Search for posts by Rwina

Re: O | To the moon and back.

Hij was geirriteerd toen ze het voortouw nam, omdat het nooit een goed idee kon zijn om door een deur te gaan die nog open stond. Een andere deur naar die kamer zou dicht kunnen zijn vanwege een reden, zoals zombies. Hij hoorde er echter geen kabaal, dus hij ging na een tijdje om zich heen kijken, achter haar aan.

De kus duurde kort, maar hij was krachtig. De gevoelens die door haar heen gingen waren fijn. Ze werden overgenomen door een gevoel van angst toen ze een krakende vloer en voetstappen hoorde. Ze knikt, schiet overeind en trekt haar schoenen weer aan. Ze neemt het wapen in haar handen en staat op. Ze hoort een wapen af gaan. Het was menens, er was iemand hier. Mensen. Ze loopt er naar toe, haar wapen gericht op de dame die haar wapen op Nate gericht had. Ze staat achter haar, stilletjes.
Maximiliano loopt er naar toe. Tot zijn grote verbazing treft hij Ciara aan. Hij kent haar wel, het lingeriemodel dat als verpleegster op de afdeling werkte. Hij vertrouwde haar niet, ze was vaak bij Sean. Hoe komen die twee bij elkaar? Het is een opmerkelijke gebeurtenis, al had het net zo goed toeval kunnen zijn. Ciara ziet Maximiliano staan en haalt haar wapen omlaag. Het is lieutenant Voltinos, een gezicht dat ze maar al te goed kende omdat hij altijd bij de proeven was waarbij vaccines werden toegediend. Hij moest de gevangenen uit hun lijden verlossen wanneer zij desondanks het vaccin veranderden en hield de verpleegsters in de gaten. Het gerucht ging dat hij zich bezig hield met een geheime missie, maar net zoals zoveel dingen die werden gezegd, had ze gedacht dat het slechts praatjes waren.

"Yes, that's him" bevestigt Maximiliano. Hij knikt met zijn hoofd, als bevel dat Yulia van hem af moet gaan. Hij pakt Nathaniels hand vast en trekt hem overeind, zodat ze tegenover elkaar staan.

Ciara kijkt met grote ogen naar wat er zojuist is gebeurd. Natuurlijk kennen de twee elkaar, Nathaniel is een soldaat en hij is een lieutenant. De vrouw die bij Maximiliano is kent ze niet, maar ze moet toegeven dat ze weet wat ze doet. Ze is overduidelijk getraind. Ze is benieuwd wat er nu gaat gebeuren. Maximiliano was op zoek naar Nathaniel.
Maximiliano was voorbereid op alles. Hij wist dat Nathaniel boos op hem was, woedend en dat was nog zacht uitgedrukt. Hij had toentertijd zijn mond voorbij gepraat en ergens tussendoor was er nog veel meer fout gegaan waardoor de hele missie uit de hand liep. Ze beschuldigden elkaar ervan terwijl Maximiliano wist dat hij Nathaniel zijn excuses verschuldigd was, maar door Nathaniel was hij verbannen uit ZOLA en zag hij zijn kind al bijna een jaar niet.
Het verbaasde hem, de meesten overleefden het vaccin niet eens. Hij ziet er goed en gezond uit, al was er iets anders aan zijn ogen. Het gaf hem de hoop dat ze de mensheid konden redden.
"Did you really think that I wouldn't find you?" zegt hij kalm. Hij schud zijn hoofd en lacht. Mocht Nathaniel hem aanvallen, dan kende hij genoeg vechttechnieken om zichzelf te kunnen verdedigen. Zijn lach verdwijnt al snel van zijn gezicht.

"Listen, we don't have a lot of time. Before anything else, I am sorry. I fucked up everything and I am not worthy of being a lieutenant. It was all my fault. I should have been in your place. For all that it is worth, I am sorry. And I need to get rid of this fucking watch before Sean finds us too and if you got this chip out right here, the last seen location will be here and they are probably on their way ever since they lost signal. I don't care how mad you are, I don't care if you are going to the CDC with me to create more doses of the vaccine so we can save every person on the planet or not, but if you want to live, we have to get out of here NOW" Hij spreekt luid en duidelijk.

Ciara legt haar armen over elkaar. Zijn excuses komen oprecht over, al was het natuurlijk aan Nathaniel om het te accepteren of niet. De sfeer was opeens gespannen en de druk was hoog. De lieutenant heeft wel gelijk, dat ze hier zo snel mogelijk weg moeten. Er is geen tijd voor rust. Wanneer Nathaniel naar het CDC gaat kunnen ze het recept van het vaccin maken en nieuwe doses maken. Daarmee kunnen ze andere mensen redden en misschien zelfs ook zichzelf. Het was duidelijk dat Sean met ZOLA een nieuwe wereldorde wilde opstellen en het vaccin als middel daarvoor wou gebruiken. Hoe egoïstisch dat ook was. Ze kijkt naar Nathaniel, nieuwsgierig naar wat hij gaat doen of zeggen. Ze zwijgt over het feit dat zijn lichaam gespierder lijkt te zijn dan een dag geleden. Het lijkt wel alsof hij langzaam sterker wordt.

Re: O | Que tu pense à moi

Reina

"You really do like to torture me, don't you?" lacht ze. Ze kijkt naar hem. Ze knijpt zacht in zijn bovenbeen en laat vervolgens haar hand op zijn knie rusten. Deze man had haar hart gestolen. Over het algemeen was ze afstandelijk naar mannen toe geweest, of zoals haar vriendinnen het noemden, hard to get. Ze was nu eenmaal een dame met een pittig temperament en niet iedereen kon haar ongezouten mening waarderen.
Hij is zonder twijfel de meest knappe man die ze ooit heeft gezien. Ze was verbaasd toen hij haar voor het eerst mee uit vroeg, wist bijna niet wat ze er op moest zeggen, zo verbaasd was ze geweest. Dacre Montgomery, die bekend stond als felbegeerd vrijgezel, vroeg haar mee uit en zij was slechts een assistente. In de ogen van zijn familie en andere mensen die hoger in rang stonden binnen het bedrijf, stelde zij niet zoveel voor. Voor haar waren er honderd anderen die stonden te springen om haar positie. En nu waren ze een stel. Voor het eerst gingen ze een weekendje weg. Ze was niet nerveus, ze had er juist erg veel zin in. Eindelijk konden ze alles op hun gemakje doen, in plaats van telkens opletten of er niet iemand in de buurt was die hen kon betrappen of in de gaten aan het houden was.
Ze kijkt voor zich uit, naar de weg. Ze hield van hem. Het was vervelend dat ze hun relatie niet openlijk konden uiten, want iedere vrouw op zijn pad probeerde hem gek te maken en als zij een dollar kreeg voor iedere keer dat ze mee uit werd gevraagd, dan was ze nu vreselijk rijk. Maar ze had er vrede mee, dat dit was hoe het voorlopig zou moeten zijn. Ze wilden immers niets overhaasten.

Brandon

"There is" had hij nog gezegd. Zoals altijd had hij gesproken wat in zijn hart zat en waar hij op dat moment aan dacht. Zo direct was hij, hoewel dat niet altijd even genuanceerd was. Hij heeft altijd gedaan wat hij zei en heeft altijd gezegd wat hij gaat doen. Hij heeft geen geheimen, is een open boek. Zijn strategie is echter dat hij zijn geluk verzwijgt. Dat zijn werk iets is waar hij enorm van houdt, dat spreekt hij niet uit. Dat zijn band met zijn ouders en broer hecht is, hoeft de rest van de wereld niet te weten. En als hij ooit een vrouw mocht krijgen, dan kwam de wereld daar vanzelf achter, maar hij ging het niet van de daken roepen. Daar was hij te bescheiden voor en aan de andere kant wilde hij de mysterie houden. Hij wilde mensen laten raden en laten nadenken, een beetje onduidelijk zijn voor zover hij, als overduidelijk persoon, dat kon zijn. Hij was nu eenmaal een Montgomery en iedereen wist wie zij waren. Het was nog net geen royal family, al waren er een aantal familielieden die zich gedroegen alsof ze dat wél waren. Hij vond dat altijd lachwekkend.
Een ja glipt over haar lippen. Ze lacht haar prachtige tanden bloot en in haar ogen was overduidelijk plezier te zien. Hij staat op en neemt haar hand in de zijne, waarna hij de ring om haar vinger schuift. "Alright, Mrs. Charleen Ray Montgomery," glimlacht hij. Hij schuift een pluk haar achter haar oren. Zijn duim streelt kort over haar wang, waarna hij zich voorover buigt naar haar toe en zijn lippen de hare laat vinden. Het is een zachte, liefdevolle kus. Ze heeft zijn droom werkelijkheid gemaakt. Misschien was dat idee van zijn ouders toch niet zo slecht geweest.

Re: O | To the moon and back.

"Yes, at least he safe now" knikt hij. Ze heeft zeker gelijk, dat ze van dag tot dag moeten leven. Het kon niet anders dan op die manier in tijden zoals deze. Echter was hij een visionair. Hij had een visie over zijn leven, over de wereld en de manier waarop hij zijn visie tot een werkelijkheid kon maken. Hij blijft koppig voor zich houden dat de dag dat hij Rodriguez in zijn armen zou nemen, nabij was en dat hij een einde zal maken aan de gekte waar Sean aan begonnen was. Het uitroeien van een hele populatie om zogenaamd met een frisse start de wereld te veroveren. Maximiliano was daar niet van gediend.
"Honey, it's the apocalypse," lacht hij om haar flauwe grapje. Hij zwijgt even. Hij knikt en grinnikt even. Hij schudt zijn hoofd en stopt de auto in de berm. Zo stond deze in het duister uit het zicht en was het risico dat hij gestolen werd door voorbijgangers verkleind. Hij tikt met zijn vingers op het stuur. Natuurlijk. Verse bandsporen. Ze zou een excellente aanwinst zijn voor het leger. Hij wist eigenlijk niet wat ze deed voor al deze ellende begon. Welke hobby's had ze? Welke studie? Wellicht zou hij dat later nog uitpluizen.
"Thanks, for tagging along" zegt hij kalm. Hij haalt de sleutel eruit, pakt zijn wapens en wat munitie, stapt uit en draait de auto op slot. De sleutel stopt hij in zijn broekzak. Hij loopt een aantal stappen voor haar uit en besluit niet veel later naast haar te lopen. Hij pakt haar hand vast.

Ze had zacht gelachen om zijn nieuwsgierigheid. Zelf was ze enkel nieuwsgierig naar alles en iedereen. Een eigenschap die haar ver had gebracht, maar ook had afgeremd doordat ze teveel van de gevangenen wist en daarmee ook van de experimenten. Ze was vaak op het kantoor van Sean te vinden, al was het maar om koffie te brengen of een rapport af te geven. Ze had nooit begrepen waarom hij haar zo vaak wilde zien en die kans had ze ook niet gekregen toen ze er werd ontslagen.
Nate leek op dit moment in orde te zijn en zelf voelde zij zich niet anders dan normaal. Ze voelde zich prima en merkte geen symptomen op die mensen normaal gesproken kregen met het virus. Het virus dat zo razendsnel was gemuteerd dat het levensgevaarlijk was geworden. Eerst duurde het vier dagen voordat men veranderde in een monster, later twee en een paar jaar later was het zodanig gemuteerd dat iemand ter plekke veranderde. Ze gokte dat het niet lang meer zou duren voordat het virus zover was gemuteerd dat men alleen maar dood hoefde te zijn om te veranderen in een levensgevaarlijk monster.
Haar ademhaling verzwaarde zich en haar hart ging tekeer. Het gaf haar een warm gevoel om zo dicht bij hem te zijn, liefdevol en vertrouwd, zo voelde het.
"Yes, ofcourse" lacht ze, om zijn reactie. Ze wilt hem nog vragen hoe het kan dat ze niet kan wegkijken eenmaal ze oogcontact met hem heeft, als ze zijn handen op haar gezicht voelt en haar lippen meegaan in wat de zijne bij haar doen: een kus. Er is geen vezel in haar lijf die er aan denkt om zich er tegen te verzetten. Sterker nog, ze geniet stiekem van het moment. Ze legt haar handen op zijn borstkas. Een zachte kreun ontsnapt over haar lippen. Dit moment is alles wat er op dit moment op de wereld is. Ze vergeet dat pijn bestaat. Het is als liefde, in een heel ander licht.

Re: O | Que tu pense à moi

Hij lacht. "Thanks, Miss Preston" lacht hij. Hij neemt haar handen in de zijne. Al vanaf het eerste moment dat hij haar had gezien, wist hij dat hij haar wilde hebben. "You'd be surprised if I told you I actually hate suits..." grinnikt hij.
Hij zucht even. "Listen, I only care about you. If you are happy to continue this crazy idea of an arranged marriage, we will, but if you aren't I insist that we end this madness right here and right now, you're a smart young lady and even though I'd be the luckiest man in the world to have you as my wife, you have the right to make your own decisions" begint hij.
Hij haalt een rood, fluwelen doosje uit zijn broekzak. Ze had nog niet eens een fatsoenlijk aanzoek gehad, nog niet eens haar verlovingsring gekregen. Hij gaat voor haar op een knie zitten en opent het doosje. De zilveren ring heeft een grote diamant. Het was een duur grapje. De ring schittert in het zonlicht dat door de pilaren naar binnen straalt en voor even is het een perfecte zaterdagochtend, waar hij zijn ego riskeerde omdat zij hem nog een 'ja' of een 'nee' moest geven.
"You ought to know that I am in love with you, so much that all I want is to see you happy each and everyday, even if this requires my absence" zegt hij kalm als maar zijn kan.
Natuurlijk hoopte hij vurig dat ze ja zou zeggen, hij was al jaren verliefd op haar en had altijd al een beetje met haar geflirt. Echter was zij het type dat ijskoud was en mysterieus bleef. Ze liet niets doorschemeren. Misschien was dat hetgeen waarom hij zich zo aangetrokken voelde tot haar, want hij was het serieuze type dat moest weten waar hij aan toe was. Hij had het niet zo op verrassingen. Hij is direct en zegt waar het op staat. Hij is niet bang om risico's te nemen, zoals nu, nu zijn eigen hart op een dunne lijn staat, die klaar is om te breken. Hij kijkt naar haar met een glimlach op zijn gezicht.

"If only you knew what you do to me..." knipoogt ze. Ze bijt zacht op zijn onderlip, drukt er een kus op en stapt vervolgens gewillig in aan de passagierskant van zijn peperdure auto. Haar werkplaats was een en al luxe, met dure auto's en mannen in dure pakken. Vrouwen in de duurste merkkleding en Louboutins waren niet ongewoon. Zelf was ze niet in zulke rijkdom opgegroeid, eerder in armoede. Ze was al lang blij dat ze een dak boven haar hoofd had, al was het een simpel appartement. Haar merkkleding en schoenen kocht ze in de sale. Het interesseerde haar niet dat ze niet het nieuwste van het nieuwste had, laat staan wat anderen daarover te zeggen hadden.
Ze legt haar hand op zijn bovenbeen. "Where are we going to, actually?" vraagt ze hem nieuwsgierig. Dacre wilde haar niet vertellen waar ze naar toe gingen en zij wilde niets liever dan het mysterie ontrafeld zien.
Ze snapte niet waarom een man zoals hij met een vrouw zoals hij ging, waarom hij uberhaupt verliefd op haar was. Hij kon veel beter krijgen, iemand uit zijn niveau, iemand uit zijn eigen "rang". Wat moest hij met een immigrante uit een ander land, die het riskeerde om ieder moment uitgezet te worden om zelfs het meest miniscule dingetje. Het enige wat ze wist, was dat ze van hem hield en stapelverliefd op hem was.
Haar hand kruipt over zijn bovenbeen omhoog. "Are you going to tell me or what?" vraagt ze hem plagerig.

Re: O | To the moon and back.

"I don't doubt you. I never will. But the world is fucked up and my boy is out there," antwoord hij. Ze begint over de omstandigheden. Dat het niet aan hem ligt maar aan de omstandigheden. "No matter the circumstances, there is always a way to survive and if there is a way to survive, there is a way to thrive and conquer" vertelt hij haar. Hij draait haar hoofd naar haar toe nu ze bij elkaar liggen. Hij is stukken groter dan zij. Zij is breekbaar zoals porselein. Het enige wat hij kon doen, was voorzichtig zijn.
Hij kijkt op zijn horloge en tikt de GPS van Nate aan. Lost signal. "Something happened" zegt hij. Hij laat het horloge aan haar zien. Dit kan zoveel betekenen. Hij kan het er zelf uit gehaald hebben, hij kan dood zijn, Sean kan hem gevonden hebben en de chip verwijderd hebben in de wetenschap dat hij achter Nate aan zit. Dat laatste lijkt hem niet logisch, want Sean moest hem hebben vanwege het feit dat hij alles over de gevangenen en de missie wist. Sean wilde hem hebben, of dat nu levend of dood was. "There's no time to lose, no time to sleep. He's nearby and I really can't lose the motherfucker" zegt hij. Hij drukt een kus op haar voorhoofd en klimt opnieuw achter het stuur. Zonder lichten aan te zetten, rijdt hij op een rustig tempo de weg weer op. Hij kookte nog net niet van woede. Het lampje op zijn horloge gloeit oranje en stopt niet.
Hij probeert het te negeren. Hij kijkt voor zich op de weg en naar de omgeving om zich heen. Als hij Nate was waar zou hij dan heen gaan? Maximiliano was het type om in eerste instantie mijlenver weg te gaan, de eerste 72 uur, want dan was de overlevingskans het grootste. Nathaniel daarentegen was het type om te schuilen en materialen te verzamelen. Hij kon dus nooit ver weg van hem zijn.

Ze draait zich om, naar hem toe. "For some reason I'm sure I should" antwoord ze. Ze kijkt hem recht in zijn ogen aan. Zijn hypnotiserende ogen. Ze lacht zacht om hem. "There's only one way to find out. Eventually you will.. Find out, that is" zegt ze zacht. Voor het eerst sinds tijden ontspant ze een beetje. Ze legt haar handen op zijn borstkas en sluit haar ogen.
Ze doet een poging om te slapen, maar om een of andere reden lukt het niet. Haar vingers strelen zacht zijn borstkas. Ze had zijn littekens zojuist gezien. Ze vroeg zich af wat hij allemaal wel niet had meegemaakt als soldaat zijnde.
Ze slaat haar ogen even neer. Een kort moment, voordat ze hem weer aankijkt. "There's something about you," geeft ze toe. Het was zijn energie, zijn aantrekkingskracht. Alsof er een magnetisch veld was waar zij naar toe werd gezogen en ze geen andere keuze had dan zichzelf aan hem overgeven.

Re: O | Que tu pense à moi

Reina
Een paar jaar geleden verruilde ze het warme Mexico voor Amerika, een land met een heel nieuwe cultuur en een ander klimaat. Haar Engels heeft zich door de jaren heen sterk verbeterd en door goed haar best te doen met haar studie, is het haar gelukt om assistente te worden in het grote financiële bedrijf van de Montgomery's. Een rijke, nette familie die erg veel waarde hechtte aan hun familienaam. Het was een wonder dat ze daar nu al een hele tijd werkte. Weliswaar als assistente voor de arrogante Ryan McLoren, maar het betaalde niet slecht. Ze woonde in een simpel appartementje in de buurt en had haar leven opnieuw opgebouwd.
De zon straalt en zij kan niet stoppen met lachen, nu ze eindelijk weer bij Dacre is. Haar geliefde. Ze was al verliefd op hem sinds de eerste dag dat ze bij het bedrijf kwam werken en nu was ze zijn vriendin. Al wist niemand van hun relatie, want het zou een schandaal zijn als een Montgomery iets had met iemand van een lagere klasse dan zij. En zij was nu eenmaal slechts een assistente. Niets meer of niets minder.
Ze voelt zijn handen op haar heupen, zijn lippen in haar nek. De kus geeft haar tintelingen door haar hele lichaam. Ze plaatst haar handen op de zijne, giechelt en draait zich vervolgens om in zijn armen. Haar handen plant ze in zijn nek en haar lippen vinden de zijne in een speelse kus. "I can't get enough already...." Giechelt ze. Voor even vergeet ze de risico's en is haar aandacht volledig bij hem. Ze laat haar handen over zijn borstkas naar zijn riem glijden en trekt er speels aan.

Brandon
Hij is een succesvol zakenman, met het hart op de juiste plaats. Volgens Forbes zou het niet lang meer duren voordat hij aan de top staat. Hij is felbegeerd vrijgezel en iedere vrouw in de stad probeert hem aan de haak te slaan. Maar het was erg lastig om een vrouw te vinden met een goed hart, vriendelijk en zonder kapsones. Het was lastig om een vrouw te vinden die tegen hem in durfde te gaan. Hij wilt geen vrouw die ja en amen op alles knikt.
Charleen was wat dat betreft de ideale vrouw, maar of zij op een man zoals hem zat te wachten, dat was nog maar de vraag. Volgens de geruchten was hij een rokkenjager, volgens de werkelijkheid is hij afstandelijk naar andere vrouwen toe. Al maakte ze hem al helemaal gek met haar schoonheid.
Hij wacht in zijn eentje bij het gigantische kasteel. Zijn ouders hadden deze locatie voorgesteld. Ze zouden ook komen, maar zoals gewoonlijk kwamen ze niet opdagen. Er kwamen andere zaken tussen en zijn moeder was ervan overtuigd dat Brandon dit zelf wel kon afhandelen.
Waar hij ook van overtuigd was, want Charleen is de vrouw van zijn dromen. Hij zal alles doen om haar hart te veroveren, dat heeft hij al voor zichzelf besloten. Als hij voetstappen in de grote hal hoort, staat hij op van de vensterbank in raam waar hij zojuist zat. Hij heeft zijn jeans met een wit shirt en witte sneakers aan, een heel contrast met het nette pak dat hij meestal draagt als hij aan het werk is. Vandaag is hij echter niet aan het werk. Hij begroet haar moeder met drie kussen op de wang en schudt haar vaders hand. Haar ouders lopen al pratend voor hen uit; zij weten dat ze een afspraak hebben met de wedding planner. Hij gaat naast Charleen lopen en plaatst zijn hand op haar onderrug. "Hey... can I steal you for a minute?" glimlacht hij. Hij pakt haar hand en stopt met lopen.
Hij kijkt haar recht in haar ogen aan. Haar prachtige ogen. Het laatste wat hij verwacht was in zijn leven, was om te gaan trouwen en nu hij aan haar gekoppeld was, leek het allemaal ontzettend echt te worden. "You're looking beautiful today, by the way" complimenteert hij haar.

Re: O | To the moon and back.

Hij lacht en schudt zijn hoofd. "Because they love you. That's what love does" antwoord hij. "I know, you're probably right about that" is hij het met haar eens. Ze hadden meer gemeen dan dat ze beiden dachten. Het was meer dan eenzaamheid dat ze intieme momenten met elkaar hadden gedeeld, het was alsof ze elkaars pijn voelden en deze voor elkaar probeerden te verlichten. Hij parkeert de auto als zij dat van hem vraagt. Hij heeft niet eens een gordel om, dat interesseert hem helemaal niet meer in tijden als deze. De sleutel is in haar handen.
Haar hand lijkt te branden op zijn wang. Hij kijkt haar recht in haar ogen aan. Er gaat veel door hem heen, maar zijn blik was strak, alsof er niks aan de hand is. Het is niet aan hem te zien hoe al zijn herinneringen hem kwellen. Hij gaat mee in de kus die ze hem geeft en glimlacht als ze hem vertelt dat ze hem niet alleen gaat laten.
"I know, you don't need to tell me. But the kid lost his mother at birth... I am a terrible father" zucht hij. Hij heeft zijn kind op dit moment al een half jaar niet meer gezien, sinds hij naar ZOLA is vertrokken. "I haven't seen him in six months. He's almost five years old" zegt hij. Hij haalt tikt op zijn horloge, waar niet veel later een foto van zijn zoontje verschijnt. Een jongetje met zijn ogen, zijn bruine krullen en de lichtgetinte huidskleur van zijn moeder. Verder waren het als twee druppels water.
"His name is Rodriguez. I have to do what needs to be done, Yulia and I want a good life for everyone on this earth. Make an end to this miserable thing for once and for all" maakt hij nogmaals duidelijk. Hij neemt haar gezicht in zijn handen en kust haar innig. Een korte, passievolle kus, die hij stopt. "Turn on the locks of the car" zegt hij haar. Hij draait zich om en kruipt naar de achterbank waar hij de stoelen zodanig neer legt dat ze er kunnen liggen. Weliswaar tussen de spullen die hij had meegenomen en die er al lagen, maar goed. Het was beter dan niets en ze moesten de nacht toch ergens zien door te brengen.

"I wouldn't mind if you didn't" antwoord ze net zo plagerig terug. De flapuit die ze was, maakte dat ze zoiets zei. Ze bloosde lichtjes om haar eigen woorden. Ze trekt het roze jasje dat ze aanheeft uit en legt het op de tas met de EHBO-koffer erin. Zonder haar hemdje uit te trekken, ontdoet ze zich van haar BH. Het zat knel, doordat hij een paar cupmaten te klein was. Ze gaat bij hem in het bed liggen, bovenop de slaapzak met de andere slaapzak als deken boven hen. Ze draait zich op haar zij, met haar billen naar hem toe.
Op een of andere manier voelt ze zich aangetrokken tot Nathaniel. Hij geeft haar een veilig gevoel, alsof ze met hem de hele wereld aan kan. Al wist ze niet wat haar nu te wachten stond en wat hun plan zou zijn de volgende dag dat ze wakker zouden worden. Als dat hun gegund werd, want overleven is geen garantie.
Ze weet wie hij is. Hij was een soldaat, een onschuldige soldaat, die gevangen was genomen volgens een onterechte beslissing van de rechter. Deze man had een hele geschiedenis en ze had vele geruchten over hem gehoord, maar geen enkele ervan had ze geloofd. Ze vroeg zich af wat het maakte dat hij het vaccin had overleefd. Kwam het door zijn DNA, was het daardoor dat hij zo'n groot geluk had? Of lag het aan het vaccin en zou deze voor iedereen werken? Zoveel vragen die ze had, zoals wat de bijwerkingen van het vaccin zouden zijn. Voor nu leek er niks ernstigs aan de hand te zijn qua bijwerkingen en het was al iets meer dan 24 uur geleden.
Wat zou hij van haar weten? Zou hij weten van haar modellenwerk? Ze wist het niet, dat was voor haar een groot raadsel. Ze heeft haar ogen nog niet gesloten, maar staart voor zich uit, naar de witte muur voor haar.

Re: ORPG| The moon is my sun, the night is my day. Blood is my life, and you are my prey.

"Niet zo interessant als jij," antwoord ze bijdehand. Ze geeft niet zoveel om college, Spaans was haar moedertaal dus het was erg makkelijk voor haar. Ze wilde na haar studie als lerares Spaans gaan werken. Ze hield enorm van de taal. Engels was haar tweede taal en haar Spaanse accent was dan ook te horen in de zachte, zangerige manier waarop zij spreekt.
Ze grinnikt als hij onhandig met de stokjes probeert te eten. "Je leert het nog wel..." plaagt ze hem. Ze geeft hem een zacht duwtje en eet vervolgens rustig verder. Hij kijkt op zijn telefoon, de blik in zijn ogen verraad dat er geen goed nieuws in staat. Het waren haar zaken niet om te vragen wat er gaande was in zijn privé leven. Ze bracht hem dossiers, hij betaalde haar en zij ging weer. Zo ging het altijd.
"Ja, hoezo?" vraagt ze hem. Ze heeft een auto, maar voor deze korte afstand was dat niet nodig. Een Mercedes. Ze legt haar stokjes neer en neemt haar glas weer in haar handen. Ze neemt een aantal kleine slokjes, waarna ze het glas weer neer zet. "Ik ga zo hoor, maak je maar geen zorgen" plaagt ze hem.


"Liefste, wat er ook gebeurt, welke keuze je ook maakt, je raakt mij niet kwijt. Nooit niet. Wat je ook doet" zegt hij kalm. Zelfs als ze hem zou verlaten om een leven op te bouwen met een ander, die haar een normaal leven kon geven zoals hij dat niet kon, dan zou hij haar al het geluk op deze wereld gunnen. Hij zou haar helpen met wat ze maar nodig heeft, financieel dan toch. Hij heeft na al die eeuwen geld zat.
"Ik zal nooit op jou uitgekeken raken, echt waar niet. Ik zal altijd van je houden. Ik wil dat je gelukkig bent, op welke manier dan ook" maakt hij duidelijk. Hij pakt haar hand vast. "Je hoeft geen bloed te drinken door mensen te doden... je kunt je voeden.. op de manier zoals je net zelf omschreef. Daarbij gaat niemand dood..' verzuchtte hij. Het is idioot om het hierover te hebben, maar dat had hij kunnen verwachten vanaf het eerste moment dat hij in een relatie met haar was gestapt. Dit gesprek zou er hoe dan ook komen, was het niet voor de eerste keer dan wel voor de zoveelste. Hij helpt haar met het afruimen van de tafel. Hij loopt naar haar toe als ze haar schoenen heeft verruild en haar jas heeft gepakt. Hij trekt haar naar zich toe.
"Ik hou van je, eindeloos veel, dat weet je toch? Ik zal niks doen wat jij niet wilt, ik respecteer jouw keuze. Jij bent vrij om te gaan en staan waar jij wilt, of dat nu met of zonder mij is. Hoe pijnlijk dat ook moge zijn" maakt hij duidelijk. Hij kust haar voorhoofd en haalt vervolgens zijn eigen jas in de gang. Een grijze jas die tot zijn knieën komt. Een nette, echte lerarenjas, volgens de studenten bij hem op school. Hij houdt de voordeur voor haar open.

O | Que tu pense à moi

WITH WILDHEARTS


Reina Vidavi




Brandon Lancelot Montgomery

Re: O | To the moon and back.

"Not yet. I have to find him first before they find him" antwoord hij. Ze is slim, leest zijn gedachten want dit was precies hetgeen wat hij wilt doen. Hij moest Nathaniel eerst vinden voordat Sean dat deed. Maar al deed hij zo zijn best om Nathaniel te vinden, er was geen garantie dat hij momenteel nog zou leven. Dit kon op zoveel manieren eindigen.
"Well done, but there are many things that happened behind your back for the sake of your safety. Not in his defense, or in anyone's defense. The guy was madness indeed and quite an asshole," vertelt hij. Zijn handen heeft hij strak aan het stuur.
"Yeah, sure" zegt hij. Ze zegt dat ze hem niet gemakkelijk alleen zal laten. De tijd zou leren wat de waarheid is. Van alles, eigenlijk. "if you would know what these assholes from ZOLA were up to, you'd understand. Remember day one of the virus? The man on the subway in New York? Wes Yades. He used to be my friend. He refused to take part of their mission, so they drugged him and injected the virus straight into his veins. They dropped him off in the middle of the city. He took the subway home. But he turned. Just like everyone else. So here we are now. My family is at the island of ZOLA. They have my son. What if something happens to them? Tell me if It is still a mission I tell myself I have. Tell me now, Yulia"
Door dit te vertellen geeft hij misschien teveel van zichzelf weg. Hij vertrouwt haar en of het een goede zet is dat was de volgende vraag. Zijn zoontje was pas vier jaar, Rodriguez. De moeder was slechts een one night stand en ze was overleden bij zijn geboorte. Hij heeft jaren in zijn eentje voor hem gezorgd, samen met zijn zus. Iedereen is in ZOLA en hij weet dat zodra Sean hem vindt, dat hij zijn familie zal gebruiken om hem te laten doen wat hij wilt. Hij drukt het gaspedaal in om sneller te rijden, nu het donker weer begon te vallen. Hij draait wat aan de radio, maar er is geen bereik noch signaal.

Ze lacht zacht als hij haar corrigeert. "Nate..." glimlacht ze. Ze legt haar hand op zijn wang en kijkt naar zijn ogen. Ze lijken iets meer te glimmen dan eerder, een soort van twinkeling. Het leek hypnotiserend, bijna verslavend om naar te kijken. "You seem fine.. I think we can both use some rest, indeed" zegt ze. Ze ruimt de spullen op en stopt alles terug in het EHBO doosje. Het zou vast niet de eerste keer zijn dat ze deze nodig zouden hebben.
Het geluid van de chip die kraakte op de marmeren vloer, was krachtig. Een bevrijdend moment voor hem, lijkt haar. Als een heer bied hij haar vervolgens het bed aan, om zelf op de bank te gaan liggen. Ze bijt op haar onderlip. "Nate.. I.." stamelt ze. "I don't think I want to sleep alone... will you please just.." stamelt ze. "I really don't want to sleep alone" geeft ze vervolgens toe.
Bij Franklin sliep ze in haar eentje en dat was fijn geweest, maar ze had vele slapeloze nachten gehad doordat ze bang was dat er misschien iets of iemand haar kamer in zou komen en dat ze het niet zou overleven. Dat wist je immers nooit in tijden zoals deze.