Suche nach Beiträgen von Sanne
Erste Seite | « | 1 ... 59 | 60 | 61 | 62 | 63 ... 69 | » | Letzte
Die Suche lieferte 684 Ergebnisse:
Re: O] Just because someone stumbles and loses their path, doesn't mean they're lost forever
von Sanne am 06.01.2018 03:45Daisy
Grijnzend kijk ik om naar William. Zijn opmerking intepreteer ik als zijn manier van accepteren dat we zo met elkaar omgaan. En erg vind ik dat helemaal niet, sterker nog, ik geniet er nu al van. Eindelijk iemand die in ieder geval de uitdaging aan durft te gaan van op mijn level spelen. 'Dat herinner ik me niet zo goed, ik denk dat ik toen net in slaap was gevallen.' zeg ik en glimlach naar William, verwoed knipperend met mijn ogen. Naar James knik ik, waarna ik hem mijn rugzak aan laat nemen. De tas is zo goed als leeg, op de sandwiches van vanochtend na. Iets zegt me dat ik hier veel beter eten kan krijgen. Dat is dan ook een van de grootste redenen dat ik achter de man aan loop. Mijn argwaan slinkt met de seconde, als ze me kwaad zouden willen doen of naar de politie zouden willen brengen, zou dat allang zijn gebeurd. Uiteindelijk, na mijn ogen te hebben uit gekeken, bereiken we een kantoor. William houdt de deur open, waarbij ik hem een zijlingse blik toewerp en langs hem heen loop en plaatsneem.
Het zachte smoesen van Alex en William ontgaat me niet, hoewel ik het niet kan verstaan. Daarvoor praat James te hard. De woorden die hij spreekt lijken belangrijk, maar wederom begrijp ik er niet heel veel van. Sinds mijn 12e heb ik geen school meer gehad, omdat er niemand was die de rekeningen betaalde of dat soort dingen voor mij regelde. Hoe moest ik als 12 jarig kind weten hoe ik me in moest schrijven voor een middelbare school? Als Jonah er nog was geweest, was de kans een stuk groter geweest op een bredere kennis. 'Dus dit is een school?' vraag ik en leun achterover in de stoel, mijn armen over elkaar geslagen. Nogmaals kijk ik rond, het ziet er niet uit als een school. 'Een school voor specia-...' begint James, waarbij ik hem in de reden val. 'Als iemand de woorden "speciale kinderen" nog eens in de mond haalt, doe ik diegene wat.' zeg ik nors, wat me een glimlachje van James opbrengt. Achter me hoor ik Alex hoesten en ik vraag me af of dat is om zijn lach te verdoezelen. James begint een wazig en warrig verhaal te vertellen over twee soorten mensen, de normale mensen en de mutanten. Mutanten hebben bepaalde gaven, zoals extreem veel kracht, of gedachte lezen. Hier ben ik voor de verandering even stil van, vooral omdat ik zelf niets bezit, behalve misschien de gave om elk goed iets in mijn leven te verpesten of kapot te maken.
'Wat fijn zeg, je bent nog niet van me af, Willy.' zeg ik en werp opnieuw grijnzend een blik over mijn schouder. Een kamer samen met een ander meisje, dat zal vast een groot feest worden. Door mijn eenzame opgroeien, ben ik niet erg goed met mensen in het algemeen, meisjes nog het minst.
they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you
AntwortenRe: O] Just because someone stumbles and loses their path, doesn't mean they're lost forever
von Sanne am 06.01.2018 03:44Daisy
Wanneer de jongeman me een bedenkelijke blik toewerpt, glimlach ik opnieuw poeslief naar hem. Hoewel ik hem tot bepaalde hoogte ontzettend dankbaar ben dat hij me heeft gered van de haatdragende man, is mijn argwaan en wantrouwen iets wat ik nooit van me af zou kunnen schudden. Zacht snort ik om zijn opmerking en kijk hem met een opgetrokken wenkbrauw aan. 'Probeer je me te zeggen dat ik het syndroom van down heb?' vraag ik met mijn handen in mijn zij en een glimlach op mijn gezicht. Nu al geniet ik intens van zijn woorden verdraaien. Het is lang geleden dat ik wat menselijke interactie heb gehad, maar nu pas merk ik dat ik het heb gemist.
William lijkt zich al meer dan genoeg te irriteren aan me, waardoor ik met een kleine glimlach op mijn gezicht achter hem aan loop. Harry loopt naast me en kijkt oplettend om zich heen. Met zo'n hond als Harry hoef ik me eigenlijk nooit zorgen te maken. Niets of niemand weet op me af te sluipen. Twee knappe jongemannen staan voor een immens groot gebouw. Net zoals met William, voel ik me even niet op mijn gemak. Ik weet best dat ik eruit zie als een zwerver en met de aanwezigheid van een knappe man wist ik dat prima te accepteren. Maar in een gezelschap van drié mannen. Diep haal ik adem, waarmee ik het gevoel zo goed mogelijk van me af probeer te zetten. 'Ja goed gedaan, heb je een icepack nodig?' vraag ik fluisterend als William over zijn schouder naar me kijkt, zodat alleen hij het hoort. William maakt aanstalte om zich uit de voeten te maken, maar tot mijn genoegen houden de twee mannen hem iets langer vast.
De stralende glimlach behoort toe aan de jongeman genaamd Alex, en de krullenkop heet James. Even kijk ik naar de hand van James, die is uitgestoken. Het is niet dat ik hem niet wil schudden, het is meer dat ik niet goed weet wat ik moet zeggen. Aangenaam is nou niet bepaald een woord wat ik zou gebruiken bij de huidige situatie. 'Dag, ik ben Daisy.' zeg ik dan maar en schud de hand van James, waarbij ik een vreemde sensatie door mijn lichaam voel gaan. Alsof een stel koude vingers langs mijn rug streelt. Binnen een fractie van een seconde is het gevoel verdwenen. Nonchalant haal ik mijn schouders op. 'Hij heeft me eten gegeten.' geef ik als antwoord op de hoop van James dat William me gerust heeft kunnen stellen. Niet dus.
De uitleg van James is de eerste die enigszins ergens op slaat. De vreemde dingen verklaren in mijn leven. Dat is iets wat me heerlijk in de oren klinkt. Een betere uitleg dan Williams gebrabbel over dat ik een speciaal kind met downsyndroom ben. 'Oh, dit is Harry.' zeg ik en gebaar naar mijn hond. 'William heeft me ervan verzekerd dat het geen probleem is dat hij mee is gekomen en dat hij bij me mag slapen.' lieg ik soepeltjes en vlekkeloos, waarbij ik William een lieve glimlach schenk.
they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you
Re: O] Just because someone stumbles and loses their path, doesn't mean they're lost forever
von Sanne am 06.01.2018 03:44Daisy
Argwanend kijk ik naar William, die me het geld terug geeft. Toch stop ik het terug in mijn zak, als het nodig is om alsnog te vluchten heb ik elke dollar nodig. Als ik dan eindelijk me iets meer op mijn gemak voel, val ik aan op het eten. Het vet druipt zowat van de burger en frietjes af, maar ik vind het niet erg. Het liefst had ik alles nog eens afgelikt. Het vet en de voedingsstoffen doen me ontzettend goed. Uiteindelijk heb ik zoveel gegeten, dat mijn buik bol staat, wat een fijne afwisseling is van de gratenbak die ik was. Harry laat ik de laatste frietjes opeten en de zak uitlikken, hij kan ook wel wat vet gebruiken. 'Ik sta niet garant voor wat dit voedsel met zijn darmen doet.' zeg ik en doe moeite om mijn mondhoeken naar beneden te houden. William ziet eruit als een enorme hark. Hoe hij achter het stuur zit, helemaal rechtop... Stijf van de manieren en beleefdheden. Dat maakt hem een ontzettend makkelijk doelwit. Hopelijk zie ik hem vaak genoeg om hem daadwerkelijk ermee te pesten.
In stilte hoor ik zijn woorden aan, die ik laat bezinken. De rest van de rit zeg ik niet, maar herhaal zijn woorden in mijn hoofd. Na een paar keer stoppen, begin ik het gevoel te krijgen dat we er bijna zijn. De stijve houding van William wordt iets losser, alsof hij zich langzaam aan kan ontspannen. Zelf zit ik met een been opgetrokken tegen mijn lichaam in de stoel. Als ik mezelf en mijn lichaam ervan kan overtuigen dat ik ontspannen ben, zal mijn hoofd hopelijk snel genoeg volgen. In werkelijkheid sta ik stijf van de zenuwen. Niet alleen om de school, mijn potientele ontvoerder, maar meer omdat ik al zo lang in de auto zit dat voor mijn gevoel de kans steeds groter wordt op een ongeluk. Mijn ouders en ik maakte een ritje in de nieuwe auto, die ze net hadden opgehaald van de dealer. Jonah wilde niet mee, mijn oudere broer. Het was een rondje van niets, een rondje om de stad. Op een verlaten weg, leek het alsof de auto plots een kwartslag draaide. Van het ene op het andere moment vlogen we door de lucht en kwamen we tot stilstand in de berm, gestopt door een boom. Zacht schud ik mijn hoofd om de gruwelen uit mijn hoofd te krijgen.
'Nou wat fijn dat je me hebt afgezet bij een school voor speciale mensen. Je realiseert je toch wel dat je alleen speciaal wordt genoemd als dat betekend dat je een afwijking hebt? Zo'n beetje als wanneer je je mongolide zoon vertelt dat hij niet anders is, maar speciaal.' zeg ik tegen William en kijk hem met een schuingehouden hoofd aan. Met een zucht klik ik mijn riem los en stap ik uit de auto, waar ik me uitrek. 'Mooi, ik was namelijk niet van plan hem aan te lijnen.' zeg ik met een poeslieve glimlach tegen hem, waarna ik de deur open doe voor een wild kwispelende Harry.
they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you
Re: O] Just because someone stumbles and loses their path, doesn't mean they're lost forever
von Sanne am 06.01.2018 03:44Daisy
Niet alleen zie ik het vuil, het doffe en vette haar, maar ook de ingevallen wangen. Hij heeft gelijk, ik kan wel een stevige maaltijd gebruiken. Nooit eerder ben ik zo mager geweest dat ik mijn ribben kon tellen, nu kan ik ze zowat vastpakken. Hoewel ik tenger ben gebouwd, vroeger had ik heel wat vrouwelijke rondingen, maar die zijn inmiddels ook ietwat vervaagd. Een lang verhaal kort, ik zie eruit als een 13 jarig jongetje dat veel te lang oranje haar heeft. Het is maar wat hij prachtig vind. Sommige dingen geloof ik die uit zijn mond komen, maar dat kleine dingetje niet. Dus reageer ik niet, maar stap ik alleen in. Het zal allemaal wel. Ik heb te weinig energie in mijn lichaam om nog langer te vluchten, dus als ik mijn eigen doodvonnis teken, hetzij zo. Het is helemaal niet eng om met die gedachte in de auto te stappen. Het is wel eng om in de auto te stappen met de gedachte dat mijn moeder op dezelfde plaats zat toen zij voor het laatst een ritje maakte.
Fronzend kijk ik voor me uit en luister naar de woorden die William spreekt. Om eerlijk te zijn is er geen touw aan vast te knopen. Wie is hij eigenlijk precies? Ik dacht dat ik achterna werd gezeten door een of andere poltie-achtige instantie, omdat ik mijn eigen huis had afgefikt. Nu heeft hij het over naar iemand kijken en zien wat ze hebben gedaan... Vervolgens noemt hij mij een freak en zichzelf ook. 'Lotgenoten? Mezelf leren accepteren? Waar gaat dit eigenlijk allemaal over? Je bent niet van de politie?' vraag ik verward en draai me nu om naar hem. De zak met eten staat op mijn schoot en voelt warm. Zo warm dat het mijn kille huid haast lijkt te verbranden. Toch dringt het amper tot me door. Wie is deze man naast me en wat heeft hij zoal in mijn ogen "gezien"? Een rilling gaat door me heen en ik wend mijn blik af. Ik wil dat hij me niet meer aankijkt, dat hij niets meer van me te weten komt door mijn ogen.
'Dankje.' zeg ik en vis een briefje van tien uit mijn zak, wat ik in zijn hand schuif. 'Ik hou niet van in de schuld staan.' leg ik dan uit en open de zak. Er zit extreem veel eten in en zonder schaamte trek ik een hamburger eruit en geef die aan Harry. Binnen twee happen heeft hij die burger op en glimlach ik klein naar mijn hond. Hij had al dagen niets meer gegeten, net zoals ik. Het laatste beetje eten was altijd voor hem, zo was het nou eenmaal. Toch kan ik mezelf er nog niet toe zetten om te eten. De hele situatie eromheen is te verwarrend om mezelf te dwingen om te eten.
they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you
Re: O] Just because someone stumbles and loses their path, doesn't mean they're lost forever
von Sanne am 06.01.2018 03:43Daisy
Met moeite houd ik mijn lach in als hij het woord "nut" uitspreekt. Een zacht hoestje verdoezeld mijn moeite en ik heb mezelf weer in de hand. Wanneer hij zijn opmerking heeft afgemaakt, schiet ik alsnog in de lach. Het is lang geleden dat ik heb gelachen, ondanks dat ik altijd positief ben gebleven, is lachen om een grapje van je hond vrijwel onmogelijk. Het is een ietwat eenzaam bestaan geweest, dus lachen doet me goed. 'Arme meneer, he?' zeg ik op een kleinerend toontje terwijl ik Harry tussen zijn oren aai. Het is een grapje, dat moet hij vast ook wel begrijpen. Misschien is lachen en grapjes maken mijn manier om het goed te maken. Echt kwalijk kan hij het me niet nemen, aangezien ik oprecht dacht dat ik in gevaar was. 'Daisy Walters en Harry.' zeg ik en gebaar van mezelf naar de golden retriever die tussen ons in loopt. De opmerking over dat hij met gedachten kan spelen en geschiedenissen kan zien, verward me. Er zijn heel wat dingen in mijn leven gebeurd die niet te verklaren zijn, waaronder het feit dat de auto waarin ik samen met mijn ouders zat, uit het niets over de kop vloog. Of het feit dat ik mijn sjaal afdeed, waarbij deze in de fik vloog en mijn huis afbrandde. 'Dat begrijp ik niet helemaal.' zeg ik tegen hem. 'Hoe kan je iemands geschiedenis zien?' vraag ik nieuwsgierig.
'Oh nee, ik zit naast jou, Harry ligt achterin. Voor duidelijke redenen houd ik graag eerst een oogje in het zeil.' zeg ik en glimlach ongemeend naar hem. Als hij werkelijk denkt dat ik achterin ga zitten, heeft hij het goed fout. Ik weet nog precies welke auto mijn ouders reden, ik kan het hele interieur van de auto me nog voor de geest halen. Auto rijden heb ik niet meer gedaan sinds het ongeluk, om eerlijk te zijn beangstigt het me te veel.
'Prachtig.' herhaal ik snuivend en kijk ik een van de ramen om een weerspiegeling van mezelf op te vangen. Ik zit onder het vuil, mijn kleding is vies en gescheurd en ik heb een zwarte veeg op mijn wang. Ik heb meer overeenkomsten met een zwerver dan met iemand die zou worden gezien als prachtig. Met mijn mouw veeg ik langs mijn wang, die een stuk minder zwart ziet. 'Kom op.' zeg ik tegen Harry en loop achter William aan.
they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you
Re: O] Just because someone stumbles and loses their path, doesn't mean they're lost forever
von Sanne am 06.01.2018 03:43Daisy
De beanie die ik eerder vandaag had gestolen, ligt voor mijn voeten op de grond. Met mijn pijn verborgen, gris ik de beanie van de grond en plant die weer op mijn hoofd. Het voelt fijn om mijn natuurlijk oranje haar even te verbergen, het voelt alsof het doelwit op mijn rug iets minder duidelijk zichtbaar is. Langzaam loop ik op de jongeman af, speurend naar iets wat kan betekenen dat hij toch kwaad in de zin heeft. Zacht snuif ik, als een klein lachje, als hij voorstelt om nog wat te rennen. Eerlijk gezegd ben ik moe van het rennen. Het liefst pak ik een trein ergens naar een onbekende bestemming en slaap ik een paar nachten in een hotel. Met de tweehonderd dollar die ik op zak heb, zou ik toch een aardig begin moeten kunnen maken aan dat idee.
Toch is er iets in de ogen van de jongeman dat ik niet kan negeren. Een klein lichtje wat ik lang niet meer heb gezien, een stuk waarheid. 'Als ik mee ga, ben ik ten alle tijden vrij om alsnog te besluiten dat ik weg wil?' vraag ik argwanend als hij zijn zegje heeft gedaan en zich omdraait. Het irriteert me dat de jongeman precies weet wat hij wilt en ook precies weet hoe hij het voor elkaar moet krijgen. Door zijn aanlonkende woorden en het langzame weglopen, zou ik het liefst hem nog een knietje tussen zijn benen geven. Al was het maar om die zelfvoldane houding voor een paar seconden weg te laten gaan. Met een zucht leg ik mijn hoofd in mijn nek en kijk even omhoog. Of hier blijven, waarbij ik de priemende blikken van mijn achtervolgers alweer voel, of met hem meegaan. Ik vertrouw hem niet, maar er bestaat een grote kans dat hij zojuist wel mijn leven heeft gered. Uiteindelijk recht ik mijn hoofd weer en been op de jongen af. 'Het lijkt me beter om met de onbekende meneer mee te gaan die me tenminste niet vol met haat aankijkt. Heb je toevallig ook kittens of snoepjes in je auto? Misschien dat ik het dan wat meer vertrouw om met je mee te gaan.' zeg ik en kijk hem poeslief aan. 'Kom op, jongen.' roep ik over mijn schouder, waarna Harry achter me aan komt. Hij wurmt zich tussen mij en de jongeman in en ik glimlach breed door de loyaliteit en beschermendheid van de hond. 'Ik heb broodjes van de subway in mijn tas. Ik ben bereid met je te delen, mits we zo snel mogelijk vertrekken.' zeg ik en kijk hem zijlings aan.
they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you
Re: O] Just because someone stumbles and loses their path, doesn't mean they're lost forever
von Sanne am 06.01.2018 03:43Daisy
Hijgend en pompend met mijn armen, voel ik dat ik aan het einde van mijn Latijn ben. Hoewel dit de eerste sprint van de dag is, werd ik al moe wakker. De afgelopen paar dagen hebben me afgemat, zo erg dat ik het nog niet eens anderhalve minuut volhoud om te sprinten. Wanneer ik een zijstraat zie in de verte, laat ik een schietgebedje los. Voetstappen achter me vertelle me dat ik niet alleen ben. Nog even zet in een tandje bij en neem me voor dat als ik de straat in ben, ik direct zoek voor een ladder of een deur, iets om veiligheid op te zoeken. Wanneer ik de hoek om ren is het enige wat ik kan vinden, een muur aan het einde van de straat. Een harde knal zorgt ervoor dat ik struikel en door de snelheid waarmee ik rende, rol ik een paar keer tot ik tot stilstand kom. Pijn schiet door mijn lichaam, maar ik krabbel overeind en zie hoe Harry beschermend voor me is komen te staan. Aan het begin van de straat staat dezelfde jongeman als die me net hulp aanbood.
Hij heeft een pistool in zijn handen, maar is niet degene die me kwaad wilde doen. Dat is de man die tussen ons in staat, verstijfd en met een gruwelijk haatvolle blik gericht op mij. Hard klem ik mijn kaken op elkaar om de angstige blik uit mijn ogen te houden. Een beetje verward raak ik door de woorden van de jongeman, die de haatvolle man vertelt dat ik bij hem en zijn groep hoor. Voor zover ik weet maak ik geen deel uit, van welke groep dan ook. Harry en ik vormen onze eigen groep, dat doen we al jaren en dat zullen we ook jaren blijven doen. 'Ik heb geen man nodig om je te slim af te zijn.' zeg ik tegen hem, waarna hij af begint te druipen. Mijn hartslag is nog veel te snel en mijn ledematen doen pijn van de val, maar ik leef nog. Triomfantelijk werk ik mezelf overeind, waarbij ik mijn broek afveeg. Op mijn knie zit een schaafwond, net zoals op mijn elleboog, maar naast de ietwat stijve ledematen, kan ik mezelf nog prima redden. Met een van de handen waarmee ik zojuist mijn val opving, veeg ik het haar uit mijn gezicht. Zonder het te weten, laat dat een zwarte veeg op mijn wang achter. 'Slappe aanval? Zo zag het er anders niet uit toen je kermend naar je zaakje greep.' mompel ik hard genoeg en loop voorzichtig op hem af. 'Ondanks dat je die man weg hebt gejaagd, waarom zou ik je vertrouwen dat je dat pistool niet straks tegen mij gebruikt? Ik word al dagen gevolgd, wie geeft mij de garantie dat jij niet de enge stalker bent?' vraag ik, mijn handen omhoog gehouden en een wenkbrauw opgetrokken.
they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you
Re: O] Just because someone stumbles and loses their path, doesn't mean they're lost forever
von Sanne am 06.01.2018 03:42Daisy
Voor ik weet waar ik naar onderweg ben, heb ik al twee mensen hun zak gerold. Het heeft me een totaal opgeleverd van tweehonderd dollar en een ID kaart van iemand die redelijk veel op me lijkt. Als ik gewoon zeg dat ik mijn haar geverfd heb, zullen ze vast geloven dat ik een vrouw van 25 ben genaamd Susan Truceman. Ondanks dat ik ook een beanie uit iemands tas heb gehaald, valt mijn oranje haar nog te veel op. Ik neem me voor de eerste en de beste trein te pakken die ik zie, om zo snel mogelijk weg te komen hier. 'Kom op, jongen.' spoor ik Harry wat aan, waarbij ik wat sneller begin te lopen. In de verte zie ik het treinstation, het is zo ontzettend dichtbij. Hopelijk vertrekt er een trein naar het zuiden, wat warmte zou niet verkeerd zijn. Mijn vingers verkeren al meerdere dagen in een staat van haast bevrorenheid, iets wat ik graag zie veranderen.
Mijn blik is gefixeerd op het trainstation. Ik ben zo gefocust op mijn doel, dat ik niet zie hoe iemand recht op me afloopt en me zo een steegje in trekt. Voor ik een gil los kan laten, heeft de jongeman zijn hand voor mijn mond geschoven. Zo hard als ik kan stribbel ik tegen, probeer ik mezelf los te trekken. Harry begint laag te grommen en cirkelt om de jongeman heen. Helpen? Veiligheid? Een stoot adrenaline giert door mijn lichaam heen bij het horen van de leugens. Dit is vast de man die me achtervolgt, maar hij kan haast niet alleen zijn. Weg, weg, weg, dreunt door mijn hoofd en de adrenaline zorgt voor een roekeloos maar wellicht briljant idee. In een opwelling breng ik mijn handen omhoog en leg die op zijn schouders. Hard bijt ik in zijn hand en breng ik met een noodgang mijn knie omhoog, om die precies tussen zijn benen te planten. Dit alles binnen een fractie van een seconde. Op het moment dat de grip van de jongeman verslapt, trek ik me los en zet ik voor de zoveelste keer een sprint in. Zo hard als ik kan begin ik weg te rennen, weg van de jongen en weg van het treinstation. 'Harry!' roep ik en voel opluchting als de hond naast me komt rennen. 'Kom op, kom op!' puf ik en zet een tandje bij, terwijl ik slippend een hoek omren.
they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you
Re: O] Just because someone stumbles and loses their path, doesn't mean they're lost forever
von Sanne am 06.01.2018 03:42Daisy
Met moeite weet ik mijn ademhaling tot een minimum te houden. Het is koud buiten, het vriespunt is dichtbij, wat ervoor zorgt dat mijn adem verandert in condens. Daarom is langzaam ademhalen belangrijk, hoewel het ontzettend moeilijk is. Haast onmogelijk, helemaal met mijn hart dat als een wilde tekeer gaat in mijn borst. Harry gromt zacht en ik kijk de hond smekend aan. 'Shhhh.' probeer ik zo zacht mogelijk en mijn hand druk ik tegen zijn natte snuit. Sinds een paar dagen begin ik me opgejaagd te voelen. De ogen branden in mijn rug en voetstappen achtervolgen me. Wanneer ik me echter omdraai of mijn omgeving afscan, is daar niemand te zien. Toch weet ik het. Iemand volgt me. En ik weet ook waarom.
'Kom.' fluister ik tegen de hond en zet mezelf schrap voor een volgende actie om mijn onbekende achtervolgers af te schudden. Met een sprong kom ik uit de schaduwen en zet ik een nieuwe sprint in. Mijn conditie is nooit slecht geweest, gewoon matig. Sinds ik op de vlucht ben, is die een stuk beter geworden. Sprinten hield ik eerst niet langer dan een minuut uit, nu weet ik het te pushen tot ik een kleine drie minuten op mijn hardst ren. Harry rent even hard en even loyaal met me mee. Slippend kom ik tot stilstand en duik opnieuw de schaduwen in. Achter een grote vuilniscontainer, zie ik een vaag licht komen. 'Kom mee, jongen.' zeg ik zacht tegen Harry en kruip op handen en knieën richting de container, die ik voorzichtig en langzaam aan de kant duw. Achter de container is een portiek, die vanaf boven niet te zien is. Samen met Harry kruip ik het portiek in en trek de container terug. Voor nu zullen we hier veilig zijn. Hoewel het koud en donker is, zullen we hier de nacht doorbrengen. Sinds ik mijn huis letterlijk met de grond gelijk heb gemaakt, is op straat slapen niet heel ongewoon. Wat ik vaker doe is in een auto inbreken en daar een nachtje in doorbrengen.
Sinds ik achtervolgd wordt, ben ik mijn schamele bezittingen kwijt. Normaliter ging ik door het leven met een slaapzak en goed gevulde rugzak. Nu is het niet meer dan een rugzak waar nog wat broodnodige dingen in zitten. Maar juist omdat het de laatste spullen zijn, durf ik er niet aan te komen. Harry piept zacht en ik aai mijn golden retriever, zodat hij stil is. 'Morgen vinden we wat eten. Beloofd.' fluister ik tegen hem en druk een kus tussen zijn ogen. Voor nu houden we elkaar warm en slapen we allebei met een oog open.
Een zacht schudden aan mijn schouder, doet me wakker worden. Geschrokken deins ik achteruit als ik in het gezicht van een man kijk. 'Rustig meisje.' zegt hij sussend en hij hurkt bij me neer. In zijn hand heeft hij een fles water en belegde broodjes. 'Ik werk hier.' zegt hij en gebaard omhoog, waar het teken van Subway duidelijk te lezen is. Dankbaar pak ik het eten en drinken aan. 'Ga maar gauw, voor mijn baas je ziet.' zegt hij en ik knik. 'Bedankt.' zeg ik en glimlach vriendelijk naar hem, waarna ik weer achter de vuilniscontainer kruip.
they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you
O] Just because someone stumbles and loses their path, doesn't mean they're lost forever
von Sanne am 06.01.2018 03:40ORPG met Cori <3
Daisy Walters
they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you