Search for posts by Sanne
First Page | « | 1 ... 60 | 61 | 62 | 63 | 64 ... 69 | » | Last
Search found 684 matches:
Re: ORPG | The more monstrous humanity gets, the nicer monsters become
from Sanne on 01/06/2018 03:20 PMNira
In stilte hoor ik aan hoe Cecil zijn aanbevelingen deelt. 'Ik dacht dat doktertje en verpleegster spelen anders ging.' mompel ik en kijk hem kort aan, waarna ik knik. 'Ik beloof het, lieverd.' zeg ik dan, zijn woordje herhalend. Tussen mij en Cecil heeft het altijd goed gevoeld, als vrienden maar ik zou liegen als ik zou zeggen dat ik nooit na heb gedacht over iets anders. Toch is dat er nooit echt van gekomen, vooral omdat Cecil een tijdje een relatie had met een ander meisje. Erg veel aandacht heb ik er nooit aan geschonken, omdat het me simpelweg niet interesseerde. Het heeft onze vriendschap nooit beinvloed, dat is het enige wat echt telt voor mij. Hoe lang het precies al uit is, zou ik niet eens weten.
Ondanks dat ik me als een hoopje uitwerpselen voel, weet Cecil het even beter te maken. Al is het alleen al met zijn aanwezigheid. 'Daar moet je aan werken.' merk ik op als hij zelfs toegeeft dat hij een makkelijke prooi is. Als twee leveloze poppen liggen we zo op mijn bed. We praten redelijk zacht, hoewel dat nergens voor nodig is, aangezien dit mijn kamer is en ik die met niemand hoef te delen. Tot zowel mijn verbazing als mijn genoegen, trekt Cecil me weer dichter tegen zich aan. Zonder te protesteren laat ik dat gebeuren en druk mezelf zelfs nog wat dichter tegen hem aan, om zo nog wat meer van zijn warmte op te nemen. Ook laat ik hem de kus op mijn voorhoofd geven, waarbij ik zelfs mijn ogen even sluit en zo diep mogelijk ademhaal, zodat ik zijn geur extra goed kan opnemen.
Bij zijn woorden kijk ik op. Onze gezichten liggen redelijk dichtbij elkaar, doordat ik dicht tegen hem aan lig. Van dichtbij zie ik zijn emoties extra goed. Die weet hij nog wel eens te verbergen achter zijn dokter-masker, maar van dichtbij zie ik precies wat er achter zijn donkere ogen allemaal schuil gaat. Zijn woorden doen me even slikken en ik kijk weer voor me uit. 'Het spijt me.' begin ik, ook met een onvaste stem die al snel overslaat in een fluistering. 'Het is geen excuus, maar ik deed wat gedaan moest worden.' voeg ik eraan toe en hef mijn hoofd weer wat op, zodat ik hem aan kan kijken. Aliter voelt als een familie voor me, vooral omdat ik er al in zit zolang ik me kan herinneren. Toch heb ik binnen Aliter mijn echte familie gevonden, althans de mensen waarmee ik zo close ben dat ik ze altijd zal zien als deel van me. Zo Cecil, maar ook mijn huisgenoot Avani. Terwijl ik Cecils blik probeer te vangen slik ik even moeizaam. 'Ik geloof niet dat ik ook ooit zo bang ben geweest.' zeg ik dan zacht en laat afwezig mijn hand weer boven de wond rusten, zonder er druk op uit te oefenen, maar alleen om mezelf te herinneren dat het dichtbij was geweest. Als het niet voor mijn vos was geweest, was ik nu dood.
they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you
ReplyRe: ORPG | The more monstrous humanity gets, the nicer monsters become
from Sanne on 01/06/2018 03:19 PMNira
De plotselinge bewegingen van Cecil, zorgen ervoor dat mijn instinct even de kop opsteekt en mijn vos zich onrustig roert, maar al snel breekt een glimlach door. 'Hij is wakker.' zeg ik verrukt en ietwat zelf voldaan, waarna ik zijn gezicht bestudeer. Hij ziet er nog steeds moe uit, wat me direct schuldig doet voelen dat ik hem wakker heb gemaakt. Ondanks dat ik gister zo'n welgetelde twee keer bijna dood ben gegaan, heeft Cecil waarschijnlijk tientallen mensen geholpen met zijn spoed ziekenhuis, inclusief mij. Hij zakt weer wat in, zijn spieren ontspannen en zijn hand zakt weg uit zijn nek. Even koester ik de hoop dat hij weer in slaap is gevallen, mijn lege maag is een veel te egoïstische reden om hem zijn slaap te ontnemen. En zo erg is die honger nou ook weer niet, als ik er niet aan denk. Helaas schieten zijn ogen al snel weer open en zijn blik focust op mij. Mijn mondhoeken komen wat omhoog als hij zegt dat ik niet te geloven ben. 'Een van mijn uitmuntende kwaliteiten.' zeg ik zo opgewekt mogelijk, hoewel ik zelf dondersgoed weet dat ik Cecil niet voor de gek kan houden. Als ik er ook maar in het minste uit zie zoals ik me voel, dan zie ik er verschrikkelijk uit; als iemand die gister bijna dood is gegaan.
Hij komt wat meer overeind en op dat moment laat ik me weer wat terug zakken in de zachte kussens en dekens, starend naar het plafond. 'Iets beter dan fucking kut.' geef ik als antwoord op zijn vraag, waarbij in een automatisme een hand op de plaats van de wond zijn plek in neemt. Wat Cecil net niet ziet is dat ik een beetje misselijk ben, een irritant zeurende hoofdpijn heb, me als een uitgewrongen theedoek voel en het energielevel van een luiaard nog niet haal. Toch glimlach ik om zijn opmerking en draai mijn hoofd opzij, zodat ik hem ook kan aankijken. 'Een makkelijke prooi slaat niemand af.' zeg ik en laat als trucje daarbij mijn oranje irissen wat oplichten voor een tel. 'Nee, ik blijf liever nog even hier.' zeg ik dan, zonder erover na te denken. Nu ik een paar momenten los ben van Cecil, merk ik pas weer hoeveel moeite mijn lichaam heeft met zelf warm blijven. Daarbij helpt het ook niet dat de kleding die ik aan heb aan gort is gescheurd.
they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you
Re: ORPG | The more monstrous humanity gets, the nicer monsters become
from Sanne on 01/06/2018 03:19 PMNira
De rustige en ontspannen sfeer die in de donkere kamer hangt, maken het lastiger om de vermoeidheid te negeren. Daarnaast helpt het ook niet echt mee dat Cecil een van de weinige mensen is die ik blind vertrouw. En niet te vergeten de enorme wond in mijn zij, alles wat die meebrengt maakt me opzich ook best moe. Haast val ik in slaap, maar Cecils hand op mijn enkel weet dat moment even uit te stellen. Wanneer hij met zijn duim langs mijn huid strijkt voel ik opnieuw de slaap trekken, maar ik geef nog niet toe. Pas wanneer ik merk dat Cecil iets van de grond pakt en zich dan verplaatst naar naast me, durf ik wat meer los te laten. De deken voelt eerst koud tegen mijn koele huid, maar als Cecils warmte me tegemoed komt onder de deken, ontspannen mijn spieren zich wat. Slaap- en pijndronken draai ik me ook op mijn zij en weet mijn ogen nog een moment op te slaan om hem aan te kijken. 'Puur eigenbelang, maar probeer wat te slapen, je ziet er niet uit.' zeg ik en voel een mondhoek een stukje omhoog komen. Nog geen tel later ben ik in diepe slaap en ga ik een droomloze nacht tegemoed.
De volgende ochtend ontwaak ik later dan normaal. Mijn normale ritme is dat ik wakker word wanneer de zon opkomt, hoewel ik daar wel eens van afwijk en een beetje uitslaap. Volgens mij is het nu laat in de ochtend, maar ik ben zo'n beetje alle inschattingen kwijt. De eerste paar dingen die tot me doordringen verwarren me, vooral omdat ik zo snel me niet kan herinneren wat er allemaal gebeurd is. Volledig gedesorienteerd open ik mijn ogen en zie dat een aantal ledematen zijn verstrengeld met die van iemand anders. Daarnaast doet mijn zij ontzettend pijn. Wanneer ik ernaar kijk, schieten de beelden door mijn hoofd, samen met de pijn door mijn lichaam. Kreunend maak ik me los van Cecil, die zorgt dat ik het ontzettend warm heb. Langzaam aan beginnen de herinneringen terug te komen. Normaal heb ik een goede lichaamstemperatuur, vooral doordat ik een Kitsune ben, maar gister had ik het koud door het bloedverlies. Als ik op mijn rug lig, hoest ik zachtjes, maar stop al snel doordat de pijn te hevig is als ik dat doe. Elke ochtend begin ik met hardlopen, maar dat zit er niet in nu. Toch zou ik graag een stukje lopen, al is het maar om even wat beweging te hebben. Moeizaam probeer ik overeind te komen, maar al snel staak ik mijn pogingen en zak terug in het bed. Oke, dat zit er niet in. 'Psst, ben je al wakker?' vraag ik en por Cecil tegen zijn arm als ik weer onder de dekens kruip, omdat het erbuiten koud is. 'Cecil, liefje, wakker worden.' zeg ik op een zoete toon, een beetje spinnend. 'Nira heeft honger en kan niet opstaan.' voeg ik eraan toe, op een ietwat zeurderig toontje. 'Kom op, anders zal ik genoegen moeten nemen met wat Ghoul.' zeg ik en schuif wat dichter naar hem toe. 'Je vraagt erom.' grom ik dan en zet mijn tanden in zijn hals, heel zacht, maar hopelijk genoeg om hem helemaal wakker te krijgen.
they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you
Re: ORPG | The more monstrous humanity gets, the nicer monsters become
from Sanne on 01/06/2018 03:19 PMNira
De glimlach die zich over Cecil's gezicht verspreid, zorgt ervoor dat ik me minder zorgen maak. Minder zorgen om mezelf, alle andere gewonden en ook minder zorgen om Cecil zelf. Zelfs met mijn vermoeidheid en pijn, weet die ene glimlach alles even wat beter en lichter te maken dan het in werkelijkheid is. Hoewel mijn lichaam sneller geneest dan dat van de normale mens, heb ik niet de snelheid van een weerwolf. Hoewel met een wond die zo diep is en zoveel van me heeft gevergd, zal het wel een aantal dagen duren voor de huid helemaal samen is getrokken en herstelt tot een lichtroze litteken. Normaal gesproken zou ik in de lach zijn geschoten doordat hij zijn ogen ten hemel slaat, maar nu heb ik de kracht daar niet voor. Momenteel is het al zwaar genoeg om tegen de slaap te vechten, mijn hoofd omhoog te houden en de pijn in mijn zij te negeren. Zijn reactie op mijn teken van dank, doet me stil worden en ik leg mijn hoofd tegen zijn borst, terwijl ik mijn ademhaling gecontroleerd probeer te houden. Het is niet alleen zijn opmerking die daarvoor zorgt, maar ook het feit dat de wond ervoor zorgt dat elke ademhaling zeer doet.
Pas als hij me loslaat en op het zachte bed laat zakken, kan ik me iets ontspannen. Met nadruk op "iets", want nu hij me niet meer strak tegen zich aan houdt, merk ik pas hoeveel bloed ik in werkelijkheid heb verloren en hoeveel moeite mijn lichaam heeft met mij warm houden. 'Ik denk dat ik zo even een rondje ga hardlopen.' reageer ik op zijn vraag, hoewel ik enkel wat in elkaar kan krimpen door de pijn die gepaard gaat met het praten. Een korte stilte valt. 'Fucking kut.' zeg ik dan, omdat ik geen andere manier weet om uit te drukken hoe verrot ik me voel. Normaal gesproken zou ik zulke woorden niet gebruiken, nooit in het openbaar. Cecil is mijn beste vriend en bij hem laat ik wel eens vaker wat scheldwoorden los, maar voor alsnog is het zeldzaam. Alleen maar meer om uit te drukken dat het niet goed gaat.
'Nog niet weg gaan.' zeg ik en voel hoe mijn oogleden met de seconde zwaarder beginnen te worden. 'Je moet me warm houden... Puur eigenbelang...' voeg ik er nog aan toe en laat een rilling door me heen gaan, die voor een stekende en zeurende pijn in mijn zij zorgt.
they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you
Re: ORPG | The more monstrous humanity gets, the nicer monsters become
from Sanne on 01/06/2018 03:18 PMOndanks mijn gesloten ogen, voel en hoor ik alles nog om me heen. Zo ook de, ietwat koude, vingers van Cecil in mijn nek en de ingehouden adem van zowel Cecil als Avani als ik mijn ogen sluit. Het liefst zou ik glimlachen en ze geruststellen dat het wel goed komt, dat ik me prima voel en zodirect even ga hardlopen. In werkelijkheid gaat het zo goed niet met me. Mijn lichaam voelt gebroken en verscheurd. Mijn vos treed wat meer naar de achtergrond, zodat hij niet meer mijn lichaam onder controle heeft, maar ik neem zelf niet alle controle over. Dat wil ik nog niet, sterker nog, dat kan ik nog niet. Het is grappig om te horen hoe Cecil Avani gerust probeert te stellen, hoewel de vermoeidheid van zijn stem af druipt. De handelingen die hij ondertussen uitvoert, doen me amper pijn. Ik probeer er maar niet bij stil te staan of dat goed of slecht is. De naald haalt hij routine gewijs door mijn huid en naait zo mijn huid weer netjes aan elkaar, nadat de bloeding is gestopt. Als laatste voel ik een zalf over de gehechtte huid gaan, waarna er een grote pleister overheen wordt geplakt en uiteindelijk zelfs nog met hulp verband rond mijn middel wordt aangebracht.
Uiteindelijk ben ik, zelfs met mijn ogen gesloten en in de vreemde wereld tussen slapen en wakker zijn in, moe van al het geduw en getrek aan mijn lichaam. Als Cecil dan zijn arm onder mijn knieën doorschuift en mijn rug ondersteunt met de ander, voel ik opluchting door mijn lichaam gaan. De geluiden zakken steeds verder weg en ik focus me op het rustige en sterke slaan van Cecils hart, dat ik duidelijk hoor door mijn hoofd dat tegen zijn borst aan ligt. Op momenten zoals deze vraag ik me af hoe ik eruit zie voor anderen mensen. Erg groot ben ik niet, dus nu ik in Cecils armen lig, zal ik helemaal klein en gebroken ogen. Toch voel ik me voor het eerst sinds het gevecht echt veilig, eigenlijk net zoals toen Cecil me op het slagveld die schokken gaf en even voor me probeerde te zorgen.
Vechtend tegen de slaap en de vermoeidheid die als dikke stroop door mijn aderen stroomt, weet ik mijn ogen open te krijgen. Mijn normale ogen, mijn eigen donkerbruine pupillen, in plaats van de oranje waas van mijn vos. Het duurt even voor ik mijn blik scherp krijg en ik mijn ogen kan laten afdwalen, op zoek naar Cecils gezicht. Even weet ik niet wat ik moet zeggen, waarna ik de vage en stekende pijn in mijn zij opmerk. Een klein glimlachje breekt door op mijn gezicht. 'Dat had best wat sneller gekund.' zeg ik met een schorre en zachte stem. De glimlach verdwijnt niet, maar mijn hoofd wordt te zwaar om omhoog te houden. 'Dankjewel.' voeg ik eraa toe, dit keer zonder glimlachje en zonder grappende toon in mijn stem. Het is me meer dan duidelijk dat deze stunt me wel eens het einde had kunnen betekenen.
they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you
Re: ORPG | The more monstrous humanity gets, the nicer monsters become
from Sanne on 01/06/2018 03:18 PMNira Chung
(Want weet dr achternaam niet meer)
they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you
Re: ORPG | Gamers don't die, they respawn
from Sanne on 01/06/2018 03:13 PMClarke
Tot mijn genoegen weet Adrian direct een van de dringende vragen weg te nemen. Hij ritst de tent achter zich dicht, wat al een stukje van de spanning weg neemt. Het kleine stukje dat weg valt, zorgt echter ervoor dat er een veel groter stukje voor in de plaats komt. Het is niet zo dat ik bang ben. Alles voelt goed, vooral Adrian. Gespannen ben ik wel, nieuwsgierig naar wat komen gaat. In de game kan je geen pijn ervaren, maar het is maar de vraag of in de game seks wel voor genot kan zorgen.
Zijn huid voelt koortsachtig heet aan onder mijn vingers, wat er opnieuw enkel voor zorgt dat ik meer wil. Diep en trillerig haal ik adem als ik voel dat zijn handen mijn voorbeeld volgen. Het kan niet dat zijn vingers koud zijn, maar toch lijken ze bij de eerste aanraking koel te zijn, waarna ze een brandend spoor achter laten langs mijn huid. Voor ik nog meer ingewikkelde en verwarrende vragen kan stellen, helpt Adrian mijn shirt over mijn hoofd. Voor een kort moment voel ik de behoefte om de deken over me heen te trekken, waarna ik zijn gefluisterde woorden voel. Het bloed stijgt naar mijn hoofd terwijl ik hem aankijk. Blozend sluit ik mijn ogen en neem zijn lippen gretig in ontvangst. De adem blijft even hangen in mijn keel als ik zijn hand tegen mijn borst voel. Mijn hart gaat als een razende tekeer en het genot zorgt voor een duizelingwekkend gevoel. Momenteel heb ik nog genoeg controle over mezelf om een zachte kreun tegen te houden, maar met Adrians vaardige handen weet ik niet hoelang ik die nog tegen ga kunnen houden.
Met tegenzin laat ik zijn lippen los wanneer hij zijn eigen shirt uittrekt. Gelukszalig druk ik mijn lippen weer op die van hem als hij het ook ergens in een hoek heeft gegooid. Nog net weet ik een zucht van ongeduld tegen te houden als hij opnieuw het contact verbreekt, maar de vraag die volgt is excuus genoeg. 'Bestaat dat uberhaupt hier?' vraag ik met een opgetrokken wenkbrauw. In mijn hoofd tel ik de dagen na en schud dan mijn hoofd. 'Nee, ik denk het niet. Anders was ik vorige week al ongesteld geworden. Ik denk dat de cyclus hier gestopt is, dus dan kan ik niet zwanger worden.' beargumenteer ik, waarna ik weer opkijk naar hem. Echt zeker kon ik er niet van zijn, het is natuurlijk een zwak argument dat nu ik niet ongesteld ben geworden ik ook niet zwanger kan raken. 'Misschien staat er iets over in het handboek?' vraag ik zacht, hopend dat een opmerking zoals deze niet de hele sfeer zou verpesten.
they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you
Re: ORPG | Gamers don't die, they respawn
from Sanne on 01/06/2018 03:13 PMClarke
Het geluid wat Adrian loslaat is een mengeling tussen een kreun en een zucht en zorgt ervoor dat er kippenvel over mijn hele lichaam verschijnt. Iets wat ik niet eens voor mogelijk had gehouden, kippenvel binnen deze game. Dan moet er ook wel direct worden gezegd dat ik ontzettend veel niet had verwacht binnen deze game. Eigenlijk voelt deze game helemaal niet aan als een spel. Wat ik hier heb, met Adrian, met de persoonlijke ontwikkelingen, is meer dan ik ooit voor mogelijk had gehouden. In zowel het spel als in het echte leven. Momenten zoals dit zou ik in mijn gekste en wildste dromen niet eens hebben kunnen verzinnen. Het geluid wat hij uitbrengt, maakt meer in me los. Gewoon, meer. Meer verlangen, meer liefde, meer passie. Voor ik er teveel over na kan denken, drukt hij zijn lippen weer op die van mij.
Voor ik me ook maar druk kan maken om wat de volgende stap is, nu ik mijn beslissing heb genomen, tilt Adrian ons op. Alsof ik werkelijk niets weeg, staat hij op met mij op zijn schoot. Mijn benen verstevig ik wat rond zijn middel en laat hem zijn gang gaan. Eerlijk is eerlijk, ik ben diep onder de indruk dat hij al zoenend de weg naar de tent weet te vinden. Zonder te struikelen, want dan had ik hem eigenhandig afgemaakt. Al snel raakt mijn rug de zachte ondergrond van onze matrasjes en slaapzak. Het is meer dan ik ooit voor had kunnen wensen, vooral wanneer hij zijn lippen opnieuw zacht tegen die van mij drukt. Mijn hand houd ik in zijn nek gelegd en onze lippen blijven aaneen geplakt als ik achteruit kruip en hem daarin meetrek. De kus loopt opnieuw uit tot een zoen en hoewel ik mezelf er helemaal in kan verliezen, vraagt een stemmetje in mijn achterhoofd wat de volgende stap is. Moet ik mezelf gaan uitkleden? Doet hij dat? Moet ik eerst handwerk verrichten? Moet híj eerst handwerk verrichten? Doet iemand die verdomde rits van de tent nog dicht? Hoewel mijn hoofd druk is, lijken mijn handen wat minder druk en vinden haast automatisch een weg onder zijn shirt. Mijn vingers streken de naakte huid van zijn rug en flanken.
they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you
Re: ORPG | Gamers don't die, they respawn
from Sanne on 01/06/2018 03:13 PMClarke
Voor ik verder stil kan staan bij mijn eigen woorden en de akuute angst die ik erbij voel, overbrugt Adrian de laatste paar milimeters. Die eikel zorgt er binnen enkele momenten voor dat ik me weer volledig weet te ontspannen. De zoen is heviger dan anders. Vaak begint hij teder en lief, waarbij het uiteindelijk uitloopt tot dit. Vaak is dat hele proces al genoeg om ons voldaan te laten voelen, zeker na een dag hard trainen. Nu begint het hier al en ik voel direct dat dit niet het einde gaat zijn. Mijn woorden hebben iets laten ontwaken, hebben een bepaalde grens overschreden. Een grens waar ik eerst heel standvastig voor ben blijven staan, uit principes. Nu ik mijn gevoelens toe heb gegeven, kunnen die principes de pot op. Adrian is de eerste jongen waar ik van ben gaan houden, waarvoor ik ben gaan leren wat houden van is. Als hij er niet meer zou zijn, zou ik niet weten hoe ik uit dat gat zou moeten komen. Gelukkig is dat ook niet iets waar ik me bezig mee hoef te houden. In plaats daarvan kan ik me overgeven aan Adrian. Zijn handen die branden op de plaatsen waar hij me aanraakt, maar net niet genoeg zijn.
Wanneer hij mijn lippen loslaat, open ik mijn ogen een stukje en kijk naar hem. Hij ontwijkt mijn blik, waardoor ik me afvraag of ik er nu wel goed aan heb gedaan om mijn woorden uit te spreken. Nu ik mijn gevoelens onder woorden heb gebracht, voel ik dat er een laatste muur is doorbroken. Tot voorheen hield ik die altijd in stand, om mezelf te beschermen. Met zijn zachte woorden, voel ik de bevestiging dat ik die muur niet meer nodig heb. De kus neem ik in ontvangst en ik richt mijn ogen op hem als hij achteruit leunt. Mijn handen liggen verstrengeld in zijn nek, maar met een enkele vinger strijk ik langs zijn huid. Een zachte liefkozing, die zo natuurlijk uit mijn vingers komt als ademhalen. Zijn hand glijdt tegelijkertijd omhoog langs mijn rug, er opnieuw voor zorgend dat ik mijn rug wat hol. Spanning en opwinding giert door mijn lichaam heen als hij me dichter naar zich toe trekt. Gretig neem ik zijn kus in ontvangst en onderdruk mijn teleurstelling als ik voel dat hij zijn kussen begint te verplaatsen. Pas als ik door begin te krijgen dat hij zijn lippen verplaatst naar mijn nek, laat ik een spinnend geluidje van goedkeuring los. Elke slag van mijn hart lijkt wat sneller en harder te gaan en uiteindelijk houd ik het amper meer. Ik leg mijn handen op zijn kaken en breng zijn gezicht weer omhoog, om mijn lippen op die van hem te drukken. De zoen is hevig en duurt niet lang, omdat ik hem verbreek en mijn gezicht naar zijn oor breng. 'Niet stoppen dit keer.' fluister ik zacht, waarbij ik zijn oorlel een kort moment vast pak tussen mijn tanden.
they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you
Re: ORPG | Gamers don't die, they respawn
from Sanne on 01/06/2018 03:13 PMClarke
Een lach rolt over mijn lippen. Een echte en oprechte lach, waarmee ik mezelf nog wel het meeste mee verbaas. 'Wat een eer.' zeg ik dan en voel dat mijn mondhoeken nog niet naar beneden willen. Ondanks alles voel ik een tevreden en ietwat gelukszalig gevoel door me heen gaan. Ondanks tegenslagen en ruzies, kunnen we nog steeds het in elkaar vinden om het goed te hebben. Elk harde feit waar we mee moeten leven, vinden we wel onze eigen draai aan. Vast in een video game? Tenminste zijn we samen. Een gevecht wat wel eens slecht af kan lopen? Tenminste kunnen we elkaar ervan afleiden. Wanneer zijn handen langs mijn heupen glijden, voel ik haast hoe een last van mijn schouders valt. Ik haat mezelf erom, maar ik heb de afgelopen tijd gemerkt dat wanneer we elkaar niet aanraken, ik nog meer gespannen ben dan anders. Alleen al simpel contact zoals dit, zorgt ervoor dat ik mijn vaste spieren wat meer los kan schudden. Het kalmeert me op een manier dat niets anders kan.
Met zijn hand die onder mijn shirt glijdt en zich tegen mijn rug nestelt, voel ik de rest van de spanning wegebben, maar een ander soort spanning ervoor in de plaats komen. De inmiddels bekende warmte verspreid zich door mijn lichaam en ik moet mezelf streng in de hand houden om stil te blijven zitten. Helemaal wanneer ik voel dat zijn andere hand langs mijn achterste glijdt en zijn eigen weg naar mijn bovenbeen weet te vinden. Wanneer hij daar stopt, onderdruk ik teleurstelling en focus me op zijn gezicht. Dat is het enige wat ervoor nodig is om me wat meer te laten focussen. Adrian is zo'n verschijning dat ik vaak niet eens weet hoe ik erop moet reageren. Een korte stilte valt, waarin de hand op mijn rug cirkels begint te maken. Het zorgt voor een minimale beweging van mijn kant, een klein hollen van mijn rug.
De gekwelde uitdrukking op mijn gezicht verdwijnt en ik voel hoe mijn genegenheid voor hem alleen maar groeit. De woorden die hij erna spreekt, dat hij wilt laten zien dat hij ook iets kan, verzachten me van binnen en van buiten. Een zacht geluidje komt over mijn lippen. Een mengeling tussen een verstikt geluid en een zucht. Verder weet ik niets uit te brengen en in plaats van woorden te zoeken, overbrug ik de laatste afstand tussen ons. Pas wanneer onze lippen elkaar bijna raken en we een ademhaling delen, kijk ik in zijn ogen. 'Wat een eikel ben je ook, volgens mij begin ik van je te houden.' zeg ik zacht voor ik er erg in heb. Een plotselinge angst overspoelt me door mijn eigen woorden. Een angst die het bloed in mijn aderen laat bevriezen en ervoor zorgt dat ik niet meer durf te bewegen. Angst voor zijn reactie.
they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you