Search for posts by Sanne
First Page | « | 1 ... 58 | 59 | 60 | 61 | 62 ... 69 | » | Last
Search found 684 matches:
Re: O] Just because someone stumbles and loses their path, doesn't mean they're lost forever
from Sanne on 01/06/2018 03:49 PMDaisy
Mijn elleboog leunt op de armsteun en mijn hoofd leunt op zijn beurt weer op mijn hand. Het voelt allemaal aan als te veel. Niet voor de eerste keer vraag ik me af wat ik nu zou doen als ik niet mee was gegaan met William, of als ik bij de diner was uitgestapt omdat ik een ander besluit had genomen. Een zucht rolt over mijn lippen wanneer ik merk dat het gesprek eindelijk tot een einde begint te lopen. In het begin irriteerde het me dat het gesprek gevoerd werd alsof ik er niet bij was. "Daisy dit, zij dat". Nu vind ik het eigenlijk wel prima dat ik er niets bij hoef in te brengen. Het zorgt er bijna voor dat ik mijn ogen dicht voel zakken, maar dat weet ik net op tijd tegen te houden.
De woorden van James klinken wijs en zeker, alsof hij dit idee aan het begin van het gesprek al had gehad. 'Samen?' herhaal ik op hetzelfde moment en dezelfde toon als William. 'Ik zie alleen niet helemaal hoe ik tot mezelf kan komen als iemand de hele tijd over mijn schouder meekijkt, te wachten tot ik in over-drive ga.' zeg ik en draai daarbij mijn hoofd naar William. 'No offense...' zeg ik zacht en breng mijn blik dan weer naar James. Tandenknarsend luister ik naar zijn woorden. Wanneer hij zegt dat ik zijn hulp nodig heb, wil ik in opstand komen, waarna ik de woorden daarna hoor. Of ze het accepteert of niet. Schijnbaar heeft het niet eens zin om mijn mening te geven, de beslissing is al gemaakt. Alsof ik een klein kind ben dat 24/7 supervisie nodig heeft.
Opnieuw zucht ik en kijk daarbij weer naar William. Voor een kort moment overweeg ik mijn opties. James is zo standvastig dat ik bang ben dat als ik weiger, het als gevolg zal hebben dat ik in plaats daarvan in een kerker terecht kom. Daarnaast heeft William me wel geholpen. Hij is degene die me rustig heeft gekregen, hij heeft me eten gegeven en ondanks dat ik hem kennis heb laten maken met mijn kast, was hij aardig genoeg om vanochtend een praatje te maken en toen zijn hulp al aan te bieden. 'Prima.' zeg ik dan, waarna ik zijn blik nog even vasthoud.
'Perfect!' roept James verrukt uit en klapt daarbij in zijn handen. 'Hier is de sleutel, een voor ieder van jullie.' zegt hij en tovert de sleutels uit zijn broekzak, wat me opnieuw doet vermoeden dat James dit plan al vanaf het begin had. Moeizaam kom ik overeind en pak een van de sleutels van het bureau af. Mijn lichaam doet pijn, alles lijkt te bonken en te zeuren. Enkele minuten later lopen we door de gangen in stilte. 'Het spijt me van gister.' zeg ik dan uiteindelijk, nadat het me veel moeite heeft gekost om die woorden over mijn lippen te krijgen.
they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you
ReplyRe: O] Just because someone stumbles and loses their path, doesn't mean they're lost forever
from Sanne on 01/06/2018 03:48 PMDaisy
Een nieuwe ijzige streling schiet langs mijn rug en ik kan niet anders dan een zachte kreun loslaten van de pijn die daarmee gepaard komt. De sterke handen van William proberen mijn handen weg te krijgen voor mijn gezicht, wat huid op huid contact is. Als ik niet zo ontzettend leeg was geweest, had ik wat langer ertegen gevochten. Na slechts een seconde heb ik al geen kracht meer om me ertegen te verzetten en voel ik hoe hij mijn handen naar beneden weet te krijgen. Met betraande wangen en natte ogen, kijk ik met tegenzin naar hem op. Als er iets is wat ik haat, is het wel huilen. Helemaal in het bijzijn van anderen. 'Sterk?' herhaal ik op een sarcastische toon en veeg ruw een nieuwe opkomende traan uit mijn oog. Toch verzet ik me niet tegen zijn hulp. Zijn lichaam wat het mijne afschermt, voelt voor de verandering eens fijn. De woorden, in combinatie met zijn hand die langs mijn haar streelt en mijn tranen wegveegt, zorgt voor verwarring. Ik dacht dat we elkaar haatten, dat dat lot deze ochtend bezegeld was. Nu voel ik van binnen niets anders dan dankbaarheid voor zijn hulp, hoewel ik daarbij een zwak gevoel van schaamte voel opkomen.
Het herkenbare gekef bereikt mijn oren en het is dat William zelf opstaat, anders had ik hem omver geduwd. Snel kom ik overeind in een zittende houding, waarbij ik de pijn negeer. Wanneer hij dichtbij genoeg is, sla ik mijn armen rond zijn nek en verberg ik mijn gezicht in zijn vacht. Ik geloof niet dat er ooit iets zal zijn als de geur van Harry's vacht dat me zo zal kunnen kalmeren. Het ruikt en voelt als thuis. Uiteindelijk weet mijn ademhaling weer terug te gaan naar normaal, maar ik voel achterin mijn keel nog de ijzeren smaak van doodsangst. Na wat knuffel tijd met Harry, vertelt William dat het tijd is om te gaan. Nogmaals accepteer ik zijn hulp, omdat ik anders nooit overeind was gekomen.
Door de uitbarsting voel ik me nog leger dan daarvoor en hoewel ik niet al te hevig probeer te leunen op William, merk ik dat het bijna automatisch gaat. Met een zwaarmakend gevoel, besef ik me dat hij gelijk had, dat het mijn schuld is geweest dat hij gister zo is verwond. Inmiddels heb ik de som gemaakt en ben ik tot de conclusie gekomen dat ik andermans gaven kan kopieeren. 'Het spijt me.' fluister ik hem toe voor we de kamer in komen. Vermoeid laat ik me neerzakken in de stoel en schraap de laatste restjes energie op om mijn hoofd op te heffen en naar James te luisteren. Hij en William voeren vooral het gesprek, waarbij ik af en toe wat aanvullingen doe. 'Nee, het doet geen pijn als ik aangeraakt word, maar het voelt naar. Een soort ijzige streling langs mijn ruggengraat.' vertel ik en aai daarbij Harry, die zijn hoofd op mijn been heeft gelegd en me met grote ogen aanstaart.
they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you
Re: O] Just because someone stumbles and loses their path, doesn't mean they're lost forever
from Sanne on 01/06/2018 03:48 PMDaisy
Blinde paniek zorgt ervoor dat ik nog steeds niet goed zuurstof in mijn longen kan krijgen. Woorden die ik eerder heb gehoord vandaag, schieten door mijn hoofd. Ik zet zuurstof om in explosieven. Waarom voelt het alsof dat precies is wat er zojuist is gebeurd? Tranen lopen vanonder mijn dicht geknepen ogen naar beneden, omdat ik niet weet hoe ik mezelf uit deze situatie moet krijgen. Plots schiet er een grote schaduw over me heen, waarbij ik een gewicht op mijn lichaam voel. Wat er ook gebeurd, het kan niet erger zijn dan de brandende en alles verschroeiende pijn die zich vanuit mijn binnenste zich een weg naar buiten vreet. Het voelt als een angstaanjagende variant op de ijskoude streling langs mijn rug, wanneer iemand me aanraakt. Een vaag bekende stem roept mijn naam, met het smekende bevel om te kalmeren. Hoe?, probeer ik de stem toe te schreeuwen, want ik weet het niet. Alles doet pijn, alles is me te veel.
Door al het geschreeuw, gebliksem, gestorm en gepijnig heen, hoor ik iets bekends. Een verse, dat wordt opgezegd op een deuntje bestaand uit vier klanken. Keer op keer herhalen deze vier klanken zich, waarna de stem opnieuw het versje op begint te zeggen. Alle kracht, al het verzet en spanning, beginnen langzaam weg te sijpelen uit mijn lichaam. Elke cel en elke vezel kunnen zich langzaam aan ontspannen, waarbij ik eindelijk de blokkade in mijn longen op voel lossen en ik wat zuurstof tot me kan nemen. Langzaam en verslagen open ik mijn ogen, om eindelijk de stem te koppelen aan William. Met een ietwat wanhopige en bezorgde blik kijkt hij op me neer, waarbij ik me realiseer dat hij degene was die me geprobeerd heeft te beschermen.
Zijn woorden snijden diep, ook al zijn ze niet zo bedoelt. Mijn borst gaat snel op en neer, te snel. 'Wat is er mis met mij?' vraag ik zacht en sla mijn handen voor mijn gezicht. Verderop is een kleine krater te zien, waar ik letterlijk ben ontploft. In een straal van twee meter zijn alle planten, struiken en gras dor geworden doordat het water eruit is getrokken. De eerst zo strak blauwe lucht staat nog steeds bewolkt, alsof hij er nog niet over uit is of hij nog verdere stormen los gaat laten. En de rukwinden wervelen nog steeds om ons heen, op zoek naar de energie waarop ze zojuist nog feest vierden.
they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you
Re: O] Just because someone stumbles and loses their path, doesn't mean they're lost forever
from Sanne on 01/06/2018 03:48 PMDaisy
De les is nog niet begonnen en ik voel de behoefte al om even te gaan zitten. Mijn conditie is nooit echt goed geweest, maar door het vluchten van de afgelopen paar dagen zou ik een basis moeten hebben. Alleen al door het ontmoeten van al die nieuwe mensen, voelt het alsof mijn energiepeil helemaal is gezakt tot 0. William roept iets over het veld dat iedereen moet beginnen met wat basis oefeningen, stoten en blokkeren, zodat ze kunnen demonstreren wat ik zoal kan leren hier. Met het opsteken van mijn duim als reactie, hoor ik een paar mensen zacht lachen, waarna ze hun houdingen aannemen. Met mijn armen over elkaar sta ik te kijken hoe iedereen zijn oefeningen doet, om zijn partner heen cirkelt en af en toe wat slagen uitdeelt. Soms is er een raak, maar vaak zijn ze mis. Het is lastig om me te concentreren met mijn hoofd en lichaam die schreeuwen voor wat rust. Snelle voetstappen achter me, doen me omkijken. Iets wat ik geen moment later had moeten doen, want de laatkomen die aan komt rennen, struikelt over zijn eigen voeten, zo in mijn richting. Voor ik ook maar kan reageren, heeft de jongen al mijn schouder vastgepakt om zijn evenwicht weer te vinden. Zijn hand ligt op mijn blote huid en voor de zoveelste keer voel ik de ijzige streling langs mijn rug gaan.
Sissend sla ik zijn hand van mijn schouder en laat een rilling door me heen gaan. De pijn die de laatste ijzige rilling met zich mee heeft gebracht, bouwt zich op vanuit mijn binnenste. Alsof er een kracht wordt aangezwengeld, waarvan ik niet wist dat die er zat, voel ik een enorme spanning zich opbouwen in mijn binnenste, alsof ik onder stroom sta. Voor ik door heb wat er precies gebeurd, ontploft er iets. Ontplof ik. Letterlijk. Dit keer ben ik degene die door de lucht vliegt na een luide explosie. Gras en aarde vliegen met me mee, op de plek waar ik stond is een kleine krater te zien. Hard kom ik op mijn rug terecht, waarbij ik hap naar adem. In de verte hoor ik iemand roepen 'Ik raakte haar alleen aan!', maar ik kan me niet concentreren. Zo zonnig als het een seconde geleden was, betrekt de lucht nu en komt er een storm opzetten. Donder, regen, rukwinden omringen me, terwijl ik nog steeds hap naar adem. Alles doet pijn, alles brand. Pas dan besef ik me dat ik brand, dat mijn lichaam is veranderd in vuur. De bliksem slaat in, nog geen meter van mijn hoofd af en in een radeloze poging breng ik mijn handen omhoog, waarmee ik al het vocht uit mijn omgeving trek en een enorme vloedgolf aan water over me heen krijg.
they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you
Re: O] Just because someone stumbles and loses their path, doesn't mean they're lost forever
from Sanne on 01/06/2018 03:48 PMDaisy
Zacht snort ik en kijk afkeurend naar William, die zijn stekels opzet. Als een blazende kat begint hij te praten over muren optrekken, wat ik prima kan handelen. Tot het moment dat hij mijn gedachten oprakelt. Daarbij voel ik een schok door mezelf heengaan, samen met een rilling. Het laatste wat ik wil is iemand, wie dan ook, die in mijn gedachten zit te graven. Dat is privé. Mijn leed is van mij en deel ik bewust met niemand, behalve dan misschien met Harry. Maar dat telt niet, want hij is een hond. De behoefte om terug te kaatsen dat ik niet ongelukkig ben, komt opzetten, maar direct herinner ik me dat hij gedachten kan lezen, dus weet dat het wel waar is. Zijn woorden maken me boos, omdat ik weet dat ze waar zijn, maar ze zijn te confronterend. 'Ik kots nog liever mn ingewanden eruit dan dat ik jou hulp accepteer.' spuug ik hem na als hij opstaat en wegloopt. Mijn bloed kookt en wanneer hij mijn hond aanraakt, heb ik de grootste moeite om Harry niet op hem af te sturen. De volgende keer misschien.
Diep haal ik een paar keer adem, waarbij ik mezelf weer in de hand probeer te krijgen. Wanneer iemand mijn schouder zacht en kort aanraakt, kijk ik op. De ijzige rilling loopt over mijn rug en ik kijk de persoon achter me aan. Een onbekend gezicht. 'Dag, ik ben Marcus.' zegt hij vriendelijk en glimlacht daarbij. Na de confrontatie met William, kan ik het niet opbrengen om te glimlachen naar de jongen. 'Daisy.' zeg ik dan ook. 'Ik ben klassenoudste en vroeg me af of je iets nodig hebt, wat dan ook. Oh, en mijn kracht is nogal ingewikkeld, maar komt neer op zuurstof omzetten in explosieven.' zegt hij, trots en wel. Mijn eerste instinct is om zijn hulp af te slaan, maar ik realiseer me dat ik zo mezelf verdoem tot eeuwige eenzaamheid. Dus denk ik hard na over iets waarbij hij wellicht kan helpen. 'Zou je me kunnen vertellen waar ik mijn volledige rooster kan krijgen?' vraag ik dan ook, waarbij ik opsta, zodat we makkelijker kunnen praten. Hij lijkt een moment teleurgesteld over mijn antwoord, waarbij ik me besef dat ik mijn kracht niet heb gedeeld. Dat deed Georgie ook al direct, misschien is dat gebruikelijk... Het probleem is echter dat ik mijn kracht niet weet.
'Dat heb ik hier.' zegt hij, waarbij hij in zijn jasje graait en een netjes opgevouwen stuk papier overhandigt. 'Bedankt.' zeg ik en open het papier om erop te kijken. Tot mijn afgrijzen zie ik daarop mijn eerste les staan, "vechten en zelfverdedigen", gegeven door William Brown. Super. Ik knik naar Marcus, waarna ik de restjes van de bagel aan Harry geef en vertrek.
Op het veld staan al verschillende studenten, die stil vallen als ik aan kom lopen. Een korte stilte valt, waarna iedereen op me af komt, als een grote zwerm. Na een tiental handen te hebben geschud, elk gepaard met een ijzige streling langs mijn rug, voel ik me al uitgeput. De dag is nog niet eens begonnen en ik voel me nu al helemaal leeg. Ik had me niet bedacht dat sociaal zijn zoveel energie zou vergen.
they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you
Re: O] Just because someone stumbles and loses their path, doesn't mean they're lost forever
from Sanne on 01/06/2018 03:47 PMDaisy
Met de plattegrond in mijn broekzak, ga ik op zoek naar de eetzaal. Voor ik de deur achter me dicht had getrokken, had ik de map zo goed als uit mijn hoofd geleerd. Hoewel ik nooit naar een middelbare school ben geweest, heb ik genoeg boeken gelezen en films gezien over hoe je dus niet als nieuweling herkent wilt worden. Boeken lezen was makkelijk, ontzettend veel mensen vergeten een boek in de trein, in de tram, metro, park of een restaurant. Een paar jaar geleden begon ik genoeg lef te krijgen om restaurants binnen te lopen en te vragen of ze mijn boek hadden gevonden. Uit de collectie die ze aanboden, koos ik er dan een die me het leukste leek. En een film meepakken was nog makkelijker. Een verdrietig gezicht opzetten en zeggen dat je moeder al naar binnen is, om vervolgens de hele dag films te kijken. Dat is iets wat ik misschien het meeste ga missen. In alle verhalen, audiovisueel of visueel, school werd altijd afgeschilderd als een verplichting die over tijd ging vervelen. Mijn dagen slijten op straat of in een bioscoop, zit er niet meer in.
Zacht krabbel ik Harry tussen zijn oren, waarna we koers zetten naar de eetzaal. Er staat zoveel eten, dat ik er misselijk van word. Mijn maag kan niet groter zijn dan een kindervuist en mijn lichaam doet niet onder van het lichaam waaraan een kindervuist zou vastzitten. Dus pak ik uiteindelijk iets wat eruit ziet als een gefrituurde bagel en een appel. Uiteindelijk weet ik alleen de bagel voor de helft op te krijgen en de appel zo goed als. In stilte zit ik alleen aan tafel, Harry liggend tegen mijn benen aan. De eetzaal is zo goed als verlaten. Georgie vertelde me dat mijn lessen later beginnen, om een soort aanpassingsfase in te gaan. Wat dat ook moge betekenen.
Een verschuiven van stoelen, doet me opkijken. Met een opgetrokken wenkbrauw kijk ik William aan, die plaatsneemt. Harry gromt en ik vraag me af hoe onbeschoft het zou zijn als ik hetzelfde zou doen. 'Dat zal ík zo zeker doen ja.' zeg ik en vouw mijn armen over elkaar terwijl ik achterover leun. Het laatste wat ik wil is een gesprek voeren met deze man. Ik heb me laten misleiden in dat steegje, de man met de haatdragende blik zou me minder pijn hebben gedaan dan William gister. Bij wijze van spreken. De glimlach die William op zijn gezicht heeft, spreekt in niets van wat er gister is gebeurd. Misschien dat hij zich zo snel ergens overheen kan zetten, maar dat betekend niet dat ik dat kan. Of doe. 'Luister, je was gister heel duidelijk, dus ik zal dat ook zijn. Ik wil je hulp niet.' zeg ik tegen hem. 'Over die krachten weet ik niets, maar ik weet wel dat ik het bovenspit delf met wie hier het sterkste is.' zeg ik, doelend op mijn verleden.
they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you
Re: O] Just because someone stumbles and loses their path, doesn't mean they're lost forever
from Sanne on 01/06/2018 03:46 PMDaisy
Een kort en vriendelijk gesprek volgt tussen Georgie en mij, waarna ik haar vertel dat ik nog erg moe ben van de reis. Gelukkig had William tenminste gelijk in een ding en dat was het gedeelte waarin hij zei dat Georgie een aardig meisje is. Zonder moeite snapt ze de hint en verlaat ze onze kamer, mij weer alleen latend.
In het donker probeer ik weer de positie te vinden waarin ik zojuist nog zo lekker lag, maar het lijkt een verloren strijd. Zacht zucht ik en ga op mijn rug liggen, starend naar het plafond. Harry besluit dat het een goed idee is om op mijn buik te gaan liggen en lachend duw ik hem daar vanaf, zodat hij zich als een heerlijk warmtekussen tegen mijn zij kan nestelen. Sommigen zouden het vies vinden dat ik met mijn hond in bed lag, maar ik kan geen betere manier bedenken om Harry te verwennen. De afgelopen paar jaren waren niet gemakkelijk, maar toch is zijn loyaliteit nooit minder geworden, alleen maar meer. Opnieuw voel ik de tranen achter mijn ogen branden wanneer Williams woorden weer door mijn hoofd galmen en daar op repeat worden gezet. Bedoeld of onbedoeld door de kamer laten vliegen. Als een man van zijn postuur met minder inspanning dan het wegwuiven tegen een kast wordt gesmeten, tot bloedens toe, zal het haast geen moeite zijn geweest om datzelfde met een auto te doen.
Rillend draai ik me op mijn zij en verberg mijn gezicht in Harry's vacht. Een paar uur later word ik wakker van de zon die in mijn ogen schijnt. Met en kreun draai ik me om. Het verbaast me dat Harry me nog niet wakker heeft gemaakt, na een paar uur buiten slapen wordt hij vaak onrustig en wilt hij verder trekken. Het zachte bed kraakt onder mijn lichaam en langzaam aan beginnen de herinneringen terug te komen. Ik ben niet meer buiten, maar heb zojuist ongeveer 16 uur achter elkaar geslapen. Met een diepe zucht rek ik me uit, waarna ik wrijfend in mijn ogen overeind kom. Georgie zit op haar bed, wat mascara op haar wimpers smerend. 'Goedemorgen.' zegt ze glimlachend. 'Ik wilde je net wakker maken.' zegt ze dan en stopt haar spullen in een make-up tasje. Alle handelingen die ze verricht zijn me onbekend. Mezelf opmaken, laat staan make-up bezitten is iets wat ik nooit heb gehad. Georgie vraagt of ik mee wil naar de ontbijtzaal, maar ik sla af. 'Als je me een plattegrond tekent, zie ik je zo daar wel.' zeg ik. Direct gaat Georgie aan de slag, waarbij ze me al tekenent verteld dat ik al haar spullen mag gebruiken; school betaalt vrijwel alles.
Een half uur later stap ik de kamer uit. Na een korte douche, mezelf aankleden en mijn wimpers ook wat in te hebben gesmeerd met de mascara, wist ik het niet langer uit te rekken. Mijn ogen voelen nog wat dik na het huilen van gisteravond, maar de mascara verbergt het perfect.
they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you
Re: O] Just because someone stumbles and loses their path, doesn't mean they're lost forever
from Sanne on 01/06/2018 03:45 PMDaisy
Ondanks mijn verontwaardiging om zijn beschuldigingen, voel ik een vreemd soort verdriet me overspoelen als ik William weg zie strompelen. Schijnbaar is er iets in mij, een soort kracht, dat mensen door de lucht kan laten vliegen. Ik snap het niet. Ik snap mezelf niet, deze gaven niet. Waarom heb ik mijn huis in de fik laten vliegen? Dat heeft toch niets te maken met mensen laten vliegen? Een ijzingwekkende gedachte komt in me op. Eentje die ervoor zorgt dat ik neerzak op mijn bed. Mijn mond voelt gortdroog aan en ik staar wezeloos voor me uit. Heb ik mijn ouders vermoord? William is ervan onder de indruk dat ík degene was die hem door de lucht heeft laten vliegen, maar zelf had ik niets door van deze handeling. Wat als ik jaren geleden de auto heb laten verongelukken, zonder het door te hebben gehad.
Pas wanneer Harry jankend mijn gezicht likt, merk ik dat ik aan het huilen ben. 'Brave jongen.' zeg ik zacht en aai mijn enige vriend, waarna ik hem in mijn armen neem. Diep haal ik adem en sta op. 'Kom, gaan we douchen.' zeg ik tegen hem, niet in staat te glimlachen. Meer dan ooit ga ik haast kapot onder de gedachte dat het mijn schuld is geweest dat mijn familie kapot is gegaan. Zelfs de zo hard gemiste en warme stralen van de douche, de heerlijk geurende zeep, shampoo en cremespoeling weten me niet af te leiden. Ik neem me voor mijn excuses aan te bieden aan Georgina als ze terug is, voor het gebruiken van haar spullen. Om eerlijk te zijn weet ik niet zo goed hoe ik verder moet. Daar zit ik dan, op een zogenaamde school voor mensen met een talent. Of een vloek, het is maar hoe je het bekijkt. Waar haal ik dingen vandaan als shampoo?
De gordijnen zijn gesloten en ik lig, samen met Harry, in bed als de deur zacht open gaat. Hoewel ik niet slaap, laat ik mijn ademhaling bewust heel langzaam gaan. Zachte voetstappen bewegen zich door de kamer en stoppen dan bij het bed van mijn kamer genote. Ik voel haast haar besluiteloosheid van hoe ze deze situatie moet aanpakken. Voor ik een eerste stap kan maken, of zij voor datzelfde geld, steekt Harry zijn hoofd uit boven de dekens. Hij begint hevig te kwispelen en ik weet geen andere tactiek dan om te doen alsof ik wakker word. 'Hallo?' zeg ik slaperig en kom overeind. Een lichtje gaat aan, haar nachtlampje, en ik kijk in het gezicht van een meisje met kort bruin haar. 'Hoi.' zegt ze zacht en vrolijk. 'Ik ben Georgie.' zegt ze en steekt haar hand uit. 'Daisy.' zeg ik en schud haar hand. Eenzelfde sensatie van een koude streling vliegt langs mijn ruggegraat, haast onopmerkbaar, maar toch te voelen. 'Wat kan jij?' vraagt ze nieuwsgierig en ik snuif, waarna ik klein glimlach. 'Dat weet ik niet zo goed, maar ik geloof dat ik William net per ongeluk heb verwond door hem tegen onze kast aan te laten vliegen.' zeg ik en haal mijn schouders op. 'En jij?' vraag ik nieuwsgierig. 'Ik manipuleer het weer.' zegt ze trots.
they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you
Re: O] Just because someone stumbles and loses their path, doesn't mean they're lost forever
from Sanne on 01/06/2018 03:45 PMDaisy
Verontwaardigd kijk ik naar William. Zijn woorden zorgen ervoor dat mijn mond een stukje verder open zakt dan dat hij al open ging. 'Wacht, wat? Je geeft mij hier de schuld van?' roep ik verontwaardigd en ietwat beledigd uit. Een gevoel van medeleven overspoeld me, hoewel ik ervan overtuigd ben dat dit niet mij af te rekenen is. Dit is absoluut mijn schuld niet, ik ben niet van plan om zo over me heen te laten lopen. 'Ik deed niets!' roep ik uit. Harry staat tussen mij en William in, heen en weer te kijken, niet goed wetend wat er precies aan de hand is, waarom we schreeuwen. Eigenlijk weet ik het zelf ook niet zo goed, ik snap er niets meer van. Eerst word ik opgejaagd, bijna ontvoerd, daarna wordt er op me geschoten, neemt hij me mee naar een of andere school voor downies en nu besluit hij een vreemde soort parkour te doen waarbij hij zijn lichaam tegen mijn meubels aan gooit. En ze vernield, mag ik er wel bij vermelden.
Een ongelovig geluid komt uit mijn geopende mond en ik verander mijn houding direct. Met mijn armen over elkaar leun ik op een heup en kijk hem met een boze blik aan. Zijn woorden doen pijn. Hij is de enige persoon sinds weken, maanden, misschien zelfs jaren, die ik oprecht aardig vind. Nog steeds vertrouw ik hem niet, dat zal niet zo natuurlijk meer komen als dat het ooit deed. 'Ik heb je niet aangevallen.' zeg ik resoluut, de boze blik verdwijnt van mijn gezicht en maakt opnieuw plaats voor een ongelovige. Zacht zucht ik. 'Maar als je mij niet aardig vind, hoef je geen ongeluk te organiseren zodat je van me af komt.' zeg ik een beetje verslagen. Even vraag ik me af of ik hem moet stoppen. Of ik hem tegen moet houden om erachter te komen wat er zojuist precies is gebeurd. Toch doe ik dat niet, omdat dat alleen maar zou laten zien dat ik iets van schuld draag. Wat er zojuist is gebeurd, is me een groot raadsel, maar absoluut mijn schuld niet.
'Bedankt voor je hulp.' zeg ik en gebaar naar de kapotte kast. Wat een geweldige hulp heeft hij me gegeven. 'Zorg je dat iemand me eerst een seintje geeft, voor ik van deze school wordt getrapt voor iets wat ik niet heb gedaan? Dan zou je pas helpen.' zeg ik en kijk naar zijn rug terwijl hij wegloopt. Het glinsterende bloed op zijn achterhoofd, zorgt voor een nieuwe golf van medelijden.
they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you
Re: O] Just because someone stumbles and loses their path, doesn't mean they're lost forever
from Sanne on 01/06/2018 03:45 PMDaisy
Het enige wat ik nog kan opbrengen is een lieve glimlach terug naar William als hij nog een opmerking terug kaatst. Plots voel ik me moe, het lijkt wel of alle vermoeidheid van de afgelopen dagen zijn tol begint te eisen. Toch ben ik niet iemand die met hangende schouders en sloffende voeten zou gaan lopen, ik houd het liever voor mezelf. Daarnaast leidt William me naar mijn kamer, dus is er straks meer dan genoeg tijd om wat bij te slapen. 'Brave jongen.' zeg ik glimlachend tegen Harry als deze naar William gromt, meer bedoelt als grapje dan serieus. Het sarren lijkt officieel te zijn begonnen. William loopt met een moordend tempo door de school heen, zo snel dat ik amper kan onthouden hoe ik precies bij mijn kamer kom. Het eerste wat ik Georgie ga vragen is of ze een plattegrond voor me wilt tekenen, dat zou alles een stuk makkelijker maken. Even frons ik om de woorden van William. Ze is ontzettend aardig en op zichzelf, betekend dat dat ze veel op haar kamer is, of ergens anders? 'Begrepen.' zeg ik tegen Will.
'Een mand is goed, maar gewoon een deken of kussen is ook prima hoor.' zeg ik tegen hem, een beetje onzeker. Ik weet niet in hoeverre ik eisen kan stellen aan mijn verblijf. Ook weet ik niet hoeveel het me gaat kosten om op deze school te zitten. Het enige wat ik te bieden heb is de tweehonderd gestolen dollars en een haarelastiekje dat op overlijden staat. Toch durf ik het niet zo goed te vragen, omdat William eruit ziet alsof hij ook zal overlijden als hij nog een seconde langer moet blijven.
'Prima, leg die kleren maar in de kast.' zeg ik en wuif naar de kledingkast die open staat, helemaal gereed voor mijn spullen om erin te worden gelegd. Met open mond kijk ik naar William die door de lucht vliegt, richting de kast. 'Wat doe jij nou?!' roep ik uit als hij keihard tegen de kast aan vliegt. Met grote ogen en een open mond staar ik naar hem. Hij ligt half in de kast, die aan gruzelementen ligt. Wat is er in godsnaam mis met deze man? Even weet ik geen woorden te vinden. 'Er staat nog een ladekast als je die ook graag even uitprobeerd?' zeg ik vragend en kijk hem verward en onbegrijpelijk aan.
they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you