Search for posts by ValVelocity

Re: O] The irony of choking on a lifesaver

Jack ~

Wetend dat Alex het niet kan zien haal ik m'n shouders op "Well my mom was upset but that was to be expected, but at least she isn't forcing me to stay." zeg ik terwijl ik al m'n tassen op pak en mee naar beneden neem "I just packed my bags and hope that I'll be able to leave without my mom crying the guilt into my soul." Ik zucht omdat ik ergens weet dat de kans dat dat gaat gebeuren pijnlijk groot is, met als eerst m'n kleding tassen loop ik naar beneden en zet m'n tassen bij de deur neer "By the way, did you get a hold of Dawson yet to confirm for tonight? I might have fixed an appointment with the recordlabel tonight." Een grijns verschijnt op m'n gezicht als ik weer naar boven ga om m'n laatste spullen te pakken "Ah good, we could not have missed Rian at this one, they have to see the full band in action to see our greatness." Zeg ik nog steeds wijd grijnzend "But Gaskarth, I'm now going to face my mom and say goodbye so you won't have to wait for that shit when you get here so I'll see you in 10." Ik hang op en stop m'n GSM (laat me) terug in m'n zak terwijl ik naar beneden loop met m'n gitaar, nog een tas en een kussen die ik naast de anderen beneden neerzet. "Mom, Alex is on his way now, so I'll be leaving." Zodra ze dat hoort komt ze m'n kant op met een ligtelijk rood aangelopen gezicht en nog een verdwaalde traan op haar wang "Please don't cry, mom.." Ik haat het om m'n moeder te zien huilen, ik ben een dwarse rebelse tiener geweest maar ze heeft mij en m'n droom altijd gesteund "You know I'm just going to chase my dreams right, I still really love you." Ik zou er alles voor doen om haat blij te maken behalve blijven, ik kan gewoon niet blijven. "Also May still lives here and Joe comes over for dinner every weekend, you'll be fine!" Maar m'n woorden lijken niet te helpen, m'n moeder heeft altijd al moeite geweest met los laten, toen Joe het huis uit ging heeft ze twee dagen lang gehuild en hij komt elk weekeind langs. Ik stap naar voren om haar een knuffel te geven en wrijf even over haar rug "Jack I'll miss you my boy." Ik glimlach een klein lachje "I know mom, I'll miss you too." Ze haar knuffel wordt iets steviger for een moment en dan laat ze los, ik geef haar een kus op haar wang en kijk in haar in haar ogen aan "I won't be gone forever mom I'll come back to visit as often as possible." Net als ik dat gezegd heb hoor ik Alex toeteren "My ride is here!" Ik geef m'n moeder nog een snelle knuffel en pak dan al m'n tassen "Tell dad that I love him and that I'll visit soon!" Zeg ik voordat ik de deur zo goed als het gaat open doe en naar buiten strompel met m'n tassen, dit is het begin van waar ik altijd van heb gedroomd.

Re: O] The irony of choking on a lifesaver

Jack Bassam Barakat

Allan Boyd Josephs.

Jack~

We zijn net klaar met de middelbare, school was een best chille tijd voor ons, we hadden lol met de band en hebben ons samen door de toetsen heen geslagen. We kunnen nu eindelijk gaan touren en er zijn geen mensen waarmee ik dat liever zou doen dan met mijn drie beste vrienden. Alex en ik zijn de band in ons eerste jaar van de middelbare begonnen en ik kan eigenlijk niet geloven dat we het zolang hebben vol gehouden en nu zelfs met platenlabels aan het praten zijn over onze eerste kleine tour, dut gaat echt super worden, muziek maken, ons helemaal kapot drinken en meisjes als het goed verloopt veel meisjes. Onderweg naar huis kom ik meestal niet veel mensen tegen en dat is ook vandaag zo, de weg die ik naar huis loop gaat door nogal een achterbuurt van Baltimore en ik vind het eigenlijk niet eens zo erg, lekker rustig met Blink-182 op z'n hardst op m'n koptelefoon. M'n ouders zijn als het goed is niet thuis dus ik kan gerust m'n tassen pakken zonder gezeik aan m'n hoofd, we hadden afgesproken dat zodra ik m'n middelbare school diploma had ik het huis uit zou gaan maar nu het zo ver is is m'n moeder toch aan het twijfelen. Maar ik ga gewoon, desnoods ga ik voorlopig bij Alex, Zack of Rian slapen maar m'n ouderlijk huis ga ik uit, al is het alleen uit principe. Thuis aangekomen loop ik naar boven, maar m'n kamer en pak een tas waar ik zoveel mogelijk in begin te proppen, de belangrijkste dingen zijn m'n gitaar en zoveel mogelijk schone kleren dus dat zijn de dingen waar ik mee begin, na twee grote tassen te vullen met kleren vind ik ergens nog een tas waar ik m'n muziek collectie en nog wat andere kleine dingetjes in kan doen, nu kan ik twee dingen doen, of wachten tot m'n ouders thuis komen om gedag te zeggen of Alex bellen of hij me komt ophalen aangezien we toch gingen repeteren bij hem thuis vanavond, op precies dat moment hoor ik beneden de deur open gaan, de keus is voor al voor me gemaakt. Ik laat al m'n tassen staan gooi m'n walkman op bed en loop naar beneden, "Hi mom!" Ik geef haar een knuffel en glimlach, als ik weer wat afstand neem staan haar ogen droevig "Jack, you know you don't have to leave today right, your dad and I'd love to let uou stay for as long as you'd like." Ik zie het verdriet in haar ogen maar soms moet je egoistisch zijn als het ten koste gaat van je eigen geluk en dromen "I know that mom but I think it's the best and easiest if I just go now, I need to go out in the world and explore while I'm still young." Ze sluit even haar ogen en wrijft over haar voorhoofd "Well I knew this day was coming," zegt ze zuchtend, haar best doent niet teleurgesteld te klinken "I do hope you will give us a regular visit tho." Een kleine glimlach speelt nu toch rond haar mond en ik leg even een hand op haar schouder "I love you mom." Ik weet niet hoe laat m'n vader thuis komt maar voor hem kan ik nog wel even terug komen voor ik op tour ga, we hebben nog geen datum gekregen dus dat komt wel goed, ik grinnik even, op tour, ik, Jack, wat een giller. Ik ren naat boven en pak m'n GSM uit m'n zak om Alex te bellen om me op te halen, het is tijd nu echt het Barakat nest te verlaten.