Search for posts by Chouette
First Page | « | 1 ... 3 | 4 | 5 | 6 | 7 ... 9 | » | Last
Search found 90 matches:
Re: ORPG | Gamers don't die, they respawn
from Chouette on 01/06/2018 03:09 PMBuiten klonk wat geschuifel een aantal meter buiten de tent. Een wild beest, waarschijnlijk een zwijn of zo. Hij liet het geluid langs zich heen gaan, en daarbij de gedachte aan de boze buitenwereld ook. Waarschijnlijk zouden ze morgen allebei heel weinig waard zijn, gezien de tijd en hoe ze nog klaarwakker waren. Adrian in ieder geval wel. Als ze nu zouden gaan slapen, zou hij nog minstens een uur met wijdopen ogen in bed liggen. Na nachten als deze was er altijd weer heel veel om over na te denken. Over hen. Over zichzelf. Over haar. Hoe dit zich ging ontwikkelen. Overdag was er genoeg afleiding om niet aan zulke dingen te denken en je maar gewoon te focussen op overleven en beter worden in vechten, koken, jagen en andere nuttige dingen. Maar als er ineens niets meer te doen was, ging de tijd heel langzaam en vlogen je gedachten alle kanten op. Vooral de kanten die je graag onbelicht wilde laten.
Toen ze met hem begon te sollen over haar leeftijd, maakte hij een nep-braakgeluid en trok een gezicht. "Gadver. Dankje, die stijve ben ik nu wel meteen kwijt." Toch drukte hij zijn lippen ook weer op de hare. Nee, natuurlijk kon hij er niets aan doen. En het was heel leuk geweest als ze net zoveel als hij had gewild. Maar hij was een beetje bang dat hij onbewust toch te veel zou aandringen als ze zouden gaan vozen. Hij nam haar kus in ontvangst en reageerde door haar iets tegen hem aan te drukken. "Je zegt het maar als ik iets doe wat je niet wil," zei hij. Oké. Laat het los. Niet te veel over nadenken, dan werd het veel te ongemakkelijk. Ze zou het wel aangeven als ze iets niet wilde. Dat zou teleurstelling worden, maar beter dan dat hij zou moeten doen alsof ze van porselein was. Hij pakte haar bij haar heupen vast en trok haar zo goed en kwaad het kon bovenop zich voor hij naar weer zoende.
Wil je me lijmen als ik breek?
ReplyRe: ORPG | Gamers don't die, they respawn
from Chouette on 01/06/2018 03:09 PMHij wilde hier niet weg. Als ze gewoon hier bleven liggen, was het net alsof alles om hen heen er even niet meer was. Het gevaar dat buiten de tent constant op de loer lag, de angst die zich zo makkelijk meester van je kon maken als je hem toeliet, alles werd tegengehouden door het dunne tentdoek zolang ze hier maar bleven. Hij probeerde niet te denken aan het moment dat ze in slaap zouden vallen, want dan was het zo weer ochtend en zouden ze naar buiten moeten. Hoe langer ze wakker bleven, hoe langer hun kleine wereldje in de tent standhield.
Op een ander moment had hij haar opmerking pijnlijk gevonden. Alsof hij haar zo aan de kant zou schuiven als het hem niet beviel en dan maar door zou gaan naar de volgende. Toegegeven, als ze hier niet zouden zijn, had hij dat waarschijnlijk wel gedaan. Maar misschien was het het simpele feit dat ze alleen elkaar hadden, dat hij dat hier nooit zou durven maken. Maar dat was het niet alleen. Toewijding werd hem hier afgedwongen en daar was hij dankbaar voor. Anders had hij niet durven dromen over wat hij zou missen, was hij weggegaan. En wat hij zou missen, dat was Clarke.
"Dan hoop ik dat we een goed compromis kunnen vinden, of dat jij me in de tussentijd genoeg vertrouwt dat je me dichterbij laat." Toen ze hem een kus gaf, leunde hij naar haar toe om de kus iets langer te laten duren. Maar ze trok weer terug, zodat hij dat ook maar moest doen. Hij kon waarderen dat ze duidelijk maakte wat ze wel en niet wilde, maar tegelijkertijd nam hij wat hij kon krijgen. De lijn van wat hij wel en niet kon maken, trok zij wel. Toen ze hem met een mierzoet stemmetje plaagde verscheen er een grijns op zijn gezicht, die pijlsnel weer verdween toen ze haar been tussen de zijne liet glijden. Misschien wist ze die lijn toch niet zo duidelijk te trekken als ze zou moeten met hem. In een poging serieus te kijken fronste hij, maar hij slaagde er niet in om het oprecht te laten lijken. "Wat ben jij een plaaggeest. Het is jouw schuld dat je zo sexy bent, dan moet je ook verantwoordelijkheid nemen voor de consequenties." Zijn frons verdween weer en hij gaf haar nog een kus terwijl hij erop lette dat hij zijn lichaam niet al te dicht tegen het hare aanvleide.
Wil je me lijmen als ik breek?
Re: ORPG | Gamers don't die, they respawn
from Chouette on 01/06/2018 03:09 PMHet was zo'n verandering dat hij afgewezen was door een meisje. Niet helemaal afgewezen, maar toch een beetje. Maar vreemd genoeg voelde het bij haar niet zo erg als het normaal gevoeld zou hebben. Ze deed het heel liefjes, het standaard 'het ligt aan mij' maar zonder dat daadwerkelijk te zeggen. Hij had nooit gedacht dat hij voor die onschuld en die trouw aan zichzelf zou vallen, maar het was gebeurd. En hard ook.
Toen ze begon te vertellen, verplaatste hij zijn gewicht van haar af en kwam op zijn zij naast haar liggen, maar nog steeds heel dichtbij haar. Hij wilde die warmte van haar lichaam niet kwijtraken. Tijdens haar verhaal bleef hij stil, helemaal toen ze wat meer op dreef leek te komen en haar woorden wat makkelijker vond. Hij snapte het wel. Heus. Hij kon zich er alleen heel moeilijk meer in verplaatsen, omdat hij al zo lang zo anders in het leven stond in dat opzicht. Hij had mensen in zijn bed gehad waar hij de 's morgens de naam niet meer van wist, hij had zonder een spier te vertrekken mensen verteld dat hij niks meer dan een pleziertje wilde, terwijl zij van meer uit waren gegaan. Hij had het idee van zielsgenoten en echte liefde al zo goed als de rug toegekeerd. Maar nu met Clarke was hij zich voor het eerst in jaren weer bewust van het kleine deel in hem dat nog niet in die dingen was gestopt te geloven.
Toen ze hem weer kuste, als een soort teken om te laten zien dat alles nog wel oké was tussen hen, liet hij zijn arm over haar buik liggen en nestelde zijn hand in haar zij. "Het is echt oké, maak je geen zorgen. Ik ben blij dat je het duidelijk stelt." Want dat was iets wat hij met veel meisjes níét had gedaan. "Ik ben een beetje laks met dit soort dingen," gaf hij ineens een beetje schoorvoetend toe. Het hardop zeggen, zeker tegen haar, voelde een beetje onwennig. "Seks en zo, bedoel ik. Misschien is het voor mij ook wel eens goed om het langzaam aan te pakken, zeker met een meisje dat ik écht heel leuk vind." Vreselijk zoetsappig. Maar wel waar. Hij wierp een snelle blik naar beneden en keek toen weer naar haar op, een klein beetje gegeneerd. "Is dit een verkeerd moment om je te vertellen dat ik een stijve heb?"
Wil je me lijmen als ik breek?
Re: ORPG | Gamers don't die, they respawn
from Chouette on 01/06/2018 03:08 PMHet was heerlijk hoe ze aan hem overgeleverd op het bed lag. Haar huid brandde onder zijn vingers en zijn lippen, op elk plekje dat hij aanraakte. Het ging zo tergend langzaam dat hij zelf naar meer begon te snakken. Nu hij haar had, wilde hij alles van haar begeren. De kusjes die hij op haar huid achterliet werden zoenen en de zoenen lieten hier en daar kleine bloeduitstortinkjes achter. In haar nek, op haar schouder, net onder haar sleutelbeen. Tussen twee kussen door grinnikte hij duivels om haar opmerking. "Zeiden we 40? Ik bedoelde 55." Maar de woorden werden tenietgedaan door nog een kus. En nog een, en nog een.
Hij wilde haar. Meer dan ooit wilde haar. Alle spanning die er tot nu toe tussen hen in had gehangen, kwam nu naar buiten. De steelse blikken en de plagerige opmerkingen, de intieme nachten waar ze beide niet hadden durven dromen van meer. Alles had zich opgebouwd tot dit moment en nu kon hij het niet meer inhouden. Een spoor van kussen achterlatend was hij naar beneden gedaald, langs haar nek en bijna tot het stukje huid tussen haar borsten. Maar toen hij daar aangekomen was en haar blik probeerde te peilen, was haar gelukzalige blik vervangen door een wat twijfelachtige. Eén simpel hoofdgebaar, maar de boodschap was duidelijk. Nog niet. Hopelijk ooit, in de niet al te verre toekomst, maar dat was nog dromen. Nog voor hij zelf omhoog kon komen, leidde ze hem terug naar haar gezicht voor een zoen. Hij steunde met zijn ellebogen op het bed aan weerszijden van haar hoofd, maar hield wat van zijn gewicht op haar. Toen ze de kus verbrak, opende hij zijn ogen en keek haar aan. Haar ogen schoten van links naar rechts, langs hem heen naar het tentdoek, overal om hem niet aan te kijken. Een steek. Dacht ze dat hij het alleen maar om de seks wilde doen? Hij kon zichzelf wel voor zijn kop slaan als hij haar dat idee had gegeven.
"Het geeft niet." Ze keek nog steeds weg. "Clarke, kijk me eens aan." Hij verplaatste bewust zodat hij in haar gezichtsveld kwam en wachtte tot ze hem aankeek. "Het is niet erg." Ze zouden dit op haar tempo doen, als het zijne te snel was. Hij had geen enkel weet van haar geschiedenis, wat ze allemaal al wel en waarschijnlijk vooral nog niet had gedaan. Hij gaf haar een kus, een kleintje, maar voelde zich ineens weer een beetje onzeker over hoe het nu verder moest. Zou dit het zijn voor vanavond, of wilde ze nog wel door met waar ze net mee bezig waren? Hij besloot om haar de keuze te laten maken. Hij wilde zich niet opdringen.
Wil je me lijmen als ik breek?
Re: ORPG | Gamers don't die, they respawn
from Chouette on 01/06/2018 03:08 PMHij was bijna vergeten hoe fijn het was om zo liefdevol door iemand aangeraakt en bemind te worden. Om iemand een kus te geven alsof het zo natuurlijk was als ademen, en net zo nodig bovendien. Want dat was het wel een beetje, dat was het altijd al geweest: hij had het nodig. Net zoals hij het nodig had om vrienden om zich heen te hebben en eraan herinnerd te worden dat hij van belang was en gewaardeerd werd. Dan pas keerde zijn zelfvertrouwen weer terug.
Hij vroeg zich af of hij dat door liet schemeren. Dat hij niet alleen snakte naar haar, maar ook naar het simpelweg iemand hebben om intiem mee te zijn. Want ergens was dat wel zo, hoe hij er ook niet stil bij wilde staan. Maar het ging hem ook om Clarke zelf, die geweldige meid waarvan hij niet kon geloven dat hij haar juist híér had ontmoet. Hij hoopte dat ze zich dat realiseerde. Hoe mooi en hoe geweldig en hoe prachtig ze was, van binnen zo goed als van buiten. En omdat hij vond dat ze dat moest weten, begon hij te praten: "Je bent mooi. Buiten en binnen. Dat weet je, toch?" Het was geen fluistering, maar ook niet zijn normale volume. Iets ertussenin.
Zelfs hier en nu kon ze het niet laten om over zijn training en praktische dingen te praten. Het was dat ze hier zo lagen en dat hij zich het dichtste bij gelukkig voelde sinds ze hier zaten, maar anders zou zijn gezicht vertrokken zijn. Hij vond het echt niet erg om het er over te hebben, verre van. Maar nu zou hij het liefste even vergeten dat ze vastzaten in dit spel en even willen doen alsof ze gewoon een kamperend stelletje in het Grote Bos waren. Dus antwoordde hij niet. Godzijdank liet ze daarna haar lippen het woord doen zonder te spreken en hij legde zijn hoofd in de kussens om naar het tentdoek boven hen te kijken. Afwezig streek de hand die hij rond haar middel had, over haar huid onder de pyjama die ze aanhad.
"We hebben het onszelf heel erg moeilijk gemaakt," antwoordde hij beamend. "Maar dat kan me nu even niks verdommen. Ik ben gewoon heel erg blij dat we hier eindelijk eens aan toegegeven hebben." Met een glimlach rond zijn lippen kuste hij haar. Eén keer, twee keer, drie keer. Drie onschuldige kussen waar niks mee bedoeld werd. Normaal. Nu verplaatste hij naar haar mondhoek, haar wang en via daar volgden zijn lippen hun weg naar haar nek. Daar werd wel wat mee bedoeld. Zijn blik schoot naar boven en zocht de hare terwijl hij de hand die al in haar taille lag, wat steviger op haar huid legde. Had hij toestemming?
Wil je me lijmen als ik breek?
Re: ORPG | Gamers don't die, they respawn
from Chouette on 01/06/2018 03:08 PMHaar nerveusheid die zo dicht op de oppervlakte zat was iets waar hij normaal niet op viel, maar die hij nu meer dan een beetje op prijs stelde. Het waren ten eerste haar sterke voorkomen en haar scherpe tong geweest waar hij ondersteboven van was geraakt en van daaruit was hij verliefd geworden op haar hele zij. De hevige blos die op haar wangen brandde bij het minste of geringste als hij iets deed of zei wat net iets intiemer was dan normaal, of die keren dat zij zich daaraan waagde, was onweerstaanbaar.
"Dat effect schijn ik weleens te hebben op mensen," zei hij met een brede grijns toen ze een blik naar de sterrenhemel wierp. Met de juiste blik, het juiste woord of de juiste aanraking kon hij iemand volledig van de kaart brengen en daar was hij zich vaak genoeg bewust van. Niet dat hij het nu bewust gedaan had.
Zijn handen zochten al hun weg naar de holte van haar taille toen ze zo dicht tegenover elkaar stonden. Langs haar schouders en bovenarmen naar haar ribben en omlaag, maar toen hij haar blik volgde naar wat haar aandacht dringender nodig had dan hij, stokten zijn armen tot stilstand nog voor hij al haar ribben had kunnen tellen. Er was al een spleetje licht van haar zwaard te zien, dat ze een paar luttele centimeters uit de schede was geschoven. Mevrouw bloost-bij-de-suggestie-van-samen-slapen had haar tong toch niet verloren. Met een betrapte grijns keek hij haar weer aan en tilde zijn armen in de lucht alsof hij onder arrest stond. "Braaf is mijn tweede naam."
Nog heel even bleef hij staan terwijl Clarke naar de tent liep en naar binnen ging. Voor een paar seconden maar. Hij kon het gewoon niet bevatten dat ze vanmiddag nog grappend met elkaar gespard hadden en hij vast nog wel een dubbelzinnige opmerking had gemaakt waar ze altijd amper op reageerde, terwijl ze nu zo anders tegenover elkaar stonden. Het idee om met haar in hetzelfde bed te slapen op die manier waarop stelletjes dat doen was wel eens bij hem opgekomen, maar nooit meer dan een seconde of twee. Hij vroeg zich af of dit veel tussen hen zou veranderen.
Toen hij de tentflap opzij duwde, lag Clarke al in bed. Het schijnsel van haar zwaard verlichtte haar gezicht en heel even bleef hij staan om het in zich op te nemen. Haar lichtblonde haar en haar huid hadden de ijzige gloed van het licht overgenomen en haar ogen leken lichter dan ooit, terwijl haar blik op het zwaard gefixeerd was. Toen kroop hij verder de tent in en gooide zijn dolk aan zijn kant van de slaapzak neer voor hij naast haar in het voorverwarmde bed kroop. Zodra hij zijn onderarm in haar taille legde, merkte hij dat er niets veranderd was aan de vertrouwde sfeer die vanaf het begin af aan tussen hen in hing. Ze voelde net zo vertrouwd als ze daarvoor had gedaan, maar nu hing er een onbestemde elektriciteit tussen hen in die er daarvoor nog niet was geweest. De regel 'in bed geen gefriemel' was ineens niet meer van toepassing.
Wil je me lijmen als ik breek?
Re: ORPG | Gamers don't die, they respawn
from Chouette on 01/06/2018 03:07 PMZe waren ook wel een heel apart stel, samen. Ergens had ze gelijk, buiten de game was hij waarschijnlijk nooit zo voor haar gevallen als hij nu had gedaan. Haar wat afstandelijke gedrag in het begin zou hem een beetje afgeschrikt hebben en hij zou haar links hebben laten liggen, stelde hij zich zo voor. Zag hij er ook hier uit als een persoon die zoiets zou doen, het maar opgeven omdat een ander makkelijker te krijgen is? Ze zou niet voor niets de twijfel hebben. Maar toch besloot hij niet te geloven in al haar twijfels. Hetzij door de situatie waar ze zich in bevonden, hetzij door de aantrekkingskracht tussen hen beide, hij was om haar gaan geven. Écht om haar gaan geven. En dat zou niet zo snel meer weggaan. Wat dan nog dat ze hier misschien niet meer weg wilden, als ze uiteindelijk de keuze konden maken? Zo erg was een leven hier helemaal niet, samen met Clarke. Het naamverschil was nog steeds een beetje wennen. Maar als hij naar haar keek, was ze niet meer alleen Eleanore, dat haar een beeld gaf van een lief meisje dat koste wat het kost het goede ding wilde doen. Ze was ook niet alleen Clarke, die egoïstisch kon zijn om haar eigen hachje te redden en ellelang over de dingen piekerde. Ze was beide, en dat was wat haar perfect maakte. En bij die realisatie en het horen van haar stem boog hij zich opnieuw naar haar toe om haar een kus te geven. Minder hongerig dan net, maar nog steeds alsof hij niets liever ter wereld zou willen dan hier zijn, met haar, op dit moment. "Ja mevrouw," grijnsde hij tussen twee kussen door om nog antwoord te geven op haar opmerking. Haar twijfels leken weggespoeld en de lichtjes twinkelden weer in haar ogen, zoals ze hoorden te doen. Vanavond zouden er even geen zorgen zijn, alleen zij tweeën. En de opluchting die nu zo dik tussen hen in hing. Terwijl ze ineengestrengeld op de boomstronk zaten, verdween het laatste beetje zonlicht uit de lucht en bleef er alleen een donkerblauwe hemel over, doorspekt met heldere sterren. Het vuur knetterde en schoot vonkjes de lucht in, die afkoelden terwijl ze langzaam naar de grond dwarrelden. Met zijn hand nog in haar haren gaf hij haar een laatste kus en rustte zijn voorhoofd tegen her hare aan. "Hoe graag ik hier nog uren zou willen blijven zitten..." begon hij met een zucht, "moeten we morgen weer vroeg op. Kom je mee naar bed?" En alles wat dat dan ook moge impliceren erbij inbegrepen. Het vuur begon al uit te doven nu ze er al even geen nieuw hout op gelegd hadden en hij besloot het zo te laten. Voor het geval er 's nachts nog dieren langskwamen, was het goed om een nasmeulend vuurtje te hebben. De hand die in haar haar had gelegen verschoof naar beneden over haar arm en eindigde bij haar hand, die hij vastpakte om haar mee omhoog te trekken.
Wil je me lijmen als ik breek?
Re: ORPG | Gamers don't die, they respawn
from Chouette on 01/06/2018 03:07 PMAl die tijd dat zijn gevoelens en zijn behoefte hieraan zich opgehoopt hadden, had hij het zich amper gerealiseerd. Zijn afhankelijkheid en zijn behoefte om zo vaak mogelijk zo dicht mogelijk bij haar te zijn, hij had het allemaal afgeschoven op de situatie. Het was logisch dat hij in deze situatie naar een bondgenoot zocht, iemand waarmee hij deze tijd kon overleven. Maar nu alles eruit kwam, leek het ineens heel erg logisch. De blijdschap die hij voelde als ze heel eventjes zonder zorgen in de lach schoot, of de steelse blikken die hij van haar stal als ze al een halve dag aan het wandelen waren om nog eventjes door te kunnen gaan.
"Des te beter" antwoordde hij. "Dan gaan we er niet zo nonchalant mee om, nu we iets hebben om voor te blijven leven. Iets concreters dan de vage droom om hieruit te komen, dan." Hij snapte heus wel wat ze bedoelde. Zelf was hij ook als de dood voor het einde van die vijf levens. Ze hadden ze beide nog wel alle vijf, maar ze waren nog niet eens door naar de tweede floor. Toch forceerde hij zichzelf om te blijven glimlachen, elke dag weer. Overleving kwam voor 20% door de capaciteiten van het lichaam en voor 80% door de goede mentale instelling en vastberadenheid, had hij eens ergens gelezen. Hij besloot het te geloven.
"Je moet eens niet zo bang zijn om het foute te doen," mopperde hij met een goedbedoelde glimlach. "Wat dan nog als we bij floor 30 doodgaan als we samen zijn, in plaats van floor 50 als we beide snakkend naar een kus en met spijt doodgaan?" Het kwam er misschien niet heel opbeurend uit, realiseerde hij zich toen hij het al gezegd had. Doodgaan zouden ze toch wel. Maar zijn bedoelingen waren goed. Het was misschien wel eens goed voor haar om ergens blindelings in te springen, net zoals het voor hem goed was geweest om zich in te houden met mogelijke gevoelens die hij vanaf het begin af aan al had gehad. Hij hoopte alleen maar dat hij net zo goed voor haar kon zijn als zij dat voor hem was, of dat hij dat in ieder geval kon worden. Toen zij haar hand van zijn nek haalde, pakte hij haar hoofd tussen zijn handen vast en drukte een kus op haar voorhoofd voor hij oogcontact met haar maakte en niet meer wegkeek. "En daarbuiten hebben we maar één leven, hier hebben we er vijf. Zo kan je het ook zien." Wat wilde hij gewoon graag dat ze zich met hem in het diepe stortte. Wat maakte het dan uit dat ze te pletter zouden vallen.
Wil je me lijmen als ik breek?
Re: ORPG | Gamers don't die, they respawn
from Chouette on 01/06/2018 03:07 PMDe stilte was luider dan wat dan ook, het was oorverdovend. Het enige wat hij kon horen was het kloppen van zijn eigen hart terwijl hij naar haar keek. Of eerder, naar haar haren. Ze hield haar gezicht afgewend, waardoor hij met geen mogelijkheid kon zien wat er in haar hoofd omging. Zocht ze naar de juiste woorden om hem liefjes op zijn plek te zetten, of was ze nog bezig te bedenken wat hij precies bedoelde met wat hij net gezegd had?
Het was al een tijd geleden dat hij zich zo gedragen had in het bijzijn van een ander. Iemand vertellen dat je hem of haar leuk vond was makkelijk gedaan, iemand vertellen dat je diegene wilde nog meer. Maar dit was iets wat hij nog nooit gedaan had. Hij had zijn hart aan haar overhandigd, voorzichtig in het kommetje van zijn handen aangegeven. Het enige wat hij nu kon doen was toekijken wat ze ermee zou doen. Ze kon het aannemen en dicht bij zich houden om te koesteren, maar ze kon het ook in de modder laten vallen en ervan weglopen.
Toen ze zijn naam zei, was het alsof zijn maaginhoud bevroor. Hij kon niet peilen wat ze bedoelde met haar toon. Positief, negatief? Haar blik verried niks. Het was een onverdraagzaam moment, maar toch was hij blij dat het eruit was. Hoewel het niet elk wakend moment door zijn hoofd had gespookt, had hij heus wel doorgehad dat hij, hadden ze in een normale schoolsituatie gezeten, allang geprobeerd zou hebben om een zet te doen.
Hij had te doen met zijn buik. De rust die er in terugkeerde toen haar gezicht een glimlach vormde, werd meteen weer ruw weggeduwd door een storm vlinders die er hun intrek nam toen ze naar voren schoot en haar lippen op de zijne drukte. Even was hij te verbouwereerd om te reageren en bleef hij als versteend zitten, te verbaasd om zich te realiseren dat ze dit echt gedaan had. Toen leek hij weer terug in zijn lichaam te dalen en drukte zijn lippen met wat meer kracht op de hare. Pas nu het echt gebeurde, realiseerde hij zich hoe erg hij hiernaar gesnakt had. Hij, zij, elkaar. Elke nacht dat ze dicht tegen elkaar aankropen, elke zelfvoldane grijns als ze hem weer op de grond had gekregen tijdens training, elke flirterige opmerking waar altijd toch een kern van waarheid in had gezeten. Pas toen zijn longen om lucht begonnen te schreeuwen en hij niets anders kon dan een grote hap lucht nemen, trok hij zijn hoofd naar achteren en zocht haar oogcontact. Hij wist zeker dat de opluchting in zijn ogen te lezen was, en meende die ook in haar ogen weerspiegeld te zien.
Wil je me lijmen als ik breek?
Re: ORPG | Gamers don't die, they respawn
from Chouette on 01/06/2018 03:07 PMZijn woorden leken invloed op haar te hebben. Haar spieren, die hij aangespannen onder zijn arm voelde, ontspanden en er leek een soort rust over hen neer te dalen die er net nog niet geweest was. Het leek alsof ze minstens vijf keer haar mond open wilde trekken om iets te zeggen, maar zich het laatste moment weer bedacht om vervolgens een paar millimeter terug te zakken en de lucht die ze naar binnen had gezogen uit te blazen. Hij voelde zich precies hetzelfde. Er waren wel een miljoen dingen die hij wilde zeggen, maar voor alles leek het het verkeerde moment. Elk woord was een woord te veel.
Haar opmerking sneed door de stilte heen als een pasgeslepen mes. En door alle dingen die door zijn hoofd spookten maar net niet het goede leek te zijn om te zeggen. "Wat zou ik kunnen hebben dan?"
"Mij." Het was eruit voor hij er een tweede keer over na had kunnen denken. Ze had haar hoofd weer tegen hem aan gelegd, maar deze keer bleef hij op haar neerkijken. Nieuwsgierig naar, maar ook een beetje bang voor haar reactie. Wat als dit het laatste was wat ze wilde, en ze zich nu helemaal van hem af zou keren? Net nu ze zich zo opengesteld had?
Toch jammer dat hij het zelden eens was met zijn eigen advies. Hij volgde het wel op, maar toch was er altijd een stemmetje in zijn hoofd dat zei 'niet doen, niet doen!'. Hij had er nu lak aan. Vijf levens was niet veel, waarom zou hij zijn tijd dan verdomme verdoen met twijfels en onzekerheid? Als ze niks wilde was dat prima, dan zou hij er niets meer over zeggen en het erbij laten. Waarschijnlijk naar bed gaan, of zoiets. Maar niet geschoten was altijd mis, het viel altijd te proberen.
"Je zou mij kunnen hebben, als je wilt." Doorbrak hij de stilte, aangezien ze nog niets had gezegd. De rust die net over hen heen gedaald was, leek veranderd te zijn in een bedrukkende mist. Haar antwoord kon een gigantische verandering hebben in hoe hun relatie zich zou ontwikkelen. Positief, negatief, het kon alle kanten op. Misschien had hij alle kleine hints verkeerd opgevat. Een blik, een aanraking, een woord. Maar misschien had ze, net als hij, wel kleine (en onbewuste) hints gegeven in de hoop dat de ander een stap durfde te zetten. Uiteindelijk was hij die persoon geworden. En zat hij met die kolkende massa in zijn maag die hem vertelde dat hij toch wel heel veel waarde aan haar antwoord hechtte, zelfs als hij zichzelf vertelde dat hij dat niet zo deed. Het was nog maar de vraag of hij gewoon kon afdruipen, als ze dat van hem vroeg.
Wil je me lijmen als ik breek?