Search for posts by WildHearts
First Page | « | 1 ... 4 | 5 | 6 | 7 | 8 ... 75 | » | Last
Search found 746 matches:
Re: O | Que tu pense à moi
from WildHearts on 06/02/2018 11:13 AMDacre
Dat hele huwelijk werkte opvallend goed in zijn voordeel. De schijnwerpers waren dit keer niet op hem gericht, maar op zijn broer Brandon. Hun ouders waren weer eens op een idee gekomen, een belachelijk idee als je het Dacre vroeg. Zij hadden op eigen houtje besloten hun oudste zoon uit te huwelijken aan de dochter van de familie Preston. Toen hij het voorstel, of eigenlijk de eis, voor het eerst hoorde, had hij moeite moeten doen om zijn lach in te houden. Hier had hij echter geen moeite meer mee toen hij zich besefte dat zijn ouders geen grapje maakten. Ze wilden werkelijk hun eigen zoon uit huwelijken aan een jongedame van een ander gezin, enkel en alleen om het grote succes van hun bedrijf veilig te stellen. Dacre vond het een mal idee, maar natuurlijk betekende zijn mening niks, dat had het nooit gedaan. Bovendien betrok het zijn oudere broer en niet hem, was hem verteld, toen hij uitgesproken had wat hij werkelijk van de belachelijke situatie vond. Maar goed, hij mocht blij zijn dat dit besluit niet over zíjn leven ging, ook al moest hij toegeven dat hij het toch wel met Brandon te doen had. Daar ging zijn toekomst met iemand waar hij wél zelf voor gekozen had en waar hij werkelijk van zou houden. Ook in zijn geval zou het érg slecht uit komen. Dacre had immers al gevoelens voor een ander.
Ze waren de laatste paar spullen in de achterbak aan het laden voor het weekendje weg dat ze gepland hadden. Dat zijn ouders samen met Brandon en zijn toekomstige echtgenote naar een trouwlocatie aan het zoeken waren, was werkelijk perfect voor Dacre om er even tussenuit te glippen met de persoon waar hij het liefst ál zijn dagen mee spendeerde. Toen zijn ogen op de jongedame vielen, nadat hij met de laatste tas het huis uit gestapt was, verscheen er gelijk een onvermijdelijke glimlach rond zijn lippen. Hij sloeg plagend zijn armen van achteren om haar heen en drukte zijn lippen een keer in haar hals. 'You think you can handle me for a weekend?' Vroeg hij haar grijnzend, terwijl hij haar weer los liet. Meestal waren ze enkele momenten op de dag samen, of brachten ze samen een lange nacht door, puur omdat er geen ruimte was voor hun relatie op de voorgrond. Als uit zou komen dat Dacre betrokken was met een jongedame die voor het bedrijf van zijn ouders werkte, zou dat een grote schande zijn.
Charlie
Haar ogen tuurden vanuit de auto langs de omgeving. Ze kon enkel hopen dat deze autorit oneindig zou duren, zodat zij nooit de eind locatie onder ogen hoefde te komen. Zo waren er wel meer dingen die ze niet onder ogen wilde komen. Dit hele huwelijk, bijvoorbeeld. Ze had het eerst niet kunnen geloven - dat haar ouders dit haar werkelijk zouden verplichten. Ironisch was het bijna, want Charlie was alles behalve de geschikte dochter voor de plannen die haar ouders met haar hadden. Ze was nooit de braafste geweest, of een echte dame. Charlie liep het liefst achter haar hart aan en deed dingen puur op gevoel. Haar ideeën strookten dan ook voor geen meter met die van haar ouders. Haar ouders handelden met hun hoofd en hadden er niet twee keer over nagedacht om zomaar te beslissen dat hun dochter moest trouwen met de zoon van de eigenaren van een succesvol bedrijf. Ook Charlie's ouders waren de eigenaren van een groots bedrijf en dit huwelijk zou één of andere samenwerking vastleggen. Waarom dit per se in de vorm van een huwelijk moest, snapte Charlie niet. Ze was in het begin dan ook flink boos geworden, toen deze eis haar opgelegd was, maar ze kon protesteren wat ze wilde, het zou geen verandering brengen in de situatie. Het stond vast en haar ouders hadden haar op een manier klem gezet waarbij het onmogelijk was nog uit hun greep te ontsnappen. Ze was nooit de persoon geweest die zomaar ja en amen zei, maar nu moest ze wel.
'You behave yourself, Charleen.' Sprak haar moeder haar streng toe, waarbij de vrouw haar ogen strict in de achteruitkijkspiegel worp op haar dochter. Charlie reageerde niet, maar begreep dondersgoed waar deze waarschuwing vandaan kwam. Haar ouders vonden haar veel te losbandig en met name na de reactie de ze gekregen hadden toen het huwelijk aangekaart werd, waren ze op hun hoede voor Charlie's gedrag. Ze moest zich voorbeeldig gedragen, dat was van groot belang - dát was er op haar hart gedrukt. Ze zou haar ouders immers voor de zoveelste keer teleurstellen als ze dit voor hen zou verpesten. Ook dat was haar verteld. De auto kwam tot stilstand, waarbij haar ogen over de omgeving heen gleden. De eerste trouwlocatie die ze gingen bekijken. Het mocht Charlie werkelijk een worst wezen, dus ze zou maar een toneelspel op moeten zetten vandaag, wilde ze niet continu op de vingers getikt worden, al was dat onvermijdelijk.
Said that you're afraid of heights, but you were meant to light the sky.
ReplyRe: O | Que tu pense à moi
from WildHearts on 06/01/2018 01:17 PMDacre Christian Montgomery
Charleen ''Charlie'' Ray Preston
Said that you're afraid of heights, but you were meant to light the sky.
Re: O | Try to be King, but the Ace is back.
from WildHearts on 06/01/2018 10:50 AMRoss
Het kwartje leek eindelijk te vallen bij Naliah, toen ze op leek te begrijpen waar Ross op had gedoeld. Er schoot een bepaalde emotie door haar ogen heen, eentje die hij probeerde te plaatsen. Wellicht voelde ze zich betrapt, of misschien was het een kleine afbrokkeling van die enorme muur die ze om zich heen gebouwd had. Toch had ze de stenen die tussen het bouwerkje uit waren geglipt, weer snel terug op hun plek geduwd. Ook bleef ze eigenwijs staan en Ross wist echt wel wat dat betekende. Wat er precies in haar omging mocht voor hem dan wel een raadsel zijn, Ross wist echt wel lichaamstaal te lezen. En het feit dat zij zijn verzoekje om te gaan zitten volledig negeerde, betekende dat zij zich niet op haar gemak voelde in deze situatie en dat zij deze het liefst zou willen ontvluchten. Dít was hem echter al wél duidelijk geworden, dit had hij al opgepakt in hun korte woordwisseling daarvoor. Ze leek haast opgelaten, alsof ze al in de startblokken stond om hem binnen no-time op een lopen te zetten. Het zou hem niet verbazen als ze dit op een gegeven moment ook zou doen.
Bij de vreselijke smoes die over haar lippen rolde, die nog geen kleuter zou geloven, draaide hij zijn ogen. Er was ook geen normaal woordje te spreken met haar, echt niet. Ross vond het irritant, en niet zo'n beetje ook. Hij overweeg hierdoor om het gewoon op te geven en zijn komst als een fout te bestempelen, maar het vervelende was dat hij niet van het opgeven was. 'Well, you got that part right.' Zuchtte hij, nadat ze zei dat hij haar smoes vast niet zou geloven. Tuurlijk niet. Zowel Ross als Naliah wist wat die blauwe plekken betekenden en waar ze vandaan kwamen, het enige wat hij wilde was bevestiging. Dat was het enige. Ross' ogen hechtten zich aan de hare toen ze hem een vraag stelde. Nu kwam ook hij omhoog van het bankje en deed hij een stap naar haar toe, wat de afstand tussen hen minimaliseerde. 'I want to hear you say it.' Sprak hij. Naliah wist precies wat dit betekende, maar of ze ook werkelijk het lef had om er voor uit te komen dat haar vriend haar mishandelde... Aan dat lef begon hij toch te twijfelen. Naliah floepte er wat onbelangrijks uit over het feit dat hun relatie niet over rozen ging en draaide hiermee wederom om de kern heen. Dus, speelde hij tactisch in op haar woorden. 'What problem exactly?' Hij sloeg verwachtingsvol zijn armen over elkaar heen, terwijl hij haar aan bleef kijken. 'There's no need for you to hold this wall up, it's not who you are. I know it's not.' Sprak hij rustig. 'At least, not the person I knew that night.' Voegde hij er op een zachtere toon aan toe. 'Look, I know it might be hard for you to comprehend that I'm trying to help you, but I know how Jason treats girls, I've been witnessing it for years. You just have to say the word and I can get you out of there.' Tuurlijk was het moeilijk om te geloven dat de grootste rivaal van je vriend je probeerde te helpen, maar hij hoopte dat ze ook maar het kleinste beetje vertrouwen in hem kon stoppen. Dat was het enige wat hij nodig had. 'But if you don't want my help, be my guest.' Hij haalde zijn schouders op en deed weer een stap naar achteren toe, wat wellicht ook aangaf dat de keuze aan haar was. Als ze dit af zou slaan, was dat voor hem een teken om het los te laten. 'But just take in consideration that your chances of ever getting away will never be as big as in this exact moment. You won't get this opportunity again, Naliah.'
Said that you're afraid of heights, but you were meant to light the sky.
Re: O ♥ Another story of girl meets boy.
from WildHearts on 05/31/2018 09:05 PMDustin
Dustin liep met zijn handen in de zakken van zijn spijkerjack langs het water, waarbij het water zo nu en dan in contact kwam met zijn voeten. Dit jack had hij eigenlijk nergens voor nodig, gezien het zonnige LA haar status waarmaakte in dat opzicht. Het strand was één van zijn favoriete plekken, of hij nou een potje aan het volleyballen was met zijn vrienden, op de golven surfde of simpelweg een wandeling maakte langs het water - het maakte allemaal niet uit. Het was een plek die hem herinnerde aan thuis. Dustin had immers niet altijd in de Verenigde Staten gewoond, hier was hij pas op zijn vijfde naar toe verhuisd. De jaren ervoor had hij in Spanje gewoond, waar hij ook geboren was. Zijn moeder was verliefd geworden op een Amerikaanse man, waarmee zij, na meer dan acht jaar met hem samen gewoond te hebben in haar thuisland, overzees verhuisd was. Amerika was Dustin's nieuwe thuis, al dacht hij nog vaak terug naar zijn jeugd in Spanje. De plek die hij écht thuis noemde. Maar natuurlijk genoot hij van de dingen die Los Angeles hem te bieden had, zijn opties waren eindeloos en dat vond hij zo prachtig aan Amerika. Alles was mogelijk en niets was onmogelijk.
Hij was opweg naar zijn favoriete cafeetje waar hij regelmatig een kopje koffie deed. Het was vaak het begin of de afsluiter van een bezoekje aan het strand. In dit geval was het een afsluiter. Dustin liep op blote voeten het terrasje op, waarbij zijn schoenen aan de veters aan zijn hand bungelden. Hij nam plaats aan een tafeltje, precies op het punt waar het zand van het strand het terrasje grensde. Zo kon hij perfect over de zee en het strand uitkijken. Dustin haalde een keer diep adem, terwijl hij voelde hoe de wind door zijn bruine lokken heen waaide. Hij dacht even aan niets anders, en zo'n moment was zeldzaam voor Dustin. Hij was een energiek en spontaan persoon, waarbij ook vaak kwam kijken dat hij soms toch ook wel een beetje chaotisch en hyper kon zijn. Kortom; er ging altijd veel door hem heen. Hij leefde zich continu flink uit, op elk moment waar hij hier de kans voor kreeg. Dustin was dan ook iemand die van dag tot dag leefde en was niet bang voor zijn verleden of toekomst.
Said that you're afraid of heights, but you were meant to light the sky.
Re: O ♥ Another story of girl meets boy.
from WildHearts on 05/31/2018 01:39 PMI'm the bae, yes thank you.
Dustin Tobias Crimsen
Said that you're afraid of heights, but you were meant to light the sky.
Re: O | Try to be King, but the Ace is back.
from WildHearts on 05/07/2018 02:02 PMRoss
Tuurlijk was het een risico om hier te komen met haar, maar daar ging het om in de onderwereld. Zonder het nemen van risico's kwam je nergens. Een simpele onderhandeling doen bracht nog meer risico met zich mee dan haar hier meeten. Bovendien weigerde Ross te geloven dat een crimineel hier eens even lekker op een bankje naar de ganzen zou gaan zitten kijken. Ze waren allemaal te druk met hun illegale zaakjes op orde houden en elkaar uitmoorden. De kans was klein, nee, nihil zelfs, dat ze hier iemand tegen het lijf tegen zouden komen die zich ook in de onderwereld bevond. Uit te sluiten was het niet, maar Ross had het gokje er wel op durven wagen. Zo was hij gewoon. Hij was niet bang om risico's te nemen en liep uitdagingen niet uit de weg. Hij ging dingen juist aan. Je kon je niet blijven verstoppen in een veilige plek als hun huis bijvoorbeeld, zo werkte het niet. Als je ergens wilde komen, moest je beslissingen durven nemen.
Ross irriteerde zich aan het feit dat ze hem niet uit liet praten, of hem hier de kans niet eens voor gaf. Als ze met niemand in gesprek wilde gaan, waarom was ze hier dan in hemelsnaam gekomen? Wat had ze dan verwacht van zo'n berichtje, een gezellige date in het park? Een zucht rolde over zijn lippen heen. Hij kon aan haar zien dat ze in dubio zat, totdat één van haar ideeën het won; weglopen. Dat was het wel voor Ross, hij ging haar niet zomaar weg laten lopen, niet nu hij nog niet uitgesproken had wat hij wilde zeggen. Bovendien wist hij dat hij deze kans niet snel nog eens zou krijgen, wellicht nooit meer. Nialah kwam omhoog van het bankje en maakte aanstalten weg te lopen, maar hier gaf hij haar de kans niet voor. Hij pakte haar pols voorzichtig vast en bracht haar hiermee tot stilstand. 'This,' zei hij, terwijl zijn blik demonstrerend naar de blauwe plek op haar boven arm ging. Hij bracht zijn ogen weer naar die van haar. 'That is what I want to discuss.' Ross liet haar pols weer los, hij vertrouwde haar erop dat ze het niet zomaar op een lopen zou zetten. 'So sit your stubborn ass down so we can talk.' Bij die woorden was toch een klein glimlachje te pas gekomen, maar deze vaagde snel genoeg weer weg. Het was immers een serieus onderwerp en hij wilde dat ze begreep dat hij het ook serieus nam. 
Said that you're afraid of heights, but you were meant to light the sky.
Re: O | Try to be King, but the Ace is back.
from WildHearts on 05/07/2018 10:04 AMRoss
Het was lang geleden dat hij in het park geweest was, of sowieso onder de mensen. Ross was overdags, maar ook s' nachts vaak gewoon erg druk. Zijn planning zat bomvol als bendeleider. Bij onderhandelingen regelen moest je bijvoorbeeld aan enorm veel dingen denken, dat ging niet zo één twee drie. En zo kon hij nog wel tientallen dingen opnoemen waar hij verantwoordelijk voor was. Toch merkte Ross, nu hij hier zo rondliep, dat hij het zo hier en daar wel miste. Op dit moment maakte hij deel uit van een ándere wereld, de wereld waarin ze terecht gekomen hoorden te zijn, maar waarvan ze het opstapje gemist hadden. Het was de simpliciteit, de zorgeloosheid die het hem deed. Maar Ross wilde hier nooit te veel in opgaan, voordat hij zou gaan verlangen naar een leven, of een werkelijkheid die niet de zijne was. Hij hoorde daar toch niet thuis. De onderwereld, dát was waar hij thuis hoorde, of waar hij dácht thuis te horen. Maar het was zeker niet alsof Ross nooit het huis uit kwam en altijd maar binnen zat om dingen te plannen. Dat was het voordeel van het bos als achtertuin hebben. Het onzichtbare huis in het bos, dát was waar ze zich al jaren verborgen hielden. Het lag erg diep in het bos, dé perfecte plek, gezien er niemand kwam. Ook waren er over de jaren heen genoeg gewassen gegroeid die het huis beschutten, zodat het minder opviel. Ross en zijn bende kenden het bos allemaal als hun broekzak. Hij vond het heerlijk, om de geluiden van de natuur in zich op te nemen. Het bracht hem enige rust, in zijn leven vol chaos. En dat was exact wat hij nodig had. Ze hadden veel energie gestoken in dat huis. Toen ze het aantroffen was het immers echt een wrakstuk geweest. Ze hadden het met z'n alle opgeknapt en het zag er nu opmerkelijk goed uit. Riker, de oudste van het stel, had later in de bouw gewild. Zijn kennis had ze zeker verder geholpen en ervoor gezorgd dat ze geen andere mensen in hoefden te schakelen. Het was beter zo. Niemand die wist dat ze er woonden. Sterker nog, niemand wist dat er een huis stond.
Er was een stilte gevallen, eentje waar Ross zich niet aan stoorde. Hij had geen haast. Zijn ogen gleden wat door het parkje heen en namen de omgeving nauwkeurig in zich op. 'Actually, we do.' Sprak Ross. Ze hadden wel degelijk nog iets te bespreken, al vroeg Ross zich af of Nialah zou happen. Ze zou kunnen gaan ontkennen, of er meteen vandoor willen bij de vraag die hij haar zou gaan stellen. Er waren honderden manieren waarop dit gesprek ten einde gebracht zou kunnen worden zonder dat hij zijn antwoorden had, maar dat was niet aan hem. 
Said that you're afraid of heights, but you were meant to light the sky.
Re: O] I want you to love every bit of me, and I want you to understand that my fear is a big part of me.
from WildHearts on 05/07/2018 09:39 AMArchie
Archie wist niet te benoemen wanneer hun vriendschap was begonnen te vervagen. Sterker nog, het ging zo geleidelijk aan dat het leek alsof ze van de één op de andere dag ineens niet meer sproken met elkaar. Maar álles leidde terug naar Betty. Ze kenden elkaar al van jongs af aan, de meerderheid van zijn leven had hij met haar doorgemaakt. Het was geen wonder dat er dan iets speciaals opgebouwd werd. Ze was bij hem geweest met de scheiding van zijn ouders, toen zijn vader in het ziekenhuis lag en hij was er voor háár geweest toen ze lastig gevallen werd door de Blackhood. Ze hadden elkaar nodig. Betty had een bepaalde karaktereigenschap die enkel zíj had. Archie wist dat hij voor een volle honderd procent op haar kon vertrouwen, ze zou hem nooit verraden of in de steek laten. Net zoals hij dat nooit bij haar zou doen. Maar wanneer ze dit motto uit het oog waren verloren, wist hij niet. Wellicht was het langzaam begonnen na die zoen. Die zoen... Het had een hele hoop in de war gegooid. Alles wat Archie dácht te weten was ineens schijn. Het was de eerste keer dat hij twijfels had bij zijn relatie met Ronnie, ook al wilde hij dit niet graag toegeven.
Die oprechte woorden van Betty stelde hij altijd op prijs, net als die lieve glimlach die hij toe geworpen kreeg. Soms had Archie het gevoel dat Betty nog de enige was die oprecht was in dit stadje. Al die onrust, al die leugens, Archie wist niet meer waar hij naar al het goede moest zoeken. Toch vond hij het bij Betty. De geheimzinnige glimlach die Betty op haar gezicht geprent had staan, lokte een lachje aan zijn lippen voorbij. Typisch Betty, nóg iets wat hij gemist had. 'Thanks, Betty,' zei hij. 'But I think I'll wait for my dad to tell me himself. I don't want spy Betty to pressure him too much.' Glimlachte hij. Wederom viel er een korte stilte, eentje waarbij hij het gevoel kreeg dat hij haar gewoon nog wat duidelijk moest maken. 'Look, Betty, I don't know what happened to us the past few weeks,' begon hij. 'But I want nothing more than for things to go back to normal.' Het was iets waar hij al een hele lange tijd naar verlangde. 'Just before all this stuff with Jason, the Serpents or the Blackhood.' Zijn ogen vonden de hare. 'I just want us to be friends again. Best friends.' 
Said that you're afraid of heights, but you were meant to light the sky.
Re: O | Try to be King, but the Ace is back.
from WildHearts on 05/06/2018 10:54 PMRoss
Hij knikte langzaam bij haar woorden. 'That says enough about your so called boyfriend.' Had hij nog enkel gesproken. Dat hij zijn eigen mensen neerschoot als iets niet ging zoals hij wilde, verbaasde Ross niet. Jason had zijn woede niet onder de duim, bleek maar weer. Daar had zowel Ross bewijs van, als Nialah. Zij was het levend bewijsstuk, alles zou van haar lichaam af te lezen zijn als een boek, was maar weer gebleken. Hij vroeg zich af wie de werkelijke kant van Jason kende. Ross kende hem alleen maar van zijn moordneigingen en de bedreigingen die hij telkens naar Ross' bende smeet, maar wellicht kende Nialah hem als een persoon die hij niet zou herkennen. Ross betwijfelde of Jason überhaupt in staat was om lief te hebben. Hij had het gevoel dat het beeld dat Nialah dagelijks oog in oog stond met dezelfde kant van Jason die Ross ook kende, beter overeenkwam met de werkelijkheid. En hij had niet gelogen; ze waren al járen in zogenaamde ''oorlog''. Hij kon zich amper herinneren dat ze in de onderwereld geleefd hadden zónder Jason op hun dak. Wellicht was dit maar een klein jaartje geweest, de rest van al hun tijd in deze hel hadden ze al te maken met Jason. Het ging telkens op en neer en heen en weer. Jason dwarsboomde weer eens hun onderhandeling, waarna Ross' bende Jason's handelscontacten tegen hem opzette, dan moest Jason weer zo nodig zijn wraak nemen door een moordpoging te doen op zijn broer. Mislukt, gelukkig. Toen was de oorlog pas écht begonnen, al was die allang bezig geweest. Wel was het duidelijk de druppel geweest voor Ross. De tegen reactie was het stelen van het geld. Aan zijn familie moest je niet komen, echt niet. Ze betekenden alles voor hem en hij zou er alles voor doen om hen te beschermen. Hij zou voor ze door het vuur gaan, hij zou duizenden keren zijn leven geven voor hen. Het maakte allemaal niet uit, zolang ze maar veilig waren. Het voelde ook werkelijk als zijn verantwoordelijkheid. Híj moest voor zijn familie zorgen, híj moest ervoor zorgen dat hen niks overkwam. Dat was nogal een gewicht om dagelijks te dragen.
In de auto op de terug weg naar hun huis was hij niet erg spraakzaam geweest. Hij had enkele vragen beantwoord met betrekking tot de onderhandeling, maar voor de rest liet hij het voeren van een gesprek maar weer aan zijn broers over. Die waren heel wat spraakzamer dan hij op dat moment was. Het zat hem dwars, wat hij die avond gezien had. Ross kon niet stoppen met hierover nadenken en had hier vrijwel de hele avond over zitten malen. Hij verbeeldde zich wat er zou gebeuren als Nialah terug kwam, met lege handen. Die gedachte had hem tot handeling gebracht. Ross had haar nummer getraceerd en haar een berichtje gestuurd. Met opzet was hij anoniem gebleven, hij wilde haar niet afschrikken. Het zat er immers dik in dat ze niet zou komen opdagen als ze wist dat hij het was, na de situatie die zich tussen hun afgespeeld had diezelfde avond. Het was afwachten of haar nieuwsgierigheid het zou winnen of niet.
Ross was op zijn motor opweg naar het parkje gegaan. Hij had zijn bende er maar niet over ingelicht, dit leek hem voor nu nog even geen slim idee. Hij had ze daarom ook nog niet verteld dat Nialah tegenover hem had gezeten gisteravond, dat had hij destijds irrelevant gevonden. En wellicht was hij bang dat zijn bende hem erop zou wijzen dat waar hij mee bezig was niet slim was. Ze zouden het hem afraden en hem misschien wel van gedachten veranderen, terwijl dit iets was waarvan hij het gevoel had dat hij het móest doen. Met zijn handen in zijn lerenjack begraven en een petje op zijn hoofd, liep hij het park in. Zijn ogen gleden over de groene omgeving, maar bleven hangen bij de persoon waar hij naar had gezocht. Op een rustig tempo stapte hij op haar af, omdat hij haar niet af wilde schrikken. Hij nam naast haar plaats op het bankje waarop ze zat en tuurde wat naar de mensen die voorbij kwamen. Het was zo vredig, zorgeloos. Zo anders dan hoe het er in zijn leven aan toe ging. 'It's nice here, isn't it?' 
Said that you're afraid of heights, but you were meant to light the sky.
Re: O | Try to be King, but the Ace is back.
from WildHearts on 05/06/2018 09:39 PMRoss
Hij had het aan haar gezien, de verstarring in haar gezicht. Slimme keuze; niets zeggen. Bij de shitload die ze over haar heen kreeg was dat misschien ook wel het beste. Wellicht was het haar manier van zichzelf bij elkaar houden, zich schrap zetten zodat zijn harde woorden haar niet zouden breken. Of misschien wilde ze hem het liefst de huid van het lijf af schelden. Haar techniek leek in ieder geval zijn werk te doen, maar ondanks dat er van buiten af niet veel aan haar af was te lezen, wist Ross dat het er van binnen heel anders aan toe ging. Er gingen wel degelijk emoties in haar om, dat wist hij heel zeker. Gevoelens bedrukken, dat was immers zijn eigen specialiteit.
Hij snoof triomfantelijk na haar woorden. 'You're full of shit.' Zei hij, zijn hoofd schuddend. Onderhand begon het er op te lijken dat ze alles zei om zijn woorden af te kaatsen. Veel inhoud zat er niet in, het was immers al de zoveelste keer dan ze verbaal of non-verbaal liet weten dat het zijn ''business'' niet was. Het deed hem zich afvragen of ze zelf diep van binnen wellicht ook wel wist dat hij gelijk had. Hij kon gewoon niet geloven dat deze dame de vuile leugens van haar vriend geloofde. Ross kende hem op een andere manier dan zij hem kende. Jason had geen hart en zo wel, was die enkel groot genoeg om van zichzelf te houden. Hij zou nóóit iemand op zijn grootste rivaal afsturen als hij werkelijk om diegene gegeven had, wetend waartoe Ross in staat was. Hij zou diegene proberen buiten spel te houden, zoals Ross dit bij zijn zus Rydel deed. In plaats daarvan leek hij haar erin te willen betrekken. Wellicht was het eigen belang, wellicht was het wat hij dacht dat ''liefde'' was. Jason was nog idioter dan Ross gedacht had.
Bij haar woorden knikte hij onverschillig. Ze had haar antwoord, inderdaad. Hij las iets in haar ogen af, een fonkeltje emotie die hij niet kon plaatsen. Het verdween dan ook zo snel als het gekomen was. Deze dame was erg behendig in het verbergen van haar gevoelens. Nou, dan hadden ze toch nog iets gemeen. Ross schudde zijn hoofd bij de laatste paar woorden die ze naar hem uit sprak. Ze zat fout. 'We've been at war for years.' Vlak nadat hij die zin uitgesproken had en terwijl Nialah het geld op de tafel legde, zag hij hoe haar shirt rond haar arm een stukje omhoog kroop. Hij tuurde naar het plekje dat te voorschijn kwam. Dat was het eerste moment op deze avond, dat hij iets voelde. Hij slikte, toen hij achterhaalde wat dit hoogstwaarschijnlijk te betekenen had. Echter vulde hij deze ongewenste emoties weer vliegensvlug op met de emotie die hem het bekendst was, de emotie die hij voor alles gebruikte; woede. Zijn vuile poten thuis houden kon hij dus ook al niet. Vurig kwam Ross omhoog van de stoel waar hij op had gezeten, wat een schurend geluid over de vloer zendde. Zonder nog op of om te kijken stapte hij verwoed het café uit. Ross had niet gedacht dat het nog mogelijk was, maar Jason had zich zojuist nóg gehater gemaakt bij hem. 
Said that you're afraid of heights, but you were meant to light the sky.