Search for posts by Asset

Re: ORPG] War is a symptom of man's failure as a thinking animal.

Rosie
Inmiddels was er zo'n anderhalve week verstreken. Een week waarin het zoals gewoonlijk behoorlijk druk geweest was. Zo had Rosie deze dikke week doorgemaakt met veel verschillende nieuwe soldaten die behoorlijk gewond waren waaronder één soldaat die tijdens de operatie door te veel bloedverlies was overleden. Het kwam altijd vrij hard aan wanneer een soldaat overleed. Rosie merkte aan haarzelf dat ze er altijd gewoon moeite mee bleef hebben, zelfs wanneer ze geen idee had hoe de soldaat heette of nog geen woord met hem gesproken had. Het feit dat er thuis waarschijnlijk een familie op hem zat te wachten, vond ze het trieste. De soldaat zou geen plechtig afscheid krijgen. Rosie had de afgelopen anderhalve week behoorlijk hard en veel gewerkt. Tijd om écht goed te slapen had ze niet. De langste nachtrust van de afgelopen paar dagen had vijf uur geduurd, er lagen dan ook diepe wallen onder haar ogen, maar ze kon zichzelf gewoon niet toestaan om te rusten wanneer er soldaten waren die zorg nodig hadden.
Buiten alle nieuwe soldaten, waren er immers ook nog alle soldaten die óók zorg nodig hadden maar niet met een spoedoperatie binnengekomen waren. Rosie merkte dat ze het ook fijn vond om tijdens de drukte even tot rust te komen in de 'normale' boeg. Hier praatte ze dan rustig met de mannen en jongens die er al wat langer waren, schreef ze tussendoor een brief voor iemand die dit graag wilde en zorgde ze ervoor dat bepaalde jongens wat kalmeerden na een nachtmerrie.
Met name met Jamie kon ze het goed vinden. Ze vond het fijn om na een zware operatie even rustig met hem te praten en zo had ze hem al wat beter leren kennen. Met zijn wond en de kleinere wondjes ging het al stukken beter. Rosie zag het eigenlijk met de dag verbeteren. Jamie kon al wat beter lopen en het genezingsproces ging eigenlijk vrij goed. Heel stiekem, dacht ze dat het niet lang zou duren tot Jamie naar huis mocht. Hij was al afgewezen om nog verder te vechten in het leger.
Voor nu was ze van plan om nog gewoon even te genieten van het feit dat de jongeman er nog was, hij was erg aardig en Rosie merkte dat ze eigenlijk automatisch een glimlach op haar gezicht kreeg wanneer ze bij hem was. Ze had voor deze avond een klein plannetje: Een wandeling. Op deze manier kon ze sowieso al wat proberen hoe goed het ging met lopen met Jamie, maar wat frisse lucht was nooit verkeerd. Ze had dit al doorgegeven aan de arts, dus hij was er al van op de hoogte dat ze een stukje met hem zou gaan lopen, mits hij dit zelf zou willen. Ze had net een verbandje opnieuw gelegd bij Noel, een nieuwe soldaat, maar liep nu richting het bed van Jamie. Zoals altijd waren zijn gordijnen dicht, dat vond hij fijner. Rosie schoof het gordijn voorzichtig aan de kant, waarna Jamie wat slaperig en verveeld opkeek. Rosie glimlachte. ,,Hey slaapkop" zei ze zachtjes, toch even met een plagerige glimlach. ,,Heb jij toevallig zin om je benen even te strekken en een rondje te lopen? – Buiten" vroeg ze hem voorzichtig.

why do you hesitate?

Re: ORPG ✣ That green eyes, you're the one that I wanted to find

Emma
,,Oh Emma and Charlie, you should try a milkshake at Pop's this afternoon," hoorde ze de stem van John tot haar gehoorgang binnendringen. ,,They're the best" Er kwam een zwakke glimlach op haar gezicht. Haar (stief)vader was eigenlijk al de hele autoreis ontzettend enthousiast bezig over het feit dat ze teruggingen naar het dorpje waar hij opgegroeid was: Riverdale. Dit kwam niet alleen in uitdrukking tot het enthousiasme in zijn stem, maar ook in de liedjes die hij opzette. Het waren allemaal meezingers en vrolijke hits. Emma werd zelf niet erg vrolijk van deze autorit. Ze vond de autorit van 2 uur eigenlijk al vanaf het eerste half uurtje veel te lang duren. Stilzitten was niets voor haar en hoewel ze wat had gebladerd in een tijdschrift over sporten met hier en daar wat sportnieuws, merkte ze dat ze energie te veel had. Het stilzitten belemmerde haar en daarom had Emma al snel gevraagd of ze zelf achter het stuur mocht zitten. Dit was dan ook precies wat er was gebeurd: Ze was zelf gaan rijden. Op deze manier kon ze íetsjes meer gas geven, had ze eigenlijk iets te doen om de tijd te doden en kon haar vader ook even uitrusten. Hierbij moest uiteraard wel de onderhandeling gemaakt worden dat haar vader altijd nog het zeggenschap had over de muziek. Emma was hiermee akkoord gegaan: als ze maar iets te doen had.
Emma moest toegeven dat de omgeving waar Riverdale in lag erg mooi was. Het was een bosrijke omgeving en hoewel ze natuurlijk enkele grotere stadjes passeerden, waren het voornamelijk gewoon kleine plaatsjes. Inmiddels was ze al wat afgekoeld over het feit dat ze gingen verhuizen. Oh nee, in eerste instantie had ze het vreselijk gevonden. In Nashville had ze in het hoogste hockeyteam gezeten en had ze de perfecte positie als aanvalster weten te bemachtigen. Ze had er een close vrienden – en vriendinnengroep en ze had het er naar haar zin. Goed, misschien had al het gedoe op school er ook wel voor gezorgd dat ze makkelijker geworden was in het verhuizen. Emma wist dat ze zou gaan blijven zitten en dus niet meer in hetzelfde leerjaar als haar vrienden en vriendinnen zou zitten. Ze zou in het leerjaar van haar zusje, Charlie, terecht gekomen. Emma had een behoorlijk hechte band met Charlie, maar wist dat het vanaf het komende jaar toch anders zou gaan worden in Nashville wat haar sociale leven betreft. Riverdale was wat dat betreft wel prettig. Emma en Charlie zouden dan wel in hetzelfde leerjaar terecht komen, maar op deze manier zou ze niet zien hoe haar vrienden en vriendinnen en de meiden uit haar hockeyteam verder zouden gaan, zonder haar. Emma wist dat het zijn van het 'nieuwe meisje' geen pretje was, al wist ze het nog altijd te relativeren. Emma en Charlie hadden elkaar nog én het bood haar wel een kans om nieuwe mensen te leren kennen. Bovendien zag deze bosrijke omgeving er perfect uit om nieuwe hardlooproutes te proberen. Ook het feit dat er een schoolhockeyteam was, had haar weten over te halen om het verhuizen minder erg te maken. Toch besloot ze er niet al te optimistisch in te gaan. Dat er een schoolhockeyteam was, betekende natuurlijk nog niet dat dit een goed team was. 
Met al deze gedachten wist ze het verhuizen wat minder erg te maken, al leek John daar ook voor te zorgen. Hij was zo blij als een kind. Gedurende de hele autoreis was hij al ontzettend blij geweest, maar toen ze een bordje met 'Riverdale' passeerden, begonnen zijn ogen zelfs te sprankelen. Emma grinnikte hierdoor kort terwijl ze even via de binnenspiegel naar hem keek. ,,Dad, please, don't be too enthusiastic. We wouldn't want the people to think a weirdo moved to this place" grijnsde ze hoofdschuddend. Emma reed het kleine dorpje in en volgde zo de aanwijzingen die John haar gaf, tot ze in een bepaalde straat terecht waren gekomen. John had hen via google al het een en ander laten zien, waaronder deze straat. ,,Yes, this is it! Isn't this amazing Diane?" hoorde ze plots vanuit achter. Emma's ogen gleden over het huis terwijl ze de auto parkeerde. Er stond al een grote verhuiswagen klaar om dozen in de juiste kamers te zetten. Emma zette de handrem op de auto en haalde de sleutel uit het contact. Ze kon niet ontkennen dat het huis er leuk en gezellig uitzag, de straat zag er echt prima uit en deze omgeving leek haar perfect om te rennen. Er waren vast genoeg routes te ontdekken door het bos.
Terwijl haar vader haar moeder enthousiast uit de auto trok, liep ze zelf wat langzamer richting het huis. Ze wierp een korte blik op Charlie en sloot hierna de auto af. ,,At least he's happy, hmm" merkte ze maar op, toch wel met een zwakke glimlach. Misschien had John zijn optimisme wat over weten te brengen naar haar toe, al wist ze dat ze hier over een paar dagen heel anders in zou staan. School was niet iets waar ze om stond te springen, niet alleen omdat dit betekende dat ze stil zou moeten zitten en gedwongen een bepaald vak moest leren, maar ook omdat 'the new girl' toch altijd een bepaalde positie zou krijgen, zeker in een plekje als Riverdale, waar iedereen elkaar leek te kennen. 


Jughead
Volgens veel mensen waren zijn leefomstandigheden alles behalve ideaal of perfect. Met een vader die voor een aantal maanden in de gevangenis zat en bij the Serpents zat, een moeder en zusje waarmee hij geen contact meer mocht hebben én een slaapkamer bij the Twilight Drive-In – waar hij overigens ook werkte – paste hij alles behalve in het ideaalbeeld van vele mensen. Jughead had geen keuken waar hij gerechten kon bereiden, hij had geen mooi bureau waar hij zijn huiswerk aan maakte en hij had al helemaal geen bed om in te slapen. Een eenvoudig matrasje was genoeg. Ondanks alle mensen die niet in deze omgeving zouden kunnen leven, was het voor hem perfect. Hij had niet meer nodig.
Jughead leefde in het kamertje waar ook de banden gedraaid werden wanneer er films draaiden in The Twilight Drive-in, de lokale openluchtbioscoop. Hij had wat weten te onderhandelen met de eigenaar van The Twilight Drive-In, die zijn vader blijkbaar gekend had. In dit geval was dit positief geweest: zijn vader was blijkbaar een erg loyaal lid van The Serpents geweest en had veel aanzien weten te krijgen. Jughead mocht in het kleine kamertje leven, mits hij er op elke zaterdagavond voor zorgde dat de film goed gedraaid werd. Erg veel moeite vond hij dit niet: Hij zorgde ervoor dat het rolletje goed liep en genoot de rest van de avond van een goede film, het liefste ook meteen vanuit zijn kamertje. Hij vond het niet nodig om tussen alle auto's te zitten of te staan of om te socializen, nee, naar zijn idee was het prima om op wat afstand te staan. Hij hoorde niet in de perfect georganiseerde groepjes thuis. Jughead kon juist genieten van de opkomende drukte of de stilte die er heerste wanneer er een film gedraaid werd. Dat hij dan moest wonen in een ruimte waar deze filmrollen gedraaid werden, waar wat verdwaalde posters aan de muur hingen en waar een zielig matrasje lag, nam hij dan met alle liefde voor lief.
Het was een van de laatste vakantiedagen, iets dat inhield dat hij vond dat hij zichzelf wel mocht trakteren. Aangezien hij een grote liefde had voor eten, was hij al snel tot een leuke invulling gekomen van deze middag. Hij zou Archie eens opbellen en vragen of hij zin had om een burger te gaan eten bij Pop's. Buiten het draaien van de filmrolletjes had hij afgelopen zomer ook wat geholpen achter de popcorn en drankjeskraam, waarmee hij best wat geld verdiend had. Zo pakte hij zijn wat ouderwetse telefoon erbij en besloot hij Archie een berichtje te sturen, iets dat dit oude ding overigens nog nét wist te doen. Ook dit was iets waar Jughead helemaal tevreden over was. Het apparaat mocht dan wel niet het snelste zijn, maar hij kon er bellen en berichten mee sturen. Ook viel het nieuws te lezen via internet, al moest hij toegeven dat deze letters wat klein konden zijn. Hij prefereerde een echte krant.
- Arch, are you at Andrews Construction or at home? – stuurde hij naar vrijwel de enige vriend die hij had. Archie en Jughead leken dan wel twee compleet andere types te zijn, maar toch konden ze het altijd goed met elkaar vinden, ook al hadden ze verschillen binnen hun karakter. Nog even kort twijfelde hij om hem te bellen, maar hierna besloot Jughead dat zijn liefde voor burgers en eten waarschijnlijk groter was dan het feit dat hij voorstelde om af te spreken met Archie. Hij ging gewoon alvast. Hij had er geen moeite mee om alleen te zijn of om zijn tijd alleen te spenderen. Bovendien had Pop Tate altijd zijn krant op de bar liggen, dus hij zou zich hoe dan ook gaan vermaken. Het nieuws uit de omgeving wist hem altijd erg aan te spreken en hij vond het altijd erg leuk om de nieuwsberichten te analyseren. Er viel altijd een bepaalde vorm van censuur, maar ook propaganda in te ontdekken. 

why do you hesitate?

ORPG ✣ That green eyes, you're the one that I wanted to find

why do you hesitate?

Re: [O] You are my only escape in this court full of hate and lies

Lucas
Hij had de vorige avond nog kort met Castleroy gesproken, maar had hier niet meer geïnformeerd naar het nieuwe dienstmeisje. Lucas was ervan op de hoogte dat hij een aantal dagen geleden naar een nabijgelegen dorpje gereden was om te kijken voor nieuwe meisjes, hij had nota bene nog op het beste paard mogen rijden om in het dorpje te komen. Lucas was er simpelweg vanuit gegaan dat Castleroy vast met een aantal goede mensen terugkwam. Hij vond alle werkers in het kasteel erg goed functioneren en hij was tot nu toe eigenlijk over het algemeen erg tevreden over de mensen die Castleroy had uitgekozen. Wanneer hij nu naar de nieuwe jongedame keek, kon hij niet ontkennen dat de nieuwe dame een bijzondere uitstraling had. Hij had geen idee op welke basis Castleroy nu een keuze maakte, maar Lucas moest toegeven dat de jongedame er erg bijzonder uitzag. Ze zag er anders uit dan iedere dame die hij kende, iets dat overigens iets ergs positief was. Haar oogopslag zag er mooi uit, misschien waren de nieuwsgierige en onschuldige kijkers wel datgene wat hem zo aantrokken.
Stilletjes had hij naar het dienstmeisje gekeken, elke beweging die ze maakte nam hij in zich op. Echt nadenken over deze situatie had geen zin meer. Prioriteit nummer één was erachter komen hoe de taalachterstand was. Hierbij kwamen meteen wat andere vragen bij kijken. Uit wat voor soort wereld was ze gekomen? Hoe was ze hier terechtgekomen? Had Castleroy wél een conversatie met haar kunnen hebben? Ondanks al deze vragen, besloot Lucas zijn eigen nieuwsgierigheid in de hand te houden. Hij moest geduldig zijn en reacties afwachten. Nadat hij had gevraagd wat haar naam was, stonden zijn ogen nog altijd op haar. Stilletjes nam Lucas haar gezichtsuitdrukkingen in zich op. Ze zag eruit alsof ze nadacht, zij leek zíjn bewegingen in zich op te nemen en juist te analyseren waar híj op doelde. Dit was een bijzondere manier van communiceren, maar zodra hij merkte dat het meisje zijn naam herhaalde, verscheen er een zwakke glimlach op zijn gezicht. Het was – min of meer – zijn naam die ze herhaalde. Ze legde de klemtoon dan wel verkeerd en leek moeite te hebben met de klank, maar ze had wel goed begrepen dat het zijn naam was. Althans, dit hoopte hij. Voorzichtig had hij nogmaals geknikt, hopende dat hij duidelijk genoeg was. Wat twijfelend en onderzoekend keek hij haar aan. Was hij duidelijk geweest? Snapte ze het? Een kleine glimlach verscheen op zijn gezicht toen ze naar zichzelf wees. Ook bij het herhalen van zijn woorden merkte hij dat ze de klanken bijzonder uitsprak, al kon hij het wel nog perfect verstaan. Yiseul. Dat was geen naam die hij kende. Wás dit wel haar naam of was het een woord uit haar eigen taal? Lucas besloot maar aan te nemen dat dit haar naam was, probeerde te klanken te herhalen en te onthouden. ,,Yiseul" herhaalde hij ditmaal op zijn beurt. Hij knikte. Yi-seul. Dit moest hij kunnen onthouden.
Hoewel ze hem wel met wat moeite op zekere hoogte leek te begrijpen, kon Lucas nog altijd niet begrijpen hoe Castleroy hem niet had kunnen inlichten. Het was zijn 'second hand', zoals hij het zelf altijd zag. Had hij geen woorden uitgewisseld met de dame voor hem, Yiseul? Bedenkelijk keek hij naar de dame. Ze had haar blik afgewend, keek pas op bij zijn vragende woorden. De fronsende wenkbrauw zeiden eigenlijk al genoeg. Het onbegrip viel van haar gezicht af te lezen en Lucas keek zo rustig toe hoe ze duidelijk nadacht over de groepjes met woorden, zoekend naar herkenning. Ze zag er duidelijk gefrustreerd uit, niet alleen aan de fronsjes was dit te zien, maar op een gegeven moment balde de dame haar vuisten. Ze leek oprecht moeite te doen om te begrijpen wat hij zei, maar dit leek blijkbaar niet te lukken. Net op het moment dat Lucas wilde aangeven dat het niet erg was, leek het kwartje te vallen. Ze herhaalde één specifiek woord. De frustraties leken te verdwijnen, de frons verdween en maakte plaats voor een enthousiaste blik. De dame, Yiseul, zag er plots wat opgewekter uit. Dit was het. Haar ogen sprankelden plotseling en ze was duidelijk blij met het feit dat ze hem had begrepen. Ja, ze wilde Engels leren, dit bevestigde ze nogmaals. Lucas glimlachte klein, ondanks alles. Hoe had Castleroy een dienstmeisje kunnen aannemen die geen Engels sprak? Bij het zien van haar enthousiaste blik voelde Lucas ergens ook wel een gevoel van overwinning. Een groot deel van de vragen die door zijn hoofd spookten waren nog onbeantwoord gebleven, maar een ding wist hij zeker: de dame leek de taal ontzettend graag te willen leren.
Nadat hij enkele secondes had nagedacht, glimlachte hij zwak. ,,I – Lucas – " begon hij langzaam, terwijl hij naar zichzelf wees. ,,Teach you – Yiseul – " vervolgde hij, terwijl hij naar haar gebaarde. ,,English?" sprak hij hierna wat vragend uit. Pas toen hij deze woorden had uitgesproken, realiseerde hij zich dat hij geen idee hoe hij dit zou moeten aanpakken. Lucas wist niet eens of het mogelijk was. Kon hij iemand zomaar Engels leren? Volgens Rousseau was onderwijs een vorm om de samenleving maakbaar te maken, ging dit dan enkel om verlichte ideeën of ook om talen? Hij kende enkele Franse woordjes, maar Lucas had geen idee of het mogelijk was. Toch viel het altijd te proberen. Lucas zag alleen al hoe erg ze opgefleurd was doordat ze duidelijk had gemaakt dat ze graag Engels wilde leren, misschien ging het sneller dan hij had verwacht. Hier stond hij wellicht iets te optimistisch in. Hij wist dat deze paar woordjes pas de basis waren. 
Bedenkelijk krabde Lucas zich door zijn haren. Welke taal zou ze kunnen spreken? Waar kwam ze vandaan? In welk gebied hadden ze dít accent? Welke Engelse woorden kende ze al? Hij zat wat in zijn gedachten verdwaald, maar bedacht zich hierna dat hij een wereldkaarten had in zijn kantoor. Misschien zou ze kunnen aanwijzen waar ze vandaan kwam, of in ieder geval íets over haar verleden kunnen vertellen. ,,Come along" sprak hij uit. Het gebeurde niet vaak dat dienstmeisjes zomaar mee mochten komen naar zijn werkkamer, maar in dit geval wilde Lucas er een aantal kaarten bij pakken. Misschien herkende ze iets. Hij was richting de deur gelopen, maar realiseerde zich nu pas dat Yiseul er waarschijnlijk niet veel van kon begrijpen. Zo gebaarde hij even met zijn hoofd, als teken dat ze mee mocht lopen. ,,Come is get over here, come with me, together" sprak hij rustig uit, hopende dat er íets zou blijven hangen of dat ze woorden zou herkennen. 

why do you hesitate?

Re: ORPG] He's more myself than I am...

Fynn
Vandaag was het dan zover. Dit was de dag dat Noralie zou gaan intrekken bij zijn appartement. Of hij hier zin in had? Nee. Fynn kon niet zeggen dat hij hier erg tegenop keek, maar hij had er dan ook absoluut geen zin in. Dit appartementje was zíjn plek geworden, waar hij zijn eigen gedrag gewoon kon laten gaan. Nu Noralie hier zou gaan wonen, zouden er hoe dan ook aanpassingen moeten plaats gaan vinden. Aanpassingen die niet echt naar zijn hele idee van nuttig zouden zijn.
Oh, ja, hij wist het nog erg goed toen hij dit appartement gekocht had. Hij had alle meubels en al het geregel zelf gedaan. Natuurlijk had hij een of ander bedrijf ingehuurd om te helpen met het verhuizen en het verven van de muren, maar hij had zelf alle meubels uitgezocht en de kleur voor op de muur uitgekozen – eenvoudig wit. Dit was dan wel iets waar zijn ouders zich liever niet mee bemoeiden: Ze hadden andere dingen te doen. En toch hadden ze commentaar op de eerste dag dat ze kwamen kijken in het appartement. Het was eenvoudig strak en wit, zijn vader vond het prima, maar zijn moeder had opgemerkt dat hij nog een fruitschaal nodig had (dat kon toch ook gewoon in de koelkast??), dat kaarsjes gezellig waren (de vloerverwarming zorgde écht voor genoeg verwarming) én dat tijdschriften leuk waren om neer te leggen (terwijl hij deze nóóit las). Nee, wat dat betreft was zijn moeder een typische vrouw die het gezellig wilde hebben. Fynn vond niet dat het appartement er ongezellig uitzag, hij had nota bene een openhaard! Én hij had een lekker grote televisie met een playstation, een goed gevuld sterke drankenrek én een aparte kamer met sportapparatuur. Wat wilde een mens nog meer? Goed, Fynn moest toegeven dat Noralie andere behoeften zou hebben, maar hij zou geen van deze dingen inruilen voor iets anders. Noralie mocht best spullen ín het huis brengen, maar niets ging eruit.
Waar hij overigens ook erg trots op was, was het feit dat hij zelf opruimde. Hij had geen poetsvrouw die wekelijks kwam. Goed, Fynn vond het wassen en strijken van dingen echt verschrikkelijk en dit was ook wel te zien in de maandelijkse stapel was die hij weer wist te verzamelen en had wel een vrouwtje die dit voor een aantal tientjes om de zoveel weken waste, maar daarbuiten deed hij alles zelf. Fynn kon niet zeggen dat hij om de zoveel dagen stogzuigde, maar hij maakte wel dagelijks zijn bed op (applaus) en hij hield van een schone keuken. Wat dat betreft was hij voor een man nog relatief netjes.
Oké. Hij wist dat Noralie vandaag zou komen, maar had hier gisteravond niet echt veel rekening mee gehouden. Er waren enkele vrienden langsgekomen, zo hadden ze behoorlijk wat drankjes gedronken. De dame zou rond 10 uur op de stoep staan. Het was nu half 10. Misschien, om toch nog een beetje te bewijzen dat hij een béétje moeite kon doen, was hij uit bed gekropen. Hij had een grijze joggingbroek aangetrokken en een simpele nike trui. Aan zijn haren of uiterlijk besloot hij maar even geen tijd te besteden: het zou niet de eerste keer zijn dat hij zo door het huis liep, dus Noralie moest er maar mee leven. Een gaap had meteen zijn mond verlaten en hij merkte dat hij zich wel eens beter gevoeld had. Een kater was het niet echt, maar goed voelde hij zich ook niet.
In een lege vuilniszak had hij de lege flesjes bier en de sterke drank opgeruimd, hij had een raam open gezet en had deze vuilniszak in de berging gelegd. Dit opruimen was overigens niet echt iets wat nieuw was. Dit had hij sowieso gedaan deze dag. Het moest nu alleen wat eerder gebeuren. Fynn had wat muziek opgezet en maakte de tafel in de woonkamer met een vochtige doek schoon, voordat weer een gaap uit zijn mond gekomen was. Hij moest duidelijk nog wakker worden. Fynn liet zijn blik glijden naar de klok. Enkele minuten voor 10. Douchen zou hij niet meer redden, dus dat zou hij zo wel doen. Tandenpoetsen was misschien geen verkeerd idee.

why do you hesitate?

Re: ORPG] War is a symptom of man's failure as a thinking animal.

Rosie
Rosie had naar Jamie gekeken. Hij zei dat hij gewend was aan de weinige uren slaap, iets waardoor ze glimlachend knikte. Dit was iets waar erg veel soldaten 'last' van hadden. Tot ze op het punt kwamen dat ze erachter kwamen dat ze de uren slaap wél nodig hadden om sterker te worden. ,,Sleep is good for the recover process. But yes, I do get you" knikte ze voorzichtig. Zo was er ook eens een soldaat geweest die in het ziekenhuis terecht gekomen was, omdat hij in slaap gevallen was aan het front. Dit had als gevolg dat hij niet meer durfde te slapen, óók niet wanneer hij in het ziekenhuis was. De soldaat had een angst weten te ontwikkelen voor slaap. Uiteindelijk had hij in slaap kunnen vallen wanneer Rosie naast hem zat, maar werd hij ook helemaal in paniek wakker wanneer ze níet meer naast zijn bed zat.
Rosie had het nieuwe vochtige doekje even weer naar zijn voorhoofd gebracht en dit weer kort wat nat gemaakt. Hij gaf haar gelijk en gaf toe dat zijn zussen en moeder vast wilden weten hoe het met hem ging. ,,I'm sure they would love to hear from you" glimlachte ze voorzichtig. ,,And yes, hope keeps us going. Especially the ones at home" mompelde ze hier achteraan. Hierbij dacht ze nog na over het feit dat ze zelf nog altijd hoopte dat haar broer leefde, maar had geen idee of ze hem ooit nog zou zien. Haar hoop was simpel dat ze haar broer ooit weer zou zijn en dat de oorlog voorbij zou gaan. Dit laatste was iets waar ze echt extreem erg op hoopte, maar was iets dat ze nooit hardop zou mogen uitspreken. Wat dat betreft ontbraken de nationalistische gevoelens gewoon een beetje. Uiteindelijk zei hij dat hij toch knikkend dat hij misschien nog wel eens terug zou komen. Zolang hij maar wist dat ze het graag deed. Ze wist hoe fijn het was om brieven te ontvangen.
,,Hey, don't talk yourself down like that! As I hear from you, you also have a good set of brains" reagegerde ze hoofdschuddend. ,,And yes, I know that it's not your choice to fight and that you were ordered to fight, but it also shows that you are extremely brave".
Hierna vertelde hij wat hij met het geld ging doen dat hij in de loop van de tijd had verdiend. Hierdoor glimlachte ze. Ze nam aan dat hij van het platteland afkwam en dus echt op het land gewerkt had. Wat hij ging doen met het geld, was een erg lief gebaar tegenover zijn familie. ,,What's your family like? How many sisters do you have?" vroeg ze hierna aan Jamie.

why do you hesitate?

Re: ORPG] He's more myself than I am...

Fynn
Er was een kleine grijns op zijn gezicht gekomen bij de woorden van de jongedame. Datgene wat ze hem liet weten, klopte waarschijnlijk. Ach, hij vond het pittige dat de tante in zich in leek te hebben ergens ook wel amuserend. Niets was saaier dan iemand die enkel ja en amen zei. Ook in bed kwam dit vaak tot uitdrukking: Fynn hield van dames die gewoon van zich af durfden te bijten en er niet enkel als een hopeloze zeester in bed lagen. Wat dat betreft was hij eigenlijk best een feminist. Natuurlijk was hij van mening dat mannen nu eenmaal een leidende positie binnen het bedrijfsleven en binnen gezinnen ook vaak, maar hij hield eigenlijk totaal niet van dames die zich wat afzijdig hielden. Gaf hem maar iemand met wat pit. Ja, wat dit betreft had hij het wel goed getroffen met Noralie. Ze beet in ieder geval van zich af. Nogmaals herhaalde ze dat ze het niet vond kunnen van haar vader, waardoor Fynn knikte. ,,You know, it happens quite often" mompelde hij. ,,But yeah, I also never expected it would happen to or with me" knikte hij. Natuurlijk begreep hij wat Noralie bedoelde. Hijzelf vond dit trouwen en dit hele geforceerde samenleven ook helemaal niets, maar hij begreep dat dit voor vrouwen waarschijnlijk nog anders lag. Hij gaf sowieso niet veel om liefde. Hij wist dat hij geen goede man zou zijn. Voor vrouwen was dit nog anders, waarschijnlijk had Noralie wel de hoop om de liefde van haar leven tegen te komen en zag ze haar bruiloft voor ze als iets waar ze zelf maanden over mocht plannen zodat het een perfect plaatje zou worden. Nu zou ze dit misschien nog wel mogen doen, maar hopelijk na ontzettend veel discussies. Het zou uiteindelijk ook in het perfecte plaatje van hun ouders moeten passen, zeker wat het uitnodigen van gasten betreft.
Wat wel erg prettig was, was dat Noralie alles behalve een slechte zoener was. Hierbij kwam dan wel het lengteverschil kijken. Het was geen geheim dat Spaanse dames over het algemeen wat kleiner waren, zo ook Noralie. Ergens vond Fynn dit wel leuk. Hij moest toegeven dat lange benen toch zijn voorkeur hadden, maar vond dit kleine ook wel leuk. Het paste bij haar. Bij zijn korte plaagje had hij een glimlach tegen zijn lippen aangevoeld, waardoor hij zelf ook even gegrijnsd had. Dit was het moment dat de kus overgegaan was tot een zoen. Zijn hand lag nog altijd tegen haar onderrug en zo hield hij haar gewoon rustig vast. Ondertussen voelde hij haar vingers in zijn nek, iets dat ook alles behalve verkeerd was. Fynn had nog kort zijn hand vanaf haar onderrug richting haar heup verplaatst, maar zo was de zoen langzaam ten einde gekomen. Niet omdat hij er echt direct genoeg van had, maar puur omdat er gewoon langzaam een einde kwam aan zoenen. Langzaam had hij zijn lippen van de haren gehaald en was zijn hand enkele secondes later ook van haar onderrug verdwenen. ,,You're a good kisser, that makes all of this endureable" mompelde hij, waarna er een zwakke grijns op zijn gezicht verscheen.

why do you hesitate?

Re: O | I'm ashamed of the dark places I have been. Fix my soul so I don't lose a love again.

Tori
Wat er nu exact gebeurde, wist ze niet. Het leek alsof alles in een vlaag aan haar voorbij ging. Zo had Tori haar voet volledig op het gaspedaal, hield ze haar binnenspiegels aandachtig in de gaten, maar had ze géén idee waar ze exact mee bezig was. Haar impulsiviteit was hier wel naar voren gekomen. Ze had de jongeman een flinke stoot in zijn geslachtsdeel gegeven, zonder echt na te denken over het feit dat ze in dit gevecht tegen een boom aan konden knallen. Ze had direct naar de auto gekeken, zonder erover na te denken van wie deze auto was én of haar lichaam wel in staat was om te rijden.
Hoewel Tori haarzelf dan ook aanpraatte dat haar lichaam gewoon in staat was om te rijden, merkte ze dat ze haar lichaam wat overschat had. Het zware gevoel in haar hoofd bleef aanhouden, hetzelfde gevoel dat ze had toen ze uit de auto gestapt werd. Hierover klagen of zeuren deed ze echter niet. Dit had in deze situatie helemaal geen toegevoegde waarde. Bovendien was ze zich nu aan het focussen op de weg en het autorijden en zaten hier gedachten hier volledig bij. Omdat het nog vrij vroeg was, was het nog behoorlijk rustig op de weg. Hier en daar haalde ze wat auto's in, maar dit waren er niet extreem veel. Haar voet drukte het gaspedaal volledig in, maar langzamerhand reden ze zo hard dat ze de maximale snelheid van het vermogen van de auto behaald hadden. Ze gingen dus behoorlijk hard.
De woorden van de jongeman naast haar, luchtten haar op een gekke manier op. Ze had een korte blik op hem gewend en had, ondanks alles, even kort gegrinnikt. ,,Well, that makes this whole situation a little better" mompelde ze voorzichtig, hoofdschuddend. Haar blik was al snel weer naar het wegdek en naar de spiegels gegaan. Ze nam zich voor dat hij deze jongen maar direct moest bedanken zodra ze deze zwarte auto hadden afgeschud. Hij had waarschijnlijk ook bezigheden en een plek waar hij moest zijn. Dit maakte hij even later ook duidelijk. Het geluid uit de boxen werd gedempt, iets dat Tori prettig vond. Deze muziek leek toch een extra chaosfactor te veroorzaken in haar hoofd, terwijl ze er juist intens van kon genieten. De vraag van de jongen was logisch, maar ze had zelf ook totaal geen idee wat er in hemelsnaam aan de hand was.
Tori haalde diep adem, kneep met haar vingers in het stuur en voelde hierbij weer de botjes in haar linkerhand. Misschien moest ze maar op de adrenaline vertrouwen. Deze zou, hopelijk, de zwarte vlekken weghouden. Tori slikte, wierp eerst een korte blik op de auto's achter haar en wierp hierna een korte blik op de jongen. ,,To be honest, I have no idea... All I know is that I was kidnapped two days ago. They're after my parents' money" legde ze uit. Terwijl ze dit uitlegde, reed ze nog altijd volledig door. ,,My parents are the founders of Greenpeace... But... I will drop myself off at the police station, if I've gotten rid of them" en net zodra ze deze woorden had uitgesproken, had ze in haar binnenspiegel twéé zwarte auto's gezien. De afstand tot hen was weliswaar behoorlijk wat vergroot omdat deze auto best een hoge snelheid kon hebben, maar dat er twéé zwarte auto's achter hen zetten.
Vechtend tegen de bewusteloosheid slikte ze hard en beet ze op haar onderlip. Ze moest gefocust blijven en erbij blijven. ,,Bad news. They're with two now" bracht ze mompelend uit. Natuurlijk zou ze wel continue op dezelfde snelweg kunnen blijven rijden, maar waarschijnlijk zou ze de auto's dan nooit volledig kunnen afschudden. Zo wierp ze haar ogen op de afslag, maar besloot ze nog even een stuk door te rijden om de afstand zo hopelijk net wat te vergroten. Voordat ze nog een te impulsieve beslissing zou maken, besloot ze maar te overleggen. Of tenminste, een vraag te stellen. ,,Should I take the next exit?" vroeg ze wat twijfelend. Waarschijnlijk had de jongen naast haar ook geen flauw idee wat ze moesten doen. Dit was voor haar ook de eerste keer dat ze een auto moest afsnijden. Haar ogen gleden over de borden. Ze herkende enkele plaatsjes wel. Misschien was het-het veiligste om een plek te kiezen waar ze de weg kende.

why do you hesitate?

Re: O | I'm ashamed of the dark places I have been. Fix my soul so I don't lose a love again.

Tori
Hoewel de afgelopen dagen alleen al absurd geweest waren, maakte dit de hele situatie nog heftiger. Tori vond de kelder al een behoorlijke schok. Ze kon niet indenken hoe haar ouders zich moesten voelen, zij hadden nog altijd geen idee waar ze was en door wie ze gegijzeld was. Tori merkte aan zichzelf dat ze niet volledig zichzelf was. Haar lichaam liet haar in de steek. De misselijkheid, hoofdpijn en de pijn in haar ribben bleef maar terugkomen, continue, bij elke beweging die ze maakte. De leunende positie maakte dit allemaal echter wel verdraaglijk. Ze leunende tegen het metaal, ontweek hierbij de scherven van het glas dat hier en daar nog verspreid lag en besloot zo gefocust te blijven op het blijven staan. Zodra Tori opgekeken had naar Ross, had ze gezien dat hij bezig was op zijn telefoon. Hij zou het alarmnummer bellen en waarschijnlijk zouden deze binnen 5 minuten gearriveerd zijn. Hopelijk was ze vanavond nog bij haar ouders.
Nu was ze al iemand die veel gewend was. Binnen haar vriendengroep was wat geweld niet erg opmerkelijk en er mocht best gezegd worden dat ze al op een vrij directe manier met elkaar omgingen. Ze had een aantal vrienden die erg open waren over hun drugsgebruik, over het feit dat ze al eens iemand vermoord hadden en voor de zekerheid, alleen al ter dreigmiddel, altijd een pistool op zak hadden. Toch was Tori hier wat anders in. Direct was ze zeker. Ze was absoluut niet op haar mondje gevallen, maar bleef altijd haar eigen normen en waarden behouden. Iemand vermoorden hoorden niet bij haar normen, al was het gijzelen ook niet iets dat hiertoe behoorde.
Terwijl de jongen bezig was op de telefoon, had Tori naar de weg gekeken. In de verte had ze dan ook een auto in sneltreinvaart aan zien komen scheuren. Tori opende haar mond. Dit kon niet goed zijn. Er zaten geen sirenes op de auto en nergens was ook maar ergens een autoriteitenlogo te zien. Dit moest iemand uit de groep zijn. In de kelder had ze niet alleen met deze – inmiddels dode – jongeman gezeten, maar hier hadden ook nog enkele andere jongens bij gezeten. Tori voelde haar hoofd meteen wat lichter worden. ,,We need to leave" sprak ze direct uit. ,,Now" vervolgde ze deze woorden resoluut. Ze wierp haar blik op de jongen en wendde haar hoofd naar de auto. Tussen enkele zwarte vlekken zag ze de auto steeds dichterbij komen.
Over haar eigen veiligheid was ze niet eens zo bang. Het zou haar niets verbazen wanneer ze weer als gijzelaar meegenomen zou worden. De enige manier om het geld ook maar te kunnen krijgen, was om háár ongedeerd te laten. Misschien waren de documentaires over het stockholmsyndroom en gijzelingen toch nog een goed tijdverdrijf geweest tijdens haar jongere jaren. Zij zou hoogstwaarschijnlijk ongedeerd blijven, zou er hopelijk met wat blauwe plekken afkomen. De jongen die haar nu hielp daarentegen, híj zou niet gespaard blijven. Zeker niet wanneer ze erachter zouden komen dat hij de politie belde, of inmiddels al had gebeld.
,,Stop! Don't call, please!" zei Tori, terwijl ze haar stem wat verhoogde. De auto kwam steeds meer in hun buurt, was inmiddels nog maar een stuk of 100 meter verwijderd. Hopeloos gleed haar blik over de rokende auto, maar vielen haar ogen hierna op een andere auto die naast de weg geparkeerd stond. Weer raasde een impulsieve actie door haar lichaam. Ze moesten hier wegkomen. De auto zag eruit alsof niemand hem op dit moment nodig had. Was dit zijn auto? Tori had geen idee óf dit zijn auto was, maar liet de auto waartegen ze leunde los en wankelde in hoog tempo naar deze auto. De pijn die ze voelde, leek verdoofd te zijn door de adrenaline. Ze dacht er simpelweg niet meer over na. Natuurlijk merkte ze dat haar lichaam niet meewerkte, maar ze moesten hier weggaan. Ze moest de duizeligheid te baas zijn. Zeker wanneer ze achter het stuur ging zitten. 
Omdat ze geen tijd had om te vragen óf dit de auto van de jongen was, laat staan of hij zijn rijbewijs had en hoe hij hier eigenlijk was beland, was ze richting de bestuurdersstoel gelopen. Het raampje stond geopend dus zo kon ze vanaf buitenaf de deur openen, waardoor ze in kon stappen. Zodra ze zat, en de jongen ook plaatsgenomen had, had ze volledig op het gaspedaal gedrukt en was ze in een hoog tempo weggereden. Haar riem had ze in een handomdraai vastgemaakt, waarbij ze ontdekte dat er misschien wel een botje gebroken was in haar hand. Het voelde niet allemaal even soepel aan. Tijdens het rijden verzette ze de achteruitkijkspiegel. De pikzwarte auto zat nog achter hen. Tori slikte en drukte het gaspedaal nu volledig in. Ze haalde diep adem en probeerde haarzelf met haar gedachten te kalmeren, maar had wederom geen idee waar ze nu eigenlijk mee bezig was. ,,I'm sorry about all of this" mompelde ze dan ook terwijl ze haar achteruitkijkspiegel bleef checken. Binnen zo'n 20 secondes hadden ze de plek van net moeten verlaten en nog altijd realiseerde Tori zich niet echt wat ze gedaan had. Ook dit was een actie waarbij ze totaal niet had nagedacht, laat staan stilgestaan had bij de klap van net en de hoofdpijn van nu. Maar ze leefde nog, iets waarmee ze zichzelf nog de moed probeerde bij te praten.
,,I have never stolen a car" sprak ze voorzichtig uit, om haar hoofd er nog even goed bij te houden. ,,But I had to" mompeldle ze erachteraan, stiekem om zichzelf de hoop een beetje toe te spreken. Ze moesten van de zwarte auto af. Inmiddels kwam de duizeligheid continue omhoog, maar kneep ze in het stuur om zichzelf wakker te houden. De adrenaline die door haar lichaam stroomde zou haar wakker moeten houden. Ze klemde haar kaken hard op elkaar en beet op haar onderlip. Ze had de afstand al weten te vergroten, maar wist niet hoe lang dit zo zou blijven. Ze moest gefocust blijven. 
Nu pas merkte ze op dat er op een hard volume muziek opstond. Waarschijnlijk hadden alle gevoelens dit geluid wat geblokkeerd, ze was simpelweg met ontzettend veel andere dingen bezig geweest.

why do you hesitate?

Re: O | I'm ashamed of the dark places I have been. Fix my soul so I don't lose a love again.

Tori
En alsof een engel haar had gehoord, zag ze plotseling vanuit haar ooghoeken iets verschijnen. Of nou iets, beter gezegd, iemand. Tori's blik had naar voren gestaan, huiverig om nog opzij te kijken naar de gijzelnemer. Hij was echt dood, iets dat ze gewoon alles behalve prettig vond. Ze mocht van geluk spreken dat ze nog nooit een dood iemand gezien had, in het mortuarium was ze er simpelweg te jong voor toen haar grootouders overleden waren. Erg lang kon ze er ook weer niet bij stilstaan. Er kwam rook uit de motorkap, de hele auto was verwoest en ze zat nog altijd gevangen in de touwen...
Gelukkig was er iemand van buitenaf gekomen om de deur te openen. Wellicht had deze persoon achter hen gereden, of was hij gewoon gestopt bij het zien van de botsing. Wat er dan ook precies gebeurd was, Tori vond het enkel al prettig dat de deur open gemaakt werd. De zwarte vlekken bleven maar terugkomen, dus besloot ze haar hoofd er maar bij te houden. Ze had zichzelf kort in een duim geknepen om haar bewustzijn niet te verliezen. Dit moest juist een moment zijn waarop ze erbij moest blijven, Tori wilde niet weer wakker worden als gijzelaar in een of andere kelder. Dit was iets waar de persoon die de deur opengemaakt had haar misschien mee kon bellen. Een alarmnummer bellen moest al voldoende zijn. Misschien had hij een telefoon.
Zo had ze haar blik langzaam richting de jongen geworpen die de deur geopend had. Ook bij deze beweging voelde ze haar bonkende hoofd, onrustige hartslag en merkte ze dat haar lichaam wat te verduren had gehad van deze klap. Met name in haar hoofd en ribben voelde ze het, iets wat ook niet heel gek was. De positie waarin ze gezeten had was alles behalve perfect geweest, maar ondanks de touwen had ze er wel het beste van weten te maken, nam ze aan. De gijzelnemer was er slechter aan toe. Veel slechter.
Tori was ervan bewust hoe gek dit er wel niet uit moest zijn: De touwen waarmee ze vastgebonden zat. Direct werd dan ook de vraag naar haar toe geworpen of alles oké was. Deze vraag hoorde ze wel, maar moest ze wel tot zich laten doordringen. Het leek alsof de afgelopen minuten in slowmotion aan haar voorbij waren gegaan. De chaos speelde zich nog af in haar hoofd. Terwijl de jongen begon met het losmaken van het touw, knikte ze. ,,Hmm-hmm. I'm okay" wist ze uit haar mond te persen. Ze weigerde te zeggen dat ze continue zwarte vlekken voor haar gezichtsveld kreeg, te klagen over de hoofdpijn of de steken in haar ribben. De bestuurder was dood. Ja, naar omstandigheden ging het prima met haar.
Zodra de knoop losgelaten was, had Tori kort haar vingers gestrekt. Ze voelde direct een pijn in combinatie met een wat onwennig gevoel. Dit onwennige gevoel wat vrij logisch: Haar polsen hadden enkele dagen vastgebonden gezeten. De jongen vroeg haar of ze uit de auto kon komen. Hierdoor knikte ze. Was dit nodig? Had de auto vlam gevat? Nee. Tori zag de hand die de jongen uitstak. Haar enkels waren nog ingewikkeld in het touw. Moest ze uit de auto gaan, terwijl haar enkels nog in het touw gewikkeld waren? ,,I can" sprak ze daarom wat twijfelend uit. Ze bracht haar voeten omhoog en begon hier met haar trillende vingers de knopen eruit te halen. Het duurde niet erg lang totdat deze knopen eruit waren, maar ze had gemerkt dat het bij de jongen wat soepeler gegaan was. Ze was er zelf gewoon niet helemaal bij met haar hoofd, had nog altijd het duizelige gevoel en voelde haar ribben drukken.
Voorzichtig had ze de hand van de jongen uiteindelijk vastgenomen en was ze overeind gekomen. Zodra ze vanuit de halfzittende positie was gaan staan, voelde ze de drukkende pijn aan haar ribben, maar ze klemde haar kaken op elkaar om deze pijn te negeren. Tori ging hier niet over klagen terwijl er iemand overleden was. Ze leefde nog, iets waar ze al geluk mee had. Ze gebruikte de auto om tegen te leunen, merkte dat de duizeligheid terug bleef komen. Waarschijnlijk kwam dit door te klap die ze gemaakt hadden. ,,I'm alright" bracht ze weer mompelend uit. ,,Listen, I was held hostage. I need to call 911" vervolgde ze haar woorden. 

why do you hesitate?