Search for posts by Sanne
First Page | « | 1 ... 63 | 64 | 65 | 66 | 67 ... 69 | » | Last
Search found 684 matches:
Re: ORPG | Gamers don't die, they respawn
from Sanne on 01/06/2018 03:06 PMClarke
Het meest vreemde is misschien wel, dat ik me steeds meer Eleanore begin te voelen. Dat is hoe Gabriel me nog steeds noemt, dat is wie ik hier ben. Ook al heb ik nog steeds mijn eigen persoonlijkheid, ik gedraag me anders hier dan in de echte wereld. Toegegeven, soms zou ik me het liefst op de grond laten storten en huilend om mijn moeder schreeuwen, vooral uit pure angst dat ze niet meer leeft als ik terug kom, maar daar geef ik niet aan toe. Ik ben anders hier. Nog steeds op mezelf, maar toch meer open naar een vreemdeling dan ooit te voren in mijn leven. En het gekke is, dat het bij Gabriel zo natuurlijk voelt. Een grijns verspreid zich over mijn gezicht als ik zie hoe Gabriel bijna valt door de trap in zijn rug, maar zich toch op tijd weet te herstellen. 'De ballerina heeft haar balans kunnen houden, dat worden wat bonuspunten.' zeg ik honend, omdat ik hem graag wil ophitsen voor het gevecht.
Een glimlach verschijnt nu ook op zijn gezicht en ik voel de strijdlust in mijn lichaam aanwakkeren. Nonchalant en ietwat onbewust neem ik een vechthouding aan, maar dusdanig onopvallend dat Gabriel het waarschijnlijk niet eens opvalt. Zijn aanval naar mijn benen sla ik met gemak af, met een ietwat luie slag van mijn zwaard. Het ijzer van de dolk raakt het ijzer van mijn zwaard en er gaat een zachte schok door het zwaard, waarna het tintelende gevoel heviger wordt. Alsof mijn zwaard smeekt om een goed gevecht. Helaas weten we beiden dat dat goede gevecht er niet gaat komen, daar is Gabriel nog niet goed genoeg voor. De afgelopen uren heb ik erover nagedacht. Het lijkt me het meest tactisch als hij zijn pijl en boog oefent. We zouden een goed team vormen als ik als voorhoede zou gaan, een onschuldig meisje met een te groot ogend zwaard, terwijl ik dekking heb van iemand met een pijl en boog.
'Wat zeg je? Als je wat te zeggen hebt, zal je toch wat dichterbij moeten komen. Ik denk zelfs dat ik je pas versta als je het in mijn oor zegt.' zeg ik en begin in een grote cirkel om Gabriel heen te lopen.
De dagen daarna komen Gabriel en ik precies hetzelfde door. Veel lopen, we blijven maximaal een dag in een stadje, vooral omdat de stadjes die we tegenkomen klein zijn. Ergens voelt het niet goed, maar toch pakken we zoveel mogelijk EXP waar dat kan, het is gewoon slim om dat te doen voor mensen het komen opeisen die niet zoveel ambitie hebben om hier weg te komen als onze kleine party. Het is nu vijf dagen later. Het trainen gaat best goed. Gabriel begint handig te worden met de dolk, maar de grootste progress is met zijn pijl en boog. Toch begin ik steeds meer te merken dat ik bezorgd ben om hem. Zou het heel erg zijn om hem een zwaard aan te praten? Tijdens een onverwachte aanval zal hij zo weinig hebben aan zijn pijl en boog, en we weten beiden dat hij zo extreem goed niet is met zijn dolk. Toch durf ik er niet over te beginnen. De zon begint onder te gaan en ik zit te staren in het vuurtje dat we net gemaakt hebben. De tent staat al. Hoewel mijn vuur vanbinnen nog steeds hevig brand, merk ik dat ik ergens moedeloos begin te worden. Het is duidelijk dat de levels van de floors enorm veel groter zijn dan de beta versie, wat ervoor zorgt dat ik geen idee heb wanneer we het eind stadje bereiken, laat staan waar de boss zich schuil zal houden. De enige momenten waar ik naar uit kijk op een dag, zijn de avonden die ik warm tegen Gabriel aangedrukt mag doorbrengen en onze gevechten. De enige momenten dat ik niet constant na hoef te denken alles een beetje normaal lijkt.
they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you
ReplyRe: ORPG | Gamers don't die, they respawn
from Sanne on 01/06/2018 03:05 PMClarke
Inmiddels staat de zon op driekwart van de horizon. Het is vreemd, maar ik heb het warm door het lopen en bewegen. We zijn net iets meer dan twee uur aan het lopen, nog niet lang genoeg voor de warming up, maar wel lang genoeg om mijn gedachten op een rijtje te krijgen. Tussen Gabriel en mij hangt een rustige stilte, geen bedrukte, maar gewoon eentje die niet per se gevuld moet worden. Zelf ben ik nogal teruggetrokken geweest in mijn gedachten. Nogmaals heb ik alles overwogen en ik zou liegen als ik zou zeggen dat ik de afgelopen twee uur niet op het punt heb gestaan om te verdwijnen en de samenwerking met Gabriel plots te beëindigen. En nu is dat niet meer om de simpele reden dat hij een blok aan mijn been zou kunnen zijn, nee het gevoel zit er meer dat ik juist om hem ga geven. Ondanks zijn ontactische, en laten we wel wezen soms volstrekt domme, opmerkingen, begin ik hem te waarderen. Hij weet wanneer hij nodig is, hij zeurt amper en vooral, hij doet wat ik vraag. Dat klinkt vreemd, maar als beta speler is er niets vervelender dan samenwerken met iemand die denkt dat die het beter weet.
Toch heb ik me ook beseft in de afgelopen uren, dat hij een amateur is. Niet dat ik dat op deze manier naar hem zal uitspreken, want dat is kwetsend en hem kwetsen is niet mijn doel... Momenteel... Hij begint het inmiddels door te krijgen, maar hij weet niet goed hoe alles werkt, zijn reactie vermogen is laag en zijn EXP is ook laag, dat is gewoon te zien. Hij was gister onder de indruk dat ik boven level 6 zat... Alles bij elkaar opgeteld, is er een reeële kans dat als we aangevallen worden en hij zal moeten vechten voor zijn leven, dat hij dat gevecht verliest. Dan zal hij een leven minder hebben, een kans minder om te overleven. En ik weet dat ik het mezelf kwalijk zou nemen, omdat ik het wist en omdat ik hem had moeten beschermen.
Daarom is het idee ontstaan in mijn hoofd, wat ik nu op het punt sta uit te voeren. Mijn hand rust op het hef van mijn zwaard en ik staar naar Gabriels rug. 'Hè, Gabriel?' vraag ik dan, de stilte doorborend. Zonder reactie af te wachten, hef ik mijn voet en geef hem een schop in zijn onderrug. 'Training is begonnen.' zeg ik dan en trek in een soepele beweging mijn zwaard uit haar schede. Het licht pulserende schijnsel, lijkt tintelend in mijn arm over te vloeien. Mijn zwaard houd ik losjes in een hand vast. Plots schiet de lichtblauwe flits door de lucht en landt slechts enkele centimeters van Gabriel vandaan. 'Kom op, knul. Tijd om te spelen.' zeg ik en voel een glimlach groeien.
they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you
Re: ORPG | Gamers don't die, they respawn
from Sanne on 01/06/2018 03:05 PMClarke
De stem van Gabriel dringt tot me door en ik trek een wenkbrauw op naar hem als ik hem hoor zeggen dat ik er "zo een" ben. 'En wat moet dat dan wel niet betekenen?' vraag ik een beetje verontwaardigd, maar een kleine glimlach verraad dat ik me best amuseer. Het blijft ontzettend vreemd om te beseffen dat we in een game zitten. Naast het eeuwig aanwezige HP balkje rechtsbovenin, is er niets anders dan met het normale leven. Niets. En dat maakt het verwarrend. Vooral de jongeman die voor me zit, weet me telkens weer in de war te brengen. In het echte leven ben ik absoluut geen versierder en volgens mij breng ik het er hier niet veel beter vanaf. 'Hey,' begin ik, dit keer iets meer verontwaardigd. 'Dat ik met samenvattingen meer verdiende dan jij in de carwash met je zomerbaantje, betekend niet dat ik anti-sociaal was.' merk ik op, hoewel de waarheid is dat ik dat absoluut wel was. Alleen niet om de reden dat ik een nerd of een stuud was, nee meer omdat ik alles letterlijk kon onthouden na een aantal keer lezen. En dat ik niet erg veel vrienden had, kwam omdat ik elke vrije minuut met mijn moeder doorbracht. Haar ziekte en de afwezigheid van mijn vader, het was geen goede combinatie. Misschien triest, maar de waarheid is dat ik geen tijd had voor sociale contacten.
Dit keer is het weer mijn beurt om te lachen. 'Ik kan er wel een paar verzinnen. Paula, of ehm, Olga. Of! Veraminta.' zeg ik en kijk hem spottend aan. Niet elke naam is elegant, maar de avatarnaam die ik heb gekozen is dat absoluut wel. Mijn eigen naam is een beetje vreemd, tenminste dat hoor ik vaak zeggen. Het klinkt mannelijk, maar ik vind het perfect passen. Het is een naam die mijn vader en moeder beiden geweldig vonden, ik geloof dat het de betekenis draagt dat iemand die Clarke heet, veel waarde hecht aan kennis.
'Nou, nou, nou, wat een toon jongeman.' zeg ik en stop de dode vogel terug in de inventaris, omdat hij wel gelijk heeft. Deze kunnen we beter vanavond boven een vuurtje hangen. Als mijn inventaris open staat, tik ik de grote map aan en neem naast Gabriel plaats. Zo kunnen we allebei ernaar kijken en kan ik hem mijn plan vertellen. Tijdens het eten geef ik hem een compliment, dat hij het toch erg goed heeft gedaan, hoewel ik af en toe een plukje haar subtiel uit mijn mond vis. 'Oké. We zijn nu hier.' zeg ik en wijs naar het pulserend groene stipje wat mij voorstelt. Een pulserend blauw stipje laat Gabriel zien en ik glimlach even naar hem. 'Eerst zullen we deze route afleggen, maar we blijven van het pad af, dus het zal langer duren. Ik ga ervan uit dat we hier ongeveer drie uur mee bezig zijn. Tijdens het laatste half uur van die wandeling, gaan we vast warm lopen, zodat als we een plek hebben gevonden voor het kamp, we direct kunnen trainen. Dat zal rond een uur of twee 's middags zijn. We trainen tot het avondeten. Goed?' vraag ik en laat de map nog even open staan, zodat hij kan kijken.
they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you
Re: ORPG | Gamers don't die, they respawn
from Sanne on 01/06/2018 03:05 PMClarke
Op een klein afstandje blijf ik staan en kijk hoe hij de haas steeds schoner weet te krijgen. Een beetje in gedachten verzonken kijk ik ernaar en vraag me af of er niet gemakkelijkere manieren zijn om dit te doen. Misschien is het toch handig die beginnersgids eens goed door te lezen, misschien is er wel een gemakkelijke manier via het menu, als je de dode haas in je inventaris zet. Het klinkt vrij logisch, maar toch kan ik het niet over mijn hart krijgen om niet-Gabriel te stoppen. Ook al ziet hij er niet uit alsof het een waar pretje en genoegen is, lijkt het me nogal vervelend om gestopt te worden als je bijna klaar bent. Dus ga ik naast hem zitten en kijk hoe hij het vuurtje aankrijgt en de haas erboven hangt, een beetje wachtend tot het vuur goed aanslaat en het vlees van de haas gaar zal maken.
Een glimlach verschijnt opnieuw op mijn gezicht als hij toegeeft dat hij meer van de samenvattingen was. 'Wat een ontzettend romantisch idee dat je dan mijn samenvattingen las.' zeg ik op een gespeeld-hartstochtelijke toon en leg geëmotioneerd een hand op mijn borst en sla mijn ogen ten hemel. Het is een grapje, natuurlijk, maar ik zal niet ontkennen dat er weldegelijk een aantal samenvattingen op scholieren.com van me staan. Het is simpelweg makkelijk geld verdienen, vooral omdat die samenvattingen ik toch wel maakte. Om ze dan online te zetten en anderen ermee te helpen én nog een leuk centje ermee te verdienen... Ach, het klinkt nog steeds niet erg verkeerd. Pas als ik de hand van mijn borst heb laten zakken, realiseer ik me dat ik het woord "romantisch" in de mond heb gehaald, iets wat een beetje vreemd voelt als ik er langer over nadenk. Vooral omdat niet-Gabriel me al best een aantal keer een fliterige opmerking toe heeft gestopt. Voor ik mezelf verlies in mijn gedachten, zet ik het van me af en leun wat naar voren om op het hout te blazen, zodat het vuur omhoog schiet en nu pas echt goed begint te branden.
Zacht laat ik een snuifje horen, als teken van klein lachje als hij zegt dat Eleanore een mooie naam is. 'Het is in ieder geval een stuk eleganter dan mijn echte naam, die ik voor nu nog voor mezelf houd, dus Eleanore is goed, niet-Gabriel.' zeg ik en leg wat extra nadruk op het laatste, omdat hij mij ook nog steeds niets heeft vertelt over met welke naam hij dan wel door het leven gaat. Het voelt een beetje als een spelletje, maar toch eentje die vrij dichtbij de gevoelige onderwerpen ligt. Het normale leven, waar we nu dik een dag van zijn afgesneden. Hoe zou het nu gaan? Wat zouden de nieuwsberichten zijn die zich verspreiden? Hoeveel ouders en geliefden zouden de VR-helm al af hebben getrokken, zich niet realiserend dat dat een einde aan het leven van de speler zou maken? Met een klein zuchtje pak ik een tak van de grond en por er wat mee in het vuurtje. 'Ik heb trek.' merk ik dan op en leg de stok neer, waarna ik soepel overeind kom en naar de twee vogels loop die ik ook heb gevangen. Met een hand in mijn zij, tik ik mijn menu aan en pak de beginnersgids erbij. Al snel zie ik dat er inderdaad een mogelijkheid is om het via de opties te doen die ik had verwacht.
'Hoewel het ontdoen van ingewanden je veel macho-credit heeft gegeven, is er een makkelijkere en minder bloederige manier.' zeg ik dan en pak de vogels en loop terug naar Gabriel, waar ik naast ga zitten, de vogels voor ons. Via het menu plaats ik de vogels in mijn inventaris, wacht een minuut en haal ze er dan weer uit, wat ons twee perfect geplukte en klaar voor garing-vogels geeft. 'Sorry dat je dat net hebt moeten doen.' zeg ik verontschuldigend en kijk naar zijn handen, waar het hazen bloed vanaf begint te komen, net zoals al het andere op begint te lossen in kleine kristalletjes.
they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you
Re: ORPG | Gamers don't die, they respawn
from Sanne on 01/06/2018 03:05 PMClarke
De twijfelachtige blik verdwijnt uit Gabriels gezicht en uit zijn lichaam als ik naar hem opkijk en de frambozen in zijn hand leg. Het doet me direct beter voelen en ik ben blij dat ik ze mee heb genomen. Precies op tijd ook. In ons appartement hadden we niet erg veel ruimte voor planten en dat soort "luxe" dingen, maar op het kleine vensterbankje mocht ik een frambozenplant hebben, toen ik een jaar of zeven was. Tot op de dag van vandaag staat die er nog en hoewel ze vaak zeggen dat het één seizoensplantjes zijn, doet hij het dus al jaren. De frambozen zien er vol uit, alsof de blaasjes haast op knappen staan. Dan zijn ze het allerzoetst, net als bramen. Wat je al niet kan leren van af en toe wat Discovery channel kijken. Een zacht lachje rolt over mijn lippen. 'Eigenlijk was die haas ernaar onderweg toen ik hem ving.' geef ik toe, alsof het niet veel voorstelt. Alsof het niet veel voorstelt dat ik drie dieren mee heb en een handvol rijpe frambozen. 'Geen dank, het is goed.' zeg ik dan en kijk nog even op naar hem.
'Ik zou het niet weten.' geef ik opnieuw in alle eerlijkheid toe. Ik weet niet eens zeker of het uberhaupt wel kan, of dat de dieren zodirect zullen verdwijnen omdat ze te lang dood zijn al. Alles in deze game is een groot vraagteken, op een aantal dingen na. Dingen die ik heb onthouden en geleerd van de betaversie, hoewel die allemaal met vechten te maken hebben en niets met overleven. Overleven, daadwerkelijk survivalen, is iets wat me altijd een beetje vreemd leek om te doen als hobby. Nu wens ik keer op keer dat ik me er wat meer in had verdiept, en niet enkel in een sarcastische bui wat Bear Grylls keek en er een hele hoop vraagtekens bij plaatste. Mijn sarcastische en ietwat cynische opmerkingen lieten mijn moeder wel altijd lachen... En daar deed ik alles voor... Nee, daar doé ik alles voor.
Nieuwsgierig loop ik achter Gabriel aan en ga een meter van hem afzitten, zodat het eventueel rondspuitende bloed me niet raken kan. Gabriel geeft toe dat hij wel goed geslapen heeft, wat me op laat kijken met een opgetrokken wenkbrauw. Tuurlijk heeft hij goed geslapen. Mijn mondhoeken kruipen wat omhoog bij zijn reactie, hoewel de betekenis erachter al vrij snel tot me doordringt. Hij slaapt altijd beter met een mooie meid naast hem, wat bedoelt hij met altijd? Waarschijnlijk hetgeen wat ik denk dat het betekend, dat hij een vriendin heeft of heeft gehad in de gewone wereld. Laten we alsjeblieft hopen dat het verleden tijd was voor hij hierin verdween. Natuurlijk maak ik geen enkele aanspraak op Gabriel, op wat voor manier dan ook, maar toch steekt het ergens heel ver weg een beetje. Niet alleen dat, maar in mijn hoofd zie ik direct een scenario waarbij er een prachtige blondine met cupmaat dubbel D over zijn lichaam gedrappeerd ligt, huilend om zijn eeuwig verloren ziel.
Zacht schud ik met mijn hoofd en zet het van me af. Ik focus me maar gewoon op het deel waar hij me een mooie meid noemde, hoewel hij geen enkel idee heeft van hoe ik er werkelijk uit zie. Naast de kleur van mijn ogenen mijn haarkleur is er niet veel anders, maar mijn spiegelbeeld is hetzelfde niet. Toch voelt het weldegelijk vleiend en kan ik niet anders dan klein glimlachen. Mijn glimlach wordt breder bij zijn ratelen en ik knik enkel, waarbij ik toekijk hoe hij het aanpakt. Verrast, verbaast en een beetje geschokt kijk ik op als hij zegt dat hij niet Gabriel heet. Zoekend naar woorden kijk ik hem aan, alsof de antwoorden in zijn ogen te vinden zijn. 'Ik heet ook geen Eleanore.' geef ik dan plots toe, omdat ik toch niets anders doe dan dingen toegeven. Bijna sla ik mezelf in mijn gezicht, ik moet mezelf in de hand houden. Maar het gaat lastig, met Gabriel-die-geen-Gabriel-heet die me telkens in de war brengt. Toch glimlach ik klein. 'Hij kan ook nog eens lezen!' roep ik gespeeld verrukt uit, plagend en breed glimlachend. 'Mijn dag kan niet meer stuk, Gabriel-die-geen-Gabriel-heet.' zeg ik, mijn mond vertrekt een beetje bij die ellendig lange naam. 'Ik hou het gewoon bij Doornroosje denk ik, tot je me je echte naam vertelt.' zeg ik dan met een klein maar vriendelijk glimlachje.
they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you
Re: ORPG | Gamers don't die, they respawn
from Sanne on 01/06/2018 03:04 PMClarke
Tijdens het moment voor mezelf, waarbij ik even helemaal nergens aan hoef te denken en alles kan uitschakelen, voel ik me voor het eerst écht Eleanore in deze game. Voor het eerst en voor even laat ik me helemaal opgaan in het levensechte gevoel van de game en ik geniet er zelfs van. Uiteindelijk komt aan alles een eind, maar als ik met de haas en twee dikke vogels van onbekende soort aankom, zet ik weer een stap terug de realiteit in. De game is leuk, je laat je snel meeslepen, maar als ik Gabriel zie staan op de open plek, hoor ik mijn eigen vastberaden stem weer galmen in mijn hoofd. "Ik ga.", de woorden waren eruit voor ik er erg in had. Nu ik erop terugkijk, vind ik mezelf dom. In mijn eentje zou ik het wel redden, maar wat zou er van me worden? Een van alles vervreemd meisje, zonder enig contact gevangen in een wereld met slechts 10.000 anderen. Gabriel houdt het echt, houdt me scherp en hij houdt me vast.
Met een telkens hoger level in de game, komen ook telkens meer voordelen kijken. Zo kan ik me haast geruisloos verplaatsen, zelfs zonder dat ik het eigenlijk doorheb. Als ik de open plek weer op kom lopen en ik Gabriels ietwat zure en vertrokken gezicht zie, blijf ik even staan en kijk naar hem. Waar zou hij aan denken, wat zou er omgaan in dat koppie? Zou hij denken aan thuis? Aan hoe erg hij al zijn vrienden mist, terwijl hij met een klein meisje met een grote mond opgesloten zit in een VR game? Het klinkt haast te belachelijk voor woorden. Zacht schraap ik mijn keel en loop door, terwijl ik de buit omhoog hou. Blijkbaar heeft iedereen, gratis en onbeperkt, wat standaard gear in zijn inventaris staan. Zo heb ik de haas en twee vogels aan hun poten vastgebonden en hou ik ze gemakkelijk aan een bundeltje vast. 'Gabriel?' zeg ik eerst een beetje vragend, alsof ik net pas de open plek kom opgelopen.
'De proteïne is gevonden.' meld ik hem klein glimlachend, waarna ik het bundeltje karkassen neerleg, een paar meter voor de tent. Rustig loop ik door, tot ik voor Gabriel sta en hem een glimlachje toewerp. Voorzichtig haal ik het doekje waar ik de frambozen in hield tevoorschijn. Minstens zo voorzichtig haal ik een flapje weg, waardoor de knalroze frambozen zichtbaar worden. 'En voor Doornroosje wat vitamientjes.' voeg ik eraan toe en kijk naar hem op met een glimlach, waarna ik een hand van hem omhoog trek en het doekje met frambozen in laat zakken.
Na een blik over mijn schouder, kijk ik hem weer aan. 'Je weet zeker niet toevallig hoe je dieren moet ontdoen van... Je weet wel, ingewanden?' vraag ik een beetje twijfelend, omdat ik in het echte leven eigenlijk prima zonder vlees kon. Niet dat ik vegatarisch was, maar ik had niet altijd behoefte eraan. Nu weet ik dat het belangrijk is, haast cruciaal, vooral als we zo gaan trainen. Ik heb ergens wel een vaag idee hoe ik het moet doen, maar een stemmetje in mijn hoofd zegt me dat ik Gabriel wat meer om handen moet geven. De training gaat zwaar worden, ongetwijfeld, en zijn opmerking spookt nog door mijn hoofd. "Blij dat ik tenminste nog ergens goed voor ben.", het maakt me een beetje ongemakkelijk voelen. Wat had hij dan verwacht? Dat ik bij het roepen van "Ik ga" niet had geweten hoe ik voor mezelf moet zorgen? Met de snelheid waarmee deze gedachten en gevoelens mijn hoofd in waren gespurt, zo snel zet ik ze er weer uit. Net nog bedacht ik me hoe Gabriel ervoor zorgde dat ik met beide benen op de grond bleef en hoe hij mijn anker was, ik zie er geen voordelen in om nu uiteindelijk toch er pessimistisch in te gaan staan.
'Hoe had jij eigenlijk geslapen?' vraag ik nonchalant als ik naar de dode dieren loop en erbij neerhurk. Het touw haal ik terug in mijn inventaris en ik leg ze naast elkaar, waarna ik er opnieuw lastig naar kijk. Hoeveel bloed zou eruit komen? Een golf misselijkheid overspoelt me. Dieren puur en alleen voor de EXP doden zorgt ervoor dat ze direct verdwijnen, waardoor ik het me nooit eerder af heb gevraagd.
they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you
Re: ORPG | Gamers don't die, they respawn
from Sanne on 01/06/2018 03:04 PMClarke
Af en aan vallen mijn ogen dicht en val ik in een ondiepe slaap, waarbij ik half wakker ben en half slaap. Het laat me net een beetje meer uitgerust doen ontwaken als ik voel hoe Gabriel zich onder me verschuift en zich een beetje uitrekt. Mijn ogen gaan langzaam open, hoewel ik het tentdoek al een aantal keer heb bestudeerd vanuit deze hoek. De legergroene kleur van de tent laat nu een groen licht ontstaan in de tent, een vreemde maar fijne variatie op het blauwige licht van gisteravond. Het verbaast me een beetje als hij me dichter tegen zich aantrekt en ik kantel mijn hoofd wat, zodat ik naar hem kan kijken. Zijn haar zit in de war en zijn ogen hangen een beetje half gesloten, half open. Ik vecht tegen een glimlach, tot hij zijn mond opent en me een goede morgen wenst, waarna hij een gaap onderdrukt. De glimlach breekt mijn gezicht open en ik snuif als teken van een lachje. Nog even kijk ik hem vanuit deze positie aan, terwijl ik zin bijeen raap om overeind te komen. 'Goedemorgen.' zeg ik dan en kom dan wat overeind, tot ik rechtop zit. Dat laat de tent gelukkig toe, hoewel ik niet erg veel ruimte boven mijn hoofd heb.
Nu is het mijn beurt om me even uit te rekken en mijn spierel wat los te rollen. 'Als een blok, schijnbaar is die knappe jongen in bed handig voor meerdere dingen.' zeg ik en werp een blik over mijn schouder, waarna ik allebei mijn handen door mijn haar haal en tot mijn voldoening voel dat er geen klit te vinden is. Wat een voordeel van niet wakker worden met mijn eigen haar. Hoewel ik niet echt een ochtend persoon ben, klauter ik toch al snel uit de tent en rek me daar wat meer uit, laat een gaap los en zet mijn handen op mijn heupen. Goedkeurend kijk ik rond. De zon schijnt en hoewel het wat fris was gisteravond, is de temperatuur nu aangenaam. 'Als de schone slaapster nou het kamp bewaakt terwijl ze wakker wordt,' begin ik en ga met mijn hoofd voor het open tentdoek hangen, zodat ik nog even naar hem kan kijken. 'Dan ga ik opzoek naar wat te eten.' maak ik mijn zin af en kruip weer half de tent in, waardoor ik een beetje ongemakkelijk langs Gabriel's lichaam schuif en pak mijn zwaard.
Al snel sta ik weer recht en tik in mijn menu aan dat ik mijn dagelijkse kleding wil dragen. Direct wordt de kleding verwisseld. Ging het maar zo gemakkelijk in het echt. Mijn zwaard hang ik rond mijn heupen, hoewel ik twijfel of ik hem niet op mijn rug zal binden. Ach ik zie vanzelf wel wat handiger is. 'Tot zo, lieverd.' zeg ik plagend, omdat de herinnering door mijn hoofd schoot van eenzelfde soort koosnaampje die hij gister gebruikte tijdens het kopen van de spullen.
Stilletjes sluip ik door het woud en hou mijn oren gespits op bewegingen. Het is dat we doortrekken, maar in het vervolg is het handiger om de avond van te voren vallen neer te zetten. Aan de kleine voetstapjes in de zachte grond, is in ieder geval te zien dat er genoeg actie is 's nachts. Tijdens het volgen van een spoor van een haas, kom ik een aantal dieren tegen die ik vermoord, waarmee ik een hoger level bereik. Een schuldgevoel trekt door mijn maag heen, maar ik negeer het. Uiteindelijk vang ik de haas, die ik met een snelle beweging ontdoe van zijn hoofd. Al snel zie ik waar de haas naar opzoek was en neem wat van de wilde frambozen mee. Dat zal Doornroosje vast fijn vinden.
they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you
Re: ORPG | Gamers don't die, they respawn
from Sanne on 01/06/2018 03:04 PMClarke
Het blijft een vreemde sensatie die ik nog steeds niet helemaal kan bevatten in mijn hoofd. Het lichaam wat ik maakte voor mijn avatar, dat dat nu volledig voelt als dat van mij. Aanpassingen van mijn lengte bijvoorbeeld, het is me eigenlijk niet eens opgevallen. Alle zenuwen in deze avatar lijken in directe verbinding te staan met mijn eigen lichaam, wat ervoor zorgt dat ik daarom alles zo levendig ervaar. Ook al ben ik niet in de normale wereld, soms is dat makkelijk te vergeten. De graphics zijn zo levens echt, samen met de wind die om het tentje waait en het zachte geruis van de bomen. Het is iets onvatbaars, dat je weet dat je echte lichaam aan het verhongeren is en misschien wel uitgedroogd, maar dat je je hier prima voelt, meer dan prima zelfs.
De glimlach die op het gezicht van Gabriel verschijnt, doet mijn ogen wat vernauwen. Het is zo'n blik die mensen vaak in hun ogen krijgen, een moment voordat ze je over je bol aaien en zeggen dat je schattig bent. Iets wat me te vaak gebeurd, waarschijnlijk door mijn hobbit-achtige lengte in het leven, zoals m'n moeder me graag ermee pest. Toch trekt Gabriel me in zijn armen, eerst een beetje ongemakkelijk, maar al snel stevig en warm, zoals een echte knuffel moet zijn. Omdat hij in een vreemde positie lag voor een knuffel en ik eigenlijk ook, verschuiven we wat tijdens onze omhelzing, wat ervoor zorgt dat al het ongemakkelijke gevoel wegtrekt en we simpelweg kunnen genieten van elkaars warmte en aanwezigheid. Opnieuw vind ik het haast onbegrijpelijk hoe het zo fijn, zo écht kan voelen. Toch hoor je me er niet over zeuren. De warmte van Gabriel's lichaam straalt als een kacheltje op me en ik begin te merken dat deze lange en intense dag zijn tol begint te eisen. Voor ik er erg in heb, ben ik mede door mijn zware oogleden, Gabriel's warmte en onze gelijkmatige en kalme ademhaling in slaap gevallen.
Het volgende moment word ik wakker van het licht in de tent. Een beetje gedesorienteerd open ik mijn ogen, waarbij ik het uitzicht krijg op een mannelijk lichaam waar ik tegenaan ben gekropen. Een arm ligt rond mijn lichaam en ik heb een been rond dat van hem geslagen, om zoveel mogelijk warmte op te nemen. Toch weet ik even niet waar ik ben, ondanks dat ik me veilig en goed voel. Dan komen ze beelden terug, terwijl ik stil blijf liggen en verwerk wat er gister allemaal is gebeurd. De stilte die ik hoor is fijn, geeft me mijn tijd om alles op een rijtje te zetten en in mijn hoofd een plan voor vandaag te maken. Ook wil ik Gabriel nog niet wakker maken, omdat het minste wat ik hem kan geven voor deze lange dag gevuld met veel lopen en trainen, een uitgerustte geest en lichaam is. En misschien geniet ik wel een beetje te veel van zijn warmte en het lichamelijke contact.
they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you
Re: ORPG | Gamers don't die, they respawn
from Sanne on 01/06/2018 03:03 PMClarke
De herinnering aan het jonge meisje dat me omver liep toen ik nog maar net in het spel zat, schiet door mijn hoofd. Het meisje zag eruit als een jaar of dertien... Toen ik jong was, vond ik dertien een hele leeftijd, wat me een beetje bang maakt voor de ware leeftijd van het meisje. Wat als ze in werkelijkheid tien jaar was, misschien wel het nieuwe spelletje van haar broer uitprobeerde en nu nooit meer wakker zal worden. Diep haal ik adem om mezelf in de hand te houden en Gabriel niets te laten merken van de miniscule mental breakdown die ik doormaak. Zijn woorden klinken aarzelend en ik vecht nog wat harder tegen de tranen, omdat het inderdaad de reactie is die ik verwachtte. Veel mensen zeggen vaak dat ze geen medelijden willen, maar medelijden opzich is niet iets slechts. Het laat merken dat de ander oprecht om je geeft, of in ieder geval genoeg om met je mee te voelen en voor even je leed te delen, al is het maar voor een paar seconden. Het stelt me wat gerust en ik weet mezelf weer te herpakken.
Uiteindelijk leg ik mijn hoofd weer opzij en kijk naar hem. In het zwak blauwe schijnsel zijn de schaduwen en lijnen in zijn gezicht groter. Ik besef me dat als ik veel langer ernaar zal kijken, het kijken over zal gaan in staren en wend mijn blik af. Hij ligt op zijn zij en ondersteunt zijn hoofd met zijn hand, waardoor ik al snel weer naar hem opkijk. Zijn eerste opmerking was eigenlijk ontzettend waar en ik hoop maar niet dat het zo erg van me afstraalt dat ik weinig kennis van jongens heb. Hij is inderdaad de knapste, en enige, jongen waarmee ik ooit in een bed heb gelegen. Tevens een vriendelijke jongen, als hij op zijn beurt mij gerust probeert te stellen na het ietwat deprimerende gespreksonderwerp van wie we het meeste gaan missen. Met een klein glimlachje knik ik en kom wat overeind, waarna ik op mijn ellebogen leun. 'Mag ik je een knuffel geven?' vraag ik een beetje onbeholpen, maar niet ongemakkelijk. Mijn gevoel is oprecht en ik wil hem graag een bemoedigende knuffel geven, omdat het toch wel een beetje mijn schuld is dat we hier allebei met een brok in onze keel zitten en verwoed knipperen om niet te denken aan alles wat we zijn verloren.
they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you
Re: ORPG | Gamers don't die, they respawn
from Sanne on 01/06/2018 03:02 PMClarke
De rustige ademhaling van Gabriel weet me opnieuw een beetje te hypnotiseren terwijl ik naar hem kijk in het zwak blauwe licht. Als reactie op mijn opmerking, grinnikt hij wat, maar zijn zelfverzekerde houding laat hij niet varen. Een ding is me duidelijk, dit is in ieder geval niet de eerste keer dat hij met een dame in bed ligt. Of ik knap ben, dat laat ik maar in het midden. De weerspiegeling van mijn avatar heb ik vaak genoeg gevangen in de ruiten van de winkels en de oppervlakten van water. Mijn gezicht is niet heel anders, behalve de groene ogen die soms licht lijken te geven en het bruine haar. In werkelijkheid is dat bruine haar lichtblond en mijn ogen hebben een saaie antraciet-blauwige kleur. Mijn ogen blijven nu bij hem hangen, terwijl ik hem na zie denken over mijn vraag. Hoewel ik de vraag aan hem stelde, denk ik na over wat hij zou kunnen zeggen. Hij zou over zijn familie kunnen beginnen, een nogal door de hand liggende mogelijkheid. Misschien heeft hij wel een vriendin, die zich nu huilend over zijn leveloze lichaam heeft gedrappeerd. Dat beeld zet ik ook maar uit mijn hoofd, het maakt me een beetje ongemakkelijk, omdat ik hier nu met hem lig, ademend en simpelweg levend.
Zijn antwoord verrast me een beetje. Zijn beste vriend, het is eigenlijk ontzettend schattig en hartverwarmend dat hij een beste vriend heeft. Het leek me altijd iets typisch meisjesachtigs om een beste vriendin te hebben, om dat naamplaatje eraan te hangen, maar uit zijn mond klinkt het helemaal niet vreemd. Jonah. In mijn hoofd lijkt het weer alsof er een boek af wordt gestoft en open wordt gedaan, waar de kennis uit komt vloeien. Waarschijnlijk kort voor Jonathan, opnieuw een bijbelse naam. Jonathan, oudste zoon van Saul, aanvoerder van legers, koos in geheim partij voor David, wat uiteindelijk David zijn leven redde. Soms haat ik al die kennis in mijn hoofd, mijn haast fotografische geheugen onthoudt bijna alles, wat soms een voordeel kan zijn, maar vaak ook een last.
Bijna gooi ik een opmerking eruit over hoe Jonah vast samen is met anderen, met de familie van Gabriel, dat ze elkaar geruststellen. Dat we snel thuis zullen zijn, maar ik krijg de woorden niet over mijn lippen. 'Ik hoop dat je hem snel weer zal zien.' zeg ik daarvoor in de plaats. Hoop uitspreken is beter dan met zekerheid zeggen dat hij hem snel zal zien, misschien ook wel geruststellender. Hoewel ik nog steeds meer dan ontzettend gemotiveerd ben om dit spel te verslaan, zal er een hoop moeten gebeuren. Zijn vraag is er een die ik had kunnen verwachten, maar die me toch weer wat terug laat schieten in mijn schulp. Bijna zeg ik dat dat zijn zaken niet zijn, draai ik me om en doe alsof ik slaap, maar ik weet dat ik dat niet maken kan. 'Mijn moeder...' begin ik twijfelachtig. 'Ze is al een hele tijd ziek, het is eigenlijk heel mijn leven al wij twee tegen de wereld geweest.' leg ik kort uit en voel een brok in mijn keel, terwijl ik me op mijn rug draai, om het oogcontact met hem te kunnen verbreken. Tranen branden achter mijn ogen, maar ik knipper ze weg. Als mijn moeder komt te overlijden voor ik terug ben, zal ik niet met mezelf kunnen leven.
they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you