizenden mensen. Ondanks dat hij wel al verliefd leek te zijn op de stad, wilde hij niet persé hier wonen. Hij hield van het wonen in het kleine stad Riverdale. Hij vond het leuk dat hij iedereen daar kende en dat veel mensen hem herkenden, al kon dat ook wel eens in het nadeel zijn. Wanneer je dan iets opmerkelijks deed, zou iedereen je direct herkennen en vice versa. Toch zou hij niet ineens willen vertrekken uit het kleine stadje waar hij was opgegroeid, waar zijn meest dierbare herinneringen waren en hij zijn beste vrienden en vriendinnetje had leren kennen. Als het goed was, dacht zijn vader er al net zo over en zou het een kleine kans zijn dat ze ooit uit het stadje zouden vertrekken.
Eén van de beste dingen die hem ooit was overkomen, was toch wel zijn vriendinnetje Veronica, die hem nu zelfs de kans gaf om New York te ontdekken met haar en hun vrienden. Archie wist dondersgoed dat het lullig was geweest om Gracie, een paar maanden geleden nog zijn gelukkige vriendinnetje, te verlaten voor Veronica, maar hij wist ook dat hij het niet kon maken om vreemd te gaan of zo. Gracie en hij hadden sowieso al een aantal ruzies en wat gedoe gehad voordat Veronica voet in het stadje had gezet. Hij had er sowieso over nagedacht om het uit te maken, ondanks het feit dat hij toen nog wel gevoelens voor haar had gehad, maar dat was allemaal weggevaagd zodra de prachtige brunette genaamd Veronica in zijn leven kwam. Het was liefde op het eerste gezicht; het leek wel alsof hij betoverd was door zowel haar prachtige uiterlijk als innerlijk. Ze pasten bij elkaar vond hij, vandaar dat hij het had uitgemaakt met Gracie en diezelfde dag nog een relatie met Veronica was begonnen. Hij zou sowieso voor haar zijn gevallen, maar alles had gewoon op een andere en sowieso betere manier moeten lopen. Nu leek alles zo lullig, terwijl dat helemaal niet zijn bedoeling was geweest. Hij had nog lang aan moeten horen dat wat hij had gedaan echt niet had gekund en dat hij haar hart was gebroken. Het erge was nog dat hij niet zomaar verder kon gaan en Gracie kon vergeten, want ze zat in dezelfde vriendengroep als hem en was nu zelfs mee naar New York. Hierdoor werden ze elke dag weer herinnerend aan zijn eigen domme acties en konden ze het niet zomaar vergeten.
Hij was een beetje overweldigd door de grote groep jongeren die in het penthouse stond. Veronica werd over de armen gevlogen door een ander bruinharig meisje, wat veel op haar leek. Het was hierdoor wel duidelijk dat dat haar nichtje, Jessica moest zijn. Archie stelde zich netjes voor aan een aantal mensen, waaronder Jessica want die kon zeker niet missen als hij een goede indruk op haar moest maken, toen ineens een onbekende jongen binnen kwam gelopen. Hij was hier onuitgenodigd, dit baseerde hij op de manier waarop Jessica op zijn aanwezigheid reageerde. ''Wie is dat?'' fluisterde Archie naar een ander bruinharig meisje. Ze bekeek hem van top tot teen, trok haar wenkbrauwen op en tuitte haar lippen. ''Carter Baizen. Niet verkeerd, jij. Veronica heeft je goed uitgekozen.'' Hij keek haar stomverbaasd aan, waarop ze moest lachen en haar hand naar hem uitstak. ''Blair Waldorf.'' Zei ze. Langzaam aan schudde hij haar hand en perste hij er een glimlachje uit. ''Archie, Archie Andrews. De vriend van Veronica.'' Maakte hij duidelijk. ''Aha. Dat verklaart waarom je niets lijkt te weten van dit wereldje.'' Zei Blair.
Het hele concept verrassingsfeestje was leuk om Veronica weer te verwelkomen nadat ze al een tijdje geen stap meer in New York had gezet. Hoewel het een beetje kleuterachtig leek met die slingers en party poppers, wist iedereen dat dat allemaal direct weg zou gaan zodra de flessen drank tentoongesteld zouden worden. Jessica stond bekend om haar feestjes en er was geen twijfel over mogelijk dat ze nu ook een goed feestje zou geven. Nathaniel had zich zelfs weten te vertellen dat er een mogelijkheid was om naar een bekende stripclub te gaan, waar ze ook gewoon drank zouden kunnen krijgen. Het zou hem niets verbazen, want Jessica leek altijd zo ver mogelijk te gaan als het om feestjes ging, het liefst zodat er de volgende dag vol lof over haar gesproken werd en mensen haar zouden herkennen als dat ene meisje dat dat goede feestje gaf. Ondanks dat Nate wel minder feestte als eerst, was hij nog steeds niet alles 'verleerd', om het zo maar te noemen. Hij genoot nog steeds van feestjes, drankjes en het vrouwelijk schoon wat in New York rondliep. Zijn liefdesleven was nogal complex geweest. Hij had een jarenlange relatie met Blair gehad, voordat ze erachter kwamen dat wat zij voor elkaar voelden, niet de passie was die ze wel voor anderen voelden. Zo was hij ook al vaker in het bed geëindigd met Serena, de beste vriendin van Blair en tevens ook de beste vriendin van hemzelf. Hij had zelfs een tijdje een relatie gehad met Vanessa, de beste vriendin van Dan. Dit was uiteindelijk stukgelopen, maar in zijn ogen was ze nog steeds wel een goede vriendin van hem aan wie hij veel kon vertellen. Hij vertrouwde haar, ondanks alles wat er had voorgevallen.
Voor nu had hij zijn ogen gericht op de knappe blondine tegenover hem. Ze stelde zichzelf voor Gracie. ''Je hebt een mooie naam.'' Complimenteerde Nate haar. Hij meende het, hij vond echt dat ze een mooie naam had. Het was even stil tussen hen twee, hij nam aan dat ze even niet wist waarover ze het moesten hebben, dus zei hij maar wat. Het zou misschien niet het beste gesprek worden, maar misschien ging het wel beter wanneer ze wat drank ophadden. Hij wilde in ieder geval een gesprek met haar aangaan, want ze was interessant en echt bloedmooi. Zelfs een blind iemand zou dat kunnen weten. ''Dus jij bent één van Veronica's vrienden uit Riverdale? Is het een leuk stadje? Ik had er eerlijk gezegd nog nooit van gehoord, totdat V erheen verhuisde.'' Gaf hij toe. Misschien kwam dat ook wel doordat hij vooral naar warme landen ging en vooral van de grote steden had gehoord. Hij had geen besef van kleine stadjes wanneer hij hier in de wereldstad woonde en genoot van het leven hier. Eigenlijk had hij weinig besef van hoe het moest zijn om in een klein stadje te wonen. Hij wist wel hoe het was om niet bevooroordeeld te leven, zoals Dan en Jenny dit deden, en door het drama met zijn vader toen, maar voor de rest had hij maar weinig besef van het leven buiten New York om. Dit was zijn thuis, zijn thuishaven en zijn plek.
Zijn wenkbrauwen trokken samen tot een frons toen hij een maar al te bekende stem hoorde. Carter Baizen. Hij had zijn vrienden meegenomen, de schoft. Een van zijn vrienden wierp een grijns naar Nathaniel, maar hij gaf hen maar een woedende blik. Moesten ze nou echt het feestje crashen? Niemand wilde hem hier hebben. Ja Gossip Girl misschien, zodat ze weer dingen had om te posten op haar website. Wie weet wat voor roddels er nu weer op zouden duiken. Hij had zelf ook vaak genoeg op de site gestaan om de domste dingen, maar sommige dingen gingen wel echt ver. En Carter ging vaak te ver. Dit kon niets goeds betekenen. Die gevoelens werden bevestigd toen Jessica op hem af liep. Dit ging nog een groot drama worden. ''Als we deze avond willen overleven, ben ik bang dat we drank nodig hebben.'' Zuchtte hij tegen Gracie. ''Kan ik je een drankje aanbieden?''
i'm a good girl with a lot of bad habits
Re: 13RWORPG | I hope you're ready, because I'm about to tell you the story of my life.
from Conscious on 08/20/2018 09:24 AMGinnie had haar voeten eventjes uitgestrekt en haar ogen gericht op het veld, dat uitgezet was met verf in de gymzaal. Ze was benieuwd of Liberty High zou winnen. Wat wel opvallend was, was dat iedereen hier vrijwillig heen ging en het ook echt leuk leek te winnen. Ze had niet zo veel met basketbal, maar als ze naar een aantal jongens die op hun telefoons zaten keek, had ze ook niet het idee dat zij er veel mee hadden. Waarom zijn ze dan hier? ''Is basketbal een verplicht iets?'' besloot de blondine dan ook aan Hannah te vragen. ''Wat bedoel je, of je verplicht hier naar de wedstrijden moet komen?'' vroeg die op haar beurt weer, waarop Ginnie knikte. ''Nee.'' Beantwoordde Hannah haar vraag. ''Maar het is gewoon een automatisch iets hier. Zo gaat ook haast iedereen naar de baseball wedstrijden. Het is gewoon leuk om competitief voor je school te juichen. Plus, de knappe jongens in het team zijn ook geweldig.'' Een lach verliet Ginnie's mond terwijl ze de blik van de brunette volgde. Deze bleef hangen op een jongen met donkerblonde haren. ''Wie is dat?'' vroeg ze dan ook nieuwsgierig. Knap was de jongen zeker. ''Dat is Justin Foley. Hij is één van de beste basketbalspelers van het team.'' Beantwoordde de brunet naast Hannah haar vraag. Direct draaide Ginnie zich om en stak ze met een glimlachje rondom haar mondhoeken haar hand naar hem uit. ''Ik denk niet dat ik me al heb voorgesteld aan jou. Mijn naam is Ginnie.'' Stelde ze zichzelf voor. De jongen schudde haar hand en lachte naar haar. ''Clay.'' Stelde hij zich op zijn beurt weer voor. De blik die hij op haar wierp, geruststelde haar op de één of andere manier. Ze vond Clay en Hannah wel aardig. ''Justin is echt knap.'' Verzuchtte Hannah, waarna haar ogen even wat donkerder werden. ''Jammer dat zijn innerlijk niet zo leuk is.'' Bromde Clay. Ginnie wilde vragen wat hij daarmee bedoelde, maar iets in haar vertelde dat ze dat maar beter niet kon doen. Het leek er niet op alsof Hannah dat echt zou kunnen waarderen. Ze wilde niet direct een meisje tegen zich in het harnas jagen en daarom besloot ze om niks te zeggen. In plaats daarvan sloeg ze haar ene been over het andere been heen en juichte ze toen een lange jongen met een Aziatische afkomst de bal in het net dunkte. Ze klapte met de anderen mee en een lach ontstond op haar gezicht. Misschien vond ze dit achteraf gezien toch wel erg leuk.
Ondertussen was de wedstrijd al even bezig. De ene na de andere bal werd in het net gegooid. Overigens gebeurde dit niet alleen door Liberty High, maar ook door Rosewood High. De scores kwam steeds dichterbij en Ginnie voelde zich nerveuzer worden met het doelpunt. Ze wilde niet dat de anderen zouden winnen. Een schelle bel klonk en de basketbalspelers liepen lachend eruit, waarna muziek begon te spelen en de cheerleaders het veld op kwamen lopen. Even voelde ze een steek in haar lichaam. Op haar vorige school was ze een cheerleader geweest, maar ze moest stoppen omdat ze zou verhuizen. Ze miste Londen nu al nu ze de cheerleaders zo hun routine zag doen. Er was een patroon: elke basketbalspeler had een eigen cheerleader. Best een leuk concept.
Het was moeilijk om altijd maar zo goed mogelijk proberen te zijn, om de beste te zijn. Zijn moeder verwachtte veel van hem. Ze was een vrouw die haar gezin voorop stelde en wenste dat er veel van haar kinderen terecht zou komen. Dit was allemaal gebeurd sinds dat zijn vader was overleden. Zijn moeder moest nu alleen voor Zachary, die liever Zach werd genoemd, en voor zijn jongere zusje May zorgen. Alle hoop was gevestigd op hij die een studiebeurs zou krijgen voor basketbal. Hij was immers de slimste niet, behalve als het ging om biologie. Hij wilde eigenlijk mariene biologie studeren, maar durfde dit niet aan zijn moeder te vertellen, bang voor haar reactie. Het laatste wat hij wilde, was een teleurgestelde moeder. Hij gaf ontzettend veel om haar en probeerde een beetje voor haar te zorgen sinds dat ze een weduwe was. Het was hard, maar het gezin Dempsey probeerde het er het beste van te maken. Bovendien was zijn moeder een sterke vrouw. Ze toonde soms weinig emoties en luchtte haar hart niet uit bij haar kinderen, bang om hen met haar problemen op te zadelen, maar ze wist uiteindelijk alles weer op de rails te brengen en daarvoor bewonderde hij haar.
De bal werd door de scheidsrechter in het midden opgegooid en Zach sprong op, waarna de bal in zijn handen belandde. Hij keek in het rond en zag uiteindelijk dat Willem Barclay vrij rondliep, zonder dat een tegenstander hem dekte. Hij stond echter wel een stukje verder, dus aarzelde Zach geen moment en dribbelde hij met de bal naar voren, waarna hij hem behendig overgooide naar Willem. Deze ving de bal en gooide hem vervolgens met een boogje in het net. Een punt! Even grijnsden ze naar elkaar voordat de score op het scorebord werd gezet: 3-0. De wedstrijd ging even door. In het begin stonden de Liberty Tigers flink voor, maar uiteindelijk wist Rosewood High steeds dichterbij hun score te komen. Op een gegeven moment stond het zelfs 33-30. Ze hoefden maar één keer te scoren en het stond weer gelijk. De schelle bel klonk als signaal dat het pauze was. Hoe niet-charmant dat het ook was, druppelden er zweetdruppels langs het voorhoofd van Zach, welke hij wegveegde met de palm van zijn hand. Muziek klonk door de boxen heen en de cheerleaders kwamen het veld opgelopen. Ze begonnen met hun routine en bewonderend keek Zach naar ze. Hij vond het knap dat die meisjes dat met hun lichaam konden en dat ze zo in sync waren. Het team was goed op elkaar ingespeeld en ze kenden elkaars zwakten en sterke kanten. Nu was dit bij het basketbalteam ook zo, maar dit was zeker anders. Daar maakte je je meer druk om om het winnen dan om of je wel bleef staan op de piramide hoog in de lucht. Het was toch van een heel ander soort kaliber en Zach vond dat je de twee sporten niet echt met elkaar kon vergelijken.
Zijn ogen gleden naar de aanvoerster van het team: Camila. Iedereen wist dat ze één van de populairste meisjes van de school was en dat ze bloedmooi was. Hij kon haast wel met zekerheid zeggen dat ze ook de beste cheerleader van het team was. Stiekem had hij altijd wel een dingetje voor haar gehad, maar was hij te verlegen om ook daadwerkelijk op haar af te stappen. Zijn vrienden hadden hem vaak geplaagd over hoe hij geen actie durfde te ondernemen, maar hij liet het maar over zich heengaan. Bovendien had hij echt een groot voordeel, want ze was eerder dit jaar aangesteld als zijn cheerleader. Zo konden ze zo nu en dan praten en daar was Zach al blij mee. Het was beter dan niets, vond hij zelf.
i'm a good girl with a lot of bad habits