Search for posts by Sanne
First Page | « | 1 ... 61 | 62 | 63 | 64 | 65 ... 69 | » | Last
Search found 684 matches:
Re: ORPG | Gamers don't die, they respawn
from Sanne on 01/06/2018 03:12 PMClarke
Het was moeilijk om met iets anders dan zorgen naar Adrian te kijken. Hij lijkt even in gedachten te zijn verzonken na te hebben gereageerd op mijn lege en emotieloze woorden. Moeizaam slik ik en weet mijn blik pas af te denken als hij naast me komt zitten. Even laat ik mijn gedachten los en staar even helemaal los van de wereld in de vlammen. Vroeger deed ik dit vaak, gewoon mijn blik ergens op richten en mijn gedachten helemaal op blanco zetten. Helemaal nergens aan denken, blij zijn dat ik nergens aan hoef te denken. Met Adrian's arm die hij om me heen slaat, kom ik knipperend weer terug op de wereld. Met een draai van mijn hoofd, kijk ik hem vanaf de zijkant aan. 'Zeg je dat soms tegen elke meid die dood gedierte meeneemt voor je?' vraag ik en voel hoe, helemaal vanzelf, er een glimlachje verschijnt op mijn gezicht. Misschien gaat dit doen alsof me nog goed af ook. Met Adrian zo dichtbij is het in ieder geval een stuk makkelijk om over andere dingen na te denken. Zoals hem. Met zijn gezicht zo dichtbij dat van mij, is het heel makkelijk om me plots een ander pad op te laten sleuren dan hetgene van het verdriet en frustratie. Mijn hoofd gedraaid richting dat van hem zorgt ervoor dat we elkaars adem delen en ik kippenvel over mijn hele lichaam krijg.
Zorgvuldig wend ik mijn blik af en staar in het vuurtje, waarbij ik automatisch wat dichter tegen Adrian kruip. Het voorstel van mezelf om er niet meer over na te denken of erover te hebben, valt me het ene moment zwaar en het andere moment licht. In een opwelling schud ik Adrians arm van me af en kruip ik op zijn schoot, mijn benen aan zijn weerzijden. Zittend op een brede boomstam lukt dit makkelijk, er is meer dan genoeg ruimte, helemaal nu ik niet de boomstam gebruik als oppervlak, maar zijn schoot. Als vanzelf dwalen mijn handen over zijn lichaam, voornamelijk langs de naakte huid van zijn nek. Nog steeds weet ik niet helemaal zeker wat ik tegen hem moet zeggen, of ik uberhaupt wel iets moet zeggen... Een vraag komt in me op en hoeveel ik er ook tegen vecht, uiteindelijk rolt hij toch fluisterend over mijn lippen. 'Waarom daagde je hem uit? Was je inventaris zo belangrijk?' vraag ik zacht. Mijn ene hand ligt achterin zijn nek, waar die zacht en loom langs zijn huid strijkt met mijn nagels, de andere hand ligt op zijn wang. Even overweeg ik om mijn blik neutraal te houden, maar ik herinner me dat ik me voor Adrian niet meer hoef af te schermen. Dus laat ik de gekwelde en bezorgde blik in mijn ogen verschijnen.
they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you
ReplyRe: ORPG | Gamers don't die, they respawn
from Sanne on 01/06/2018 03:12 PMClarke
Moeizaam slik ik wanneer ik zie dat Adrian geschrokken opkijkt wanneer ik het kamp weer binnen stap. Een schuldgevoel overvalt me, hij moet vast geschrokken zijn van mijn plotselinge aanwezigheid. Hij zal ongetwijfeld wel al zijn zelfverzekerdheid zijn verloren toen ik zojuist zo uitviel tegen hem. Dat zelfvertrouwen had hem anders toch de das omgedaan, hoor ik een snauwend stemmetje in mijn hoofd schreeuwen, die ik probeer te negeren. Zonder moeite tover ik een glimlachje op mijn gezicht en neem plaats naast hem. Zojuist was hij zo druk bezig met in beweging blijven, dat hij het vast niet erg vind om het eten te bereiden. 'Dan mag je het klaarmaken ook.' zeg ik en duw zacht met mijn schouder tegen die van hem.
Zonder er controle over te hebben, laat ik een zucht los. We hadden een zwaard voor hem moeten halen bij de smid, daar had hij een stuk meer aan gehad dan zijn eigen kleine wapen arsenal. De dolk heeft geen speciale tekens gekregen, nog niet, ik koester nog steeds hoop dat het een goed wapen zal worden. Ergens lijkt het logisch als dat het geval is. Het is gekocht in het eerste dorpje, de stats waren zo laag, maar lijken met Adrian mee te groeien. Toch is het wapen voor alsnog vrij nutteloos, tenzij in de handen van een speler die enkel met dolken vecht. In plaats daarvan, ligt vaak de nadruk op Adrian zijn boog, die inmiddels wel sporen van personalisering lijken te vertonen.
'Laten we gewoon proberen te vergeten wat er net is gebeurd, alleen voor vanavond. Er komen nog genoeg tijden om ons zorgen te maken.' zeg ik, zo hoopvol mogelijk. Ik kan het niet helpen om de gemaakte en robot-achtige manier op te merken van de manier waarop de woorden mijn strot uitkomen. Adrian zal het ook vast horen, maar ik hoop dat hij mijn aanbod aanneemt met open armen, zodat ik maar plaats kan nemen in die open armen. Er bestaat een, best reeele, kans dat er na morgen geen "we" meer is, maar dat het alleen nog maar ik ben. Nog lang niet ben ik in staat om de vier speciale woorden tegen Adrian te zeggen, maar ik weet wel dat het gevoel langzaam maar zeker zich begint te nestelen in mij. Ik geef in ieder geval meer om de foolish boy dan om mezelf.
they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you
Re: ORPG | Gamers don't die, they respawn
from Sanne on 01/06/2018 03:12 PMClarke
Het excuus wat over zijn lippen komt, zorgt ervoor dat ik wat ontspan. Het ene woordje zorgt ervoor dat ik me er iets meer bij kan neerleggen, omdat hij immers ook inziet dat het een stomzinnige actie is geweest. Het virtuele lichaam wat ik bezit mag dan wel iets ontspannen, de angst blijft zich roeren onder mijn huid. Angst voor zijn leven en misschien ook wel de egoistische angst om alleen verder te moeten. In de korte tijd heeft Adrian me ontzettend weten te veranderen, wat hem misschien niet helemaal duidelijk is, maar wel echt waar is. Zonder hem, ben ik bang om weer mijn oude zelf te worden. En alleen red ik het niet meer, sterker nog, alleen wil ik het niet meer redden. Kort sluit ik mijn ogen als hij een kus op mijn voorhoofd drukt en zijn woorden zorgen ervoor dat er een klein glimlachje op mijn gezicht komt. Het is absurt, maar af en toe heb ik het nodig om zoiets te horen, omdat ik constant twijfel of hij wel gelukkig is met mij. De onzekerheid is over de afgelopen paar weken wel afgenomen, maar zit er nog steeds.
Zonder iets te zeggen knik ik en begin te lopen. Normaal gesproken pak ik zijn hand vast of blijf ik dichtbij hem, maar nu neem ik het voortouw. Hoewel we het kamp elke dag weer opbreken, voelt het als een veilige plek, als een plek van ons. Op een vreemde manier misschien zelfs als thuis. Daarom kan ik niet wachten tot ik de welbekende tent kan zien en een vuurtje kan verzorgen. De hitte zal me goed doen. Nogmaals veeg ik langs mijn wangen, om de tranen weg te krijgen. Nieuwe tranen komen niet meer, de tijd voor verdriet is voorbij. In plaats daarvan voedt de angst in mijn binnenste zich met elke seconde die voorbij gaat.
Niet al te veel later is het kamp opgezet. 'Ik ga wel jagen. Neem jij mijn zwaard maar, ik red het wel met je boog.' zeg ik en maak de gesp los, om mijn zwaard met schede en al in zijn richting te gooien. Het is misschien op mijn eigen manier zwak, maar ik heb even wat tijd alleen nodig. Erg veel heb ik niet met zijn boog geoefend, maar omdat mijn level al dusdanig hoog is, is het geen probleem om om te gaan met welk wapen dan ook. Nog geen half uur later kom ik terug met twee hazen en drie fazanten, allemaal met de pijl die door het oog is gegaan. Het kan me niets meer schelen dat Adrian dat als opmerkelijk zal bestempelen, die zorgen lijken in het niet te vallen met al het andere dat aan de hand is. 'Dinner.' kondig ik aan, terwijl ik tussen de bomen vandaan stap.
they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you
Re: ORPG | Gamers don't die, they respawn
from Sanne on 01/06/2018 03:11 PMClarke
Tuurlijk zag ik wat mijn woorden met hem deden, maar het was niet genoeg. Het enige wat me nog gerust kon stellen, was de belofte van vluchten. Van het bewerkelijke leven hier had ik liever een leven op de vlucht, dan een zonder hem. Het is zijn eigen verdomde schuld dat ik zoveel om hem ben gaan geven. Hij zou een idioot zijn om dat te ontkennen, het was immers zijn idee om allebei gewoon toe te geven aan de gevoelens. Wanneer hij wat in elkaar krimpt, voel ik een steek door mijn hart gaan, in combinatie van het gevoel dat mijn hart aan het afbrokkelen is van de zorgen. Er zijn zoveel antwoorden die ik hem wil geven, varierend van dat hij geen hersenen heeft, tot de vraag of hij werkelijk denkt dat ze zullen stoppen als hij zich overgeeft. Ik zag de blik van de man, gericht op mijn zwaard. Als Adrian morgen zonder zwaard het gevechtsveld op komt, zal de man niet stoppen tot Adrian dood is en ik verslagen genoeg om mijn zwaard af te schrijven. En dan heb ik helemaal niets meer. In een vlaag van blinde angst, vraag ik me af of het mogelijk is zelfmoord te plegen binnen de game.
In de stilte die voortduurt na mijn vraag, stap ik dichter naar hem toe. Het liefst zou ik willen dat hij me in zijn armen zou nemen en me ervan zou verzekeren dat alles goed zou komen. Die leugen zou me tenminste wat rustiger krijgen en er misschien zelfs voor zorgen dat de tranen zouden stoppen met stromen. 'Hoeveel levens kost het je om achter zoiets te komen, Adrian?' vraag ik dan, zachter dan mijn eerdere vraag. Haast nooit spreek ik zijn volledige naam uit, alleen in situaties waarbij grote ernst is. En grotere ernst dan dit, kan ik me niet eens voorstellen. Zijn reactie op mijn eerdere vraag, stelt me op geen enkele manier gerust. Zijn hand op mijn arm, zorgt er tenminste voor dat de behoefte aan lichamelijk contact wat wordt gestilt. De woorden die volgen, zorgen er alleen maar voor dat mijn onderlip heviger begint te trillen, waardoor ik erin bijt met mijn boventanden. Adrian's armen vallen slap naast zijn lichaam en ik overbrug de laatste ruimte tussen ons, waarbij ik hem stevig omarm en mijn hoofd tegen zijn borst leg. 'Je geeft me geen kans...' zeg ik gesmoord, maar luid genoeg om te horen. Diep zucht ik, waarna ik hem wat minder stevig omarm en mijn hoofd ophef zodat ik hem aan kan kijken. Met betraande wangen veranker ik onze ogen. 'Als je doodgaat, vermoord ik je.' zeg ik zacht.
they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you
Re: ORPG | Gamers don't die, they respawn
from Sanne on 01/06/2018 03:11 PMClarke
De schrik die te zien is op Adrians gezicht, voel ik zelf ook. Een reactie als deze was wel het laatste wat ik had verwacht van mezelf. Voor het eerst begin ik te beseffen dat in deze korte tijd Adrian me meer veranderd heeft dan ik me ooit voor mogelijk had gehouden. Hij heeft ervoor gezorgd dat ik weer dingen doe, omdat ze goed voelen. Niet omdat ik er eerst minstens een paar dagen over na heb gedacht en een lijstje met voor- en nadelen heb gemaakt. Nee, Adrian heeft ervoor gezorgd dat ik meer vertrouw op mijn eigen gevoelens en emoties. En die emoties lijken nu wel over te koken van frustratie en ook nog steeds van de woede. Het is mijn schuld dat we in deze situatie terecht zijn gekomen, zo voelt het. Ik overviel Adrian door op hem te springen, terwijl ik me niet eens bewust was van mijn omgeving. De gedachte dat die mannen ons al een langere tijd volgden, maakt me misselijk.
De eerste keer dat Adrian mijn naam zegt, dringt niet tot me door. De tweede keer wel, want dan zie ik ook tranen in zijn ogen glinsteren. Dat kalmeert me op een vreemde manier, dat hij de ernst van de situatie ook in ziet en niet als een stoer haantje door gaat alsof er niets aan de hand is. Ik durf beide handen ervoor in het vuur te steken dat Adrian's level hoger is dan het gemiddelde, maar als hij het tegen de beta opneemt, zal hij geen schijn van kans hebben. 'Hoe weet je dat nou? Die mannen volgden en beslopen ons alsof het niets was!' breng ik tegen hem in, mijn stem verheffend. Het idee dat ik Adrian kwijt zal raken aan iets stomzinnigs als dit, zorgt ervoor dat ik haast doordraai. Hij kan nog zoveel beloftes maken als hij wilt, maar ik weet hoe dit gaat eindigen als ik er niets aan zal doen.
'Dat bewijs je nu toch maar? Waarom zou je zomaar een gevecht aannemen van iemand die je niet kent? Voor wat jij weet is hij wel tientallen levels boven jou!' zeg ik tegen hem en kijk hem aan terwijl ik mijn hoofd langzaam schud en voel hoe mijn vechtlust langzaam weg begint te ebben. De tranen blijven enkel achter en een vreemd gevoel wat ik zou bestempelen als futloosheid. 'En wat als je wel doodgaat?' vraag ik zacht en kijk hem aan, waarbij ik de tranen en het trillen van mijn onderlip niet kan beheersen. Een korte stilte valt en ik veeg ruw de tranen van een wang af, de ander kan me niets meer schelen. 'We gaan er gewoon vandoor, we kunnen ze met gemak voorblijven.' zeg ik en veeg het haar uit mijn gezicht, terwijl de tranen blijven lopen. Niet alleen omdat Adrians woorden me onder geen enkele omstandigheid kunnen geruststellen, maar ook omdat ik weet dat blijven een doodvonnis betekend.
they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you
Re: ORPG | Gamers don't die, they respawn
from Sanne on 01/06/2018 03:10 PMClarke
Van het ene moment nog tegen Adrian geplakt zitten en nu in de lucht hangen. Als ik niet zo druk was geweest met mezelf vol agressie los trekken, had ik misschien wel een lachje los gelaten. Eerlijk gezegd had ik niet verwacht dat deze game me nog kon verrassen, in ieder geval de eerste paar levels niet. Naast de hele verliefdheid-situatie dan natuurlijk, want die had me helemaal verrast. De twee mannelijke spelers die me vast hebben, zijn te sterk, maar dat stopt me niet van proberen los te komen. Nog steeds grommend probeer ik met alle macht los te komen. Als ik alleen maar mijn zwaard zou kunnen trekken, zou ik ze allemaal zo kunnen verslaan. Toch lukt het niet, wat mijn woede alleen maar meer aanwakkert. Hoe heb ik mijn focus zo kunnen laten verslappen dat we door maar liefst drie man zijn omsingeld? Van te voren had ik al geweten dat als ik toe zou geven aan mijn gevoelens voor Adrian, me dat in problemen zou brengen. En nu gaat het niet alleen meer om mij, nee. Inmiddels geef ik te veel om Adrian om te kunnen vluchten van deze hele situatie. Daarom is mijn woede voornamelijk op mezelf gericht. Als ik hem achter had gelaten op het plein, dan was ik nooit in een situatie als deze beland. Kort vliegen mijn ogen naar Adrian, die zelf ook vast wordt gehouden. Als ik hem achter had gelaten, had ik veel meer verloren. Dan had ik hem nooit leren kennen, dan was ik veel meer misgelopen dan deze overval. Met een zucht stop ik met tegenstribbelen, omdat dat toch geen zin heeft.
Net wanneer ik wil suggereren dat we op zijn minst een kans verdienen om onszelf te verdedigen, loopt er een vierde speler het speelveld op. Ondanks dat het niet kan, voel ik dat mijn mond droog wordt als het besef me raakt dat ik deze speler herken. Hij is ook een beta. Mijn ogen verankeren zich met die van hem en ik zie eenzelfde flits van herkenning door hem heen gaan. Nu worden mijn ogen een stukje groter en ik moet mezelf inhouden niet naar Adrian te kijken. Deze man heeft mijn grootste en enige geheim in de game in zijn handpalm liggen. Als hij dat eenmaal door zou hebben, zou hij de situatie nog meer uitbuiten. De speler, waarvan ik de naam niet meer weet maar het gezicht al te bekend is, beveelt Adrian zijn inventaris te openen. Bijna barst ik uit in tranen van geluk, als ik me besef dat ik ons kamp heb opgeslagen vanochtend. En wanneer de man mij het bevel zal geven, zal ik simpelweg weigeren. Net wanneer ik de beta speler wil uitdagen voor een gevecht, opent Adrian zijn mond.
Mijn grote ogen schieten naar hem toe en ik schud mijn hoofd naar hem. Eerst langzaam, maar dan steeds sneller en heviger. Hij lijkt het echter niet te zien, of niet te willen zien. Verdomme! 'Adrian, nee.' probeer ik nog en begin weer met de pogingen om los te komen. De betaspeler begint te grijnzen en stapt op Adrian af. Zijn hand sluit zich om Adrians kaak en met een grauw probeer ik harder om me los te trekken. 'Deal.' zegt hij en laat Adrian los, waarna hij mij een grijns toewerpt. 'Stop! Nee, Adrian, het is het niet waard, alsjeblieft!' probeer ik nogmaals tussen beiden te komen, maar ik weet dat het al te laat is wanneer de mannen mij loslaten. Adrian wordt op hetzelfde moment losgelaten en ik struikel naar voren om bij hem te komen. Wanneer ik bij hem ben probeer ik zo goed als ik kan de angst weg te stoppen, maar ik voel dat deze nog meer dan levendig in mijn ogen weerspiegeld is. Angst om zijn leven. Ik voel me net een smekend hulpeloos meisje als ik mijn handen tegen zijn borst leg. Voor ik iets kan zeggen, stapt de betaspeler naar voren. 'Morgenochtend, wanneer de zon opkomt. Op deze plek.' zegt hij en kijkt Adrian aan, werpt mij nog een korte grijns toe en verdwijnt met zijn bende.
Een korte stilte valt en ik richt me weer op tot Adrian. Tot mijn eigen verbazing geef ik een duw tegen zijn borst en voel ik de tranen in mijn ogen prikken. 'En wat nou als je levens verliest? Die wapens mogen ze hebben, maar wat ben ik zonder jou hier?' roep ik uit en geef hem uit frustratie nog een duw, terwijl de tranen overstromen en een weg langs mijn wangen naar beneden vinden.
they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you
Re: ORPG | Gamers don't die, they respawn
from Sanne on 01/06/2018 03:10 PMClarke
Hoewel ik dan vroeg mijn bed uit kom, betekend dat niet dat ik een ochtendpersoon ben. Nee, het liefst breng ik mijn tijd 's ochtends alleen door, grommend over een grote mok met sterke koffie met zeven schepjes suiker. Toch is het anders met Adrian erbij. Hij zorgt ervoor dat ik het liefst mijn ochtenden doorbreng in stilte, maar wel met hem dichtbij me. 'Ik mis koffie.' breng ik dan kreunend uit, als alles is ingepakt en ik een paar bessen in mijn mond heb gestopt als ontbijt. Nog iets wat ik niet kan in de ochtend, veel eten. Het liefst teer ik op koffie, tot het een uur of twaalf is en er een extra grote lunch in kan. 'Het is niet eens per se dat ik moe ben, eigenlijk ben ik nooit moe in de game, maar de smaak.' leg ik uit, langzaam maar zeker ontwakend uit de ochtend-dip. Gewoon ter gewoonte gaap ik en rek ik me nog eens uit, terwijl we rustig doorlopen. Tijdens het lopen trek ik mijn zwaard uit de schede en bekijk het eens goed. Hoe hoger ik kom in de levels, hoe beter het zwaard wordt en hoe mooier het eruit gaat zien. Het lijkt zich helemaal aan te passen aan mijn wensen en manier van vechten.
Het is verslavend om mijn zwaard te trekken, omdat het direct begint te gonzen en pulseren van zwak licht wanneer ik dat doe. Alsof het echt tot leven komt onder mijn aanraking. Adrian oefent ook wel eens met mijn zwaard, maar onder zijn hand doet mijn zwaard dat niet. Het is opmerkelijk. Al snel stop ik het zwaard weer terug in de schede en richt me weer op, terwijl we maar door blijven lopen. Na een tijd begin ik me immens te vervelen. Mijn oog valt op Adrian, die vooruit sjokt en in gedachten verzonken lijkt. In een opwelling spring ik op zijn rug, vanuit het niets. Als een aapje houd ik me stevig vast, maar door de schrik die het met zich meebrengt, verliest Adrian zijn evenwicht en vallen we beiden op de grond. Mijn lach klinkt hard en ik draai Adrian, die onder me ligt met zijn gezicht plat op de grond, aan zijn schouders om, zodat ik bovenop hem zit. Ik buig me voorover en zet mijn handen naast zijn hoofd, elk aan een kant. 'Ik dacht dat dit een leuke afwisseling zou zijn van simpelweg zeggen dat ik me verveel.' zeg ik tegen hem, blij dat in de game geen pijn bestaat. Zonder zijn reactie af te wachten, druk ik mijn lippen op die van hem en voel hoe het verlangen direct aanwoekert.
'Dat was een aardige show.' merkt een lage en onheilspellende stem op, waardoor ik me direct los ruk van Adrian en opkijk. Voor ik ook maar de kans heb mijn zwaard te trekken, word ik aan allebei mijn armen omhoog getrokken door twee figuren. Hoe heb ik het kunnen laten gebeuren dat we door minstens drie man zijn beslopen? Twee mannelijke spelers houden me in de lucht, net te hoog voor mij om de grond te raken. Een lage grom komt opzetten achterin mijn keel en wild probeer ik me los te trekken.
they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you
Re: ORPG | Gamers don't die, they respawn
from Sanne on 01/06/2018 03:10 PMClarke
Die avond en de avonden daarna kregen we allebei weinig slaap. Niet dat ik er overdag over zeurde, nee ik keek daar wel mee uit. Overdag trainden we extra hard, maar raakten ook steeds vaker afgeleid door elkaar. Na zo'n vijf dagen zo door te hebben gebracht, wist ik eindelijk op de zesde nacht uit te brengen dat ik eigenlijk heel graag eens een avond door zou willen slapen. Dat werd afgedaan met een lach en een kus, waarna we beiden heerlijk hebben geslapen. Wanneer ik dan ook die ochtend wakker word, haal ik diep adem en snuif zo Adrians geur op. Zonder mijn ogen te openen kruip ik wat dichter tegen hem aan. De warmte die van hem afstraalt is zo realistisch, dat het me af en toe benauwd. Niet dat het dan te warm wordt, nee meer dat het concept van lichaamswarmte is uitgewerkt in deze game. Soms lijkt het beter om hier te blijven, dan om ons best te doen met trainen en het vinden van de volgende stadjes, tot we bij de eindstad zouden komen. Toch zetten we door, elke dag trainen we wat harder en tot mijn grote opluchting begint Adrian steeds beter te worden. Zo nu en dan hoef ik me dan ook niet meer in te houden tijdens de trainingen. Maar, op de momenten dat ik inderdaad full out ga, is het gevecht voor Adrian zo goed als verloren. Het verbaast me af en toe dat hij geen vragen erover stelt, nog niet.
Uiteindelijk moet de dag toch beginnen, dus rek ik me uit en druk een kus tegen zijn wang aan. Daarna kruip ik naar buiten, waarbij ik tegelijkertijd mijn dagelijkse kleding aantik in het menu. Aangekleed en wel sta ik me nog wat uit te rekken buiten de tent, waar ik vast wat eten uit de inventaris tover, zodat we kunnen ontbijten, inpakken en vertrekken. Voor mijn gevoel komen we steeds dichterbij, wat me ietwat angstig maakt om anderen tegen te komen. Tot nu toe zijn we amper mensen tegen gekomen, wat me telkens weer op scherp houdt. Zijn we werkelijk de enigen die direct erop uit zijn gegaan om onszelf te bevrijden? Het kan toch niet dat geen enkele andere beta speler het idee had om de held uit te hangen. Niet dat dat mijn primaire intentie was, het gaat me nog steeds enkel om terugkeren. Voorzichtig spiek ik achterom naar Adrian, die begint te ontwaken. Even staar ik naar hem, zijn ogen nog gesloten. Een zachte zucht ontglipt me, terwijl ik voor de zoveelste keer mezelf afvraag wat er zou gebeuren als de game afgelopen is. Als Adrian en ik op dit pad blijven, zullen we uiteindelijk samen blijven. Maar wat gebeurd er dan als deze droomwereld uiteen valt?
they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you
Re: ORPG | Gamers don't die, they respawn
from Sanne on 01/06/2018 03:09 PMClarke
De woorden die over de aanlonkelijke lippen van Adrian komen, doen me glimlachen. Het antwoord wat door mijn hoofd schiet, heb ik ooit opgevangen uit een geanimeerd filmpje, over een kat die zijn aandacht niet krijgt. 'Nah, we zien wel even hoe het loopt.' zeg ik met een glimlachje, omdat het dichterbij laten van hem niet een gemakkelijke stap zal zijn om van alles naar niets te nemen. Toch ben ik bereid om het te proberen. Nog steeds, zelfs na de dagen die ik samen door met hem heb gebracht, voel ik dat ik mezelf tegen houd. Het stukje zelfbescherming dat me al die tijd zo afgesloten heeft gehouden van anderen, en mezelf, begint een beetje te wankelen. Door zijn openbarigen en verhalen kan ik me voorstellen dat hetniet de meest aardige jongen is geweest in het echte leven, miscshien zou hij zelfs wel de term "player" verdienen. Iets waar ik nooit achter zal komen, omdat ik de kansen steeds lager inschat dat we daadwerkelijk uit dit spel komen. Daarnaast maakt het niet uit hoe we waren in het echte leven, het telt nu enkel hoe we hier zijn. Onze daden spreken luider dan onze woorden en ik ben van plan mijn daden groots te maken. Tot voorheen had ik niet gedacht dat er iemand aan mijn zijde zou staan bij deze daden, maar sinds het moment dat de gamemaster heeft onthuld dat we hier vast zitten, is hij geen moment van mijn zijde geweken. Dat spreekt van karakter. Zijn eigen daden zijn tot nu zo slecht niet.
Vooral niet wanneer hij zijn lippen tegen die van mij legt, of me aanraakt alsof ik niet meer ben dan een porseleine pop.
Hoe hard we ook trainen overdag, waarbij we het liefst elkaar door de lucht laten vliegen, hoe zacht hij me nu aanraakt. Het zorgt ervoor dat ik stukje bij beetje klaar ben om mijn hart te overhandigen aan hem. Er zijn nog luttele meters te overbruggen, maar uiteindelijk zal het lukken.
'Absoluut mijn schuld ja, ik had mijn avatar wat meer moeten geven van mijn dagelijke features. Maar ja, weet je wat het is? Als je de kans hebt er weer als 20 uit te zien, terwijl je normaal gesproken door het leven gaat als 60 plusser...' merk ik op, met een serieuze toon en een serieus gezicht. Al snel breekt een glimlach door en neem ik zijn kus in ontvangst. 'Je hoeft me overigens niet te behandelen als non nu, het is geen geheim wat je wilt en erg boos kan ik er ook niet om zijn.' zeg ik en neem dit keer het initatief om mijn lippen op die van hem te drukken en hem wat dichter naar me toe te trekken. Een beetje zoenen, plagen, misschien wat verdwaalde handjes, daar kan ik niet wakker van liggen.
they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you
Re: ORPG | Gamers don't die, they respawn
from Sanne on 01/06/2018 03:09 PMClarke
Naast mijn eigen stemgeluid is het akelig stil in de tent. Het is niet zo dat ik mijn eigen stemgeluid vervelend vind, helemaal niet zelfs. Het is daarnaast ook niet dat ik veel praat, als klein kind al niet. Mijn moeder zei altijd dat ik meer van het observeren was en dat ik echt alleen praatte als ik iets duidelijk wist of er goed overna had gedacht. Ergens ben ik wel blij dat ik daar ietwat overheen ben gegroeid, anders was het leggen van sociale contacten een stuk lastiger geweest. Ik ben blij dat ik wat meer plezier kan hebben, hoewel dat vrijwel altijd ook ligt aan het gezelschap. Adrian haalt het beste in me naar boven, dat heb ik me al een hele tijd geleden beseft. Hij geeft een stukje van zijn spontaniteit aan me over, iets wat ik een lange periode niet meer heb gekend. Nu ik me dat besef, weet ik dat het onmogelijk gaat worden om er ooit weer zonder te kunnen. Om ooit weer zonder het simpele gezelschap van Adrian te moeten gaan. Dat is hetgeen wat steeds door mijn hoofd spookt. Wat als de game eindigt en we elkaar niet meer terug kunnen vinden. De aardbol heeft inmiddels zo ontzettend veel inwoners, die vrijwel allemaal online zijn... Het zorgt voor een vreemd soort van kille angst die me overvalt, dat ervoor zorgt dat af en toe door mijn hoofd spookt dat ik helemaal niet wil dat de game beindigd wordt.
Adrian's stem die nu wel klinkt, in combinatie met zijn warme hand in mijn zij, zorgt ervoor dat alle andere zorgen even verdwijnen. Het was een ietwat vreemd moment zojuist, maar we komen er zonder moeite weer bovenop. Steeds meer leren we elkaar kennen, zo ook wat hij nu vertelt. Hoewel het me nite echt verrast, voelt het toch ietwat vreemd als hij zegt dat hij laks is met seks. Een klein glimlachje verschijnt op mijn gezicht als hij zegt dat het misschien wel goed is om het eens rustig aan te doen. 'En wat nou als dat rustig aan doen je niet bevalt, na dat "wel eens proberen"?' zeg ik, met mijn ogen wat samengeknepen maar een duidelijk plagende toon in mijn stem. Toch strek ik me weer wat uit om opnieuw een zachte kus te geven op zijn lippen voor het laatste stukje van zijn opmerking. Ik vind hem ook echt heel erg leuk, maar ook dat is iets wat nog een beetje lastig is om onder woorden te brengen.
'Verkeerd, ongepast, ongemakkelijk, ik kan nog wel wat andere benamingen verzinnen. Het antwoord is ja, dus.' zeg ik en kijk hem aan met een blik die boekdelen spreekt. 'Is dit een verkeerd moment om je te vertellen dat ik je daar geen handje bij ga helpen?' vraag ik dan poeslief en laat geheel bewust in een "perongeluk" gebaar mijn been langs het probleemgebied gaan.
they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you