O | Que tu pense &agrave; moi

30, female

O | Que tu pense à moi

from Rwina on 06/01/2018 12:34 PM

WITH WILDHEARTS

Reina Vidavi

Brandon Lancelot Montgomery

Reply Edited on 06/01/2018 01:21 PM.

-, female

Re: O | Que tu pense à moi

from WildHearts on 06/01/2018 01:17 PM

Dacre Christian Montgomery

Charleen ''Charlie'' Ray Preston

Said that you're afraid of heights, but you were meant to light the sky.

-, female

Dacre
Dat hele huwelijk werkte opvallend goed in zijn voordeel. De schijnwerpers waren dit keer niet op hem gericht, maar op zijn broer Brandon. Hun ouders waren weer eens op een idee gekomen, een belachelijk idee als je het Dacre vroeg. Zij hadden op eigen houtje besloten hun oudste zoon uit te huwelijken aan de dochter van de familie Preston. Toen hij het voorstel, of eigenlijk de eis, voor het eerst hoorde, had hij moeite moeten doen om zijn lach in te houden. Hier had hij echter geen moeite meer mee toen hij zich besefte dat zijn ouders geen grapje maakten. Ze wilden werkelijk hun eigen zoon uit huwelijken aan een jongedame van een ander gezin, enkel en alleen om het grote succes van hun bedrijf veilig te stellen. Dacre vond het een mal idee, maar natuurlijk betekende zijn mening niks, dat had het nooit gedaan. Bovendien betrok het zijn oudere broer en niet hem, was hem verteld, toen hij uitgesproken had wat hij werkelijk van de belachelijke situatie vond. Maar goed, hij mocht blij zijn dat dit besluit niet over zíjn leven ging, ook al moest hij toegeven dat hij het toch wel met Brandon te doen had. Daar ging zijn toekomst met iemand waar hij wél zelf voor gekozen had en waar hij werkelijk van zou houden. Ook in zijn geval zou het érg slecht uit komen. Dacre had immers al gevoelens voor een ander.
Ze waren de laatste paar spullen in de achterbak aan het laden voor het weekendje weg dat ze gepland hadden. Dat zijn ouders samen met Brandon en zijn toekomstige echtgenote naar een trouwlocatie aan het zoeken waren, was werkelijk perfect voor Dacre om er even tussenuit te glippen met de persoon waar hij het liefst ál zijn dagen mee spendeerde. Toen zijn ogen op de jongedame vielen, nadat hij met de laatste tas het huis uit gestapt was, verscheen er gelijk een onvermijdelijke glimlach rond zijn lippen. Hij sloeg plagend zijn armen van achteren om haar heen en drukte zijn lippen een keer in haar hals. 'You think you can handle me for a weekend?' Vroeg hij haar grijnzend, terwijl hij haar weer los liet. Meestal waren ze enkele momenten op de dag samen, of brachten ze samen een lange nacht door, puur omdat er geen ruimte was voor hun relatie op de voorgrond. Als uit zou komen dat Dacre betrokken was met een jongedame die voor het bedrijf van zijn ouders werkte, zou dat een grote schande zijn.

Charlie
Haar ogen tuurden vanuit de auto langs de omgeving. Ze kon enkel hopen dat deze autorit oneindig zou duren, zodat zij nooit de eind locatie onder ogen hoefde te komen. Zo waren er wel meer dingen die ze niet onder ogen wilde komen. Dit hele huwelijk, bijvoorbeeld. Ze had het eerst niet kunnen geloven - dat haar ouders dit haar werkelijk zouden verplichten. Ironisch was het bijna, want Charlie was alles behalve de geschikte dochter voor de plannen die haar ouders met haar hadden. Ze was nooit de braafste geweest, of een echte dame. Charlie liep het liefst achter haar hart aan en deed dingen puur op gevoel. Haar ideeën strookten dan ook voor geen meter met die van haar ouders. Haar ouders handelden met hun hoofd en hadden er niet twee keer over nagedacht om zomaar te beslissen dat hun dochter moest trouwen met de zoon van de eigenaren van een succesvol bedrijf. Ook Charlie's ouders waren de eigenaren van een groots bedrijf en dit huwelijk zou één of andere samenwerking vastleggen. Waarom dit per se in de vorm van een huwelijk moest, snapte Charlie niet. Ze was in het begin dan ook flink boos geworden, toen deze eis haar opgelegd was, maar ze kon protesteren wat ze wilde, het zou geen verandering brengen in de situatie. Het stond vast en haar ouders hadden haar op een manier klem gezet waarbij het onmogelijk was nog uit hun greep te ontsnappen. Ze was nooit de persoon geweest die zomaar ja en amen zei, maar nu moest ze wel.
'You behave yourself, Charleen.' Sprak haar moeder haar streng toe, waarbij de vrouw haar ogen strict in de achteruitkijkspiegel worp op haar dochter. Charlie reageerde niet, maar begreep dondersgoed waar deze waarschuwing vandaan kwam. Haar ouders vonden haar veel te losbandig en met name na de reactie de ze gekregen hadden toen het huwelijk aangekaart werd, waren ze op hun hoede voor Charlie's gedrag. Ze moest zich voorbeeldig gedragen, dat was van groot belang - dát was er op haar hart gedrukt. Ze zou haar ouders immers voor de zoveelste keer teleurstellen als ze dit voor hen zou verpesten. Ook dat was haar verteld. De auto kwam tot stilstand, waarbij haar ogen over de omgeving heen gleden. De eerste trouwlocatie die ze gingen bekijken. Het mocht Charlie werkelijk een worst wezen, dus ze zou maar een toneelspel op moeten zetten vandaag, wilde ze niet continu op de vingers getikt worden, al was dat onvermijdelijk.

Said that you're afraid of heights, but you were meant to light the sky.

30, female

Re: O | Que tu pense à moi

from Rwina on 06/02/2018 07:21 PM

Reina
Een paar jaar geleden verruilde ze het warme Mexico voor Amerika, een land met een heel nieuwe cultuur en een ander klimaat. Haar Engels heeft zich door de jaren heen sterk verbeterd en door goed haar best te doen met haar studie, is het haar gelukt om assistente te worden in het grote financiële bedrijf van de Montgomery's. Een rijke, nette familie die erg veel waarde hechtte aan hun familienaam. Het was een wonder dat ze daar nu al een hele tijd werkte. Weliswaar als assistente voor de arrogante Ryan McLoren, maar het betaalde niet slecht. Ze woonde in een simpel appartementje in de buurt en had haar leven opnieuw opgebouwd.
De zon straalt en zij kan niet stoppen met lachen, nu ze eindelijk weer bij Dacre is. Haar geliefde. Ze was al verliefd op hem sinds de eerste dag dat ze bij het bedrijf kwam werken en nu was ze zijn vriendin. Al wist niemand van hun relatie, want het zou een schandaal zijn als een Montgomery iets had met iemand van een lagere klasse dan zij. En zij was nu eenmaal slechts een assistente. Niets meer of niets minder.
Ze voelt zijn handen op haar heupen, zijn lippen in haar nek. De kus geeft haar tintelingen door haar hele lichaam. Ze plaatst haar handen op de zijne, giechelt en draait zich vervolgens om in zijn armen. Haar handen plant ze in zijn nek en haar lippen vinden de zijne in een speelse kus. "I can't get enough already...." Giechelt ze. Voor even vergeet ze de risico's en is haar aandacht volledig bij hem. Ze laat haar handen over zijn borstkas naar zijn riem glijden en trekt er speels aan.

Brandon
Hij is een succesvol zakenman, met het hart op de juiste plaats. Volgens Forbes zou het niet lang meer duren voordat hij aan de top staat. Hij is felbegeerd vrijgezel en iedere vrouw in de stad probeert hem aan de haak te slaan. Maar het was erg lastig om een vrouw te vinden met een goed hart, vriendelijk en zonder kapsones. Het was lastig om een vrouw te vinden die tegen hem in durfde te gaan. Hij wilt geen vrouw die ja en amen op alles knikt.
Charleen was wat dat betreft de ideale vrouw, maar of zij op een man zoals hem zat te wachten, dat was nog maar de vraag. Volgens de geruchten was hij een rokkenjager, volgens de werkelijkheid is hij afstandelijk naar andere vrouwen toe. Al maakte ze hem al helemaal gek met haar schoonheid.
Hij wacht in zijn eentje bij het gigantische kasteel. Zijn ouders hadden deze locatie voorgesteld. Ze zouden ook komen, maar zoals gewoonlijk kwamen ze niet opdagen. Er kwamen andere zaken tussen en zijn moeder was ervan overtuigd dat Brandon dit zelf wel kon afhandelen.
Waar hij ook van overtuigd was, want Charleen is de vrouw van zijn dromen. Hij zal alles doen om haar hart te veroveren, dat heeft hij al voor zichzelf besloten. Als hij voetstappen in de grote hal hoort, staat hij op van de vensterbank in raam waar hij zojuist zat. Hij heeft zijn jeans met een wit shirt en witte sneakers aan, een heel contrast met het nette pak dat hij meestal draagt als hij aan het werk is. Vandaag is hij echter niet aan het werk. Hij begroet haar moeder met drie kussen op de wang en schudt haar vaders hand. Haar ouders lopen al pratend voor hen uit; zij weten dat ze een afspraak hebben met de wedding planner. Hij gaat naast Charleen lopen en plaatst zijn hand op haar onderrug. "Hey... can I steal you for a minute?" glimlacht hij. Hij pakt haar hand en stopt met lopen.
Hij kijkt haar recht in haar ogen aan. Haar prachtige ogen. Het laatste wat hij verwacht was in zijn leven, was om te gaan trouwen en nu hij aan haar gekoppeld was, leek het allemaal ontzettend echt te worden. "You're looking beautiful today, by the way" complimenteert hij haar.

-, female

Re: O | Que tu pense à moi

from WildHearts on 06/02/2018 08:32 PM

Dacre
Het bedrijf van zijn ouders... Daar hechtte hij zelf niet heel veel waarde aan en dit alleen al was een schande. Dacre had het simpelweg niet heel erg op het hele bedrijfsleventje, ironisch was het daarom bijna, dat hij in deze familie geboren was. Zo nu en dan voelde hij zich dan ook een beetje een buitenstaander. Hij verschilde enorm veel van zijn ouders, maar ook van zijn broer, hoe close ze ook waren. Brandon had het goed voor elkaar en was beter dan wie dan ook in het doen van business. Hij was er voor in de wieg gelegd, dat was overduidelijk, maar bij Dacre was het anders. Zijn interesses lagen heel ergens anders en in zijn situatie was dit ongunstig, tenminste, dat vonden zijn ouders. Het lag bovendien vast dat zowel Brandon als Dacre een grote rol zouden gaan spelen in het bedrijf, al helemaal in de toekomst. Dit zag hij zelf niet zo voor ogen, maar zich los breken van zijn ouders was moeilijker dan hij ooit gedacht had. Voor nu liet hij het even door sussen, wat enkel draagbaar was omdat alle aandacht uit ging naar de toekomstige bruiloft. Hij hield zich buiten alle voorbereidingen, maar bang was hij niet om zijn mening te geven, of dit nou op prijs gesteld werd of niet. Dacre vond het ouderwets, simpelweg onverantwoord dat zijn ouders dit voor Brandon geregeld hadden. Ook al leek zijn broer er aardig tevreden mee te zijn. Wellicht was dat ook de reden dat Dacre er zo'n grote afstand van nam; hij hoefde zijn broer niet uit een situatie te redden, gezien hij zich er prima in leek te vinden. Bovendien kon Brandon zich prima redden in zijn eentje, zo was het altijd al gegaan. Dat hij dit oké vond, kon hij zich zelf amper voorstellen, maar opnieuw, ze verschilden van elkaar.
Reina draaide zich om, waarbij hun ogen elkaar kruisten. Zijn mondhoeken trokken nog verder omhoog bij het zien van die sprankelende glimlach op haar gezicht. Het was een pracht plaatje als je het hem vroeg. De kus die ze op zijn lippen drukte kon hij alleen maar waarderen. Hij keek er al lang naar uit, om eindelijk eens een keer met z'n tweetjes erop uit te gaan, naar een plek waar niemand hun kende. Ze hoefden zich geen zorgen te maken over wie hun samen zou zien, of hoe ze zich tegenover elkaar gedroegen. Ze konden doen en laten wat ze wilden, ze konden zich gedragen als een normaal koppel, iets waar Dacre zo nu en dan toch wel naar verlangde. Een grijns begon rond zijn lippen te dansen bij haar woorden en het voelen van haar handen die hun weg naar zijn riem vonden. Een tevreden zuchtje glipte tussen zijn lippen door. 'You're driving me nuts, you know that?' Grinnikte hij verslagen. Hij liet Reina met tegenzin los en wierp haar een knipoog toe. Dacre sloeg de achterklep dicht en liep om de auto heen. Hij opende glimlachend het portier voor Reina en bewoog zijn hand demonstrerend de auto in. 'We should get going.'

Charlie
Een kasteel, het verbaasde haar niet dat de ouders van Brandon dit uit gezocht hadden. Dit huwelijk moest zo groot mogelijk worden en zowel Charlie's ouders als de Montgomery's dachten er zo over. De enige die dit totaal onnodig vond was Charlie zelf. Ze vond het zonde zelfs, dat er zoveel geld ging zitten in een huwelijk waar zij geen deel van uit wilde maken. Maar zelfs de bruid had het niet voor het zeggen bleek maar weer. Ze kon zich proberen te verzetten wat ze wilde, maar het zou niets opleveren. Haar ouders hadden haar zo ongelofelijk afhankelijk van hun gemaakt dat ze zich onmogelijk los kon maken van het stel. Ze probeerde zich al jaren van de twee personen los te maken en had wederom met de aankondiging van dit huwelijk geprobeerd hier een stop op te zetten, maar ze was machteloos. Zin had het dus niet meer om tegen te stribbelen, maar het zat simpelweg in haar aard. Het was niets voor haar om zich zomaar aan dingen over te geven als zij het ergens niet mee eens was.
Ze waren de auto uitgestapt en liepen met z'n drieeën het kasteel binnen. Haar ouders waren overenthousiast en betrokken hun dochter met opzet niet in het gesprek, waarschijnlijk omdat ze wisten dat zij hun enthousiasme niet deelde. Aangekomen in de hal, verscheen de jongeman in haar gezichtsveld. Brandon. Het was bijna jammer dat hij het hart op een goede plek had zitten, anders had ze des te meer reden gehad om zich te verzetten tegen dit huwelijk, maar Brandon was werkelijk een schat van een vent. Althans, van alles wat ze tot nu toe gezien had. Ook was hij zeker niet verkeerd om naar te kijken, en dat was nog een enorm understatement. Aan hem lag het ook allemaal niet, hij was vast en zeker alles waar duizenden vrouwen naar zochten in een man en dit kon Charlie niet ontkennen. Het was gewoon het feit dat ze er niet van hield, of het eerder haatte als iemand haar een bepaalde richting in duwde, in dit geval dus haar ouders. Van haar ouders was ze in dit geval even verlost, gezien het echtpaar al voor hun uitliep. Dit liet haar alleen met Brandon, waar haar ogen dan ook naar af gingen. 'Sure,' antwoordde ze hem en kreeg het voor elkaar hier een glimlach aan toe te voegen. Hij had zo zijn charmes, dat moest ze hem zeker geven. Ze kon het dan ook niet helpen dat haar mondhoeken toch een stukje omhoog kropen bij het complimentje dat ze kreeg. Ze moest toegeven dat ze het niet gewend was, deze manier van omgang. Haar voorgaande relaties gingen er heel anders aan toe. Minder formeel, minder beleefd misschien ook wel. 'Thank you. You don't look so bad yourself.' Vertelde ze hem, met een speels glimlachje. Hierbij had ze grappend een keer haar blik over hem heen laten glijden. 'I thought you practically lived in a suit, but it seems like you've proven me wrong.' Zei ze plagend, overduidelijk duidend op het feit dat hij een keer niet opgehesen was in een zakelijk pak.

Said that you're afraid of heights, but you were meant to light the sky.

Reply Edited on 06/02/2018 08:34 PM.

30, female

Re: O | Que tu pense à moi

from Rwina on 06/02/2018 09:30 PM

Hij lacht. "Thanks, Miss Preston" lacht hij. Hij neemt haar handen in de zijne. Al vanaf het eerste moment dat hij haar had gezien, wist hij dat hij haar wilde hebben. "You'd be surprised if I told you I actually hate suits..." grinnikt hij.
Hij zucht even. "Listen, I only care about you. If you are happy to continue this crazy idea of an arranged marriage, we will, but if you aren't I insist that we end this madness right here and right now, you're a smart young lady and even though I'd be the luckiest man in the world to have you as my wife, you have the right to make your own decisions" begint hij.
Hij haalt een rood, fluwelen doosje uit zijn broekzak. Ze had nog niet eens een fatsoenlijk aanzoek gehad, nog niet eens haar verlovingsring gekregen. Hij gaat voor haar op een knie zitten en opent het doosje. De zilveren ring heeft een grote diamant. Het was een duur grapje. De ring schittert in het zonlicht dat door de pilaren naar binnen straalt en voor even is het een perfecte zaterdagochtend, waar hij zijn ego riskeerde omdat zij hem nog een 'ja' of een 'nee' moest geven.
"You ought to know that I am in love with you, so much that all I want is to see you happy each and everyday, even if this requires my absence" zegt hij kalm als maar zijn kan.
Natuurlijk hoopte hij vurig dat ze ja zou zeggen, hij was al jaren verliefd op haar en had altijd al een beetje met haar geflirt. Echter was zij het type dat ijskoud was en mysterieus bleef. Ze liet niets doorschemeren. Misschien was dat hetgeen waarom hij zich zo aangetrokken voelde tot haar, want hij was het serieuze type dat moest weten waar hij aan toe was. Hij had het niet zo op verrassingen. Hij is direct en zegt waar het op staat. Hij is niet bang om risico's te nemen, zoals nu, nu zijn eigen hart op een dunne lijn staat, die klaar is om te breken. Hij kijkt naar haar met een glimlach op zijn gezicht.

"If only you knew what you do to me..." knipoogt ze. Ze bijt zacht op zijn onderlip, drukt er een kus op en stapt vervolgens gewillig in aan de passagierskant van zijn peperdure auto. Haar werkplaats was een en al luxe, met dure auto's en mannen in dure pakken. Vrouwen in de duurste merkkleding en Louboutins waren niet ongewoon. Zelf was ze niet in zulke rijkdom opgegroeid, eerder in armoede. Ze was al lang blij dat ze een dak boven haar hoofd had, al was het een simpel appartement. Haar merkkleding en schoenen kocht ze in de sale. Het interesseerde haar niet dat ze niet het nieuwste van het nieuwste had, laat staan wat anderen daarover te zeggen hadden.
Ze legt haar hand op zijn bovenbeen. "Where are we going to, actually?" vraagt ze hem nieuwsgierig. Dacre wilde haar niet vertellen waar ze naar toe gingen en zij wilde niets liever dan het mysterie ontrafeld zien.
Ze snapte niet waarom een man zoals hij met een vrouw zoals hij ging, waarom hij uberhaupt verliefd op haar was. Hij kon veel beter krijgen, iemand uit zijn niveau, iemand uit zijn eigen "rang". Wat moest hij met een immigrante uit een ander land, die het riskeerde om ieder moment uitgezet te worden om zelfs het meest miniscule dingetje. Het enige wat ze wist, was dat ze van hem hield en stapelverliefd op hem was.
Haar hand kruipt over zijn bovenbeen omhoog. "Are you going to tell me or what?" vraagt ze hem plagerig.

-, female

Re: O | Que tu pense à moi

from WildHearts on 06/02/2018 10:24 PM

Dacre
Hij had enkel geamuseerd en wellicht ook wel tevreden kunnen grijnzen bij de reactie die hij kreeg. Ze wisten beiden wat ze met elkaar deden en dat was het leuke ervan. Ze oefenden beide een soort macht op elkaar uit, maar maakten hier tegelijkertijd geen misbruik van. Liefde was in dat opzicht best een risico. Je gaf iemand een stukje van je, onwetend wat diegene daarmee zou doen. Dacre durfde Reina wel een stukje van zijn hart toe te vertrouwen, ook al had hij daar niet voor gekozen. Zijn gevoelens voor haar waren er gewoon, hij had het niet voor het kiezen gehad, maar hij was tot over zijn oren voor haar, dat was een feit. Hun liefde was simpelweg ontstaan, zulke dingen kon je niet besturen. Toch moesten ze het achter gesloten deuren houden, want het zou het nieuwtje van het jaar zijn als ook maar íemand hoogte kreeg van hun relatie. Mensen zouden er nog máánden over praten, bovendien zou zowel Dacre als Reina de grond in geboord worden als gevolg van het grote ''schandaal''. Zelfs Brandon wist er niet vanaf, hoe close ze ook waren. Dacre durfde het niemand toe te vertrouwen, want hij zou Reina voor nog geen goud willen verliezen. Bovendien zou hij het spijtig vinden om te zien hoe de media Reina gelijk zou maken met de grond. Zulke roddels konden je hele imago verwoesten. Ook al gaf Dacre vrij weinig om zijn eigen imago, gaf hij wel om die van Reina. Hij wilde niet dat mensen verhalen over hen zouden verzinnen die niet waar waren. Dacre wilde niet dat de werkelijkheid verdraaid werd naar een leugen waarin zij in een slecht licht gezet werden.
'God, you really can't do with surprises, can you?' Grinnikte hij. Hij vond het ergens wel amuserend om te zien hoe nieuwsgierig ze was en hoe erg ze hunkerde naar een antwoord. Dacre hield braafjes zijn mond dicht, hij genoot er wel van. Dacre was, nadat Reina plaats genomen had op de zetel en hij de deur dicht geslagen had, achter het stuur gestapt. Hij kon wel genieten van een mooie auto. Toch had hij een andere smaak dan de mensen in zijn omgeving. Zij gingen allemaal voor chique, terwijl Dacre liever een mooie sportwagen had, of in dit geval een oudere, maar erg stijlvolle auto.
Hij merkte hoe Reina's ongeduld haar tot handeling aanspoorde toen hij voelde hoe haar hand over zijn bovenbeen gleed. 'New tactic?' Grijnsde hij dan ook maar. Bij haar gestelde vraag rolde er een lachje over zijn lippen. Hij schudde zijn hoofd. 'Not gonna tell you, darling.'

Charlie
Zijn heldere lach deed haar goed, ondanks de situatie waarin ze zat. Eigenlijk mocht ze ook niet klagen, Brandon was perfect. Soms twijfelde ze of ze wel aan zijn eisen kon voldoen, als hij deze überhaupt had. Charlie verschilde van hem, had niet altijd alles even goed op een rijtje, zoals hij dit leek te hebben. Ze vreesde dat ze niet alles bleek te zijn waar hij wellicht naar zou verlangen. En natuurlijk, was ze bang dat híj niet zou zijn waar zíj naar verlangde, ook al leek dat met zijn goede maniertjes onmogelijk. Toch merkte ze dat zijn aanrakingen niet dat bekende warme gevoel teweeg brachten. Nog niet in ieder geval. Of misschien was het er wel, maar wilde ze niet dat het er was. Misschien wilde ze wel niet het zoveelste meisje zijn dat voor hem zou vallen, als ze de geruchten moest geloven. En wellicht lag het ook wel aan haar ouders en wilde ze hen geen gelijk en ook niet hun zin geven. 'Hmm,' glimlachte ze, verrast. 'There's more to you than I thought, isn't there?'
Haar ogen vonden de zijne, terwijl ze aandachtig luisterde naar zijn stem. Hij was enorm oprecht en dat waardeerde ze. Zijn woorden hadden waarde en hij meende alles wat hij zei, dat kon ze zien en horen. Ze voelde zich bijna schuldig dat haar gevoelens voor Brandon nog niet gegroeid waren tot de hoogte waarop hij naar haar keek. Zulke woorden had ze nog wel verwacht, Brandon was altijd doordacht in dat soort dingen, maar het volgende wat er gebeurde had ze niet aan zien komen. Ze wist dat er nog geen officieel aanzoek gedaan was, maar had die eigenlijk ook niet verwacht. 'Brandon...' sprak ze zachtjes, terwijl ze ietwat opgelaten toe keek hoe hij voor haar op de knie ging. Ze keek op hem neer, in die glasheldere ogen van hem. Duizenden gedachtes gingen door haar heen. Ze wist dat haar ouders haar zouden vermoorden als ze nu nee zou zeggen, bovendien had ze écht geen keuze. De toekomst beangstigde haar een beetje. Brandon had een druk leventje, wat haar bijna dag in dag uit alleen achterliet, ze wist niet of ze ooit zouden kunnen zijn wat ze verwachtte van een liefde en ook wist ze niet of hun toekomst was wat ze wilde dat het zou zijn. Maar als ze niet het kleinste beetje hoop had, had ze de volgende woorden niet over haar lippen laten rollen. Voorheen had ze hem nog ietwat peinzend aan gekeken, maar die zorgen liet ze nu even voor wat het was. Ze moest accepteren dat dit haar toekomst was. Dus, ze knikte. 'I will marry you, Brandon Montgomery.' Glimlachte ze, de nadruk toch weer ietwat plagend op zijn naam gelegd. Als ze de lol van de situatie niet in zag, redde ze het niet.

Said that you're afraid of heights, but you were meant to light the sky.

Reply Edited on 06/02/2018 10:24 PM.

30, female

Re: O | Que tu pense à moi

from Rwina on 06/03/2018 11:32 PM

Reina

"You really do like to torture me, don't you?" lacht ze. Ze kijkt naar hem. Ze knijpt zacht in zijn bovenbeen en laat vervolgens haar hand op zijn knie rusten. Deze man had haar hart gestolen. Over het algemeen was ze afstandelijk naar mannen toe geweest, of zoals haar vriendinnen het noemden, hard to get. Ze was nu eenmaal een dame met een pittig temperament en niet iedereen kon haar ongezouten mening waarderen.
Hij is zonder twijfel de meest knappe man die ze ooit heeft gezien. Ze was verbaasd toen hij haar voor het eerst mee uit vroeg, wist bijna niet wat ze er op moest zeggen, zo verbaasd was ze geweest. Dacre Montgomery, die bekend stond als felbegeerd vrijgezel, vroeg haar mee uit en zij was slechts een assistente. In de ogen van zijn familie en andere mensen die hoger in rang stonden binnen het bedrijf, stelde zij niet zoveel voor. Voor haar waren er honderd anderen die stonden te springen om haar positie. En nu waren ze een stel. Voor het eerst gingen ze een weekendje weg. Ze was niet nerveus, ze had er juist erg veel zin in. Eindelijk konden ze alles op hun gemakje doen, in plaats van telkens opletten of er niet iemand in de buurt was die hen kon betrappen of in de gaten aan het houden was.
Ze kijkt voor zich uit, naar de weg. Ze hield van hem. Het was vervelend dat ze hun relatie niet openlijk konden uiten, want iedere vrouw op zijn pad probeerde hem gek te maken en als zij een dollar kreeg voor iedere keer dat ze mee uit werd gevraagd, dan was ze nu vreselijk rijk. Maar ze had er vrede mee, dat dit was hoe het voorlopig zou moeten zijn. Ze wilden immers niets overhaasten.

Brandon

"There is" had hij nog gezegd. Zoals altijd had hij gesproken wat in zijn hart zat en waar hij op dat moment aan dacht. Zo direct was hij, hoewel dat niet altijd even genuanceerd was. Hij heeft altijd gedaan wat hij zei en heeft altijd gezegd wat hij gaat doen. Hij heeft geen geheimen, is een open boek. Zijn strategie is echter dat hij zijn geluk verzwijgt. Dat zijn werk iets is waar hij enorm van houdt, dat spreekt hij niet uit. Dat zijn band met zijn ouders en broer hecht is, hoeft de rest van de wereld niet te weten. En als hij ooit een vrouw mocht krijgen, dan kwam de wereld daar vanzelf achter, maar hij ging het niet van de daken roepen. Daar was hij te bescheiden voor en aan de andere kant wilde hij de mysterie houden. Hij wilde mensen laten raden en laten nadenken, een beetje onduidelijk zijn voor zover hij, als overduidelijk persoon, dat kon zijn. Hij was nu eenmaal een Montgomery en iedereen wist wie zij waren. Het was nog net geen royal family, al waren er een aantal familielieden die zich gedroegen alsof ze dat wél waren. Hij vond dat altijd lachwekkend.
Een ja glipt over haar lippen. Ze lacht haar prachtige tanden bloot en in haar ogen was overduidelijk plezier te zien. Hij staat op en neemt haar hand in de zijne, waarna hij de ring om haar vinger schuift. "Alright, Mrs. Charleen Ray Montgomery," glimlacht hij. Hij schuift een pluk haar achter haar oren. Zijn duim streelt kort over haar wang, waarna hij zich voorover buigt naar haar toe en zijn lippen de hare laat vinden. Het is een zachte, liefdevolle kus. Ze heeft zijn droom werkelijkheid gemaakt. Misschien was dat idee van zijn ouders toch niet zo slecht geweest.

-, female

Re: O | Que tu pense à moi

from WildHearts on 06/04/2018 02:26 PM

Dacre
Hij lachte kort om haar woorden. 'I do what I have to.' Zei hij grijnzend en wierp haar een keer een blik toe. Echter keek hij snel genoeg weer naar de weg. Een tevreden zucht rolde over zijn lippen heen. Een weekendje weg met Reina, dat was het enige waar hij al die tijd al naar had verlangd. Het was eigenlijk ook belachelijk, dat ze hun relatie stil moesten houden, maar hij wist hoeveel schade het aan zou kunnen richten als het uit zou komen. Ondanks dat hij dus het gevoel had dat ze niet echt een keuze hadden, betrapte hij zichzelf erop om te verlangen naar een relatie die ze wel naar buiten konden brengen. Was het nou werkelijk zo'n schande dat hij verliefd was geworden? Maakte het echt zoveel uit dat deze dame voor het bedrijf van zijn ouders werkte? Dacre deerde het helemaal niets, je kon niet kiezen voor wie je viel en bovendien was liefde altijd genoeg. Reina was perfect voor hem en het was eerder een schande dat andere mensen dit niet zouden kunnen begrijpen. Dacre wilde haar mee uit eten kunnen nemen zonder dat de paparazzi hiermee aan de haal ging, hij wilde haar hand vast kunnen pakken wanneer hij dat wilde en hij wilde tijd met haar door brengen wanneer het hún uitkwam, niet op een manier waarop ze continu de planningen van anderen in de gaten moesten houden. Al maanden lang hielden ze dit geheim en ondanks dat hij het er voor over had, omdat hij van Reina hield, was het vermoeiend om niet te kunnen doen en laten wat ze wilden. Dacre dacht er daarom vaak nooit te lang over, maar genoot gewoon van de momenten die hij wél met haar had. Hij wenste dan ook dat dit weekend niet tot een einde zou komen, maar dat was uiteraard onmogelijk. Dacre hoopte in ieder geval dat het nog lang niet voorbij zou gaan.

Charlie
Er was nog zoveel wat ze niet over hem wist. Dit kwam ten eerste doordat hun ''relatie'', voor zover je dat zo kon noemen, nooit op de normale manier verlopen was. Ze hadden elkaar niet eerst leren kennen en hadden tóen besloten dat ze de rest van hun leven samen zouden spenderen. Nee, ze hadden - of eigenlijk hun ouders - eerst besloten de rest van hun leven samen te spenderen en leerden elkaar nu pas écht kennen. Tuurlijk had ze al veel gesprekken met Brandon gevoerd, maar die gingen tot nu toe vooral over de bruiloft, dit was immers ook hetgene wat het belangrijkst leek te zijn voor de meeste mensen in Charlie's gezelschap. Ze voelde zich schuldig, dat ze er niet voor die volle honderd procent voor kon gaan, zoals Brandon. Hij leek blij met het huwelijk, had aan haar zojuist zelfs bekend dat hij verliefd op haar was. Ze wou dat ze dat ook tegen hem kon zeggen, maar dat kon ze niet. Ze vervloekte zichzelf ervoor. Hoe kon ze nou niet hetzelfde voelen voor een man zoals Brandon, die werkelijk alles was waar je als vrouw voor kon wensen? Het irriteerde haar, dat ze hem nog niet kon geven wat hij háár gaf. Nu was het ook niet alsof er níets was, dat was immers onmogelijk als je oog in oog stond met een aantrekkelijke man zoals Brandon. Het was misschien alleen niet genoeg, of niet wat het hoorde te zijn. Ook al had ze nog steeds grote afkeer tegen dit huwelijk, hoopte ze dat ze ooit zou voelen wat Brandon voor haar voelde. Wellicht zouden ze dan een kans hebben op een gelukkige toekomst, ondanks alles. En hoe erg het haar ook tegen stond om met iemand te trouwen die ze zelf niet uitgekozen had, had ze geluk met Brandon. Hij was eerlijk, oprecht en lief. Ze wist zeker dat hij haar goed zou behandelen.
Het sprankeltje geluk dat in Brandon's ogen naar voren kwam stelde haar gek genoeg gerust. Ook zorgde het ervoor dat haar mondhoeken nog een stukje verder omhoog krulden. Het deed haar goed om hem blij te zien, want ook voor hem zou dit in het begin niet makkelijk zijn geweest. Charlie voelde hoe hij de ring om haar vinger schoof, hier keek ze dan ook heel even naar. Het was niets voor haar, maar het was een prachtige ring, daar kon ze in nog geen miljoen jaar omheen. Ze zou er wel aan wennen, net als aan haar nieuwe naam, die Brandon uitgesproken had. Hier lachte ze kort om. Alle aanrakingen die volgden voelden waren teder en zacht. Zijn handelingen beschreven hem als persoon en dat vond ze mooi om te zien. Charlie beantwoordde zijn kus en liet hierna zijn lippen los. 'Let's look at this unnecessary huge castle, shall we?' Grinnikte ze. Het mocht onderhand wel duidelijk zijn, ook voor Brandon, dat dit gewoon niet haar scene was.

Said that you're afraid of heights, but you were meant to light the sky.

30, female