Search for posts by CupCake
First Page | « | 1 ... 3 | 4 | 5 | 6 | 7 ... 52 | » | Last
Search found 514 matches:
Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.
from CupCake on 11/04/2018 01:34 PMXavier:
Ik glimlachte toen Camille me verzekerde dat ze vast op een manier kon helpen. 'I'll show you how to do it, I'm sure you can do that', zei ik tegen haar. Het herladen van wapens was gelukkig niet zo lastig, al was het wel gemakkelijk als je er handig in was, de vingervlugheid komt vanzelf. En dingen als zorgen voor iedereen in de taverne, zou ze zeker wel kunnen. Toen ik haar bij Isabel en de kinderen had gezien had ik het al geweten, ze had een groot hart vol liefde om te verdelen.
We wensten elkaar smakelijk eten en ik dwong mezelf, ook al was ik niet ontzettend hongerig om het hele bord leeg te eten. Ik dwaalde met mijn gedachten af en keek pas weer op toen Camille weer begon te spreken. 'Me too, but try to eat as much as you can. We don't know if there will be time tomorrow for breakfast', zei ik tegen haar. In de veldslag bij Fontaine hadden we het ook nooit geweten en vechten of belegerd worden op een lege maag maakt het alleen maar zwaarder en tevens lastiger om de concentratie te blijven houden. Ik wilde haar nergens toe dwingen, maar het zou echt beter zijn als ze nu goed gegeten had. 'We'll come through this', verzekerde ik haar terwijl ik mijn rechterarm strekte om bij haar linkerhand te komen en daar zachtjes in te knijpen. Met een glimlach op mijn gezicht en een knipoog probeerde ik haar daarvan te overtuigen. Het zou voor mij niet veel nieuws zijn, hooguit een andere situatie, al wist ik nu niet of de rest van de reizigers over een talent beschikten wat nuttig zou kunnen blijken morgen. Zodra de positieve instelling bij iedereen om zou slaan in negativiteit, dan zou het pas écht lastig worden. Voor nu moesten we proberen alles zo zonnig mogelijk in te zien. We wisten het op tijd en hadden nu de tijd om ons voor te bereiden op het gevecht wat ongetwijfeld plaats zou gaan vinden. Wij waren in het voordeel momenteel.
ReplyRe: ORPG] How we need that security!
from CupCake on 10/15/2018 08:16 PMJames:
Ik keek naar haar en gaf uiteindelijk zuchtend toe. Daar kon ik niet tegenop. Het was inderdaad haar huis. Ik had het argument nog aan kunnen slepen dat ik haar baas was, maar het voelde niet goed omdat ik haar eerder had gezegd dat we beiden niet meer aan het werk zouden zijn. Nee, ik was niet iemand die snel zijn woord zou breken en zeker niet als het alleen maar gaat om je gelijk halen of zoiets kleins als dit.
Het had me verbaasd dat Florence me niet had uitgemaakt voor gek of zwak. Dat viel me erg mee van haar. Over iets als dit kon ik bij mijn vrienden toch minder goed terecht. Die wisten niet beter dan dat alles over was. Misschien was het ook een kwestie van reputatie of je eer behouden onder de jongens. Ze verbaasde me nog meer dat ze antwoord gaf op mijn laatste vraag. Het was fijn om te weten dat ze wist hoe het voelde en ik in die zin een "lotgenoot" trof. Ze zou me beter begrijpen dan veel anderen als het om de telefoontjes zou gaan, vermoedde ik. 'Do you want to share it or not?', gaf ik haar beleefd de kans om zich open te stellen, al had ze ook de optie om het voor zichzelf te houden.
Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.
from CupCake on 10/15/2018 07:44 PMXavier:
Ik luisterde naar Camille's woorden en knikte begripvol. Ik kon goed begrijpen dat ze zijn gezicht niet meer zou vergeten. Zo kon ik het gezicht van de man waarmee ik in het klooster geduelleerd had ook tot in de details herinneren. Bij de meeste tegenstanders had ik dat niet, maar dit was toch anders geweest. 'We have to be careful, more as we were before.', zei ik tegen haar en gaf een zacht kneepje in haar bovenarm. 'The least stops we could. The horses can't ride on for two days. To change them is a bigger risk, we don't know what horses we'll get in return.', zei ik tegen haar. Ik liet het woord verder aan Camille toen ze de serveerster aansprak. Ik had alleen meegeluisterd, ze had gelijk. Het was tevens goed om te weten dat deze Spanjaarden zich zo goed schuilhielden en zo goed Frans spraken. Dat zou de zoektocht naar ze er niet gemakkelijker op maken.
Ik had onze borden aangenomen en had een plekje gezocht bij het dichtsbijzijnde tafeltje om te kunnen eten. 'I don't want you to fight tomorrow, not if it isn't necessary', zei ik tegen haar. 'Do you think you can reload some guns?', vroeg ik aan haar. Ik wilde haar geen taak geven waar ze niet het vertrouwen in had of die ze echt niet zag zitten. 'Maybe help us by some other things. Like... little bits of food, drips to drink, take care of the wounded if it's calm?', vroeg ik aan haar. Terwijl ik wachtte op antwoord keek ik rond. Hoeveel ramen waren er, welke positie hadden ze, hoe konden we ons het beste opstellen? Het zou nog een lange nacht worden, het zou vroeg dag zijn. Noodzakelijk om te weten waar we aan toe waren. Vervolgens als alles hier voorbij zou zijn zou er nog een loodzware rit naar Parijs komen. Ik hoopte maar dat de Queen wist wat ze deed en ze Camille eerst even liet rusten voor ze haar bij zich zou roepen. Echter, hoe zou ze kunnen weten dat onze terugreis zo zwaar zou zijn? Niet. Met een zucht keek ik naar het bord waarvan ik begon te eten. Ondanks ik niet veel eetlust meer was, was dit misschien de laatste fatsoenlijke warme maaltijd die we ons konden veroorloven voor de komende dagen.
Re: ORPG] How we need that security!
from CupCake on 10/15/2018 05:17 PMJames:
Onbewust was ik bevroren bij het gaan van de bel. Het hele onderduik gebeuren was niet voor me weggelegd. Het ging zó tegen mijn natuur in. Het scheelde dat Florence al voorspelde dat het waarschijnlijk het eten zou zijn. Stom dat ik daar niet aan gedacht had. Met een paar keer diep in- en uitademen leek de meeste spanning verdwenen te zijn en kon ik me weer bewegen. Ik pakte de blouse en deed de knoopjes dicht. Het jasje wat ik had gedragen, liet ik uit. Het was lekker warm in de kamer en bovendien was ik al overdressed. Toen ze in de keuken begon te rommelen en de geur van gebakken vis zich door de kamer verspreidde kwam ze terug op de beddenkwestie. 'I meant it too... I'm completely fine with sleeping on the couch.', verzekerde ik haar. Ik kon alleen hopen dat ze snel op zou geven, hoewel ze daar niet het type voor was. Er was vandaag te veel gebeurd om daar ook nog eens ruzie over te maken.
Ik had algauw het bord van de salontafel gevist en was net begonnen toen ik mijn telefoon begon te trillen in mijn broekzak. Nog geen seconde later galmde ook de beltoon door het appartement heen. Ik haalde het toestel tevoorschijn en keek naar de afzender. 'Unknown', zei ik hardop terwijl ik besluitloos naar het scherm staarde. 'There is a big chance that it's Emily, but... What if it is somebody else?', vroeg ik terwijl ik naar bevestiging zocht bij Florence. Het lukte mezelf om het apparaat los te laten en op de tafel te leggen, ook al ging de beltoon vrolijk verder. Nee, misschien kon ik beter niet opnemen. 'I believe Emily never really said goodbye to the two of us... as in a relationship. And maybe me neither', gaf ik eerlijk toe. 'After I broke up with her when she was unfaithful...', probeerde ik een verklaring te geven. 'We kept living together for weeks, maybe months. I couldn't send her back to her parents, I refused to know anything about her lover or onenight stand or whatever it was... But she had no place to go.', zei ik tegen haar. Ik pikte een frietje van het bord en at deze op. 'I bet you must think how weak I am, don't you?', probeerde ik het luchtig te houden met een lachje. 'After all that time, I still not want to hurt her. She's so vulnerable.', herhaalde ik. Het was iets wat ik de dag ervoor ook al aan haar had duidelijk gemaakt. 'You know that feeling?', vroeg ik aan haar voor ik verder ging. 'That feeling of your head and your heart wanting to go in opposite directions?', vroeg ik terwijl ik haar aankeek.
Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.
from CupCake on 10/15/2018 04:55 PMXavier:
Ondanks het tegenstribbelen van Camille, bleef ik haar met zachte hand naar binnen duwen. We moesten naar een plek toe waar het veilig was. Veiliger dan buiten in elk geval. Mijn blik bleef opnieuw bij Camille hangen toen ze zichzelf verklaarde. In eerste instantie haalde ik mijn schouders op. Er waren wel vaker nieuwsgierige mensen, zo iemand was ik zelf ook. Ik had ook maar al te graag willen weten wat er gaande was. Echter leek het nu toch anders te zijn. Toen ze sprak over Courdemanche en Spanjaarden gingen de haren in mijn nek al overeind staan. We mochten dit niet onderschatten, als het klopte wat ze zei, dan kon het gevaar groter zijn dan alleen dit. Ik schudde mijn hoofd toen ze zich vervolgens begon te verontschuldigen en sloot de deur achter ons waarna ik deze vergrendelde. 'I don't care', zei ik serieus tegen haar terwijl ik haar aan keek. 'The one thing I care about is you.', zei ik en streelde kort met mijn duim over haar wang voor ik ons naar een stille hoek van de taverne leidde. 'If it is true, that this man is the same... then we could have more trouble than we supposed to have.', zei ik zacht en serieus. 'Maybe he comes for you. Maybe the letter was a trap. Do you still have it? Do you know Anne's handwriting?', vroeg ik haar. Mogelijk had iemand de brief vervalst en ons bewust weggelokt uit Fontaine. Ik noemde bewust "Queen" niet, als deze man zijn gezicht hier had laten zien, was hij mogelijk niet de enige. 'It's going to be a rough battle tomorrow, Camille', zei ik zachtjes. 'Promise me to do as I say', zei ik tegen haar voor ik mijn lippen zacht op haar voorhoofd drukte. Ik kon haar niet verliezen. Niet alleen voor mezelf, maar ook niet voor de King en de Queen. Het hele verhaal werd er alleen maar complexer van. 'After this, we have to get back to Paris as soon as we can, for our sake and that from the Royal Family and Paris.', zei ik tegen haar. Deze zaak moest tot op de bodem uitgezocht worden. Ik zou achter de man aan moeten gaan, nagaan wat zijn plannen waren en wie er met hem samenwerkten. Dat, naast het leiden van de Musketeers, het beschermen van iedereen én het oplossen van de gebeurtenissen in het klooster zouden me voorlopig geen rust gunnen.
Re: ORPG] How we need that security!
from CupCake on 10/14/2018 08:23 PMJames:
Ik kon niet anders dan het flesje bier aannemen met een glimlach. 'Thank you. Really, I couldn't have done this without you and your collegues.', zei ik tegen haar. Het was niet niks wat we voor elkaar gekregen hadden. Ik bracht het flesje naar mijn lippen en nam een klein slokje. Een gekoeld biertje, heerlijk. Ik pakte het wel vaker na een dag werken, even ontspannen. Ik leunde ontspannen tegen het keukenblad aan toen Florence liet vallen dat ik het bed zou nemen vannacht. 'No I won't. The couch is fine. I slept there before, they're fine, really.', probeerde ik tegen haar in te gaan. 'I can't keep you out of your own bed. That would be ridiculous.', protesteerde ik, al betwijfelde ik hoeveel effect het zou hebben. Zover ik Florence in de afgelopen twee dagen had kunnen polsen, was ze een pittige tante die niet zomaar over zich heen liet lopen. Ik had direct met Emily gebroken toen ik erachter was gekomen dat ze vreemd ging. Echter had ik het niet over mijn hart kunnen verkrijgen dat ze op straat zou belanden. Ze had een poosje bij me ingewoond. De band met haar ouders was slecht, daar had ze gewoond voor we een relatie hadden gekregen en kon ze eigenlijk niet naar terug. Ik had niet willen weten hoe goed de band was tussen haar en haar nieuwe "liefje". Al was het bij die ene keer gebleven, kon je iemand nog wel vertrouwen op haar ogen dat het niet nog eens zou gebeuren? Hield ze wel genoeg van je? Kennelijk niet. Schijnbaar miste er in haar ogen toch iets in onze relatie. Ik had nog teveel om haar gegeven om haar de deur te wijzen. Het was erop neergekomen dat ik weken op de bank had geslapen terwijl zij comfortabel in het bed lag tot ze huisvesting gevonden had. Zodra ze erin had gekund, had ik haar alleen nog geholpen om al haar spullen op de stoep te krijgen. Ik had haar getolereerd in die tijd, maar niet meer dan dat. Het afstand nemen had daarna pas gekund. Ze had nog teveel door mijn hoofd gespookt, ze was te dicht bij me in de buurt geweest, ik gaf nog teveel om haar om mijn woorden van afscheid ook te verwerken. Mijn hoofd was er klaar mee, maar mijn hart had er anders over gedacht. En nog steeds... ik had een zwak voor haar. Hoe vaak nam ik toch niet de telefoon op als ik een vermoeden had dat het Emily was die belde? Waarom deed ik het nog? Om haar stem te horen? Ik vertelde mezelf zo vaak dat het over was... Toen ik weer op keek, kwam ik erachter dat ik had gemist dat Florence even de kamer uit was gegaan. Nu ik terug dacht, had ze wel iets gezegd, maar waren haar woorden langs me heen gegaan. Ik besloot van het moment gebruik te maken om mijn kogelvrije vest uit te trekken en stond nog met ontbloot bovenlijf in gedachten toen Florence weer binnen kwam. Blijkbaar had zij ook de tijd gebruikt om zich om te kleden. 'There you are', wist ik mompelend uit te brengen terwijl ik naar de blouse reikte die ik had uitgetrokken. Het waren voornamelijk werkkledij die in de extra tas zaten. Je kon het als minister van Binnenlandse Zaken niet maken om met vuile of gekreukte kleding aan te komen. Dan maar een wat minder gemakkelijke avond. Ik had ook geen zin om de tas te doorzoeken naar iets gemakkelijkers. Dit voldeed eigenlijk ook prima, alleen net iets te chique.
Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.
from CupCake on 10/14/2018 08:05 PMXavier:
Ik knikte toen ik zag dat de woorden langzaam bij haar binnen drongen. Ook al was de glimlach klein, ze bemoedigde me. We waren niet alleen. 'Yes, you can', zei ik zacht tegen haar. Natuurlijk kon ze helpen. Ik zou haar zolang het niet nodig was niet laten vechten, maar ze kon wel helpen om ons van dingen te voorzien of misschien wapens te herladen. Ik moest sowieso nog een plan maken. Alle ruimtes zien, kijken wat de beste strategie zou zijn. Ik zonk ondertussen wat weg in gedachten, peinzend hoe we alles het beste aan konden pakken. Hoe ik Camille het beste zou kunnen beschermen, of beter gezegd waar. Ik had veel eerder moeten beginnen met het leren van zwaardvechten aan haar, net als het omgaan met vuurwapens. Waarom had ik er ook mee gewacht? Nu was het te laat. Onderweg zouden we er de tijd niet meer voor hebben en op het paleis, stel dat ze niet uitgehuwelijkt zou zijn, wanneer waren we alleen én buiten gehoorsafstand van iedereen? Het geluid van ijzer tegen elkaar zou iedereen de oren doen spitzen, over het algemeen betekende dat problemen. Net als geweersschoten. Goed, musketeers en ook de red guard oefenden regelmatig, maar meestal buiten het paleis op een ander terrein. Ik zou Camille nooit ongezien naar zo'n plek krijgen om daar te oefenen. Stom, Xavier. Je hebt de kans om het haar te leren laten gaan. Ik zuchtte diep toen het me opviel dat Camille naar me keek. Het duurde enkele seconden langer om haar blik te interpreteren waardoor ik een vertraging opliep om direct achter haar aan te gaan. Daardoor was ze al buiten voordat ik bij haar was en had ik een sprintje nodig om zo snel mogelijk bij haar te komen. Ik sloeg mijn armen om haar heen en duwde haar achter me op zo'n manier dat ik met mijn rug naar de buitenwereld stond en haar zou kunnen beschermen als de val nu al opgezet zou zijn. 'What are you doing?', zei ik tegen haar terwijl ik zachtjes aan haar schouders schudde. 'You could have been shot and be dead right now.', zei ik serieus terwijl ik haar doordringend aan keek en terug naar de deur probeerde te krijgen door zachtjes tegen haar schouders aan te duwen en steeds kleine stappen te zetten. Nu ik wist hoe de vork in de steel zat, voelde ik me niet veilig buiten. Dat was niet hetgeen waar ik me zorgen om maakte, ik maakte me vooral zorgen om de veiligheid van Camille. Hoe had ze het in haar hoofd kunnen halen om juist nú naar buiten te gaan! Waarom deze timing? 'Go inside, please. It's not safe out here', probeerde ik haar met zachte woorden zover te krijgen. Tegen de musketeers onder me had ik gerust tekeer gegaan, hoe stom ze waren om zich op het terrein van de tegenstander te begeven in het donker en niemand wist waar ze aan toe waren zonder enige voorbereiding. Nee, ik kon het niet over mijn hart krijgen om dat tegen Camille te doen, hoewel ik het toch zeker kwalijk nam. Diep van binnen had ik gedacht dat ze het wel had begrepen en ze zoiets niet zou doen, echter leek dat toch verkeerd te zijn. Misschien zou het inderdaad nog nodig zijn om haar goed in te lichten over veiligheid. Of we nu bij het paleis waren, of hier, of in Parijs, mogelijk getrouwd zelfs in de toekomst... Zolang we samen waren, zou dat ook voor gevaar bij of tegen haar kunnen zorgen. Alles wat ik ertegen zou doen om die kans te verkleinen, zou ik doen. Dan kon ik achteraf nooit spijt krijgen dat ik het niet gedaan had. Dan had het lot bepaald, in welke zin dan ook.
Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.
from CupCake on 09/30/2018 08:26 PMXavier:
We hadden nog afscheid genomen van Julie, die het jammer vond dat we vertrokken, maar het daarentegen helemaal geweldig vond dat Camille een paar jurken voor haar had achter gelaten. Ook moeder kregen we nog even te zien die twee manden vol met lekkers had klaargemaakt voor onderweg. Ik had beiden gedag gekust voor ik de paarden had opgezadeld en we op weg waren gegaan.
Echter hadden we toch al na een paar uur rijden toevlucht moeten zoeken, gezien het niet lang zou duren voor de zon onder de horizon zou gaan verdwijnen. 'I'm sorry, I don't know this tavern, but we got the message too late to reach the tavern I'm used to and where we've been on our way to Fontaine.', verklaarde ik tegenover Camille voor ik een wat kleinere weg in sloeg en we bij een dorpje kwamen. We waren hartelijk ontvangen en hadden ons geïnstalleerd toen ik voorstelde om wat te eten. Echter toen we beneden waren, heerste er toch wat onrust. 'You can already order, for me too. I want to find out why the sphere changed', zei ik met een gefronsd voorhoofd. De taverne had goed aangevoeld toen we aankwamen, tevens leek er niks aan de hand al was er in de tijd dat we uitgepakt hadden en even onze rust gepakt hadden van alles veranderd.
Ik zocht de eigenaar op en vond hem in een discussie met andere gasten. Zonder mijn aanwezigheid te zeer te benadrukken mengde ik me bij het groepje en luisterde ik vooral mee. Als ik het goed begreep was er terwijl ik en Camille op onze kamer waren geweest bericht gekomen dat de taverne ontruimd zou worden binnen korte tijd, omdat de belastingen niet betaald waren. Echter klopte dat niet met de ervaring van de eigenaar die bij hoog en laag beweerde dat hij altijd alles netjes betaald had en het zelfs bij hield in een boek. 'Let me see that thing', droeg ik hem op voor hij opstond en ik met hem mee liep. 'I'm Xavier of the Kings Musketeers. I will help you if you can prove me you're right.', zei ik tegen hem. Ik wilde me niet in andermans zaken mengen, maar als we de nacht niet door zouden kunnen brengen of morgen niet konden vertrekken, werd het vanzelf wél onze zaak. Met een paar blikken op het boek waarin hij zijn inkomsten bij hield, maar ook zijn belastingen was het voor mij duidelijk dat deze man onschuldig was. Ik kreeg een donkerbruin vermoeden dat de landeigenaar hem eruit wilde hebben, de taverne gesloten hebben of überhaupt het land voor zichzelf in te nemen. 'Where is the messenger?', informeerde ik. 'Gone. He said he would come back tomorrow with the others.', hoorde ik hem antwoorden. 'No good, no good thing', mompelde ik tegen mezelf terwijl ik met mijn hand over mijn baard wreef. 'He won't come alone, it wouldn't surprise me if they will get us out tomorrow morning, with violence.', zei ik. Een diepe zucht kwam over mijn lippen voor ik naar de deur keek. Door de ramen die er waren in de kamer was te zien dat het buiten al donker was, het enige wat we dus konden doen is ons binnen voorbereiden en hopen dat ze morgen niet te vroeg kwamen. 'We have to fight.', concludeerde ik voor ik me omdraaide en een bezorgde blik naar Camille wierp. Dit was niet bepaald wat we gepland hadden en zeker niet wat ze in Parijs in hun hoofd hadden. Echter, konden we hier iets aan doen? We konden het ook niet negeren. We konden ook geen andere taverne zoeken, want we zouden geen hand voor ogen zien. 'I'll help you', gaf ik opnieuw aan voor ik me excuseerde om even naar Camille te gaan.
'Bad news', liet ik meteen blijken toen ik bij haar kwam. 'I'm afraid we'll have to fight our way out.', zei ik tegen haar. 'It's already dark outside and the landowner wants to close this tavern, because the owner haven't payed the taxes. But... he can show me he has payed them.', zei ik tegen haar. 'They would come back tomorrow, more than the one messenger', benadrukte ik. 'I have to help them, but I don't see a way that we can go safely back on the road. They would wait for is in a trap.', zei ik tegen haar. 'If they're smart.', zei ik tegen haar.
Re: ORPG] How we need that security!
from CupCake on 09/22/2018 08:39 PMJames:
'Yes, thank you.', bedankte ik haar toen ze vroeg of ik iets wilde drinken. 'What you have, it is all good.', zei ik tegen haar. Ik lustte de thee, koffie en bier. Ze hoefde voor mij niet per se iets te maken of iets nieuws open te maken of bier koud te zetten. Ik paste me graag aan de situatie aan. 'Take what's the easiest for you', zei ik tegen haar. Ondertussen liet ik mijn blik vrij in de ruimte. Het was een heel simpel appartement met precies alles erop en eraan wat iemand nodig had. 'Yes, I am', antwoordde ik toen ze vroeg of ik honger had. Ik had er tot nu toe niet bij stil gestaan, omdat ik veel te druk was geweest met de schietpartij en de mensen eromheen dan aan mezelf te denken. 'No, no, it's fine.', zei ik vlug toen ze vroeg of ik het erg vond dat ze wat zou bestellen gezien ze bijna niks in huis had en een verschrikkelijke kok was. Niet iedereen kon een keukenwonder zijn. Ik hield het zelf meestal ook gemakkelijk en redelijk basic, ik had al genoeg verplichte etentjes met luxe. 'Anything simple is good enough.', stelde ik voor. 'I'll pay', zei ik tegen haar. Dat was wel het minste wat ik voor haar terug kon doen als ik hier een nacht zou verblijven. Daar zouden we het sowieso nog over moeten hebben. Het leek me niet logisch dat ze me op de tweede dag dat we elkaar kenden met bovendien een werkrelatie samen in één bed zouden liggen. Het leek me daarom beter dat ik op de bank zou liggen, die er eigenlijk nog vrij comfortabel uit zag. Het kon vast niet zo erg zijn als het slapen in een vliegtuig, dat waren toch vaak mijn slechtste nachten.
Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.
from CupCake on 09/22/2018 08:09 PMXavier:
Het voelde heerlijk om ongestoord met Camille in mijn armen te staan. Nog meer dan anders kroop ik in het moment, voelde ik de stof en de warmte van haar huid onder mijn vingers. Dit zouden wel eens de laatste momenten samen kunnen zijn en ik wilde daarvan genieten en de herinneringen opslaan om ze niet meer los te laten. Als we echt uit elkaar gejaagd zouden worden, moest nog maar blijken of er nog een dame zoals Camille zou zijn in Frankrijk. Ik kon het me niet voorstellen, wie zou er aan haar kunnen tippen?
Ik glimlachte even toen Camille zei dat ze toch verder moest met inpakken. Daarop liet ik mijn grip op haar iets verslappen, zodat ze de ruimte had om zich los te maken - mocht ze dat willen. 'You're not alone in this', verzekerde ik haar. Ik hielp haar vervolgens door de jurken die ze eerder had aangewezen die ze mee wilde nemen alvast in de tas te stoppen. 'I go and pack my things too, I'm alongside', zei ik tegen haar toen we samen klaar waren waarna ik mijn deur ook open liet staan. Het stond haar vrij om binnen te komen. Op mijn gemak kleedde ik me om naar het musketeers-uniform en pakte ik nog wat schone kleding uit de kast voor ik als finishing touch de hoed van de stoel pakte en op mijn hoofd drukte voor ik mijn tas over mijn schouder gooide en opnieuw naar de kamer van Camille liep om ook haar tas op te pakken. 'Shall we go and search Julie before we leave?', vroeg ik haar terwijl ik mijn arm om haar middel liet glijden, haar wat tegen me aan trok en een kus op haar voorhoofd drukte.