Search for posts by Sanne
First Page | « | 1 ... 66 | 67 | 68 | 69
Search found 684 matches:
Re: O|| If you want to know what a man's like, take a good look at how he treats his inferiors, not his equals
from Sanne on 01/06/2018 12:58 AMLura
Als verstijfd sta ik te kijken naar hem. Het is een hem, het is een nimf. Ik weet het zeker. Alles aan hem lijkt het te schreeuwen. Van zijn uiterlijk tot de manier waarop hij opstond en naar me toe wandelde. Zijn schoonheid was haast ongeëvenaard, zoals ik nooit eerder had gezien. Elven zijn een wonderschoon ras, waarin met gemak elke man knap was. Zijn uiterlijk was echter iets zoals ik nooit eerder had gezien. Intrigerend maar beangstigend, omdat het niet mogelijk zou moeten zijn.
'Maar... Ik... Als niemand zegt waar ik wel of niet welkom ben, is dat een beetje lastig. Grote oren, check, grote neus, niet zo'n check.' zeg ik een beetje opstandig en wijs naar mijn oren en mijn neus. De oren zijn net iets langer dan die van een mens en eindigen in een punt. Naast dat ze iets langer en groter zijn, zijn ze ook veel gevoeliger. Het aanraken van de oor was iets intiems, iets wat niet snel toe werd gelaten. Niet alleen de zenuwen waren gevoelig, ook het gehoor. Zo kon ik nu al horen dat iemand ergens in de verte het had over de elf die op bezoek was. Een kleine commotie ontstont, waarna ik mijn concentratie niet meer kon bewaren, door de jongeman die op me af kwam stappen. Argwanend en onderzoekend kijk ik hem aan. Hij is wel het allerlaatste wat ik had verwacht tegen te komen in het rijk van de nimfen. 'Er was geen wachter.' antwoord ik nog, een stuk minder fel dan eerst, maar meer verslagen. Het zou toch wat zijn als ik binnen nog geen kwartier verbannen werd uit het rijk van de nimfen puur en alleen omdat er geen bewaker stond die me tegen kon houden.
Klein glimlach ik om zijn opmerking en schud met mijn hoofd. 'Hoewel ik het graag zou voorstellen om hier ons geheim van te maken, is het voor een stille aftocht al te laat.' zeg ik, doelend op het feit dat de commotie verderop in het paleis steeds groter lijkt te worden. Momenteel wordt er gezocht naar mij, de vreemde elfse indringer. Grappig hoe ik binnen de korte tijd van afgezadigde naar indringer ben gegaan. Van wees welkom, naar hoe snel kunnen we haar te pakken krijgen om te verbannen. Die laatste paar gedachten maken me bang, Leilah zou me afmaken als ik nu al terug zou komen. Voor ik wil vragen waarom ik beter zo min mogelijk van hem mee kan krijgen, hoor ik zijn zachte opmerking.
'We willen de banden weer versterken met onze zusters... En broeder, zo te zien.' zeg ik, geoefend en welgemeend, hoewel de laatste paar woorden met een kleine glimlach gepaard gaan. Er gaan wel duizend en een vragen rond in mijn hoofd, maar er is geen tijd meer om die te stellen. Voetstappen klinken in de gang en ik zet een stap verder van hem af voor de deur open wordt geslagen. Ietwat angstig en beschaamd, wat deels gespeeld is, kijk ik de jonge vrouw aan. Ze is een strijder, dat zie ik direct. Hoewel de nimfen goed zijn met hun zwaarden en dolken, heb ik ook mijn training gehad. In een gevecht zou het er eerlijk aan toe gaan, elven en nimfen zijn altijd elkaars gelijke geweest en waar haar zwaard haar een voordeel zou moeten geven, zwakken mijn vechttrainingen dat weer af. Toch wek ik de illusie dat ik er niet veel vanaf weet en deins wat achteruit als ze haar zwaard op me wilt richten.
Met een opgetrokken wenkbrauw kijk ik naar de jongeman als hij zegt een opmerking maakt over mijn kleren. Schijnbaar denkt hij dat ik niets kan uitrichten in mijn outfit, maar niets is minder waar. Met de broek heb ik veel meer bewegingsruimte dan het magere boomscharminkel wat stom staat te zwaaien met haar zwaard. In een gebaar haal ik beide wenkbrauwen omhoog en richt mijn aandacht weer op het boomscharminkel. Met de woorden die de jongeman spreekt, voel ik het bloed wegtrekken uit mijn gezicht. Nee, we zouden toch juist niet die oude lijken erbij halen? Bijna laat ik een kreun los, maar weet mezelf in te houden. Opnieuw schiet mijn wenkbrauw omhoog als ik zie hoe snel en zonder te twijfelen het boomscharminkel zijn bevelen opvolgt. Hij moet vast een hoge pief zijn dat ze zo snel reageert.
'Niet te verdedigen? Dus als ze besluiten me weg te sturen en ik gestraft zal worden daarvoor, moet ik het maar over me heen laten komen zonder dat het mijn schuld was?' vraag ik ietwat verslagen aan hem. Zijn woorden zijn goed bedoelt, maar weten me niet te kalmeren. Twijfelachtig kijk ik naar zijn arm. Van dit alles is niets gespeeld. Mijn angst en zorgen zijn oprecht. 'Is dat wel het beste idee, je zei net dat ik beter niet gezien kan worden bij jou.' zeg ik zacht en kijk naar zijn arm en terug naar zijn gezicht.
they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you
ReplyRe: O|| If you want to know what a man's like, take a good look at how he treats his inferiors, not his equals
from Sanne on 01/06/2018 12:58 AMLura
Het voelt alsof alle ogen op mij gericht zijn. Vanuit elke hoek, elk gat, lijkt het alsof ik priemende ogen tegen mijn huid voel. Ze nemen elk detail in zich op. Van mijn oud-roze haar, tot mijn donkergoene irissen. Het was niet vaak dat ze een elf zagen, daarbij ben ik iemand van de jonge generatie. De meeste elven die op bezoek gingen bij de nimfen waren ouderen, waarbij het haar zijn pigment was verloren, maar ondanks de ouderdom er geen rimpels te zien waren. Vanaf hun twintigste leken elven niet ouder meer te worden, qua uiterlijk. In onze cultuur werden de ogen gezien als de waarheid. Daarin werd gemakkelijk afgelezen hoe oud de elf was en hoeveel wijsheid deze bezat. Mijn moeder had me altijd verdrietig aangekeken als ze een blik diep in mijn ogen wierp, omdat daar door Leilah al veel wijsheid was geplant.
Stilletjes loop ik achter de twee vrouwelijke wachters aan. Nieuwsgierigheid en spanning zijn de enige dingen die ik voel, hoe verder ik hun wereld binnen treed. Ik weiger mijn blik af te laten glijden en kijk strak voor me uit. Ze leiden me naar een immens groot paleis, dat waarschijnlijk grotendeels gebruikt wordt om afgezadigde te ontvangen. Eenmaal door de grote poort gelopen, die geopend werd door een stel vrouwelijke wachters, stappen we een grote ontvangstzaal in. De zaal is zo groot, dat ik mijn voetstappen hoor weergalmen. Ergens in de zaal zijn een paar nimfen liederen aan het zingen, wat zorgt voor een galmend en betoverend effect. Mijn oog valt op een groep van vijf nimfen, prachtige verschijningen die nog betoverender zijn dan de liederen. Ze zien er wijs en oud uit en ik weet wat me te wachten staat. Leilah heeft het wel duizend keer met me doorgenomen. Een voor een kijk ik ze aan, waarna ik me op een knie laat zakken en mijn hoofd voor ze buig. Dit zijn de oudste nimfen, die Leilah de Ouderlingen had genoemd. Zelf durf ik ze niet direct aan te spreken, dus laat ik mijn stilte voor zich spreken. 'Welkom, Lura Elanil Torren. Leef onze regels en gebruiken na en wees welkom hier.' spreekt de oudste en middelste nimf, waarna ik opkijk. Zacht knik ik en sta weer op. Zo te zien was dat de plechtigheid alweer, want de nimfen laten zich weer in hun stoel zakken en beginnen zacht fluisterend met elkaar te praten. Mijn elvenoren vangen de meeste gesprekken op en ik weet dat ik weg moet gaan. Het zou absurt zijn als ik direct zou vragen naar de wand, dus knik ik nog eens met mijn hoofd, waarna ik langzaam door de grote zaal loop.
Even sta ik mezelf toe mijn hoofd in mijn nek te leggen en kijk ik de grote zaal rond. Daarna begin ik in een willekeurige richting te lopen. Mijn intuitie trekt aan me, als een flinterdun lijntje dat me iets wil laten zien. Toen ik hierheen kwam, heb ik de ietwat ouderwetse gebruiken van de nimfen aan mijn laars gelapt. In een strakke donkere broek, een groen blousje van zijde en een stel zwarte allstars, loop ik door het paleis. Aan het einde van de gang zie ik een muur, die volledig van hout is. Mijn hand laat ik tegen het hout rusten, waarna ik de deur zacht open en naar binnen stap. 'Wauw.' fluister ik zacht, vol ontzetting en kijk de ruimte door. Het is een uitgehouwen boom, waarin duizenden boeken te vinden zijn. Mijn hand ligt nog steeds op het hout en ik vang een stem op, die me doet opkijken. Even frons ik, de stem klinkt laag en mannelijk.
Sprakeloos valt mijn oog op een jongeman. Het is overduidelijk een nimf, met een gebruinde huid en donkerbruin haar. Zoals elke andere nimf er ook uitziet. Toch is het een man, ik weet het zeker. Van schrik zet ik een stap schuin naar achter, waardoor ik tegen een tafeltje op bots. Onhandig als mijn actie was, vang ik zonder moeite de lamp op die er anders vanaf zou zijn gevallen. 'Sorry, het spijt me, het was mijn bedoeling niet.' stamel ik ratelend en ik zet de lamp terug. Ontzet en verbijstert kijk ik weer naar de jongeman toe. 'Ik... De nimfen zeiden dat ik overal welkom was, ze zeiden niet...' begin ik opnieuw en bijt hard op de binnenkant van mijn lip. 'Ik snap het niet. Wie ben jij?' vraag ik na een korte stilte nieuwsgierig. Leilah had me niets vertelt over een mannelijke nimf. Nimfen waren vrouwelijk, dat was altijd zo geweest. Een ras dat enkel vrouwen telde en kende. Tot nu.
they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you
Re: O|| If you want to know what a man's like, take a good look at how he treats his inferiors, not his equals
from Sanne on 01/06/2018 12:57 AMLura
Onderhuids gieren de zenuwen door mijn lichaam, maar ik mag er niets van laten merken. Al een paar minuten stond ik voor de gesloten poorten van de Nimfen, een afgesloten gebied waarin niemand kon doordringen tenzij ze daarvoor toestemming hadden. Momenteel was de wachter de toestemming halen. De brief die ik mee had gekregen, leek exact op een officiele brief van het hof van de Elven. Dat was het echter niet, het was een vervalste brief van de Inferni. Een groep waar ik sinds mijn jeugd al bij hoor. Op mijn tiende levensjaar hadden ze me opgenomen, toen mijn alleenstaande moeder ook lid was geworden. Zonder mijn vader konden we niet rondkomen, dus was de Inferni als een soort welvarende familie die hun armen opende voor ons. Mijn moeder is altijd sceptisch gebleven naar sommige aspecten van de familie, maar zelf geloof ik in alles. Momenteel zit ik in een van de laatste stadia om een priesteres te worden. Leilah was, in tegenstelling tot wat iedereen dacht, teruggekeerd. De Heer der Duisternis heeft haar terug gebracht. Leilah was een priesteres, geliefde en een van de hoogste leiders van de Inferni. Altijd al heb ik tegen haar opgekeken, met ontzettend veel respect. Zij was degene die me had opgeleid, in het grote kasteel buiten LA waar de meeste leden van de Inferni familie woonde.
Met mijn missie heb ik een andere achternaam aangenomen. Torren is de naam die me is gegeven, in plaats van Inferni. Het klinkt mooi, helemaal in het Elfs. Een naam die door Leilah zelf was goedgekeurd. Sinds het verraad van Tikka, had ze me onder haar hoede genomen alsof ik haar eigen zus was. Zij is alles wat ik wil zijn. Een strijder, een priesteres, een geliefde, wat onze heer ook van mij wenst. Deze missie is belangrijker voor me dan wat dan ook. We zijn het de wereld verplicht om de Heer der Duisternis terug te halen. Alleen dan zullen de elven weer uit de as herrijzen in een wereld die puur en licht kan zijn. Net zoals vroeger zullen we weer heersen over alleen de puurste wezens daarbuiten. De Brights. Pas wanneer we onze Heer terug hebben, zullen de andere Brights het inzien. De waarheid, de enige waarheid.
Tot die tijd zou ik me voordoen als Lura Torren, een afgezadigde van de elven die op staatsbezoek kwam. Het was jaren geleden dat de elven voor het laatst de nimfen bezochten. De missie was meer dan riskant, het zou me mijn leven kunnen kosten. De tweede wand moet ik zoeken, zijn locatie vaststellen en het liefst direct meenemen, waarna ik hier een deel van de Heer zou oproepen. In eerste instantie zou het niet lastig zijn. Ondanks mijn geloof, koester ik veel vriendschap en liefde, die zich nooit een weg naar buiten hebben kunnen vinden in de harde wereld van Inferni. Juist daarom, om de goedheid in mijn hart, heeft Leilah me gekozen. Haar woorden brachten me haast tot tranen, zelfs nu ik eraan terug denk voel ik me emotioneel. Mijn moeder was tegen de missie, ik kon het zien in haar ogen. Toch liet ze me gaan. 'Laat je leiden door je hart, dat is puur.' had ze gezegd toen ik vertrok.
De krakende en piepende poorten gaan voor me open en ik glimlach opgewonden naar de wachter die terug is gekeerd. 'Welkom.' zegt zij met een knikje, waarna ik terug knik en haar bedank. Wanneer ik een stap in hun territorium heb gezet, lijkt alles te veranderen. Overal is het groen en prachtig, haast magisch. Mijn voetstappen lijken het gras onder mijn voeten een beetje te verlichten, wat mijn mond wat doet open vallen. Verschillende nimfen stoppen hun wandeling om naar me te kijken, waarbij ze me allemaal welkom heten. Vriendelijk knik ik naar ze en bedank ze, niet helemaal wetend wat ik precies moet doen en waar ik precies heen moet.
they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you
Re: O|| If you want to know what a man's like, take a good look at how he treats his inferiors, not his equals
from Sanne on 01/06/2018 12:57 AMLura Elanil Torren
they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you