Search for posts by PoppyRedx
First Page | « | 1 ... 4 | 5 | 6 | 7 | 8 ... 45 | » | Last
Search found 441 matches:
Re: ORPG) Only the dead have seen the end of war
from PoppyRedx on 10/28/2018 01:53 PMVictoria keek op toen Artur ineens voor haar neus stond en haar zijn hand aanbood. 'Thank you.' zei ze toen hij haar overeind hielp en daarna zijn overhemd om haar schouders legde. Dat was erg gallant van hem en zorgde ervoor dat ze zich iets beter voelde over de situatie. Ze trok het overhemd wat steviger om zich heen zodat ze de stof ter hoogte van haar borst dicht kon houden voor ze knikte op zijn vraag. 'Yes, thank you. I just swallowed a little bit of water, that's all...' glimlachte ze waarna ze haar ogen neersloeg. Dit was zo vreselijk fout. In de afgelopen twee weken had ze hem niet erg veel gezien, maar iedere keer dat ze hem had gezien, was er iets gaan kriebelen in haar buik en 's nachts was ze een aantal keren wakker geworden met zijn gezicht op haar netvlies. Was het vreemd dat ze zich zo voelde? Haar verstand probeerde haar te vertellen dat het slechts een natuurlijke reactie was omdat ze in haar leven nog nooit zoveel was omgeven door mannen als nu. Haar hele leven had ze een chaperone gehad wanneer ze met mannen in contact was geweest en nu was die ineens weggevallen waardoor ze niet goed wist hoe ze zich moest gedragen. Het hielp ook niet dat ze telkens in lastige situaties terecht kwam met Artur. 'Yes, it's very refreshing and calming. The beach is very peaceful.' knikte ze op zijn volgende vraag. Het was nogal een groot contrast tussen het strand en het kamp. Haar blik gleed even naar Artur's ontblote bovenlichaam. Had hij het niet koud? Zelf stond ze al te rillen van de kou en dan had zij nog stof die haar lichaam omhulde. 'Are you sure you don't want it back? I could get my dress.' vroeg ze, doelend op zijn overhemd. Ze liet haar blik even wegglijden naar de horizon en beet op haar onderlip. Ze had werkelijk geen idee wat ze moest doen of zeggen. Misschien kon ze maar beter teruggaan en hem met rust laten. Hij had er waarschijnlijk ook niet op zitten wachten om iemand tegen te komen. Dat moment bedacht ze zich echter dat ze hem nog altijd niet bedankt had voor zijn hulp na het incident met Corporal Leech en het feit dat hij er niemand van verteld had, dat idee had ze tenminste want Matron had haar er niet op aangesproken. 'I've been wanting to thank you. For not telling anyone about what happened with Corporal Leech. And for helping me after. That was very kind of you. You didn't have to and I am very grateful.' sprak ze toen zachtjes terwijl ze haar blik oprichtte en hem even aankeek.
ReplyRe: ORPG) Only the dead have seen the end of war
from PoppyRedx on 10/28/2018 12:56 PMVictoria had een paar slagen onderwater gezwommen en kwam naar ademhappend boven. Wat voelde dat heerlijk bevrijdend. Ondanks dat het koud was, had ze er geen spijt van dat ze het water in was gegaan. Ze streek een natte pluk water uit haar gezicht en dook opnieuw onderwater. Toen ze weer bovenkwam, zag ze ineens iemand aan de waterrand staan wat haar haar ogen deed neerslaan. 'Oh god.' mompelde ze tegen zichzelf toen ze zich realiseerde dat het Artur was. Dit was niet echt wat ze gepland had. Ze had sowieso niet gepland om te gaan zwemmen, want ze was eigenlijk vooral weggegaan van het kamp om te kunnen wandelen, maar toen ze dan toch besloten had te zwemmen had ze gehoopt niemand tegen te komen, want dit bracht haar toch wel in een compromising position. Ze had hier ook veel beter over na moeten denken. Als Matron hiervan hoorde, zou ze daar ongetwijfeld een preek over krijgen, want het was niet alsof ze kleding had die hiervoor geschikt was. De stof van haar chemise was maar dun en doordat het wit was en nu nat was geworden, begon het enigszins voor te schijnen. Oh, wat een stomme zet had ze ook gedaan. Wat moest ze nu doen? Als ze nu het water uit zou lopen, zou er weinig aan de verbeelding over blijven, maar als ze in het water bleef en iemand zag hen, waren de problemen misschien nog wel groter. 'Very well. Thank you for asking, Captain.' beantwoordde ze zijn vraag dan ook maar waarna ze besloot om toch maar het water uit te gaan. Dat was het meest verstandige wat ze kon doen. Ze zwom een stukje terug naar de kust totdat ze met haar voeten de zeebodem weer kon voelen en begon toen terug naar het strand te lopen. Haar lange, donkere haar plakte aan haar rug zoals de chemise aan de rest van haar lichaam plakte. Doordat ze nu voor een groot deel weer bovenwater was, voelde de wind ijzig koud en zorgde voor kippenvel over haar hele lichaam. Ze sloeg haar armen wat onwennig over elkaar in een poging bepaalde delen van haar lichaam nog te kunnen verbergen, maar omdat ze zo gefocust was op zo snel mogelijk het water uitkomen, had ze niet gezien dat er een grote golf achter haar aankwam. De grootte van de golf in combinatie met het feit dat ze hem niet verwachtte, zorgde ervoor dat ze weer voorover het water in viel toen deze ter hoogte van haar knieën omsloeg. Ze vloekte binnensmonds. Perfect. Dit kon ze er nu ook nog wel bij gebruiken. Doordat ze in eerste instantie geschrokken was, had ze wat zeewater ingeslikt die ze nu weg probeerde te hoesten terwijl ze een poging deed om weer overeind te komen. Ze zou nu ook geen kans hebben om eerst wat op te drogen en zich daarna aan te kleden, maar het zij zo. Ze moest hier weg voordat iemand anders hen zou zien.
Re: ORPG) Only the dead have seen the end of war
from PoppyRedx on 10/26/2018 11:48 PMVictoria had het kamp die ochtend al vroeg verlaten nadat ze haar nachtdienst had voltooid. Haar collega's zouden daarna allemaal gaan slapen, maar dat was helaas iets wat haar hier niet geweldig lukte. Ze was altijd al een lichte slaper geweest en was thuis dan ook regelmatig vroeg in de ochtend wakker geworden van de werkende bedienden maar daarna had ze vervolgens weer in slaap kunnen vallen omdat het weer stil werd als de taken voor dat moment vervuld waren. In het veldhospitaal was er echter altijd bedrijvigheid. Ja, het was 's nachts wat rustiger dan overdag, maar ieder moment van de dag werden soldaten verzorgd, geopereerd, verplaatst en dergelijken. Er was altijd geluid en dat geluid had Victoria behoorlijk wat slaap ontnomen sinds ze was gearriveerd. Na de eerste twee nachten in bed te zijn gebleven en eindeloos gewoeld te hebben, had ze bij de derde nacht besloten dat ze zich ook nuttig kon maken waarna ze zich weer had aangekleed in haar uniform om te helpen op de verschillende wards. In eerste instantie was Matron er erg streng in geweest en had haar terug naar bed gestuurd, maar uiteindelijk zag die ook in dat het meisje toch niet zou kunnen slapen. Dat Victoria daarmee eigenlijk veel meer uren draaide dan dat van haar verwacht werd en dat anderen daardoor weer minder uren draaiden, leek niemand te bespreken of ook maar iets om te geven, minst van alle Victoria zelf. Ja, ze was wel moe en voelde zich op sommige dagen zelfs compleet uitgeput, maar ze deed iets nuttigs en kon er voor het eerst van haar leven voor kiezen wat ze deed in plaats van haar moeder's agenda te moeten volgen. En zij koos er dus voor om veel te werken. Het ging haar inmiddels ook prima af op de wards en veel van de soldaten kenden haar naam en spraken haar regelmatig aan om haar een fijne dag te wensen of een praatje te maken. Er waren gelukkig ook geen incidenten geweest, al had ze wel een aantal nachten moeten waken bij verschillende patiënten die in de dagen erna overleden waren. De eerste keer had ze dat best moeilijk gevonden, maar ze had zich ook gerealiseerd dat het erbij hoorde. In een oorlog haalde niet iedereen de eindstreep en sommige soldaten kwamen zo ernstig verwond aan dat het een wonder was als ze een operatie overleefden.
Voor nu kon Victoria echter al die gedachten uit haar hoofd zette. Na haar nachtdienst had ze haar schort en dergelijken in haar tent gelegd en was in haar lichtblauwe jurk wat door het bos gaan wandelen. Het was nog vroeg geweest toen ze vertrokken was waardoor de zon nog niet helemaal op was gekomen en een deel van de vogels nog leek te slapen. De wandeling deed haar aan thuis denken, waar ze ook graag door de bossen van hun estate had gewandeld. De rust en kalmte die er hing zorgde ervoor dat zij ook volledig kon ontspannen en het waren dit soort momentjes die haar batterij weer oplaadde voor een volgende dienst. Na een tijdje wandelen kwamen ze op het strand uit, waar ze al snel haar schoenen uittrok. De hakken die wegzakten in het zand maakten het vreselijk onhandig dus kon ze beter op haar blote voeten verder wandelen. Ergens merkte ze wel dat ze moe was, uitgeput misschien wel, maar ze vond het heerlijk om over het zand te slenteren en het strand was nu eenmaal een plaatje dat veel aantrekkelijker was dan haar bed in een gedeelde tent. Haar collega's waren vriendelijk genoeg maar het was duidelijk dat ze hier niet echt om dezelfde reden waren. Zij kwamen meer uit dwang van familie en niet uit eigen overtuiging waardoor ze Victoria vaak maar een uitslover vonden. Uiteindelijk zag Victoria een klein baaitje waar ze naar toe wandelde. Ze stak haar teen even in het water en rilde kort van de kou. Dat was behoorlijk fris. Wel gaf het haar meteen een wakker gevoel en dat voelde goed! Na een tijdje twijfelen begon ze zich dan ook uit te kleden waarna ze haar kleding op een grote rots neerlegde. Even twijfelde ze over wat ze wel of niet aan moest houden, want ze droeg behoorlijk wat laagjes. Uiteindelijk besloot ze niets anders aan te houden dan haar chemise want haar korset en petticoats zouden een eeuwigheid duren om te drogen. Door de dunne, witte stof was de chemsie - die net wat boven de knie eindigde en geen mouwen had, maar wel prachtig gedecoreerd was - misschien niet de allerbeste keuze om aan te houden, maar misschien was dat ook wel de reden dat ze zich zo aangetrokken had gevoeld tot de baai; deze was was verder van het bos dat naar het kamp leidde en tevens ook een beetje verscholen achter een aantal enorme rotsblokken. Haar haar besloot ze ook los te maken uit de lage knot in haar nek, want niets voelde fijner dan de wind die door haar haar blies. Ze bleef even zo staan met haar haar wapperend in de wind en de wind die speelde met de stof van haar onderjurk voor ze toch maar besloot om de kou te trotseren en het water in te lopen. Na twee stappen had ze eigenlijk spijt en betwijfelde ze even of ze wel echt wilde gaan zwemmen, maar na een keer diep adem te hebben gehaald zette ze nog een stap voor ze het water in dook.
Re: ORPG) Only the dead have seen the end of war
from PoppyRedx on 10/23/2018 10:38 PMVictoria glimlachte even toen Artur nogmaals zei dat ze niets had om zich zorgen over te maken. Dat hij haar niets zou doen, vulde ze hem in gedachten aan. Het deed haar goed dat hij die woorden meerdere malen gezegd had. Ze sloeg haar ogen neer toen hij naast haar plaats nam, zich ook bewust dat hij met een reden niet te dichtbij kwam zitten. Op het moment dat hij de stethoscoop tegen haar huid zette, wist ze even niet meer zo goed waar ze moest kijken. Eerst hield ze haar blik op haar schoot gericht, maar die lag op gelijke hoogte als die van hem en dat was ongepast dus gleed haar blik naar zijn borst. Ook dat hield ze niet lang vol waardoor ze uiteindelijk in zijn gezicht keek en omdat ze niets beters te doen had, merkte ze dat ze zijn gezicht begon te bestuderen. Zijn donkere ogen die geconcentreerd hun werk deden, benadrukt door de hele fijne lijntje rondom. Ze zag een bepaalde warmte in zijn ogen, voelde deze wanneer hij haar aankeek, en alles aan zijn gezicht gaf haar een vriendelijke indruk. Ongetwijfeld dat hij ook kwaad en hard kon zijn, want dat moest vast in zijn positie, maar daar was nu geen sprake van. Ze merkte pas dat ze hem aan had zitten staren toen hij weer opstond van het bed en dat bracht haar met beiden voeten weer op de grond. Het was niet beleefd wat ze deed. Ze zou beter moeten weten. Ze had beter moeten weten toen ze zijn aanbod geaccepteerd had. Wel merkte ze dat ze zich ontzettend rustig en kalm voelde, misschien wel kalmer dan ze zich de hele dag had gevoeld en ze vroeg zich af of dat de werking van de medicatie was of dat dat door iemand kwam en door die gedachtegang was haar eigenlijk ontgaan wat Artur uitlegde. Wel werd ze uit haar gedachten getrokken toen hij de créme op haar nek aanbracht, want dat was inderdaad koud. Al snel voelde ze zijn vingers in haar nek en hoewel er ergens in haar schreeuwde om op te staan en weg te lopen, liet ze het toe. Het voelde prettig. De bewegingen waren zachtjes en het bezorgde haar een sensatie die ze nog niet eerder gevoel had. Waarom wist ze niet, maar ze zocht zijn blik, al kon ze deze niet lang vasthouden voor haar ogen kort dichtfladderden want dat leek de enige lichamelijke reactie die ze echt niet tegen kon houden. Ze opende haar ogen dan ook pas weer toen ze weer wat verder in het bed zakte omdat hij weer overeind gekomen was en het gewicht op het matras niet meer verdeeld was. Voor een paar seconden wist ze niet wat ze op zijn vraag moest beantwoorden, omdat ze zich op dit moment heel veel dingen voelde, maar er was slechts één gepast antwoord en dat was dan ook het antwoord was ze gaf. 'I am fine, Captain. Thank you.' zei ze, expres zijn titel gebruikend omdat dat de enige manier leek om afstand te bewaren. Ze knikte op zijn uitleg en stond toen ook op van het bed. Dit moest hier eindigen, want haar hoofd ging met haar aan de haal en dat kon niet. 'Thank you very much, Captain.' bedankte ze hem nogmaals voor ze haar haar met een minimale hoeveelheid speldjes en zo snel mogelijk weer opstak en de kap op haar haar plaatste voor ze aanstalten maakte om te gaan.
Re: ORPG) Only the dead have seen the end of war
from PoppyRedx on 10/23/2018 09:05 PMVictoria glimlachte zwak toen de man haar bedankje in ontvangst nam. Hij maakte er in ieder geval geen spektakel van dat het niets wat geweest en dat iedere fatsoenlijke man het gedaan zou hebben, want daar had ze een hekel aan. Het was een feit dat lang niet iedereen deed wat hij eigenlijk zou moeten doen dus vond ze dat ze hem in dit geval wel kon bedanken omdat hij dat wel deed. Zonder er iets voor terug te willen, leek het tot op heden. Toen hij zich voorstelde keek ze hem even aan voor ze hem haar, nog licht trillende, hand toestak. 'Vic-' begon zich haast al voor te stellen, tot ze zich de regels weer realiseerde. Ze had hier geen voornaam. Niet echt. 'Nurse Greenwood. I'm with the VAD.' verbeterde ze zichzelf dan ook waarna haar blik de man volgde toen deze opstond. Er verscheen enige verbazing in haar ogen toen hij vroeg of hij haar mocht onderzoeken, om er zeker van te zijn dat alles goed was. Haar hoofd riep heel hard dat ze het niet moest accepteren, schreeuwde het zelfs, maar was dat niet onbeleefd? Daarnaast was het misschien ook wel de enige kans die ze had op een dergelijk onderzoek, want ze was niet van plan om Matron te vertellen over het incident en dat was de enige persoon die het anders zou kunnen doen, zou "mogen" doen volgens de regels. Vrouwelijke patiënten werden onderzocht door vrouwelijke doktoren en als dat niet mogelijk was door een mannelijke dokter die op verschillende vlakken ver van de patiënte af stond. Een man van niet heel veel ouder was eigenlijk vreselijk ongepast. Door de twijfel sloeg ze haar ogen even neer voor ze haar hoofd schudde. 'No, I don't mind. Thank you.' antwoordde ze waarna ze even slikte. Ze had eigenlijk ook geen idee wat ze ervan moest verwachten, maar ze vertrouwde op zijn professionaliteit. Hij was niet voor niets chirurg. Het enige wat ze kon hopen wat dat niemand naar zijn tent zou komen, want dan was er teveel uit te leggen en zelfs als ze de waarheid zouden vertellen, achtte ze de kans klein dat iemand hen geloofde. Daarvoor had het incident met Corporal Leech haar haar te ver in de war gebracht en was haar uniform te gekreukt. Nu ze zo zat en zo goed als gekalmeerd was, merkte ze pas dat de haarspelden behoorlijk in haar hoofdhuid prikte en na nog meer twijfeling maakte ze de witte kap dan ook maar los en haalde alle andere spelden ook uit haar haar waardoor het niet langer opgestoken zat, maar de lange lokken golvend op haar rug hingen en ze ook de mogelijkheid had om haar nek voor een paar seconden te masseren. Gelukkig was er ook een spiegel te vinden in de tent zodat ze alles weer in perfecte gereedheid kon maken voor ze de tent zou verlaten, al wist ze nog niet hoe dat ging gebeuren, maar het zou ongezien moeten gebeuren.
Re: ORPG) Only the dead have seen the end of war
from PoppyRedx on 10/23/2018 08:12 PMVictoria had zo goed mogelijk geholpen om Corporal Leech naar de juiste tent te krijgen, al was de man behoorlijk zwaar waardoor het haar erg veel moeite kostte om hem aan haar kant overeind te krijgen en de Captain waarschijnlijk het meeste gewicht op zich had leunen. Onderweg had ze haar ogen op de grond gericht gehouden en ergens was ze alleen maar blij dat ze niemand tegenkwamen, want dan hadden ze veel te veel uit te leggen. Dat was wel het laatste wat ze wilde. Op de Ward had ze Corporal Leech in bed willen helpen aangezien dat onder haar takenpakket viel en niet onder die van een chirurg, maar de Captain was haar voor waardoor ze er wat verloren bij had gestaan. In stilte was ze de man dan ook gevolgd toen ze klaar waren, al wist ze dat het tegen de regels was. Ze was echter nog te aangedaan om er fatsoenlijk over na te kunnen denken. Nadat ze het glas water en medicijn had aangenomen nam ze voorzichtig plaats op het bed en knikte ze even. Haar handen trilden nog toen ze het medicijn en glas naar haar mond bracht om het in te nemen. Het doorslikken was pijnlijk, maar ze was erg dankbaar dat hij het aangeboden had. Ze knikte opnieuw toen de man haar vroeg of ze oké was, al wist ze niet of haar antwoord nu eigenlijk wel waar was. Het lukte haar simpelweg niet goed om woorden uit haar mond te krijgen, al helemaal niet omdat een man haar zojuist had aangevallen terwijl een ander haar nu probeerde te helpen. Het constrast tussen de twee was zo groot dat haar hoofd even niet meer wist hoe het moest reageren. Ze keek hem aan toen hij voor haar neerknielde en voor enkele momenten kon ze haar blik ook niet losmaken van de zijne. Ook op zijn tweede vraag kon ze slechts knikken voor ze beschaamd haar ogen neersloeg. Wat moest hij wel niet van haar denken? Hoe kon zo'n fragiel meisje in hemelsnaam als verpleegster werken? Hij moest haast net zo over haar denken als de gekwalificeerde verpleegsters. Op zijn laatste vraag kon ze echter geen non-verbaal antwoord meer geven, al moest ze wel zachtjes haar keel schrapen voor ze haar stem had teruggevonden. 'I volunteered to check the inventory for Matron and he came in without me noticing him. I offered him my help to get him back to bed, but then he just lost it. I think he must have thought that I was his wife or his ex-wife because he said that I had cheated on him.' probeerde ze zo helder mogelijk uit te leggen waarna ze even na dacht. Had de man nog iets anders gezegd? Iets anders dan de vele scheldwoorden die haar kant op waren geslingerd? Langzaam merkte ze dat het medicijn begon te werken en dat merkte ze vooral aan het feit dat het trillen minder erg begon te worden en haar ademhaling ook rustiger ging zonder dat ze daar bewust over nadacht. Ze was een tijdje stil voor ze opkeek naar de man tegenover haar. 'Thank you, Captain. Thank you for stepping in.' probeerde ze hem te bedanken met een glimlach, al kostte dat laatste wat moeite. Ze had geen idee wat er gebeurd zou zijn als hij er niet was geweest en dat wilde ze ook niet weten. Zoals de situatie nu was verlopen was al beangstigend genoeg.
Re: ORPG) Only the dead have seen the end of war
from PoppyRedx on 10/23/2018 07:14 PMVictoria had de deur niet eens open horen gaan, maar sloeg opgelucht haar ogen ten hemel toen ze een derde stem in de ruimte hoorde, een enigszins bekende stem. Ze voelde Corporal Leech verslappen, voelde hoe hij nog meer met zijn gewicht op haar leunde, maar al snel haalde de derde persoon zijn handen weg van haar keel en verdween daarbij ook al snel de rest van zijn lichaam. Zelf kreeg ze zichzelf nog niet zo snel in beweging. Nog wat verstijfd van angst bleef ze een paar seconden liggen zoals ze had gelegen voor ze zich trillerig overeind duwde van de tafel. Het kostte haar een paar ademteugen voor ze het idee had dat er weer wat lucht in haar longen zat en haar hand was dan ook trillend naar haar borstkas gegaan, alsof dat haar eraan herinnerde te ademen. Over haar wangen liepen enkele tranen en haar donkere lokken zaten nog maar halfopgestoken terwijl de witte kap die ze in haar haar gedragen had was verschoven naar het uiteinde van haar lhaar. Doordat de persoon die binnen was gekomen haar nu direct aansprak, gleed haar blik voor het eerst naar hem toe waardoor ze zag dat het de Captain van eerder was. 'Yes.' loog ze, al kwam er in eerste instantie geen geluid over haar lippen en sloeg ze haar ogen neer. Ze slikte even, wat pijnlijk was, en knikte toen voor ze haar antwoord herhaalde. Haar blik gleed naar de man op de grond en hoewel ze graag zou willen dat haar angst snel zou vervallen en zou veranderen in medelijden of iets dergelijks was het toch lastig om dat gevoel los te laten. Corporal Leech zou het zich de volgende dag waarschijnljk niet meer herinneren, maar ze wist niet of zij het ook zo snel van zich af kon schudden. Ze keek weer op naar de Captain toen deze aangaf wel haar hulp nodig te hebben. 'Of course.' zei ze haast fluisterend voor ze nog eens slikte, diep ademhaalde en haar rug rechtte terwijl ze met een hand langs haar wangen wreef om de ontsnapte tranen te drogen. Aan haar haar zelf kon ze zo snel niets doen behalve proberen de voorste plukken wat naar achter te strijken. De witte kap pinde ze snel weer op de juiste plek vast en met nog trillende handen streek ze haar uniform glad voor ze zich aan de andere kant van Corporal Leech plaatste en zijn vrije arm om haar nek plaatste, zichzelf prijzend dat deze het toch niet zou merken dat ze nog enorm op haar benen stond te trillen. 'He is in Ward 3.' zei ze met zo helder mogelijke stem tegen haar collega voor ze richting de deur begon te lopen. Er was geen tijd voor flauwekul, geen tijd voor haar angst. Corporal Leech moest terug zijn bed in en daarna kon ze maar beter doen alsof het nooit gebeurd was.
Re: ORPG) Only the dead have seen the end of war
from PoppyRedx on 10/23/2018 02:39 PMVictoria was de hele middag bezig geweest met de was. Telkens was er weer een nieuwe, gekwalificeerde verpleegster verschenen die haar berg wasgoed met een mierzoete glimlach bij die van haar had gedumpt en weer verdwenen voor ze er iets van kon zeggen. Af en toe had ze haar voorhoofd afgeveegd met haar mouw, maar het had geen nut om te stoppen of te klagen. De verpleegsters wilden haar testen waarschijnlijk en het laatste wat ze wilde was hun gelijk geven. Ze was dan ook blijven werken tot het donker begon te worden en zelfs toen zou ze nog door zijn gegaan, was het niet dat Matron haar was komen zoeken. 'Are you still here, Nurse Greenwood? The others are having their dinner now.' had de vrouw geglimlacht waarna ze de jongedame had weggeleid van de wasserette. Na een snelle maaltijd had ze vrijwillig aangeboden om de inventaris te controleren toen Matron daarvoor om hulp had gevraagd. 'Showboat.' hoorde ze iemand fluisteren, al leverde dat een strenge blik van Matron op. 'Thank you, Nurse Greenwood. It is very much appreciated.' glimlachte die in de richting van Victoria. Die verliet snel al snel de refter en vertrok naar het houten huisje waar alle medicijnen en andere medische middelen op vooraad werden gehouden. Het was geen lastig werk - eerder saai - en daarom had niemand anders zich waarschijnlijk aangeboden, maar dat kon Victoria niet schelen. Het houten hutje was rustig en stil waardoor ze even kon ontsnappen aan alle hectiek van het kamp, want dat was haar toch wel wat tegengevallen. Er was overal, altijd geluid te horen en dat was een groot contrast met waar ze was opgegroeid op het platteland in Yorkshire. Hun landhuis was een eindje verwijderd van alles waardoor het er soms erg stil kon zijn. Niet 's ochtends vroeg wanneer de bedienden het huis klaar maakten voor de dag, al deden ze erg hun best om geen lawaai te maken, maar gedurende de dag kon het wel eens voorkomen dat je niets of niemand hoorde. Het constante geluid in het kamp had haar dan ook enige hoofdpijn bezorgd.
Genietend van alle stilte was ze geconcentreerd aan het werk gegaan en ze schrok dan ook enorm toen ze ineens een hand in haar zij voelde. Ze draaide zich om en keek toen in het gezicht van een van de gewonde soldaten. Haar hartslag werd direct wat rustiger. Niks ernstigs. Dat de man hier niet hoorde te komen liet ze maar even achterwege. 'Corporal Leech. Did you get lost? Shall I help you get back to your bed?' vroeg ze met een glimlach, maar ze leek niet echt tot de man door te dringen. Hij lijdde aan shell shock, wist ze omdat ze tijdens het eten twee andere nurses over hem had horen praten. Lichamelijk was er niets mis met hem, niet meer, maar mentaal gezien was de man verward en wist hij soms niet meer wie hij was of wat er gebeurd was. 'Corporal? Are you okay?' probeerde ze nogmaals, maar op dat moment zag ze de blik in zijn ogen veranderen en wist ze dat het mis was. Een van zijn handen schoot naar voren en greep haar bij de keel waardoor een kreet van schrik aan haar ontsnapte. 'You bitch! You cheated on me. How dare you?' siste de man voor zijn andere hand ook om haar keel sloot terwijl hij haar naar de tafel in het midden van de ruimte duwde. 'I don't know... Corporal...' probeerde Victoria hem bij te brengen maar op dat moment duwde hij haar lichaam tegen de tafel aan, haar rechterarm ongemakkelijk en pijnlijk onder haar lichaam gevouwen. 'You ungrateful whore! Was I not good enough for you, huh? Why did you do it? Why?' ging de man verder, er compleet van overtuigd dat Victoria zijn vrouw of iets dergelijks was. 'Please... I didn't...' wist ze er met moeite uit te krijgen terwijl ze met grote, bange ogen naar hem keek. Wat moest ze nu doen? Corporal Leech was een beer van een vent dus daar kon ze niets tegen beginnen. Schreeuwen om hulp lukte niet, want ze kreeg al amper adem met zijn handen rond haar keel en het korset dat ze droeg hielp daar ook niet bij. Welke opties waren er dan nog over? Hoe kon ze hem ervan overtuigen dat ze niet was wie hij dacht? Dat hij weer een episode had? 'Corporal.. Please... I am not...' fluisterde ze tegen het gestalte die half bovenop haar lag, zijn elleboog in haar ribben duwend. Haar ogen gleden door de ruimte en tot haar opluchting zag ze aan het eind van de tafel een injectienaald liggen. Waarschijnlijk was iemand die vergeten op te ruimte, maar als ze er nu bij zou kunnen zou de prik hem tijdelijk af kunnen leiden en als ze geluk had zat er een kalmeringsmiddel in en kon ze hem daarmee platspuiten. Als ze geluk had. Zo onopvallend mogelijk strekte ze haar linkerarm uit in een poging bij de naald te komen, maar haar hand trilde te erg en hoe ver ze zich ook uitstrekte - wat er alleen maar voor zorgde dat ze nog minder adem kreeg - ze kon er niet bij. 'Please.. Let go of me. Please.. Corporal. Let me help you.' fluisterde ze terwijl haar ogen waterig werden. Wat moest ze nu doen?
Re: ORPG) Only the dead have seen the end of war
from PoppyRedx on 10/22/2018 10:11 AMVictoria beet op de binnenkant van haar wang. Ondanks dat ze het niet expres had gedaan was het wel vreselijk ongepast dat ze op dit moment in zijn tent stond en misschien nog wel erger vond ze dat ze hem had verstoord in zijn rust. Rust die hij overduidelijk nodig had. Uit ongemak had ze haar handen achter haar rug in elkaar gevouwen terwijl haar kin nog altijd wat naar de grond gericht was, net als haar blik. 'I am, sir. Captain...' knikte ze op zijn vraag, zichzelf verbeterend met de juiste titel voor zijn positie - als iemand van adel wist ze als geen ander hoe titels werkten. 'Matron asked me to go to Ward 7 and I thought this was the right place, but it obviously isn't, sir. I'm sorry, sir.' legde ze daarna uit waarbij ze kort opkeek naar de man. Ze had een accent ontdekt terwijl hij sprak en had was dan ook niet moeilijk te raden dat hij een Fransman was. Hij was een knappe man om te zien - niet het beeld wat ze voor ogen had van de meeste Fransmannen, maar dat kwam misschien ook omdat haar moeder ze altijd vergeleken had met kikkers - waarschijnlijk een paar jaar ouder dan haar, en de groene kleur van zijn uniform stond hem goed. Victoria voelde zich een beetje aan de grond genageld. Ze wist niet goed of ze er zo snel mogelijk weg moest komen of dat ze moest wachten op de flinke uitbrander die ze verwachtte. Uiteindelijk besloot ze maar dat ze beter zo snel mogelijk weg kon komen. Als hij er dan een probleem van maakte, moest hij maar naar Matron stappen en dan zou Victoria wel een uitbrander van haar krijgen. 'I really am sorry, sir. Please excuse me. I shall not disturb you again, sir. A thousand apologies.' stamelde ze dan nog wat onzeker voor zich zich omdraaide en de tent verliet voor ze met grote passen over de vlonder liep, op zoek naar de juiste tent. Ze voelde dat haar wangen wat warm aanvoelden en hoopten dan ook maar dat ze niet gebloosd had in het bijzijn van de Captain. Het was al ongemakkelijk genoeg. Het enige positieve aan de situatie was dat hij geen tent-genoten had, zoals ze dat zelf wel had, want dan had ze nog heel wat meer uit te leggen. Omgaan met patiënten lukte haar nog wel, maar omgaan met andere mannen was lastig. Thuis had ze altijd een chapperone gehad waardoor ze zelf eigenlijk nooit een gesprek had hoeven beginnen en er ook vaak voor haar geantwoord werd, maar daar zou ze zich nu niet meer achter kunnen verschuilen.
Met een zucht duwde ze het tentdoek open naar wat inderdaad wel Ward 7 bleek te zijn. Het was er heerlijk rustig in vergelijking met de ward van eerder, want hier was het leeg. Aan het eind van de lange tent stond een grote kast waar al het beddegoed in lag en zo begon Victoria alle bedden een voor een op te maken. Eerst de laag kranten zodat het matras niet vies zou worden, daarover nog een beschermende laag, daarover de matrasbeschermer en daarna het hoeslaken. Ze schudde de kussens op, stopte de lakens strak in en, op verzoek van Matron, zorgde ervoor dat er genoeg ruimte was tussen alle bedden zodat alles die avond soepel zou verlopen en de doktoren en verplegers niet constant tegen elkaar aan zouden botsen. Daarna rechtte ze alle nachtkastje, controleerde of deze leeg waren en wierp toen eens een blik over de Ward. Niet veel later stond Matron weer voor het neus om het werk te controleren en te vragen of ze misschien alle vieze bedlakens kon wassen. 'Of course, Matron.' knikte ze waarna ze de twee volle wasmanden wat onhandig optilde en de tent verliet. In een uithoek van het kamp was de wasserette te vinden. Hier moest ze ieder stuk beddegoed wassen in een grote wastobbe en daarna het overtollige water eruit halen met een Press voor ze alles aan de waslijnen op kon hangen. Even keek ze naar de enorme stapel was die ze moest doen, maar na een korte zucht besloot ze dat ze maar beter de schouders eronder kon zetten, want hier was ze immers voor gekomen; helpen waar mogelijk en nuttig zijn. Het was zwaar werk, want er kwam nog best wat kracht kijken bij het wassen van de kleding en het bedienen van de kledingpers was al helemaal geen eitje. Ook was het niet echt schoon werk en zaten er af en toe vlekken op het beddegoed waarvan ze niet eens wilde weten wat het was.
Re: ORPG) Only the dead have seen the end of war
from PoppyRedx on 10/21/2018 10:43 PMVictoria had al meerdere bedden verschoond, verschillende soldaten gewassen ter voorbereiding voor hun operatie en ook al meerdere koppen thee uitgedeeld. Dat was waarom ze hier was. Niet voor ingewikkelde zaken, maar om kleine, opbeurende taken te verrichten die tijd opslokten bij de geschoolde verplegers en verpleegsters. Die liepen er immers ook genoeg rond, maar het leek wel alsof ze overal toch nog handen tekort kwamen en daar kwamen het VAD-personeel voor. Niet alleen waren er VAD-nurses zoals zijzelf, maar ook koks, schoonmakers, chauffeurs. Iedereen die een handje wilde helpen kon wel ergens terecht als VAD-personeel. Vandaar dat zij ook hier was. Ze keek op van het bed dat ze aan het verschonen was geweest - een uiterst belangrijke taak in verband met de hygiëne en het comfort van de patiënten - toen het gordijn aan het eind van de tent openging en daar een soldaat en chirurg verschenen. 'Yes, sir.' knikte ze waarna ze het kussen dat ze vast had gehad op het bed voor haar legde en naar de patiënt toe begon te lopen. Een lichte glimlach verscheen rond haar lippen toen de soldaat vroeg of de chirurg een boodschaap kon doorgeven aan zijn kameraden. 'But... Sir!' wilde ze hem nog naroepen toen hij de tent verliet voor ze kort haar hoofd schudde en toen maar voor de soldaat ging staan. Verwachtte de man nu dat zij de arm in het gips zou zetten? Daar was ze helemaal niet bevoegd voor. Ze had het haar vader enkele keren zien doen, maar daar hield het dan ook op. Ze had er de kennis niet voor en ook niet het zelfvertrouwen om het toch te proberen. Maar wat moest ze dan? Haar blik gleed even door de tent, maar ze zag geen bevoegde verpleegsters. 'Let's settle you down, shall we?' zei ze met een glimlach tegen de soldaat waarna ze hem in zijn bed hielp, zijn kussen goed plaatste zodat hij comfortabel zou kunnen zitten en de dekens over zijn benen trok. 'You're new, aren't you? I mean... I have seen most nurses, but someone as pretty as you would have stuck with me.' grijnsde de soldaat toen hij eenmaal comfortabel zat. Hij leek ongeveer anderhalve keer haar leeftijd, maar in zijn ogen zag ze dat de opmerking uit een goede plek kwam en dat het geen geflirt was. 'I am new, yes. I arrived this morning.' beantwoordde ze zijn vraag dan ook met een glimlach terwijl ze een kop thee voor hem inschonk. 'Ah! You're with the VAD. Good. You're doing something for the war effort. Brava!' knikte de man tevreden. Gelukkig was er in ieder geval iemand blij met haar aankomst. Onderweg naar de ward had ze al meerdere verpleegsters gespot die met een wat vijandige blik naar haar hadden gekeken. Waarschijnlijk vonden ze het niets dat jonge grieten ook een "poging tot verpleging" kwamen doen, maar ze trok zich er niets van aan. 'I am glad you think so, but that also means that I cannot fix your arm as the surgeon asked, so I will have to ask someone else to do that. Until then, I will take care of you as best I can.' glimlachte ze waarna hij tevreden knikte. 'I am sure you will, Nurse...' keek hij haar vragend aan. 'Nurse Greenwood.' vulde ze hem aan. Ze zou liever willen dat hij haar bij haar voornaam aan mocht spreken, maar er waren nu eenmaal strenge regels verbonden met de VAD. Zo moest ze er ten alle tijden representatief uitzien, was make-up of parfum ten strengste verboden en moest ze haar haar altijd opgestoken dragen. Er waren nog meer dergelijke regels en alles om ervoor te zorgen dat er afstand bewaard kon worden tussen hen en de patiënten, maar ook tussen hen en het overige personeel. Romances van elke soort waren ten strengste verboden. Nu leek het haar sowieso wel ongepast om iets met een patiënt te beginnen, maar goed. Het hart had zo zijn eigen wil. 'Nice to meet you, nurse. Officer Jameson.' zei de man terwijl hij zijn goede hand naar haar uitstak waarna ze deze kort schudde. 'Can I get you anything else or shall I go and find someone to set your arm? You might be more comfortable after that.' vroeg ze waarna de man al snel instemde met haar voorstel en Victoria weer even rondkeek op de ward. Op dat moment kwam er een andere chirurg binnen lopen, nog in zijn captain-kledij en zonder zijn witte operatieschort. 'Captain? I am sorry to bother you, but Officer Jameson needs a cast for his arm and I am not qualified.' vroeg ze dan ook terwijl ze naar hem toe liep. Dit leverde haar echter alleen maar een geïriteerde blik op. 'Do I look like a nurse?' snauwde hij voor hij de tentdoeken naar de operatiekamer openduwde en verdween. Ze zuchtte diep. Geweldig. Gelukkig kwam toen al snel de Matron binnenwandelen om te kijken hoe het ging. 'I will get someone to do that. Thank you, Nurse Greenwood. We're expecting yet another convoy with wounded soldiers tonight. Ward 7 should be empty, so could you change all of the beds there? Make sure to measure the spaces inbetween the beds as well. We need everything to go as smoothly as possible.' vroeg de statige vrouw waarop Victoria knikte. 'Yes, Matron.' zei ze voor ze zich om wilde draaien, maar de vrouw hield haar tegen. 'I am sure your father is very proud of you.' glimlachte ze waardoor Victoria haar voor een seconde verbaasd aankeek. 'I hope so. I hope to make him proud.' knikte ze voor ze de ward verliet en op zoek ging naar Ward 7. Ze liep over de houten vlonders en keek om zich heen. Als je zo keek, zou je bijna vergeten dat het een hospitaal was. Buiten speelden een aantal bijna-gerevalideerde soldaten cricket en een eindje verderop zaten er groepjes gebogen over een schaakbord. Ze opende het tentdoek waarvan ze dacht dat die naar Ward 7 leidde, maar schrok op toen ze zich realiseerde dat ze helemaal verkeerd zijn. Voor haar neus stond de chirurg van eerder en met nog een verdere blik naar binnen realiseerde ze zich dat dit zijn slaapvertrek was. 'Sir. I am awfully sorry. Please forgive me.' stamelde ze wat met neergeslagen ogen waarna ze aanstalten maakte om de tent weer te verlaten.