Search for posts by Sanne
First Page | « | 1 ... 62 | 63 | 64 | 65 | 66 ... 69 | » | Last
Search found 684 matches:
Re: ORPG | Gamers don't die, they respawn
from Sanne on 01/06/2018 03:08 PMClarke
De opgelatenheid is iets waar ik me voor schaam. Het is niet dat ik hem de schuld geef, of hem verwijt of het hem zelfs kwalijk neem. Als er iets is wat ik de afgelopen paar dagen heb geleerd, is dat Adrian geen enkel kwaad in de zin heeft. Het is daarom ook niet dat ik hem niet aan durf te kijken omdat ik hem wat kwalijk neem. Nee, het is dat ik het mezelf kwalijk neem. Ik wou dat ik klaar was om mezelf aan hem te geven, van top tot teen. Alleen, dat kan ik nog niet. Als ik een paar dagen terug had geweten dat ik momenteel zoveel zou voelen voor iemand anders, had je me horizontaal de tent uit kunnen dragen, omdat ik niet meer overeind had kunnen staan van het lachen. Het is onwaarschijnlijk, alleen al de gedachte dat ik voor iemand anders heb gekozen dan mezelf. Het besef daarvan raakt me, omdat ik mezelf niet per se zie als een egocentrisch persoon, maar meer iemand die zichzelf voor alles en iedereen beschermt. Om nu, een beetje halsoverkop, met Adrian in het gevoel van liefde te storten, dat is veel gevraagd.
Adrians stem klinkt zacht door de tent en voor even weet ik de drang om hem aan te kijken te weerstaan. Het duurt echter niet lang voor ik hem aan moet kijken, al is het maar omdat hij voor mijn gezicht hangt. Een klein glimlachje verschijnt op mijn gezicht, maar niet van vrolijkheid. 'Het is niet erg als je het wel erg vind. Ik vind het vreselijk om te zeggen, maar het ligt helemaal aan mij in dit geval.' probeer ik uit te leggen, waarna ik zijn lippen zacht op die van mij voel.
'Je moet weten dat ik het wil, heel graag, maar ik moet mezelf er een beetje voor klaarstomen, als je snapt wat ik bedoel.' stuntel ik een beetje met mijn woorden, waarna ik zucht. Het is lastig om met anderen te praten, vooral als je niet gewend bent om je gevoelens en gedachten onder woorden te brengen. 'We zijn van niets naar alles gegaan in ongeveer 0.2 seconden. Ik ben best een loner af en toe, dus dit vergt even wat aanpassing.' ga ik verder, wat meer zelfverzekerd van mijn woorden, omdat ik ze goed vind passen bij hoe ik me voel. 'Als ik me geef, wil ik het goed doen en ook helemaal.' maak ik het dan af, waarna ik knik, al is het maar om mezelf gerust te stellen dat ik het goed verwoord heb. Dan verplaats ik mijn handen weer naar zijn nek en druk ik nu weer mijn lippen zacht op die van hem voor een kus. Ondanks het serieuze gespreks onderwerp, gonzen alle emoties nog na in mijn lichaam.
they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you
ReplyRe: ORPG | Gamers don't die, they respawn
from Sanne on 01/06/2018 03:08 PMClarke
Juist wanneer mijn oogleden zwaar beginnen te worden en de slaap roept, hoor ik het zachte en hypnotiserende geluid van Adrians stem. Het doet me opkijken en het vreemd onnatuurlijke bruine haar langs mijn rug vallen. Het voelt nog steeds niet helemaal als dat van mij, maar toch ook juist weer wel. Ik weet dat ik nooit meer volledig Clarke zal zijn, maar dat er altijd een stukje Ela in me zal zitten. Zijn opmerking doet me blozen en ik kijk hem aan. 'Wat was het ook alweer? Iets met in het echt een 40 jarige man zijn?' reageer ik plagend en druk mezelf dan wat dichter tegen hem aan. 'Dankje.' zeg ik dan en druk opnieuw, haast in automatisme, mijn lippen tegen zijn huid aan, dit keer zijn schouder. Ondertussen is mijn zij de prooi aan zijn hand en kan ik alleen maar stil liggen en voelen hoe er kippenvel over mijn hele lichaam verschijnt door zijn aanraking, die me tevens doet smelten. Net zoals zijn volgende woorden, die me doen lachen. Iets wat wordt gesmoord door zijn lippen op die van mij.
Tijdens de eerste kus gniffel ik nog wat, bij de tweede ben ik stil en bij de derde staat mijn lichaam in brand. Zo te merken ben ik niet de enige die een lichamelijke reactie heeft, aangezien het niet blijft bij de drie onschuldige zoenen. Bij elke keer dat zijn lippen een nieuw stukje huid aanraken, slaat mijn hart sneller en begin ik ongeduldiger te worden. Naar wat precies, weet ik niet goed, of durf ik niet goed aan mezelf toe te geven. De hitte verspreid zichzelf met golven, gelijdelijk langs al mijn ledematen, alle uiteindes en topjes warmt hij op met een kus die begint bij mijn mondhoek. Wanneer zijn lippen zijn beland bij mijn nek, weet ik niet meer waar ik het zoeken moet. Haast verloren in mezelf, kijk ik op als hij even stopt. Onze blikken kruisen elkaar en laten elkaar niet meer los. Dan, als een koude douche, realiseer ik me wat hij met zijn ogen vraagt. De hand in mijn zij maakt het er niet makkelijker op, maar mijn besluit is al gemaakt voor ik erover nadenk. Nog niet, ik ben nog niet klaar om mezelf te geven. Niet op die manier, eigenlijk vind ik alle andere manieren ook nog heel lastig, maar dat is allemaal work in progress. Ik kan niet toegeven dat deze manier niet door mijn hoofd is gegaan, maar voor alsnog vond ik het niet relevant om over na te denken. Haast onopmerkbaar schud ik met mijn hoofd en glimlach naar hem, waarna ik door middel van mijn handen op zijn wangen zijn gezicht wat omhoog trek om hem te zoenen. Het voelt ontzettend lullig en ik voel me meer dan schuldig door de afwijzing. Zo schuldig dat tijdens het ingewikkelde spel van onze tongen, ik het contact verbreek. 'Sorry.' zeg ik zacht en durf hem niet aan te kijken.
they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you
Re: ORPG | Gamers don't die, they respawn
from Sanne on 01/06/2018 03:08 PMClarke
Zoals elke avond weer, ben ik eerst een kort moment verstard als Gabriel, die inmiddels Gabriel niet meer is, maar Adrian, me aanraakt. Zijn arm wikkelt hij rond mijn taille en het duurt vandaag slechts een seconde voor ik me volledig ontspan. Ineens is mijn zwaard niet meer interessant, dus schuif ik het lichtgevende ijzer terug in de schede, de teleurstelling ontdrukkend. Als het zwaard naast me ligt en ik dichter tegen Adrian aan ben gekropen, leg ik mijn hoofd op zijn schouder en kantel mijn hoofd, zodat ik hem aan kan kijken. Het maakt niet eens uit dat onze gezichten dichtbij elkaar zijn, alle gevoelens en emoties liggen nu toch al open en bloot op tafel. Het schrikt me ook helemaal niet meer af, zoals het voorheen deed als ik iets te dichtbij kwam. Geen neergeslagen ogen of warme wangen, gewoon een glimlach die meer dan duizend woorden spreekt over hoe goed ik me voel bij hem.
'Misschien is het een idee als je ook een beetje met mijn zwaard traint, zodat je een beetje met meerdere wapens ervaring opdoet. Een manusje van alles.' zeg ik en druk mijn lippen tegen zijn kaaklijn, omdat die het dichtste bij is bij mijn lippen. Direct merk ik dat ik snak naar meer. Het moment dat mijn lippen zijn naakte huid raken, merk ik pas de eindeloos diepe poel met verlangen op. Even ben ik er stil van en zucht dan diep, me ietwat bewust realiserend dat mijn warme adem nu langs zijn huid strijkt. Me tegelijkertijd afvragend of dat net zoveel losmaakt bij hem als dat het bij mij zou doen. 'We hebben zojuist alles wel een stuk lastiger gemaakt, of niet?' vraag ik dan en kijk opnieuw naar hem omhoog. Het plotselinge verlangen doet me op hem willen klimmen en mijn lippen op elk stukje blote huid doen drukken.
Dan pas herinner ik me dat ik in het menu van slaapkleding twee opties had, een pyjama en een niemendalletje dat niet veel overliet aan de verbeelding. Ondanks alles heb ik alsnog de pyjama aan, die bestaat uit een jurk tot net over mijn knieën en mouwen tot mijn ellebogen. Alsnog niet erg preuts, maar wel anders dan het stukje satijne stof. Twijfel slaat toe, misschien had ik dat wel moeten dragen nu, nu we onze onderlinge relatie een beetje verduidelijkt hebben? God, ik ben hier helemaal niet goed in. Het is duidelijk dat dit hele gebeuren niet Adrians eerste keer is in een relatie. De vraag of hij eerder een vriendin heeft gehad ligt op het puntje van mijn tong en brand als zoutzuur.
they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you
Re: ORPG | Gamers don't die, they respawn
from Sanne on 01/06/2018 03:08 PMClarke
Met een glimlach voel ik hoe hij zich naar me toe buigt en me een kus geeft, een antwoord gromt en me nogmaals kust. Hoewel ik hem opdroeg om me te zoenen, ben ik meer dan tevreden met deze kussen. Ik had me nooit voor mogelijk gehouden dat iemand als Adrian me zou kussen, op commando. Kriebels gaan door mijn lichaam en waar net alle twijfel zich in elke cel had gevestigd, zit daar nu alleen maar vastberadenheid en verliefdheid. Twee dingen die ik mezelf heb ontzegd en vooral heb ontkend sinds het begin, maar die Adrian me zonder twijfel kan laten toegeven aan mezelf en aan hem. Met tegenzin laat ik hem afstand nemen en kijk omhoog naar de hemel als ik zijn woorden hoor. Verrek, hij heeft gelijk. 'Geweldig, je leidt me nu al zo erg af dat dit soort simpele dingen me ontgaan.' mopper ik, gespeeld natuurlijk, vooral omdat mijn wangen nog steeds een beetje rood zien door de plotselinge mannelijke aandacht. Kippenvel verschijnt op de plekken waar hij mijn huid aanraakt, terwijl hij zich een weg baant naar mijn hand. Na het kippenvel, lijkt het alsof mijn huid in de fik staat. God, dit beloofd nog wat.
'Ik zou je bijna slaan voor zo'n suggestie tegenover een dame.' merk ik op als hij vraagt of ik met hem naar bed wil, maar laat me toch naar boven trekken, waardoor ik plots wel heel dicht tegen hem aan sta. Een kort moment weet ik niet wat ik moet zeggen en staar enkel knipperend naar zijn borst, waarna ik omhoog kijk en mijn zelfvertrouwen én tong terugvind. 'Wel braaf blijven he.' zeg ik met een lief glimlachje, hoewel mijn ogen er gevaarlijk bij glinsteren. Mijn hand ligt op de kling van mijn zwaard en ik laat voor een seconde mijn ogen ernaar afdwalen, zodat ik zijn aandacht er ook op vestig. Als een kat die met haar prooi speelt (want we houden allebei wel van katten) steel ik een kus van hem, waarna ik in mezelf spinnend richting de tent loop en me klaar maak voor de nacht. Het duurt niet lang voor ik me zuchtend in de zachte dekens laat zakken. 'Hoe kan het toch dat iets simpels als kamperen hier zo vol met gemakken is, maar in het echt ik er niet een keer over na heb gedacht?' vraag ik me hardop af en wacht tot ik tegen mijn kachel aan kan kruipen en van alle gemakken kan genieten die zijn heerlijk warme lichaam me kunnen bieden. Die onbewuste gedachte zorgt opnieuw voor een vlaag van blos op mijn wangen, die ik hetzelfde moment weer onder controle heb. Terwijl ik wacht op Adrian, pak ik in een automatisme mijn zwaard en haal haar een stukje uit de schede. Het zwaard lijkt me haast toe te zingen in stilte, een prachtig lied dat me smeekt om haar snel weer eens te gebruiken voor iets anders dan leerse tikken tegen Adrian's ledematen. Het lichtblauwe licht schijnt op mijn gezicht en ik breng mijn vingers omhoog om ermee te spelen, helemaal afgeleid erdoor.
they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you
Re: ORPG | Gamers don't die, they respawn
from Sanne on 01/06/2018 03:07 PMClarke
Twijfelend kijk ik naar Adrian. Ik begrijp wat hij bedoelt en waar hij naar toe wilt, maar voor alsnog vraag ik me echt af of het zoveel beter is dat we alsmaar meer om elkaar gaan geven. Of het beter is staat natuurlijk los van of het goed voelt. Want dat voelt het, heel erg goed. Alleen al naar hem kijken zorgt voor een hapering van mijn hartslag. Ineens bedenk ik me dat vanavond tegen hem aankruipen wel eens hele andere gevoelens kan losmaken, misschien ook wel kan zorgen voor een heel andere afloop dan slechts slapen. Een golf van verschillende emoties gonst door mijn lichaam, maar ik zet het opzij. 'Een vage droom om hieruit te komen?' herhaal ik een beetje ongelovig en kijk hem ietwat verward aan. 'Je snapt toch wel dat dit alles een stuk gecompliceerder maakt? Het is nu niet meer zo simpel, de game uitspelen en terug naar het echte leven. Wat we hier hebben zal uiteindelijk nooit zo zijn als de echte wereld.' zeg ik en kijk kort om me heen. 'Verzin een plek waar het zo vredig is als hier. De normale wereld gaat kapot, dat is niets nieuws. Overbevolking zorgt voor meer problemen dan we ons voor mogelijk kunnen houden.' begin ik en zucht dan, waarna ik hem weer aankijk.
'Wat ik probeer uit te leggen, is dat dit er misschien voor kan zorgen dat we helemaal niet meer terug willen.' fluister ik dan zacht, mijn angst werkelijk onder woorden brengen. Hier blijven met een persoon die van me houdt om wie ik ben en niet om het lichaam wat ik hier heb. Het lijkt allemaal haast te mooi om waar te zijn. Misschien dat deze plek tegenwoordig nog een van de weinige plekken is waar onvoorwaardelijke liefde nog kan bestaan. En die gedachte verbaast me niet eens.
Opnieuw kijk ik verward naar hem op, dit keer meer geschrokken, als ik zijn woorden hoor. Toch schiet ik al snel in de lach, omdat hij er zelf ook uit ziet alsof dat er niet helemaal optimaal uitkwam. Ondanks zijn ietwat betreurenswaardige woordkeuzes, begrijp ik wat hij bedoelt en laat ik me gewillig door hem kussen, al is het op mijn hoofd. Mijn ogen houd ik even gesloten en verbaas me zelfs over hoe deze gamewereld het toestaat voor een player om een eigen geur te hebben. Of misschien is dat wel mijn verbeelding, maar toch voelt het goed. Al snel open ik mijn ogen en kijk hem aan. Het contrast tussen ons is zelfs in een game als deze zichtbaar. De twijfel in mijn ogen, de volhardendheid in die van hem. Zijn woorden geven echter de doorslag, alsof het net het laatste zetje was dat ik nodig had om mezelf van de afgrond te storten, hand in hand met hem. 'Blijf je me zo stom aanstaren of ga je me nog eens zoenen?' vraag ik dan en voel een mondhoek omhoog komen terwijl ik hem ietwat uitdagend aankijk.
they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you
Re: ORPG | Gamers don't die, they respawn
from Sanne on 01/06/2018 03:07 PMClarke
Voor even denk ik dat ik een fout heb gemaakt. Fouten maken doe ik niet vaak, maar als ik dit bij het verkeerde eind heb en verkeerd heb aangepakt, zal ik dit moment scharen onder een van mijn grootste fouten in mijn leven. Mijn lippen raken dan wel die van hem, waardoor ik opnieuw op een duizeligwekkende manier wordt herinnert aan hoe echt deze game voelt, maar daar blijft het ook bij. Er is amper reactie van zijn kant, behalve het gevoel dat zijn spieren verstijven tijdens mijn onbezonnen actie. In mijn hoofd heb ik al honderd en een excuusjes gevormd en ik wil me net wegtrekken als ik voel hoe hij reageert. Een enorme last valt van mijn schouders af en ik ook ontspan me wat, niet eens bewust van de spanning die zich nu ook bij mij aan het opbouwen was. De kracht waarmee hij me terug zoent, zou ervoor zorgen dat mijn benen onder me vandaan zouden knikken. Het is maar goed dat ik zit.
Op het moment dat er reactie van hem kwam, is mijn hart zo mogelijk nog harder gaan bonken in mijn borst, maar eigenlijk weet ik niet zo goed wat ik met mezelf aan moet. Een deel wil zich volledig in dit nieuwe en lichtmakende avontuur storten, het andere deel blijft een beetje afstandelijk en is nu meer dan ooit bang voor die vijf levens die boven onze hoofden hangt. Die andere kant is al aan het bedenken hoe we zo normaal mogelijk tegen elkaar kunnen doen, zodat tegenstanders niet kunnen zien dat we veel om elkaar geven en op die manier misschien ons wel kunnen chanteren. Uiteindelijk wint toch de eerste kant het en breng ik heel voorzichtig en verlegen een hand omhoog om die tegen zijn hals te leggen. De plek waar mijn huid die van hem raakt, lijkt wel te knetteren van energie.
Plots maakt Adrian zich los en hapt naar adem, waardoor ik me direct angstig afvraag of ik iets verkeerd heb gedaan. Direct na die gedachte bestraf ik mezelf, in deze game ben ik toch zo moedig en sterk, waarom zou ik bang zijn om iets verkeerd te doen? 'Je realiseert je wel dat dit die vijf levens alleen nog maar belangrijker laat worden?' zeg ik zacht en trek mijn hand twijfelachtig terug. 'No pressure, verder.' mompel ik en voel hoe mijn mondhoeken een beetje omhoog klimmen, ondanks alle zorgen om hem die erbij zijn gekomen. Mijn ogen dwalen in een zwak moment af naar zijn lippen en ik vraag mezelf af waar ik in godsnaam mee bezig ben, al deze acties zijn werkelijk niets voor mij. Toch was ik degene die de zoen begon, iets wat ik me nooit voor mogelijk had gehouden.
they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you
Re: ORPG | Gamers don't die, they respawn
from Sanne on 01/06/2018 03:07 PMClarke
En net zoals mijn lichaam daarnet bij elke ademhaling die ik nam, meer ontspande, spannen al mijn spieren zich tegelijkertijd aan bij het horen van zijn stem. Inmiddels kijk ik hem niet meer aan, maar zijn woorden zorgen voor genoeg activiteit in mijn hoofd met of zonder zijn donkerblauwe ogen die me aankijken, die me proberen te analyseren. Mij. Hem. Gabriel. Adrian. Bedoelt hij te zeggen dat, ondanks alles, al het verdriet, al het gemis en zelfs een vorm van rouw naar ons vorige leven, ik iets kan vinden wat me daar niet lukte? Iets wat in de echte wereld telkens buiten mijn bereik leek, wat ik ook deed, zei of koos als kleding? Verward lijken alle radartjes op volle toeren te draaien en ik probeer duidelijk te krijgen wat het precies is wat Adrian zojuist heeft gezegd. Dat ene woordje brengt meer in me teweeg dan ik had kunnen denken, dat ene woordje was meer dan ik had kunnen hopen.
Na een korte stilte verduidelijkt hij zichzelf en uiteindelijk kijk ik weer naar hem op. Dit keer hoef ik niet eens op te merken dat onze gezichten dichtbij elkaar zijn, het is iets wat zo hoort te zijn. Zijn woorden doen mijn ogen wat groter worden en voor even kan ik hem enkel alleen aankijken. De sfeer veranderd, is meer gespannen dan ooit tevoren. Al die ochtenden dat we naast elkaar ontwaakte, elkaar plaagde met een ochtendgeur die in deze game helemaal niet lijkt te bestaan, alle keren dat we ons lachend een weg door het bos baande en zelfs de keren dat ik stiekem naar hem keek om zijn blik op te vangen. Alle momenten samen schieten door mijn hoofd en komen samen tot een grote draaikolk. Emoties lijken te schreeuwen, gedachten lijken te smeken. En het enige wat ik kan uitbrengen is zijn naam. Zijn echte naam.
Ik draai me wat, zodat ik niet meer tegen hem aanleun, maar wat meer tegenover hem zit, er zorgvuldig voor zorgend dat tijdens deze beweging er niet meer afstand ontstaat. 'Adrian.' zeg ik enkel, ietwat ademloos, en kijk hem aan, overvallen door het moment en alle gevoelens die erbij los lijken te komen. Pas een aantal momenten later realiseer ik me hoe erg dit lijkt op een afwijzing, waarna ik een glimlach laat doorbreken en ik in een opwelling mijn lippen tegen die van hem druk. Gelukkig is dit niet mijn eerste zoen, zoveel mannelijke aandacht wist ik nog net te krijgen in de echte wereld. Het is echter wel de eerste zoen die me de eerste seconde direct doet voelen alsof mijn voeten onder me vandaan worden getrapt en ik blijf zweven in de lucht.
they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you
Re: ORPG | Gamers don't die, they respawn
from Sanne on 01/06/2018 03:07 PMClarke
Langzaam laat ik mijn opgetrokken knieën naar de grond zakken, zodat mijn gesloten houding steeds wat meer verdwijnt. Zijn arm ligt nog steeds rond mijn schouder en samen met de hitte van het vuur weet ik steeds meer te ontspannen tegen zijn lichaam aan. Het is vreemd, maar ik realiseer me nu pas dat ik zijn hartslag hoor en voel. Deze wereld weet me te verbazen door steeds weer zo realistisch te ogen, dat het met gemak het echte leven had kunnen zijn. Hoewel ik betwijfel of een jongen als Adrian, of Gabriel, aangezien hij nog steeds Gabriels uiterlijk heeft, me zou opmerken en op deze manier zou vasthouden. Ergens voelt het anders, alsof er iets is verschoven. Alsof het niet enkel meer party-members is, onwaarschijnlijke vrienden, maar alsof er daadwerkelijk een band begint te ontstaan. Een band die misschien wel uitstijgt boven wat we nu zijn en denken van elkaar. Hoewel ieder zijn gedachten heeft en ik niet kan ontkennen dat ik wel eens naar Adrian heb gekeken op een andere manier dan een gewone vriend. Toch blijft dat vreemd, aangezien we elkaar amper kennen, niet eens weten hoe we er in het echt uitzien. Wanneer hij zijn wang tegen mijn hoofd laat rusten sluit ik mijn ogen en voor even, heel even, laat ik de gedachte opnieuw door mijn hoofd gaan.
Zijn woorden hebben me even stil gemaakt, maar inmiddels heb ik een reactie weten te vormen, nadat ik mijn verwarrende gedachten opzij heb geduwd. 'Ik weet niet of ik echt een van de twee ben. Misschien ben ik zowel Eleanore, die een stuk meisjesachtiger en misschien ook wel vriendelijker is, en ook ben ik Clarke, die een beetje betweterig en down-to-earth is.' zeg ik met een zachte zucht, omdat dit me alleen maar meer verward. 'Dat laat me inderdaad wat beter voelen.' zeg ik met een klein glimlachje en kijk dan naar hem op. Voor even staar ik in zijn ogen, om me slechts af te vragen welke kleur die in het werkelijke leven zouden hebben. Hier zijn ze donkerblauw, haast zo donker en onvoorspelbaar als de zee. 'Wat zou ik kunnen hebben dan?' vraag ik zacht, me plots bewust van de kleine afstand tussen onze gezichten. Zo even geleden had Adrians wang nog tegen mijn hoofd gelegen, nu kijk ik naar hem op. De betekenis van zijn woorden doet al mijn overtuigingen wankelen. Was ik dan niet de enige met die dubbelzinnige gedachten af en toe? Niet de enige die bij het slapengaan zich realiseerde dat het meer dan fijn voelde om tegen iemand in slaap te vallen?
Gelukkig praat hij al snel door, waardoor ik na nog even in zijn ogen te hebben gestaard, weer mijn ogen neersla en mijn hoofd tegen zijn schouder laat rusten, in het kleine holletje tussen zijn schouder en hoofd. Een snuivend lachje weet ik te produceren. Eigenlijk zie ik het nut er niet van in, om het te faken, al is het voor mezelf. Dan bedenk ik me dat ik het liever voor hem fake dan voor mezelf. Als Adrian zou zien dat ik alle hoop heb verloren, waar zou hem dat brengen? Dan zou hij misschien wel zijn levens kwijtraken, door gebrek aan training en EXP. Nee, als ik het voor iemand fake, zou het voor hem zijn. En dan misschien indirect ook voor mij, omdat ik hem niet kan en wil verliezen.
they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you
Re: ORPG | Gamers don't die, they respawn
from Sanne on 01/06/2018 03:06 PMClarke
Voor even is het stil na mijn vragen en openbaring van emoties. Een beetje bezorgd en gekweld kijk ik Gabriel aan, deze gedachten spoken al langer door mn hoofd. Eigenlijk sinds Gabriel en ik de enigen waren die van het plein weggingen, terwijl de rest beduusd bleef staan. Hoeveel mensen zouden al... Hoeveel zouden al hun vijf levens al verspeeld hebben? Hoeveel van de vijfduizend zouden er al dood zijn, zowel hier als in het echt? Al is het door een bezorgde ouder die de gear af zou willen trekken, zei de gamemaster niet dat dat ook je dood zou zijn? Voor even lijkt er een verwarde blik door zijn ogen te schieten, die al snel plaats maakt voor een vlammende vastberadenheid. Zijn woorden zijn niet lukraak gekozen, het lijkt alsof hij hier ook over na heeft gedacht. Niet heel vreemd overigens, aangezien ons echte leven op pauze is gezet en we er niet meer naar kunnen terugkeren. Haast alsof de game nu het echte leven is en onze avatars in de normale wereld wachten tot we terugkeren.
Wanneer Gabriel mijn moeder noemt, wend ik mijn blik af en kijk naar het vuur. Achter mijn ogen voel ik tranen branden, maar het vocht wordt direct gedroogd door het warme vuur. Dat is veel gemakkelijker dan Gabriel zoveel openhartigheid laten zien dat ik hem afschrik. Mezelf openstellen is eenmaal niet iets wat ik vaak, of graag, doe. Bijna open ik mijn mond en vertel Gabriel hoe de eerste floor in de beta versie met twee dagen gekraakt was. Dat het de eerste tien levels gemakkelijk en snel afging, omdat iedereen steeds meer steeg en we de game door begonnen te krijgen. Alles in dat opzicht lijkt anders, hoewel ik zeker ben dat de bosses zelf gewoon hetzelfde zijn gebleven. Qua sterkte waren het altijd de meest lastige battles in die levels, ervan uitgaand dat je een bepaald level voor een bepaalde boss bent. Een zucht verlaat in plaats daarvan mijn mond en ik kijk weer op naar Gabriel.
Hij lijkt even uit het veld geslagen door mijn andere openbaring, mijn naam. Toen hij zojuist uit het bos gelopen kwam en me Eleanore noemde, reageerde ik haast sneller dan hoe ik op mijn echte naam zou reageren. Dat was genoeg reden om dat boekje ook maar direct te openen. 'Een stuk minder meisjesachtig dan Eleanore.' reageer ik als hij mijn naam herhaald en ik glimlach klein. Net wanneer ik mijn blik weer wil afwenden, noemt hij zijn eigen naam. Met een wenkbrauw opgetrokken en mijn hoofd een beetje schuingehouden kijk ik hem aan. 'Niet van de hemel dus, maar van de Adriatische zee.' merk ik op en glimlach opnieuw. 'Het maakt blijkbaar niet uit waar ik ben, dat fotografische geheugen laat me niet in de steek.' mompel ik en por met een stokje in het vuur, terwijl ik nog steeds een beetje tegen Adrian aangeleund zit. 'Het spijt me dat ik het niet eerder heb vertelt.' zeg ik dan, strak kijkend naar het vuur. 'Ik denk dat ik bang was om te gehecht aan je te raken, het leven is al zo betrekkelijk, laat staan als je vijf gegeven levens hebt en het daarna letterlijk game over is.' zeg ik dan en laat een rilling door mijn lichaam gaan.
they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you
Re: ORPG | Gamers don't die, they respawn
from Sanne on 01/06/2018 03:06 PMClarke
Met verloren gedachten staar ik in het vuur. Mijn ene arm heb ik rond mijn opgetrokken benen geslagen, de ander laat ik steeds wat dichterbij het vuur komen. In de game is haast geen pijn te voelen, omdat de nerve-gear niet is aangesloten op ons gehele zenuwsysteem. Toch begint het warmer te worden en op een gegeven moment pijn te doen, maar dat is pas wanneer mijn handpalm recht boven het vuur hangt, geen centimeter meer ertussen. In het echt zou ik nu hevige brandwonden hebben, waarschijnlijk mijn hand verliezen. Gabriels stem doet me ontwaken uit de trance die het vuur over me heeft uitgesproken en ik trek snel mijn hand terug. Zonder iets te zeggen, volg ik hem met zijn ogen en luister ik naar zijn idee. Inmiddels zit ik op level 50, iets waar ik me steeds schuldiger over voel. Mijn zwaard lijkt steeds meer te ontwikkelen en zorgt ervoor dat de EXP die ik verdien minstens het dubbele is van wat Gabriel voor dezelfde kill krijgt. Nu het steeds heviger lijkt te worden, lijkt het ook steeds lastiger om erover te praten, om toe te geven dat ik een van de zogenaamde beta spelers ben.
Kort knik ik en kijk van Gabriel terug naar het vuur. 'Prima idee.' zeg ik, ietwat kortaf. Hoewel het lastig is om te praten over het feit dat ik beta speler ben, zijn er andere dingen, gevoelige dingen, die ik wel steeds vaker wil delen met Gabriel. Toch houdt iets me telkens op het laatste moment tegen. Nu niet. Met een zucht laat ik mijn hoofd tegen Gabriels schouder zakken en leun voorzichtig tegen hem aan. 'Ik ben moe. Zo moe van proberen, moe van amper resultaten boeken, naast de steeds stijgende levels. We hebben geen spelers gezien sinds het begin, zijn wij de enigen die proberen? Wat als wij de enigen zijn die trainen en zoeken naar de boss, om terug te keren?' zeg ik zacht en sluit mijn ogen, omdat ik geen behoefte voel om meer van de neppe wereld in me op te nemen. Hoe adembenemend ze soms ook is, het is nu genoeg. 'Wat als we hier voor altijd vastzitten?' vraag ik dan na een korte stilte en til mijn hoofd dan weer op om hem aan te kijken.
Ik zie vastberadenheid en hoop in zijn ogen. Elke keer dat zijn level stijgt, al is het maar wanneer hij EXP erbij krijgt, lichten er schitterende vlekjes op in zijn ogen. De kuiltjes in zijn wangen en de manier waarop zijn hele gezicht lijkt te stralen, zulk soort dingen kunnen niet simpelweg geprogrammeerd zijn? Zou hij hetzelfde zien bij mij? Zou hij, naast de avatar die ik heb ontworpen, dingen zien die een computer simpelweg niet kan ontwerpen? 'Mijn naam is Clarke.' zeg ik dan plots, het oogcontact niet verbrekend.
they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you