Search for posts by Chouette
First Page | « | 1 ... 4 | 5 | 6 | 7 | 8 ... 9 | » | Last
Search found 90 matches:
Re: ORPG | Gamers don't die, they respawn
from Chouette on 01/06/2018 03:07 PMHoewel ze al hun dagen tot nu toe zo veel tegen elkaar gezegd hadden, leek dit een van de eerste echte gesprekken. Die eerste twee dagen had er nog steeds een gewaarwording dat ze vreemden van elkaar waren tussen hen in gelegen, zelfs al leek de klik tussen hen vanaf het begin al zo duidelijk. Daarna was alles simpeler gegaan, net zoals dat gaat als je je vrienden wat beter leerde kennen. Maar nu bleek dat er nog veel meer onder zat, alsof hij pas één van de zoveel kanten van haar had ontdekt. En zij ook van hem, in feite. Maar nu werd kant twee tentoongesteld, ze gaf hem toestemming om een kijkje te nemen in die kant van zichzelf die ze niet zo vaak open leek te stellen. Een vlaag trots vlamde in hem op bij die realisatie, het was fijn om te weten dat ze meer vertrouwen in hem plaatste dan ze deed toen ze elkaar net ontmoet hadden.
"Ik denk niet dat je je waar dan ook kunt afzetten van wie je bent. Hoe je er ook uit ziet, of waar je dan ook bent. Clarke of Eleanore, jij bent jij. En dat is goed zo. Ik hou wel van je persoonlijke trekjes, als dat je je er wat beter over laat voelen." Hij kreeg zo langzamerhand het gevoel dat zulke dingen niet vaak genoeg tegen haar gezegd werden, aan de manier te zien waarop ze zo ineens in was gezakt. Ergens voelde hij zich verantwoordelijk voor haar. Niet lichamelijk, maar meer mentaal. Hij kon het niet aanzien om haar zo onzeker te zien.
"Des te meer reden om gehecht aan me te raken, naar mijn mening." Hij vleide zijn wang tegen haar kruin en staarde ook naar het knetterende vuur voor hen. "Als het na vijf levens toch game over is, kan je die tijd net zo goed volbrengen met iemand aan je zijde. Geen enkel nut om die tijd te verdoen met je inhouden en terzijde te houden. Je af te keren van wat je zou kunnen hebben." Hij herkende de dubbele betekenis, meer dan platonisch, in zijn woorden, zonder dat hij die er met opzet ingewurmd had. Voor nu was het goed zo. Er hoefde niets meer te zijn, zolang ze maar met zijn tweeën waren. Dan konden ze alles aan. Daarbij kon hij willen wat hij wilde, maar het leek hem niet dat ze nu behoefte had aan één of andere plotselinge (en nogal twijfelachtige) liefdesverklaring. Ze hadden wel wat meer aan hun hoofd, meer belangrijkere dingen. Overleven, om er maar eentje te noemen. Toch bleef hij praten.
"Je moet genieten van de tijd die je hebt. En als dat niet lukt, fake je het. Voor anderen, maar ook voor jezelf. Je hebt alleen jezelf ermee als je van die doemgedachtes in je hoofd laat spoken." Met andere woorden, wees een hopeloze optimist zoals hij zichzelf graag bestempelde.
Wil je me lijmen als ik breek?
ReplyRe: ORPG | Gamers don't die, they respawn
from Chouette on 01/06/2018 03:06 PMZe zag er klein uit, zo als eenzame figuur bij het vuur. Ze hadden een niet al te zware boomstam bij het vuur gesleept om op te zitten, een kleinere variant van de stam waar zij op had gezeten toen ze elkaar voor het eerst ontmoet hadden. God, wat leek dat al lang geleden, dat ze hem heldhaftig redde van een stelletje struisvogels dat hij nog niet aan had gekund. Nu was het een hele andere wereld. Serieuzer, en een stukje donkerder.
Bijna als in een reflex sloeg hij zijn arm om haar schouder en trok haar wat dichter tegen zich aan, toen ze haar hoofd op zijn schouder legde. Hij deed het zonder te nadenken, inmiddels was het geen verrassing meer dat hij het niet in twijfel trok dat hij zo gemakkelijk dichtbij haar kon zijn. Haar woorden kwamen daarentegen wel als een verrassing. Het was de eerste keer dat ze zoiets tegen hem zei, dat ze die toon in haar stem had. Ze klonk ineens zo breekbaar. Anders dan de Eleanore die hij tot nu toe gezien had. Dat prestatie- en doelgerichte, efficiënte en trotse meisje. Deze laag had er natuurlijk altijd al gezeten, hij had er tot nu toe alleen geen toegang tot gehad. Hij wreef zachtjes over haar arm en keek naar haar kruin, terwijl zij haar ogen sloot. Wat ze zei, hoe ze het zei, het kon zijn hart wel breken. Natuurlijk had ze zich vanaf het begin ook al zorgen gemaakt, maar hij had zich niet gerealiseerd dat ze er zo door teruggehouden werd als nu ineens het geval leek.
"We zijn echt niet de enigen die vechten, dat weet ik zeker. We zijn hier met vijfduizend gekomen, en alle vijfduizend willen we hier weer weg. Er zullen genoeg andere spelers ook op zoek naar een uitgang zijn. We komen ze alleen niet tegen omdat we door de bossen reizen, die worden minder vaak bezocht." Zijn eigen woorden klonken hem als leugens in zijn oren, maar hij bleef praten om hen beide te overtuigen van hun waarheid. Hij keek haar in de ogen en zette zijn meest vastberaden blik op. "We mogen niet stoppen, nog niet. Hoe eerder we hier wegkomen, hoe eerder we onze vrienden en familie terug kunnen zien. Jij je moeder, ik Jonah. Daar doen we het toch voor? Zij geloven dat we hier weg kunnen komen, dan moeten wij dat ook doen." Wat hoopte hij dat hij haar wat moed in kon praten. Al was het maar een beetje, van daaruit konden ze verder werken. Ze waren hier pas, hoe lang was het nou, een week? En ze zaten nog steeds op de eerste vloer van het spel. Als ze nu de moed al kwijtraakten, zouden ze hier sowieso voor altijd vastzitten.
Haar plotselinge openbaring overrompelde hem een beetje. Er verscheen een frons op zijn gezicht, maar die verdween nog geen seconde na de komst. Clarke. Zo anders dan Eleanore, het bracht heel andere associaties in hem op. Minder zweverig, stoerder. Sterker. "Clarke," herhaalde hij. De naam voelde vreemd aan in zijn mond. "Ik ben Adrian." Want ja, wat moest hij anders.
Wil je me lijmen als ik breek?
Re: ORPG | Gamers don't die, they respawn
from Chouette on 01/06/2018 03:06 PMElke dag trainden ze samen en hij was er enorm verheugd door dat hij de verbeteringen opmerkte. Wanneer hij net wat sneller reageerde op een aanval, van Eleanore of een beest in een veld vol met steeds maar weer herrijzende exemplaren. Wanneer hij zag dat hij weer meer schade aanrichtte dan eerst als een levensbalkje van een vijand naar beneden daalde en al helemaal als hij een level steeg. Inmiddels zat hij op level zestien en werd het al wat lastiger om een level te stijgen, maar gelukkig stegen ook hun vijanden in het aantal EXP dat je van ze kreeg als je er weer eentje vermoordde. Zo bleef het een beetje in evenwicht. Het enige wat hij miste, was het doodgewoon queesten doen. Vaak waren dat wel de meest lucratieve manieren om in levels te stijgen, maar doordat ze de steden vaak vermeden, misten ze daar veel potentiële EXP en geld van. In de bossen en buiten de steden waren genoeg vijanden en wilde beesten te vinden, maar soms leek dat niet genoeg. In online RPG's hing het verhaalverloop vaak af van de queesten, ze lieten ze belangrijke dingen zien en zorgden voor een chronologisch verhaalverloop met een goed tempo. Nu leek dat ineens heel onbelangrijk in dit spel, maar het leek hem sterk dat ze er totaal niet aan gedacht hadden. In het beginstadje had ook een man gestaan, herinnerde hij zich, die de spelers vroeg om een aantal zwijnen in het nabije bos te doden.
Toen het begon te schemeren, besloot hij terug te keren naar het kamp dat ze net op hadden gezet. Ze waren weer op een nieuwe plaats beland en hij was een rondje gaan lopen om de omgeving te bekijken. Soms kwamen ze ineens iets ongewoons tegen vlakbij hun kampplaats, maar deze keer leek dat niet het geval. Hij lette er bij de ronde op dat hij binnen een straal van zo'n honderd meter van het kamp bleef, waar hij nog steeds hun vuurtje door de bomen kon zien als hij goed tuurde.
"Eleanore," kondigde hij zichzelf aan toen hij tussen het struikgewas tevoorschijn kwam en naar haar en het vuur toeliep. "Ik zat net even te denken, en ik dacht dat we misschien wat vaker queesten konden doen. We zullen dan wel wat vaker in de steden en onder de mensen zijn, maar we lopen nu soms makkelijk verdiend geld en EXP mis." Hij was naast haar komen zitten, zo dichtbij dat zijn knie de hare raakte, en keek haar aan om haar reactie te peilen op wat hij net gezegd had. Als ze het niks zou vinden, zou dat ook goed zijn. Dan zou hij simpelweg nog wat harder moeten werken als hij door wilde gaan met levelen en sterker worden. Het belangrijkste was dat ze samen bleven, fysiek én mentaal. Zodra dat stopte, voorspelde hij dat hun samenwerking al snel ten einde zou komen.
Het koelde snel af zodra de zon onderging, dat had er al vaker voor gezorgd dat ze rillend naar bed waren gegaan tot ze elkaar op konden warmen met hun lichaamswarmtes. Zulke momenten waren fijn, zelfs al waren ze strikt vriendschappelijk bedoeld. Dat had ze vanaf het begin wel duidelijk genoeg gemaakt, en dat was genoeg reden voor Adrian om er niets achter te zoeken. Toch miste hij het soms wel. Aanrakingen waar méér achter zat dan alleen het warm houden van elkaar of om comfort te zoeken wanneer ze in het midden van de nacht op hun kwetsbaarst waren. En stiekem, heel stiekem, vergat hij soms in de deuzigheid van de ochtend in welke situatie ze zich bevonden en zag hij in het gezicht van het meisje naast hem iets veel simpelers dan de werkelijkheid. Dan zag hij Eleanore, een mooi meisje waarmee hij het geluk had vierentwintig uur per dag mee te delen. Niet Eleanore, enkel zijn partylid en mede-overlevingsmaatje. Hij betrapte zich er steeds vaker op dat hij de twee met elkaar begon te verwisselen, zelfs buiten die slaperige ochtendmomenten.
Wil je me lijmen als ik breek?
Re: ORPG | Gamers don't die, they respawn
from Chouette on 01/06/2018 03:06 PMDe hele dag had bestaan uit wandelen. Stap na stap waren ze vooruit gekomen, met een schuin oog op de kaart en de langzaam voortbewegende stipjes erop die hun posities aan moesten geven. Soms leek het even op een rustige boswandeling, maar dan klonk er weer een gesnuif in de struiken naast hen of herinnerde het gewicht van de pijlenkoker op zijn rug hem er weer aan dat het een nogal uit de hand gelopen LARP-event was, waar ze toch wel uit moesten kijken voor hun levens. Maar afgezien van dat, was het best rustgevend. Het was fijn om samen met iemand te kunnen zijn, zonder de drang te voelen de stilte op te vullen met zinloos gepraat. Het zorgde ervoor dat hij genoeg tijd alleen met zijn gedachten kreeg. Misschien wel te veel tijd. Eleanore was geen prater, daar was hij inmiddels wel achter, maar soms vreesde hij of ze misschien te veel voor zichzelf hield.
Ze had hun hele plan van aanpak al op een rijtje gehad, nog geen uur nadat ze besloten hadden om samen door te gaan. Erger nog, ze had hem niet eens mee willen nemen. Toen de game master het nieuws bekend had gemaakt, had ze in de menigte willen verdwijnen om er in haar eentje vandoor te gaan. En zelfs nu was het nog steeds: zij nam hem mee. Het voelde nog steeds niet helemaal alsof ze samen op pad waren, maar alsof zij hem toeliet om met haar mee te komen. Zo hoorde het toch niet te zijn? Hij was echt niet nutteloos, hij had zijn kwaliteiten. Die waren nu misschien nog niet zo ontwikkeld omdat dat kleine drietje nog aan zijn level gekoppeld was, maar om hem aan de kant te schuiven door het level dat hij nu nog had, was vuil.
Een harde trap in zijn onderrug trok hem – nogal letterlijk - uit zijn gemijmer en terug in de werkelijkheid. Klungelig struikelde hij een paar meter naar voren, maar slaagde er nog wel in om op zijn benen te blijven staan. Net toen hij zich omdraaide, stak Eleanore haar zwaard al naar hem uit. Niet met de intentie om hem te raken, anders was dat haar wel gelukt. Zijn mondhoeken krulden omhoog in een glimlach die te evenaren was met de hare en hij griste zijn dolk tevoorschijn. Als hij nu met zijn boog te werk zou gaan, zou dat hem een nadeel geven. Hier in het bos hadden ze niet veel ruimte om te bewegen en had zij veel obstakels om zich achter te verstoppen. Eerst maar eens zien hoe ver hij kwam met zijn dolk. Hij maakte met zijn been een aanval naar haar schenen om haar onderuit te krijgen en hield zijn dolk voor zich om zich te beschermen tegen haar zwaard, dat ineens wel stukken groter leek in vergelijking met zijn stompje van een zwaard. Oneerlijk gevecht, of gewoon geen tactische wapens? Hij sprong weer achteruit, stopte zijn dolk weg en pakte toch zijn boog maar in zijn hand. Hij zou er ooit mee moeten oefenen, en ook de echte gevechten zouden niet wachten tot de omgeving perfect voor zijn wapen naar keuze zou zijn. Ervoor zorgend dat hij buiten het directe bereik van haar zwaard bleef, pakte hij een pijl uit zijn koker en legde die op de boog. "Wat ben jij gemeen," zei hij met de glimlach nog op zijn gezicht, al was er een frons tussen zijn wenkbrauwen ontstaan.
Wil je me lijmen als ik breek?
Re: ORPG | Gamers don't die, they respawn
from Chouette on 01/06/2018 03:05 PMOeps, ze klonk wel een beetje gepikeerd. Zelfs met die scheve glimlach op haar gezicht was de irritatie wel te horen. Om maar iets te doen te hebben en zijn reactie uit te stellen, nam hij nog een hap en deed alsof het kauwen van het vlees al zijn energie en concentratie kostte. Hier in de game konden ze alles en iedereen zijn die ze wilden. Uiterlijk, karakter, wat je maar wilde. Misschien was Eleanore wel een lelijk ding van achtentwintig, dat graag haar tienerjaren in een beter perspectief wilde herbeleven. Misschien was ze een grijs muisje dat amper opviel op straat en school, maar stiekem grootse ideeën had. Het laatste was waarschijnlijker. Hij wilde haar echt beter leren kennen, meer te weten komen over haar. Ze leek soms zo gesloten, alsof haar eigen gedachten al bijna te veel waren om nog iets anders in dat hoofdje toe te laten.
"Sorry," zei hij nadat hij zijn hap doorgeslikt had, en keek haar aan. "Zo was het niet bedoeld, dat weet je best. En ik had een zomerbaantje bij de bioscoop, niet bij de carwash, voor de goede orde." De speelse toon in zijn stem keerde weer terug en hij schoot in de lach toen ze namen begon te verzinnen, blij dat de sfeer even snel weer omhoog schoot als die naar beneden was gegaan. "Joh, wat is een naam. Ik zou je nog steeds even leuk vinden als je Truus heette." Met een schietgebedje naar de hemel dat dat niet haar daadwerkelijke naam was.
Hij hoorde het plan voornamelijk zwijgend aan, meekijkend op de kaart wanneer ze iets aanwees en liet af en toe een instemmende hum horen. Het was ergens wel fijn dat Eleanore het plan al zo in haar hoofd had zitten. Als hij even blindelings wilde volgen zou dat kunnen, maar hij wist dat ze ook zou luisteren en daadwerkelijk iets ermee zou doen als hij een alternatief de groep in gooide. Hij knikte instemmend en knaagde wat vlees van het bot af, voor hij het afgekloven bot de struiken in wierp. "Klinkt prima, doen we." Hij keek nog eventjes naar de kaart en wees een stadje aan, ongeveer twee keer de afstand die ze vandaag zouden lopen van hen weg. "Hier zouden we overmorgen of als we verder trekken wat proviand en spullen die we niet in de bossen kunnen vinden, in kunnen slaan. Wat dingen die we lang in de inventaris kunnen houden bijvoorbeeld, voor de dagen dat we niet aan genoeg eten kunnen komen."
Nadat hij zijn honger had gestild stond hij op en klopte wat gras en aarde van zijn broek. Het was tijd om aan de dag te beginnen, voor ze te veel tijd verloren en het alweer donker werd voor ze goed en wel hadden kunnen trainen. Met een handgebaar opende hij de inventaris en zette de tent daar weer in, zodat er een rechthoekig vlak platgewoeld gras overbleef.
Wil je me lijmen als ik breek?
Re: ORPG | Gamers don't die, they respawn
from Chouette on 01/06/2018 03:05 PMHet hele kampeergebeuren had ergens wel iets rustgevends. Constant in de natuur zijn, 's nachts tot laat buiten zijn en dan uiteindelijk je tentje in kruipen, waar je nog steeds de geluiden van de dieren kon horen. 's Morgens gewekt worden door de zon die door je tentdoek heen scheen en wakker worden bij het geknetter van een vonkend vuurtje. Al was de constante angst om vermoord te worden door één of ander raar beest die zich nu in zijn achterhoofd gedrongen had, wel een beetje storend.
"Oh, ben jij er zó een," grinnikte hij zonder haar aan te kijken. Zijn blik was gevestigd op het vuur, waar hij zonder echt te kijken in staarde. "Ik hoorde ook wel eens van klas- of schoolgenoten dat ze samenvattingen erop plaatsten, maar dat waren nu niet echt de meest populaire mensen. Liever met hun neus in de boeken dan onder de mensen, zullen we maar zeggen." Hij haalde zijn schouders op. "Maar niet iedereen kan hetzelfde zijn." Het drong al snel tot hem door dat de opmerking op verschillende manieren opgevat kon worden. Misschien was ze wel precies zo als de persoon die hij net, nogal cru, beschreven had. Wist hij veel. Een beetje opgelaten hield hij zijn mond en keek haar vooral even niet aan, voor het geval ze het inderdaad opgevat had op de manier die hij niet gewild had.
Hij volgde de vonkjes die de lucht in schoten toen ze op het hout blies, en leunde een beetje achterover terwijl hij met een half oog op de haas aan het spit lette. Het vlees begon te roken en verspreidde de heerlijke geur van gegaard vlees, die zijn maag nog harder liet protesteren dan die net al deed. Dit was wel even wat anders dan 's ochtends naar beneden denderen voor een cracker met kaas en een kop thee, iets wat hij nu al erg begon te missen. Je wist nooit hoe goed je het wel niet had, tot je het verloor.
Bij haar opmerking grijnsde hij en trok zijn blik eindelijk los van het vuur. "Ik betwijfel of er überhaupt een naam is die niet elegant klinkt bij jou. Gabriël is voor nu ook prima, ik vertel je nog wel eens hoe ik dan echt heet als je het wil weten." Als ze voor zo lang bij elkaar bleven. Dat was nog maar de vraag, je wist nooit wat er kon gebeuren in een situatie als deze. Misschien was hun vriendschappelijke samenwerking morgen alweer over, door onvoorziene omstandigheden. Des te meer reden om er nu maar gewoon van te genieten, hield hij zichzelf voor.
Nieuwsgierig volgde hij haar met zijn ogen terwijl ze opstond, de vogels pakte en weer terugliep. Tot zijn opluchting, maar ook een beetje zijn ergernis, had ze niet veel later twee compleet geplukte vogels voor zich liggen. Spottend en een beetje zeurderig imiteerde hij wat ze net gezegd had en rolde zijn ogen, maar kon het niet laten om toch in de lach te schieten. "Jezus, heb ik daarvoor mijn handen zo vies gemaakt? Gadverdamme. Maar goed voor de volgende keer, dan hoeven we daar niet nog een keertje doorheen." Hij moest niet vergeten dat ze toch echt in een game zaten, hoe echt het er ook uitzag. Waarschijnlijk waren er voor heel veel situaties zulke trucjes, net als met de tent die al opgezet en wel verschenen was. Met zijn nagels voelde hij keurend in het vlees van de haas en haalde die toen boven het vuur weg. "We kunnen één vogel het beste even bewaren, lijkt me. Aan een halve haas en een halve vogel hebben we voor nu wel genoeg. Hopelijk is hij vanavond nog niet bedorven." Met zijn dolk sneed hij de haas in tweeën en gaf de helft aan Eleanore. Hij zette zijn tanden erin en kauwde wat bedenkelijk op het vlees, maar at het toch stukken sneller op dan hij normaal had gedaan. Het smaakte niet vreselijk, maar anders. Al wist hij niet of dat echt zo was, of dat hij het zich alleen maar voorstelde omdat het nu eenmaal van een eigengemaakt spit kwam en niet van de keurslager.
Tijdens het eten bedacht hij zich hoe ze zo verder zouden gaan. Eerst maar eens op zoek naar wat monsters om EXP te verdienen, hij moest onderhand echt eens beginnen met levelen. Als hij dat niet snel deed, zouden ze zo al drie steden verder zijn en zou hij de monsters daar niet meer aankunnen. Dát zou pas kut zijn. Des te meer omdat Eleanore dat waarschijnlijk al wel kon.
Wil je me lijmen als ik breek?
Re: ORPG | Gamers don't die, they respawn
from Chouette on 01/06/2018 03:05 PMHet vooruitzicht naar een lekker stukje vlees werd almaar kleiner terwijl hij met de has bezig was. Vachtje eraf, kop weg, ingewanden eruit, er bleef steeds minder over en zijn handen werden steeds roder. Gadverdamme. Zelfs bij het kamperen had hij geen moment zo verlangd naar een viersterrenhotel in het zuiden van Spanje. Jammer genoeg had hij niet veel keuze en beet hij even door, tot het bloederige deel over was en hij overbleef met een ruggengraat met het overgebleven eetbare vlees eraan. Dat was nog eens wat je noemde 'iets doen voor je eten'. Het bereiden kostte al bijna net zo veel calorieën als het opeten.
Haar openbaring verbaasde hem allesbehalve. Het had misschien een paar seconden logisch nadenken gekost om zich te bedenken dat ze haar echte naam natuurlijk niet voor een spel zou gebruiken. Maar logisch nadenken leek iets waar hij al minstens 20 uur niet toe in staat was. Vanaf het moment dat hij niet-Eleanore had ontmoet was het alsof zijn lichaam heel andere dingen deed dan zijn verstand zou willen. Het was geen goed idee om zich zo snel zo erg te verliezen in haar, maar hij leek het niet tegen te kunnen houden. Hij keek opzij naar haar, net op tijd om een brede lach en tot spleetjes geknepen ogen te zien. Alsof hij betrapt was op staren rukte hij zijn blik weer terug naar het konijn en probeerde de plotselinge blos die hij in zijn nek omhoog voelde kruipen, af te schuiven op de warmte van de zon die daar vol op scheen. Ze had hem nog niet vaak zo vol blijdschap aangekeken, realiseerde hij zich. Amper, eigenlijk. Met een lachje gooide hij de gevelde haas in het gras voor zich. "Maar ook alleen de samenvatting van scholieren.com hoor, ik ben niet zo van de boeken." Met een nonchalant gebaar van zijn hand opende hij zijn inventaris en haalde daar wat hout en een pakje lucifers uit. Nu was de haas wel geveld, maar het werk was nog niet klaar. Zijn maag begon al te protesteren tegen het weinige voedsel dat zich erin bevond. Een paar besjes waren niet genoeg om zijn honger te stillen op een ochtend als deze. Ze zouden meer dan alleen dat nodig hebben als ze wilden trainen én vooruitgang wilden boeken in hun reis.
Het uiterlijk van de game leek soms zo middeleeuws dat hij vergat dat er ook wat modernere dingen in verwerkt waren. Blijkbaar vonden de makers dat lucifers toch wat handiger in gebruik waren dan een tondeldoos, waar hij was roerend mee eens was. "Jammer, wel", zei hij terwijl hij wat droog gras bijeenzocht om een vlammetje mee te starten. "Eleanore is een mooie naam. Bezwaar als ik je nog even zo blijf noemen?" De droge plukjes gras vatten snel vlam en hij schoof het bosje onder het hout. Er was vast een makkelijkere manier om dit te doen, zouden ze echt van iedereen verwachten dat ze wisten hoe ze vuur moesten maken of een haas moesten villen? Dat zou wel heel hard zijn.
Zijn mondhoeken krulden eventjes omhoog terwijl hij op het vuur blies om het te laten groeien. Doornroosje was nu niet echt een bijnaam waar hij zichzelf mee geassocieerd zou hebben, maar hij kon zich er niet toe zetten om er een hekel aan te hebben. Het was juist wel lief, dacht hij. Eleanore was lief. De gedachten volgden elkaar direct op, nog voor hij er erg in had. Met een zucht leunde hij achterover in het gras en wendde zijn blik tot haar toen ze niet naar hem keek. Dit was niet het goede moment om zulke dingen te gaan denken, deze hele situatie waar ze in zaten. Stilletjes schold hij zichzelf voor heel veel fantasievolle dingen uit, gelukkig hielp dat om zijn gedachten naar een ander onderwerp te brengen. Hij was zich al snel drukker aan het maken over een perfect bijvoeglijk naamwoord bij een creatief scheldwoord dan eventuele ongewenste gevoelens terwijl hij wachtte tot het vuur goed begon te branden.
Wil je me lijmen als ik breek?
Re: ORPG | Gamers don't die, they respawn
from Chouette on 01/06/2018 03:04 PMEen klein rondje lopen was genoeg om hem te vertellen dat er weinig variatie in het landschap hier leek te zitten. Bos, bos en nog eens bos. Schoon water leek niet in de buurt te zijn, in ieder geval niet zo dichtbij dat hij Eleanore nog kon horen als ze terugkwam van haar voedseltocht. Er zaten hier gelukkig wel genoeg dieren in de buurt, dat hadden ze vannacht wel kunnen horen. Hier waren de dieren en vijanden nog zo passief dat ze je alleen aanvielen als jij hen eerst aanviel, dat maakte het een stuk veiliger om hier te kamperen dan op plekken waar je constant op je hoede moest zijn om niet per ongeluk tegen een vijand aan te lopen. Hij keerde weer terug naar het kamp, verzonken in gedachten, blijkbaar net een minuutje of twee voor Eleanore terugkwam. Mét buit. Ze stond net buiten zijn gezichtsveld dus merkte hij haar niet op, maar haar stem trok hem uit zijn gedachten. Het was nog steeds gek om iemand je bij een andere naam te horen roepen, maar toch was hij de naam al zo eigen dat hij er wel op reageerde. Hij was hier niet helemaal Adrian meer, maar toch ook niet volledig Gabriël. Hij was beide, dacht hij. Of misschien geen van beide meer.
Blij verrast trok hij zijn wenkbrauwen op bij het zien van de dode dieren. Ze zagen er niet smakelijk uit, maar toch voelde hij hoe zijn maag begon te knorren bij het aanzicht van het eten. Het enige wat hij gisteren op had was het vlees in de stad geweest, meer hadden ze niet nodig gehad. In tegenstelling tot nu, blijkbaar konden ze zelfs als personages in een videospel niet zonder eten. Kon je er hier eigenlijk ook aan doodgaan, net als kou bijvoorbeeld? Het leek hem niet waarschijnlijk, maar het zou hem niets verbazen als het wel zo was. Voor de zekerheid probeerde hij het maar niet uit.
Hij liet haar zijn hand pakken en keek van de frambozen terug naar Eleanore, die hem met het liefste glimlachje aankeek. Om de één of andere reden kreeg ze het voor elkaar om zijn zorgen als sneeuw voor de zon te laten verdwijnen als ze weer terug van weggeweest was. En daarbij, zo erg was het misschien niet om iemand te hebben die eens de leiding nam. Alsof hij dat altijd maar moest doen. "Dat je die gevonden hebt," zei hij verbaasd. Fruit was nu niet het eerste dat hij op zou merken als hij op zoek was naar vlees. "Dankjewel." Dankbaar stopte hij een framboos in zijn mond en sloot zijn hand om de doek. Ze waren heerlijk zoet, precies hoe je zou willen dat een framboos zou smaken. Zo lekker dat hij zich bijna af begon te vragen hoe synthetisch het wel niet was.
Hij volgde haar blik naar de dode dieren en slikte zijn framboos door. "Ik heb het nog nooit gedaan, maar zo moeilijk zal het toch niet zijn?" Op tv zag het er altijd wel snel en vloeiend uit als ze het deden, maar dat was 1. televisie en 2. Bear Grylls, die wel leek te weten wat hij deed. Toch, het was altijd te proberen. Hij stopte de frambozen in hun inventaris en liep haar achterna, naar de dieren toe. Ze zouden het toch moeten proberen, wilden ze eten. De haas was groot, minstens de lengte van zijn bovenbeen nu hij zo uitgestrekt lag, maar er zou weinig vlees overblijven als het vel er eenmaal vanaf was. Maar genoeg voor twee personen zou het sowieso wel zijn, en dan hadden ze de vogels nog. De haas had weliswaar zijn voorkeur, het was een bekend dier en hij wist wel ongeveer hoe hij ermee aan de slag moest. "Vrij goed, eigenlijk." Hij keek haar eventjes aan en richtte zich toen weer op de haas. "Wel licht, maar niet slecht. Ik slaap altijd beter als er een mooie meid naast me ligt. Vroeger haatte ik het altijd om in tenten te slapen. Campings over het algemeen, eigenlijk," ratelde hij door. Een camping leek vergeleken met dit wel een viersterrenhotel. Hij verzamelde zijn moed bij elkaar en pakte de haas bij zijn achterpoten vast, terwijl hij met zijn andere hand zijn dolk trok. Hij had niet gedacht dat uitgerekend dit het klusje zou zijn waarbij hij het ding voor het eerst uit zou proberen. Op goed geluk sneed hij de huid los en trok het vel terug, waarbij een lichtroze, pezig lichaam tevoorschijn kwam. Een lekker geroosterd konijntje leek ineens niet meer iets om naar uit te kijken. Terwijl hij, vooral met brute kracht, het konijn probeerde te ontdoen van zijn vacht, moest hij terugdenken aan hoe ze hem bij zijn naam had genoemd. Gabriël, hij kende niemand die zo heette. Beter ook, anders had hij constant aan een ander gedacht bij het horen van zijn 'eigen' naam. Zou zij in het echt wel Eleanore heten? Het leek zo'n ouderwetse naam, eentje die je zou verwachten bij een vrouw van adel in, wat zou het zijn, 1800? Maar wel mooi. "Ik heet geen Gabriël," flapte hij eruit. Oeps, mocht dat eigenlijk wel? "Tenminste, niet echt. Daarbuíten," zei hij met nadruk, verwijzend naar de realiteit. "Ik heb het uit een boek, daar had iemand een drieling naar de aartsengelen vernoemd."
Wil je me lijmen als ik breek?
Re: ORPG | Gamers don't die, they respawn
from Chouette on 01/06/2018 03:04 PMDe lach die ze hem toewierp leek veel te enthousiast voor welke emotie dan ook in de ochtend. Het liet hem bijna zin hebben om de dag te beginnen, zolang die lach er maar bij was. Zelf was hij meer een avondmens, maar het hing van de persoon af waar je mee ging slapen of wakker werd. Hier werd hij wel vrolijk van. Zijn hand gleed weg van het comfortabele plekje in haar taille toen ze overeind ging zitten en hij verschoof wat zodat hij op zijn rug kon liggen met zijn handen onder zijn hoofd gevouwen. Hij humde en sloot zijn ogen weer heel eventjes. "Blij dat ik toch nog ergens goed voor ben," antwoordde hij met een lachje. Het was bedoeld als grapje, maar zodra hij het zichzelf hoorde zeggen besefte hij de ondertoon die hij er eigenlijk helemaal niet in bedoeld had. En die zij hopelijk niet zou ontdekken. Vanaf het begin al, het moment dat ze elkaar ontmoet hadden, had ze hem uit de brand geholpen. De struisvogels, haar plan en haar beslissing om hem mee te nemen, waarbij hij nota bene gesmeekt had, het delen van de inventarissen en het geld, alle kleine dingen die zich langzaam maar zeker op leken te stapelen. Hij nam het haar niet kwalijk, benijdde haar hoogstens misschien een beetje, maar dat was het probleem niet. Hij had haar nodig. Maar had zij hem wel nodig?
Hij opende zijn ogen bij haar afscheid en forceerde een grijns op zijn gezicht, waarbij zijn ogen goddank meelachten. Door zijn nogal plotseling opgekomen stemmingswisseling, stond het lachen hem niet zo nader meer. "Komt voor elkaar schat, er zal geen mier zijn die ons fort binnendringt." Haar gezicht was nog heel even te zien toen ze achterwaarts de tent uitkroop, maar toen viel de flap dicht en was hij alleen. Haar voetstappen verwijderden zich snel, maar hij durfde de lach niet van zijn gezicht te halen tot hij haar niet meer hoorde.
Het antwoord was nee. Zij had hem niet nodig. Hij probeerde het gevoel dat er een emmer ijskoud water over hem heen gegooid werd bij die realisatie geen naam te geven, bang dat het dan een feit zou worden. Gefrustreerd met zichzelf legde hij zijn handen voor zijn gezicht en zuchtte diep, het was hier te vroeg voor. Na een paar minuten roerloos in de tent gelegen te hebben, luisterend naar de bosgeluiden die hij gisteravond nog niet gehoord had, besloot hij zich aan te kleden en eens te kijken hoe het er hierbuiten in het daglicht uitzag. Het was tijd om de dag te beginnen en hopelijk zo druk te zijn met overleven dat die beïnvloedende rotgevoelens op de achtergrond bleven. Voor zolang dat dan mocht duren. Mopperend omdat de tent blijkbaar niet gemaakt was voor jongens die hun groeispurt al even geleden gehad hadden, kroop hij naar buiten. Hier kon hij zich in ieder geval goed uitrekken. Zijn schouderbladen kraakten toen hij zijn schouders naar achteren rolde en hij zuchtte diep. Goed. Nú was hij wakker.
Wil je me lijmen als ik breek?
Re: ORPG | Gamers don't die, they respawn
from Chouette on 01/06/2018 03:04 PMHet was zo natuurlijk om samen in slaap te vallen. Zijn ademhaling paste zich aan die van haar aan en zijn lichaam vormde zich naar dat van haar, misschien nog wel meer toen hij zijn bewustzijn begon te verliezen. Even maakte niets meer uit.
Helaas bleek alles wat in het avondlicht onbelangrijk had geleken, in de ochtend toch wel weer van belang. Het licht dat door de tentdoeken niet tegengehouden kon worden wekte hem langzaam en lieflijk, maar toch scheller dan hij had gewild. Avonden waren zoveel beter dan ochtenden, om zo veel verschillende redenen. 's Ochtends moest je jezelf dwingen om op te staan en productief te zijn, 's avonds kon je gewoon neerploffen na een lange en vermoeiende dag en vrijwillig in een tijdelijk coma raken. Was er íéts beter? Al moest hij toegeven, wakker worden met iemand naast je was een stuk minder erg dan in je eentje. Nog half slapend zuchtte hij en hield zijn ogen hardnekkig gesloten om het licht buiten te houden. Zolang de ogen nog niet open waren, was het nog nacht. In een halfhartige poging om zich uit te rekken en daar zo weinig mogelijk bij te bewegen spande hij zijn spieren even, waardoor hij zich bewust werd van de warmtebron waar zijn arm over gedrapeerd lag. Uit gewoonte trok hij de ander wat dichter tegen zich aan, zich niet realiserend wie het was en zich er al helemaal geen zorgen over makend. Een korte tien seconden nadat zijn brein echt wakker was had hij zich weer gerealiseerd wie er ook alweer naast hem lag. Pas toen hij genoeg moed bij elkaar had verzameld om zijn ogen te openen, liet hij knipperend het licht binnen en wierp een blik op het gezicht van de ander. Hij had zichzelf in zijn slaap ietsje omhoog gewerkt, wat erin resulteerde dat hij nu een halve kop hoger dan Eleanore lag en dat hij wat naar beneden moest kijken om haar aan te kijken. Vast een flatterende invalshoek. Ze had haar ogen al open, zag hij, en hij glimlachte slaperig toen ze in de gaten kreeg dat hij wakker was. "Goeiemorgen," zei hij, een gaap onderdrukkend. "Heb je een beetje goed geslapen?" Hij kon zich vaag herinneren dat hij ergens in de nacht wakker was geworden en héél even had gedacht dat hij gewoon in zijn eigen bed lag. Ja, goed, dat was ook wel zo. Ergens. Maar toen hij zijn hand naar boven uitstrekte en het tentdoek onder zijn vingertoppen voelde, gleden de herinneringen weer terug. Hij was meteen weer in slaap gevallen. De makkelijkste manier om onder confrontaties uit te komen. Maar nu was hij weer bij zinnen en zat er echt niks anders op dan de dag te starten.
Wil je me lijmen als ik breek?