Search for posts by Sanne
First Page | « | 1 ... 64 | 65 | 66 | 67 | 68 ... 69 | » | Last
Search found 684 matches:
Re: ORPG | Gamers don't die, they respawn
from Sanne on 01/06/2018 03:02 PMClarke
Al snel is alles opgezet en lijkt het me voldoende om in de tent te kruipen. Geduldig kijk ik toe hoe Gabriel me voorgaat en ik ontdoe mezelf ook van mijn schoenen en zwaard, hoewel ik mijn menu open en aantik dat ik mijn slaapkleding wil dragen. De melding dat ik mijn slaapkleding eerst moet kiezen verschijnt en voor nu ga ik maar voor een warme pyjama die het een en ander nog aan de verbeelding overlaat, gelukkig. Als ik eenmaal lig, tover ik mijn zwaard tevoorschijn en leg dat naast me. Je weet nooit. Ook ik ga op mijn zij liggen en maak me klein door mijn benen op te trekken en laat mijn handen voor me liggen, terwijl ik naar Gabriel kijk. Zijn avatar heeft een aantal knappe features, maar ik durf niet te vragen of hij in het echt ook zo... Goed gelukt is. Mijn ademhaling wordt rustiger en wanneer mijn ogen dicht dreigen te vallen, hoor ik Gabriels stem, die me op doet kijken.
De grijns op zijn gezicht in combinatie met de opmerking, doet me met mijn ogen rollen. 'Wordt het de eerste keer dat je door een vrouw geslagen gaat worden?' vraag ik dreigend en kijk hem even uitdagend aan, waarna de uitdrukking van mijn gezicht verdwijnt en ik met en neutrale uitdrukking naar hem kijk. Mijn nieuwsgierige aard helpt niet bevorderlijk voor de situatie, aangezien ik nog steeds meer van hem wil weten. Misschien wel de meest brandende vraag is of hij ook echt Gabriel heet, vernoemd naar de engel, of dat hij eigenlijk heel anders heet. Ook ben ik natuurlijk benieuwd naar zijn leven, maar dat zijn pijnlijke vragen. Vandaag hebben we te horen gekregen dat ons leven namelijk niet meer bestaat, niet meer tot we de game verslagen hebben. Mits we tegen die tijd niet eerst dood gaan, want met slechts vijf levens en geen mogelijkheden nieuwe te verdienen, is het een vrij sombere situatie die hier gecreeërd is. 'Gabriel?' vraag ik zacht en kijk naar hem op. 'Wie ga je het meest missen?' vraag ik dan, nog wat zachter. Voor mij is de vraag gemakkelijk te beantwoorden, omdat ik niet erg veel mensen van belang in mijn leven had. Nu lijkt dat niet anders te zijn, nog steeds heb ik twijfels of Gabriel het wel vol gaat houden met me, maar dat zijn zorgen voor morgen. Nu kan ik alleen denken aan mijn moeder en hoe erg het haar zal verscheuren. Mijn blik wordt een beetje wazig als ik voor me zie wat er gebeurd zou zijn.
Het nieuws zou waarschijnlijk op de tv zijn geweest, waar ze erover had gehoord. Ik zie voor me hoe ze naar mijn kamer rende, alles wegduwend in haar weg, met een paniekerige uitdrukking op haar gezicht en tranen in haar ogen. Ik zie voor me hoe ze mijn kamer inkomt en instort als ze me ziet liggen met de helm op, niet in staat hem af te doen. Ze zal het willen proberen, maar haar handen zouden te erg trillen om het daadwerkelijk te kunnen. Ze herinnert zich dat de nieuwslezer zei dat het verwijderen van de helmen een directe dood kan betekenen, en stopt daar direct mee. Ze zal mijn slappe en levenloze lichaam in haar armen nemen en me huilend heen en weer wiegen, zichzelf hatend omdat ze de game voor me had gekocht. De angst slaat me om het hart als ik me afvraag of ze zichzelf wat aan zal doen als ze beseft dat ik nooit meer terug zal komen. Die gedachte maak ik niet af en ik schud zacht met mijn hoofd om het beeld uit mijn hoofd te krijgen.
they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you
ReplyRe: ORPG | Gamers don't die, they respawn
from Sanne on 01/06/2018 02:59 PMClarke
De opmerking van Gabriel doet me opkijken en glimlachen. De dikke knipoog die volgt, doet me opnieuw zacht hem een duwtje tegen zijn schouder geven. 'Vicious man, zolang je je zesenveertig jaar oude handen maar voor jezelf houdt.' zeg ik plagend en koop alle spullen dan die in het mandje zitten. Het voelt vreemd, in games denk je er geen drie keer overna voor je je verdiende geld uitgeeft, maar als een game je leven wordt, ga je er toch wel anders over nadenken. De spullen komen terecht in onze gedeelde inventaris en ik sluit het menu, waarna ik naar Gabriel opkijk. De nieuwsgierigheid rondom hem is nog niet verdwenen, helemaal niet na zijn eerste plagende reactie. In feiten, hoe langer ik met hem doorbreng, hoe meer ik van hem wil weten. Hoe heet hij in het echt? Waar woont hij? Waar is hij opgegroeid, wat voor omgeving? Ik onderdruk een zachte zucht en kijk dan weer na hem op, waarna ik vastberaden hem een knikje geef.
Nog geen half uur later lopen we weer in het woud, haast op dezelfde plek als waar we elkaar hebben ontmoet. 'Laten we, zolang het licht is, nog proberen zoveel mogelijk wezens te doden.' zeg ik en kijk hem aan. 'Ik ben benieuwd of we de dieren die we doden kunnen gebruiken als wild om eten van te maken. Dat zou ons opnieuw een hoop geld schelen.' zeg ik en trek in een vloeiende beweging mijn zwaard als ik een zacht geruis achter ons hoor. Toch blijven we doorlopen. Het is nog even licht, niet langer dan twintig minuten, maar dat kan net genoeg voorsprong zijn. Volgens de ingebouwde map moeten we naar het zuiden lopen om bij het volgende stadje te komen, waar een nieuwe aanwijzing zal zijn. Als ik me de regels goed herinner, moet je drie aanwijzingen vinden voor je de locatie van de boss te weten komt. In de beta-versie werd die gegeven in de vorm van een raadsel, maar of dat hier ook zo gaat... In mijn menu heb ik al gezien dat er een mogelijkheid is tot battles, ergens verdenk ik die optie ervan om er iets mee te maken hebben. Mijn vermoedens deel ik niet met Gabriel, nog niet. Ten eerste omdat ik hem amper ken, wat betekend dat ik er nog niet voor 100% achter ben of ik helemaal kan vertrouwen. Zelf weet ik ook wel dat dat simpelweg smoesjes zijn, omdat ik hem weldegelijk vertrouw. Anders zou ik niet samen met hem in een tent gaan liggen, in een slaapzak notabene.
Helaas komen we vrij weinig wild meer tegen en moet ik mijn lichtgevende zwaard wegstoppen, voor het aandacht gaat trekken van mensen die we juist willen ontlopen. 'Hoe zou dit werken?' vraag ik me hardop af met een vinger tegen mijn kin rustend terwijl ik naar de tent kijk die in het menu voor me staat. Omdat ik er toch niet achter ga komen door ernaar te staren, druk ik erop en komt de tent tot mijn genoegen opgezet en wel voor ons terecht. 'Perfect.' zeg ik en klop mijn handen aan elkaar af, alsof ik zojuist een zwaar klusje heb geregeld.
they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you
Re: ORPG | Gamers don't die, they respawn
from Sanne on 01/06/2018 02:59 PMClarke
De reactie van Gabriel op mijn vraag doet me een beetje argwanend kijken, met mijn ogen wat vernauwd. Dit betekend niet veel goeds. 'Niet schrikken?' herhaal ik op een ietwat bange toon en ik kijk hem aan. Hij ziet er ongemakkelijk uit. Hoewel een stemmetje in mijn achterhoofd schreeuwt en smeekt dat het een grapje is, valt mijn mond open als hij zegt dat hij zesenveertig is. 'Wát?!' roep ik uit en grijp naar mijn hart terwijl ik een stap achteruit zet. Dit was preceis waar ik bang voor was. Dat er een of andere viezerik met zijn helm op ligt en wat blij is dat hij nu al helemaal gepartnerd is met een aantrekkelijke avatar. Nu heeft hij zelf ook niets te klagen over zijn gekozen uiterlijk, maar een golf van angst en misselijkheid overspoelt me als ik denk aan hoe hij er in het echt uit zal zien. In mijn hoofd heb ik al duizend-en-één excusjes heb bedacht om te vluchten.
Wanneer ik weer naar hem opkijk, zie ik zijn mondhoeken trillen en breekt er een grijns door op zijn gezicht. Hij heeft geen flauw idee hoeveel het oplucht als hij zegt dat hij negentien is. Van opluchting zak ik wat tegen hem aan en laat mijn vinger naar beneden duwen. Mijn handen leg ik op zijn schouders en ik schud hem door elkaar. 'What the hell?!' roep ik boos uit, hoewel er een glimlach rond mijn lippen ligt. Ongelovig schud ik met mijn hoofd. 'Je had me goed, ik geef het toe.' zeg ik en kijk hem opnieuw aan. 'Negentien is prima, beter dan zesenveertig...' zeg ik en schud opnieuw mijn hoofd. Wat een ass, ik trapte er nog in ook. Diep haal ik adem en laat de hand die ik op mijn borst had gelegd weer zakken.
Een beetje lastig kijk ik als Gabriel de tent koopt, maar ik geloof er heilig in dat het zich uiteindelijk dik terug zal betalen. 'Hm, de tent is natuurlijk belangrijk...' mompel ik en open mijn eigen menu, terwijl ik scroll en hardop nadenk. 'Slaapzakken, misschien een soort kussen dat we kunnen gebruiken, anders sta je elke dag op met hoofdpijn...' mompel ik en tik dingen aan voor in mijn winkelmandje. Gelukkig zijn deze dingen een stuk goedkoper, omdat niemand hieraan heeft gedacht en de vraag ernaar ontzettend laag is. 'Wat jij al zei, kookgerei...' zeg ik en tik een éénspit fornuisje aan op gas, waar ook een pan bij komt. 'Perfect. Voor andere dingen kunnen we altijd een vuurtje maken.' zeg ik en stop het opnieuw in het winkelmandje. Mijn oog valt op een tweepersoons-slaapzak en ik gooi de twee enkele uit het mandje en stop die erin. 'Voordeliger.' zeg ik en haal mijn schouders op. Gabriel zal ook wel snappen dat als hij ook maar een vinger uitsteekt, hij allebei zijn handen zal verliezen aan mijn vreemde licht pulserende zwaard.
they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you
Re: ORPG | Gamers don't die, they respawn
from Sanne on 01/06/2018 02:58 PMClarke
Een beetje lastig kijk ik naar Gabriel als hij me, meer dan terecht, zegt dat ik het wel eerder had kunnen vertellen dat ik hoger dan level 6 ben. Hoewel ik me er meer dan bewust van ben dat ik met mijn volgende opmerking, ik alles kan verpesten, verzamel ik toch al mijn moed om te zeggen dat ik beta tester was. Net wanneer ik mijn mond open om aan het meest vreselijke gesprek, in deze wereld en setting, begin, tovert Gabriel een glimlach op zijn gezicht en loopt de winkel uit. Mijn ingehouden adem blaas ik uit en ik besluit het gesprek nog even uit te stellen. Eerst maar samen trainen, als Gabriel dan wat hoger is dan zal het verschil niet meer zo groot zijn... Alleen als ik niet meetrain, wat alleen maar raar zal zijn. Een zucht rolt over mijn lippen en ik spreek mezelf streng toe dat ik het zo snel mogelijk met hem bespreek. Als we een rustige setting hebben, niet meer overstuur zijn van alle gebeurtenissen...
Nogmaals zucht ik, waarna ik de achtervolging inzet. Het was nog een geluk dat Gabriel niet keek naar het geldoverzicht, aangezien tijdens het stijgen van mijn EXP mijn geldvoorraad ook immens is gestegen. Als ik weer naast Gabriel loop, glimlach ik als ik zie dat hij de dolk weer in zijn handen heeft. 'Iemand is blij met zijn nieuwe speeltje.' zeg ik plagend en duw zacht tegen zijn schouder aan, waarna ik glimlachend naar hem opkijk.
De combinatie van zijn strakke kaaklijn, goudblonde haren die reflecteren in de schemerende zon, doen me realizeren dat hij eigenlijk ontzettend knap is. Nu weet ik natuurlijk niet wat voor iemand er schuil gaat achter zijn avatar, er kan net zo goed een dikke ouwe vent met een VR helm opliggen. 'Hey Gabriel?' vraag ik dan en kijk opnieuw naar hem op. Ondanks het feit dat ik mijn eigen avatar ook heb aangepast, met name de grootte ervan, moet ik nog steeds naar hem opkijken. 'Hoe oud ben je eigenlijk, je weet wel, in het echt? En niet liegen!' roep ik er achteraan en steek waarschuwend een vinger omhoog. 'Je weet wat ik kan doen met een zwaard, dus wees zuinig op die vijf leventjes van je.' zeg ik waarschuwend, maar met een plagend glimlachje.
Al snel bereiken we het eettentje waar ik het over had en bestellen wat te eten. 'Ik denk,' begin ik terwijl ik een stukje zacht vlees in mijn mond stop. 'Dat we in het bos moeten kamperen. De gear daarvoor zal niet al te duur zijn en we kunnen daarmee elke avond weer kamperen en hoeven zo niet te betalen voor motelkamers enzo.' stel ik voor en kijk hem aan. 'We kunnen sneller reizen en zijn een stuk mobieler. Helemaal met de gemakkelijke opties van de inventaris waarmee we alles binnen nog geen tel hebben opgezet en opgeruimd.' ga ik verder en kijk hem afwachtend aan. 'Dat zullen dan wel de laatste uitgaven zijn, we moeten sparen voor betere wapens en uitrustingen.' zeg ik dan mompelend en stop het allerlaatste stukje vlees in mijn mond. Het eten was echt heel lekker, wat nog steeds een vreemde sensatie blijft.
they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you
Re: ORPG | Gamers don't die, they respawn
from Sanne on 01/06/2018 02:58 PMClarke
Direct knik ik eenmaal als Gabriel zegt dat hij best op rantsoen kan leven. Dat is goed. Waarschijnlijk hebben ze de game ook zo gemaakt dat er in het wild ook heel wat te vinden is, zo zou het me niet verbazen dat je het wild wat je dood kan bereiden. Misschien is het toch handig om die hulp gids eens goed door te spitten, om zeker te zijn van alle opties die we hebben. Een beetje op mijn hoede kijk ik naar zijn rug als hij de deur opent en even lijkt na te denken over mijn vraag. Zijn reactie brengt een lachje teweeg en ik schud glimlachend mijn hoofd. 'Daar heb ik wel een paar goede karmapunten mee verdiend ja.' merk ik op en sluit de deur achter me. Gabriel lijkt direct druk met de voorraad van de winkel te bestuderen, dus tover ik mijn eigen menu ook tevoorschijn. Over zijn schouder kijk ik mee en zie dat hij zeer beperkte opties heeft. Uit nieuwsgierigheid open ik mijn eigen menu en zie dat ik ontzettend veel keuzes heb.
Nieuwsgierig kijk ik op als Gabriel een dolk omhoog houdt. Hij ziet er erg normaal uit en niet echt alsof het veel doorgroei mogelijkheden heeft. Mijn zwaard is immers ook een soort van doorgegroeid, geëvolueerd. Een dolk zal dat ook wel kunnen, maar om dat met zo'n normale dolk te doen duurt vast een tijdje. 'Wat vind je van...' begin ik, druk in mijn eigen menu op een dolk uit de 6 tot 10 levels en tover die tevoorschijn, 'deze?'. De dolk ligt fijn in de hand en is een stuk beter uitgebalanceerd dan die van hem. Het lemmet glimt en is niet zo dof als de normale dolk. Het handvat is volgens mij van een soort kunststof of rubber en ligt heel fijn in de hand, in tegenstelling tot het houten handvat van die van Gabriel. Eigenlijk is de keuze al gemaakt en ik koop de dolk, waarna ik hem met een aantal handige tikjes op het scherm in Gabriel's inventoris plaats. 'Hier kan je langer mee door en heeft misschien wel dezelfde mogelijkheden als mijn vreemd gloeiende zwaard.' zeg ik als excuus en haal mijn schouders op. 'Daarnaast was hij maar twee goudstukken meer.' Lieg ik als een klein leugentje voor bestwil. 'En ach, als we toch het geld op een hoop gooien.' maak ik mijn korte pleidooi af en haal mijn schouders op, waarna ik weer naar het menu kijk. Over dat gesproken. Opnieuw typ ik zijn naam in en verstuur een verzoek tot het delen van onze inventaris en schatkist. 'Dat is dat.' zeg ik, omdat ik er nu eigenlijk wel vanuit ga dat hij het accepteerd. 'Eten dan?' vraag ik en leg een hand op mijn maag, die opstandig knort.
they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you
Re: ORPG | Gamers don't die, they respawn
from Sanne on 01/06/2018 02:58 PMClarke
De blik in Gabriël zijn ogen veranderd van gekweld naar vastberaden en een stukje van mijn eigen twijfel valt weg. Toch ben ik nog niet helemaal zeker of ik het goede doe om hem de uitnodiging te sturen en er maar vanuit te gaan dat hij het vol gaat houden. Hoe ik erin sta is het vrij simpel, ik ga of die game verslaan of ik sterf terwijl ik het probeer. Waar ik precies de grens ga leggen, weet ik niet, want om nou mezelf letterlijk dood te vechten in een paar weken of maanden, lijkt me niet helemaal de juiste insteek. Nee, ik moet het tactisch aanpakken. Ik zal mijn level ellendig hoog op moeten trekken, hoewel ik al een level heb waarmee ik de beta versie zowat mee af heb gesloten. Eigenlijk let ik niet eens meer op die cijfertjes. Het enige wat ik weet, is dat we hier weg moeten. Het beginners stadje is fijn en rustiek, maar waarschijnlijk blijft iedereen hier in het begin een beetje hangen. Dus het ophogen van levels zal lastig worden als het woud vol zit met alle andere 9.998 spelers.
Gabriel accepteert zonder ook maar een seconde tijd te verspillen mijn uitnodiging en ik kijk hem onderzoekend aan. Het blijft me irriteren dat mijn avatar wat kleiner is dan die van hem, waardoor ik telkens omhoog moet kijken. Mijn ogen vernauwen zich wat. 'Het is niet alleen de training.' zeg ik waarschuwend, omdat dat ook wel voor de hand ligt. Het trainen zal ons vanaf nu dagen lang bezig houden, maar het is meer. Het is afzien, van alles. We kunnen niet een leuke touristische route nemen door alle stadjes en de verborgen mappen gaan ontdekken, die er ongetwijfeld zijn. Misschien kunnen we een soort planning maken, dat we na elke 3 bosses die we hebben verslagen, dat we dan een korte periode vrij kunnen nemen en genieten van de vrijgegeven nieuwe floor. Een dag of twee, misschien drie. Maar dat zien we dan wel, laten we maar eens beginnen met het trainen. In mijn menu krijg ik een melding dat hij me geaccepteerd heeft en ik zie dat zijn level laag is. Niet per se laag voor dit moment, want voor dit punt in de game is het nog best goed. Het probleem is dat het een heel aantal levels onder dat van mij is. 'Dat wordt hard trainen...' zeg ik tegen hem als ik het zie, sluit mijn menu en loop achter hem aan.
We lijken de eerste die echt van het plein aflopen. 'Eerst dan maar eten. Het is denk ik het handigst om voor nu ons geld te delen. Dan kunnen we een goede dolk voor je kopen, maar vanaf dan alleen maar goedkoop en voedzaam eten tot ons nemen. Onze strategie kan het best liggen op zoveel mogelijk sparen, zodat we, als we de mogelijkheid krijgen, zeldzame of betere dingen kunnen kopen.' stel ik voor terwijl ik naast Gabriel ga lopen als we het plein verlaten. De smid doemt voor ons op en ik wijs ernaar. 'Wil je dat? Ik begrijp het als je dat niet wilt hoor, het vraagt nogal wat vertrouwen ineens alles te delen met een onbekend meisje met een enorme drang zichzelf te bewijzen.' zeg ik met een klein en ietwat plagend glimlachje.
they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you
Re: ORPG | Gamers don't die, they respawn
from Sanne on 01/06/2018 02:57 PMClarke
Mijn ogen zijn strak op Gabriël gericht en ik zie hoe hij zich naar me omdraait. Hij zet een stap achteruit als hij de brandende vastberadenheid in mijn ogen ziet, ik zie de schrik in zijn ogen. Misschien is het van mij ook wel een stukje angst. Angst om uiteindelijk dood te gaan, van ouderdom in deze stomme game. Angst om mijn moeder opnieuw te zien wegzakken in een depressie. Het beeld van hoe mijn moeder zal proberen de VR helm van mijn hoofd te trekken, schiet recht door mijn hart en raakt me tot in mijn ziel. Angst om mezelf te verliezen in deze game, om daadwerkelijk te accepteren dat mijn leven hier nu zal liggen en dat ik hier oud zal worden. Misschien vind ik wel een mannelijke speler met een aantrekkelijke avatar. Misschien zelfs wel met Gabriël, maar dat is iets waar ik nu niet over na kan denken. Niet nu ik de orkaan van emoties op zijn gezicht moet zien. De schrik, woede en vooral hetgeen wat me het meest raakt, de gekwetstheid. Hij heeft iets weg van een geschopte, nee zelfs mishandelde, puppy.
Net wanneer ik mijn excuses aan wil bieden, wil zeggen dat ik het wel moet doen, dat er geen andere keuze is voor mij, hoor ik zijn woorden. Dit keer is het aan mij om verward op te kijken. Wil hij dat echt? Wil hij met mij mee? Mijn hele leven lang heeft niemand ooit met mij mee gewild, misschien alleen om me te gebruiken, het geld waar mijn familie het zeggen over heeft. Misschien de status, maar altijd als er iemand mee wilde, was het niet om mij. Gabriëls hele houding veranderd en het strakke valt weg en maakt plaats voor een zachte blik, een smekende blik die spreekt van hoop.
Dezelfde hoop die ik zelf ook voel na de openbaring van de spelmaker. In plaats van een stap achteruit te zetten, wat ik zou moeten doen, zet ik een stap naar voren en daarna nog een, zodat we weer vlak voor elkaar staan en ik omhoog moet kijken om in zijn ogen te kijken. In plaats van dat ik weg ben gelopen, heb ik me opnieuw kwetsbaar opgesteld. Het is nu niet alleen meer de hoop dat ik kan ontsnappen, maar ook de hoop dat ik een echte vriend heb gemaakt. Een echte vriend in een neppe wereld, hoe ironisch. 'Weet je het zeker? Het gaat niet mooi worden, geen Hobbit avontuur.' zeg ik, een referentie makend naar de films van een paar jaar geleden, waar Bilbo Baggings rennend door The Shire rende en riep "I'm going on an adventure!". 'Je zal hard moeten trainen, harder dan je tot nu toe hebt gedaan en misschien harder dan je van plan was om te gaan doen.' zeg ik en kijk hem met een ietwat harde en inschattende blik aan. 'Als je denkt dat je het aankan...' zeg ik en kijk hem nog even strak aan, waarna ik mijn menu open en in een opwelling een uitnodiging voor een samenwerking opzet tussen Gabriël en Eleanore, onze gebruikersnamen. Zonder er teveel over na te denken, verzend ik hem en kijk weer op naar Gabriël, terwijl ik mijn menu sluit.
they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you
Re: ORPG | Gamers don't die, they respawn
from Sanne on 01/06/2018 02:57 PMClarke
Hoe snel ik Gabriëls hand los heb gelaten, zo snel pakt hij mijn hand weer vast. Als ik kon praten, had ik hem bedankt. Zijn hand is het enige wat echt lijkt, de rest lijkt slechts een zieke grap. Alsof ik zometeen wakker wordt nadat ik flauw ben gevallen na het opgesloten worden in een kluisje op school. Het zou de eerste keer zijn, hoewel er vaker gedreigd mee is. Langzaam aan begint het besef tot me door te dringen. Iedereen zal hier doodgaan uiteindelijk. We hebben dan wel vijf levens, maar wat zou er gebeuren als je de vijf levens uit hebt geleefd? Het eeuwige leven heeft niemand, hoewel ik eigenlijk niet denk dat het mogelijk is om vijf levens uit te leven, je menselijke lichaam wordt namelijk gewoon ouder. We zullen hier dus zo'n 60 jaar vast zitten, als het lot gunstig genoeg is. 60 jaar van een niet-echt leven in een niet-echte wereld, hoe echt hij soms ook aanvoelt. Nee, ik zal 60 jaar door moeten brengen hier, waar alles nep is, zonder mijn moeder. Alleen, 60 jaar lang. Tot een dag mijn hart stopt met kloppen, of erger.
Nieuwe woorden rollen over de lippen van de spelmaker en ze doen me verwoed knipperen, zodat de tranen uit mijn overgelopen ogen rollen en ik weer scherp zie. Een kans? Een kans! Mijn mond zakt een stukje open en ik voel hoe ik aandachtig luister naar zijn woorden. Opnieuw versnelt mijn hartslag, dit keer door het simpele feit dat ik zo'n kans voorgeschoteld krijg. Mijn rug recht zich haast direct en ik knijp kort in Gabriëls hand, mijn hoop is terug.
Een kans, dat is het enige waarop ik heb kunnen hopen. Zelfs als het de kleinste kans is en ik dood zal gaan tijdens het proberen, een kans is het enige wat ik wilde. En nu heb ik die gekregen, op een giftige zilveren schotel. Ondanks alles, alle risico's en alle problemen die zich nu al voordoen, ik ga het doen. Waarschijnlijk zelfs zometeen al, ik ga op zoek naar de eerste boss. Ik zal hem verslaan, of dood gaan. Mijn tranen zijn gedroogd en in plaats van de verslagen blik, heb ik een harde blik vol met strijdslust. De spelmaker maakt geen woorden meer vuil, kijkt slechts nog even rond en verdwijnt. De koepel verdwijnt, van beneden lost hij op naar boven.
Dan pas realiseer ik me dat ik Gabriëls hand nog vast heb en laat hem los, waarna ik enkel mijn hoofd naar hem draai. 'Ik vrees dat die snacks moeten wachten.' zeg ik, waarna ik hem nog even aankijk en langzaam een stap achteruit zet, gevolgd door een andere stap. 'Ik ga.' is het enige wat ik zeg en ik kijk hem aan, terwijl de strijdlustige blik nog in mijn ogen brandt.
they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you
Re: ORPG | Gamers don't die, they respawn
from Sanne on 01/06/2018 02:57 PMClarke
Hoewel het waarschijnlijk helemaal nergens voor nodig is, voel ik mijn hart wat sneller kloppen als ik mijn blik vestig op het grote en zwevende figuur. Naast de duistere kleur van de koepel, lijkt het figuur ook donker en duister, alsof het niet veel goeds in de zin heeft. In de beta versie heb ik de spelmaker zijn avatar ook eens gezien, hoewel die in geen enkel opzicht te vergelijken is met wat er nu voor ons zweeft. Het zachte kneepje van Gabriël doet me wat rustiger worden, hoewel ik het gevoel van onbehagen niet van me af kan schudden. Alles aan dit hele gedoe schreeuwt gewoon fout, in hoofdletters en met veel uitroeptekens.
De woorden van de spelmaker klinken te diep en doen mijn lichaam een beetje sidderen, het is vast een trucje, maar hij straalt zoveel macht uit dat de behoefte om me klein te maken onder de zware stem, erg groot is. Ondanks het feit dat ik het simpelweg niet kan, zou ik het toch niet doen. De spelmaker moet ons toch hier hebben, wij zijn toch zijn consumenten? Zijn klanten? Wij hebben zijn game gekocht, gekregen of misschien zelfs wel gestolen, omdat het de game van nu is. De oplage van 10.000 exemplaren was razendsnel uitverkocht, iedereen is waarschijnlijk online.
Een uiterst belangrijke mededeling? En wat mag dat dan wel zijn? It better be good. Anders ben ik voor niets uit mijn enthousiasme gerukt. Het voelt zelfs alsof deze harde ruk aan mijn enthousiasme, me nog wat cynischer heeft gemaakt dan eerst. De spelmaker gaat rustig door, alsof het niets is wat hij zojuist uit heeft gehaald. Iedereen die als zombies hierheen is gehaald en nu als hersenloze standbeelden staat te kijken en te luisteren. Van ergernis laat ik bijna een kreet los, maar de dwang op mijn avatar houdt me tegen, hoewel het lijkt te schrikken van mijn opstandigheid. Voor een seconde lijkt de blik van de spelmaker naar Gabriël en mij af te dwalen, maar het kan ook schijn zijn. 'Het eerste wat ik jullie moet vertellen, is dat jullie hier vast zitten.' zegt hij en een gesmoorde golf van reacties gaat door de spelers heen, die niet in staat zijn te reageren met open mond, maar weldegelijk geluiden kunnen produceren. Zo komt er een laag gegrom uit mijn keel terwijl ik naar boven kijk. Wat is dit voor zieke grap? 'Jullie kunnen niet meer uitloggen en andere spelers kunnen niet meer inloggen. De spelers die nu online zijn, krijgen vijf levens. Als je je vijfde leven verspeeld hebt, zal je avatar stoppen te bestaan, net zoals de vitale tekenen van leven bij je menselijke lichaam zullen stoppen. Je sterft dus in beide werelden.' legt hij uit en van schrik laat ik Gabriëls hand los. Als er geen grip op mijn lichaam zou staan, zou ik als een slappe pop neervallen nu. Mijn hartslag versnelt zich en blijft maar hoger en hoger worden, een paniekaanval staat op het punt van beginnen. Ik kan mijn moeder niet alleen laten? Ze overleeft het niet. Als zij het niet overleeft, is er voor mij toch geen reden meer om ook in leven te zijn. Het enige wat ik kan doen door mijn paniek aanval te uiten is een gesmoord geluid laten en mijn ogen zich met tranen laten vullen. Hoe je het ook wend of keert, mijn leven lijkt voorbij. In elk opzicht.
they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you
Re: ORPG | Gamers don't die, they respawn
from Sanne on 01/06/2018 02:56 PMClarke
Mijn benen dragen me, sneller dan ik ooit voor mogelijk had gehouden. Volgens mij komt het dat ik zo snel kan rennen, omdat mijn level al zover omhoog is. Telkens wanneer ik een level hoger kom, zie ik mijn EXP stijgen, er zit vast ook ergens een verborgen Special EXP, voor mijn snelheid dan. Waarschijnlijk ook voor defence, maar er is nog zoveel in dit spel onduidelijk dat ik er niet direct achter kan komen, daarnaast wil ik de snacks komen voor Gabriël en mij. Waar het enthousiasme om op deze jongen indruk te maken, vandaan komt weet ik niet. Toch ga ik er niet tegenin, omdat het me eigenlijk best fijn doet voelen dat ik hem blij kan maken met iets onzinnigs als een snack.
Wanneer ik een hoek rennend om wil slaan, kom ik slippend tot stilstand. Een verwarde uitdrukking glijdt over mijn gezicht en ik probeer me te bewegen, maar het lijkt alsof al mijn ledematen vast zitten met dikke stroop. 'What the...' mompel ik als mijn lichaam zich omdraait en op een haast militaire manier terug begint te begeven. Wat is dit voor vreemde bug? Mijn lichaam neemt me mee, dieper het stadje weer in. Hoe dichterbij ik weer bij de drukbevolkte stukken aankom, hoe meer ik zie dat meer mensen hier last van hebben. Het irriteert me mateloos dat blijkbaar de gamemakers deze controle over onze avatars hebben, dat ze ons zomaar over kunnen nemen. Het bevrijdende lichaam voelt ineens als een kooi en ik wou dat ik uit kon loggen. Dat gaat helaas niet, mijn nieuwsgierigheid is te groot.
Uiteindelijk realiseer ik me dat mijn lichaam me naar het immense plein brengt. Dan begint er een lampje te branden, dat dit waarschijnlijk het begin van de game is. Eenmaal op het plein, heb ik de controle nog niet terug. Dat is tot iedereen er blijkt te zijn en er een koepel over het plein valt. Zonder er ook maar naar te kijken, weet ik dat het ondoordringbaar is. Toch zijn er, domme, mensen die het proberen aan te raken en geschokt worden. Mijn blik glijdt langs de mensen, langs verschillende gezichten die me niets zeggen. De een gekker dan de ander, de ander juist beeldschoon en sommigen hebben juist expres een afgrijzelijk gezicht gekozen. Uiteindelijk zie ik hem en besef me dat ik weer kan bewegen, dus ik loop naar hem toe. Net wanneer ik naast hem stil sta en mijn mond open om wat te zeggen, verschijnt er een immens grote zwevende avatar, boven het plein. 'Welkom, ACO spelers van over de hele wereld.' zegt hij en ik kan niet meer van hem wegkijken. Waarschijnlijk weer een trucje. Ik begin er ziek van te worden dat ik geen controle heb over mijn lichaam, maar merk dat ik verder nog wel alles kan, behalve mijn blik afwenden. Dus laat ik mijn vingers die van Gabriël vinden en omsluit ze met mijn hand, waarna ik een zacht kneepje geef.
they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you