Search for posts by CRNOIA

Re: ORPG || To appreciate the beauty of a snowflake it is necessary to stand out in the cold.

Alex had niet veel nodig gehad. Normaal had ze een vrij hoge tolerantie tegen alcohol. Maar deze avond leek ze het na twee biertjes en een shotje al goed te voelen. Ze gaf het maar de schuld aan IJsland. Heel erg kon ze het niet vinden, voor de eerste avond mocht dat wel. De meeste atleten deden dat ook. Verveeld had Alex naar Adam en Lorena gekeken. Ze vond het leuk dat haar beste vrienden uiteindelijk een relatie begonnen zijn. Maar op sommige momenten, zoals deze, had ze er een hekel aan. Beide hadden ze ook weer wat drankjes op, waardoor ze compleet opgeslokt waren door elkaar. Lorena had in het begin beste geprobeerd om Mike en Alex mee te betrekken in hun gesprekken. Maar ondertussen waren ze compleet naar elkaar toe gedraaid en hadden ze het over de dingen die ze wilde gaan doen hier in IJsland.
"Laten we dansen," mompelde Alex. Nu het later was geworden had de bar twee grote deuren geopend naar een grote danszaal, waar nu een heel aantal mensen begonnen waren met dansen. Alex kwam overeind en greep Mike zijn hand vast. Op momenten als deze was voor haar de grens van coach en atleet compleet verdwenen. Ze zag Mike nu als Mike, gewoon een gast die toevallig in dezelfde bar was als zij. Alex hield Mike zijn hand vast. Eenmaal op de dansvloer draaide ze zich grijnzend naar hem om. Haar armen sloeg ze rond zijn nek, waarna ze hem dicht tegen haar aan trok en begon met het bewegen van haar heupen. Het was geen straf om op deze manier met Mike te moeten dansen. Hij was verschrikkelijk knap en aantrekkelijk. Plagend keek Alex op naar Mike. Ze wierp hem een knipoog toe. Grijnzend draaide ze zichzelf om. Haar billen duwde ze tegen zijn kruis. Plagen kon altijd.

Adam had Lorena haar stoel iets dichter naar hem toe getrokken. Zijn arm liet hij op haar rugleuning hangen. Kort keek hij op naar Mike en Alex die zat leken te zijn van het zitten. Zijn donkere ogen bleven hangen op het meisje dat al snel tussen de mensenmassa verdween. Hij vond het maar niks om niet meer een oog op haar te kunnen houden, maar Mike zou op haar letten. Daarom kon Adam zijn aandacht weer makkelijk op Lorena richten.
"Wat als we volgende week op onze vrije middag we naar de blue lagoon gaan?" glimlachte Adam. Hij aaide een plukje haar uit haar gezicht. Zijn hand liet hij rusten op haar hals. Hij leunde iets naar haar toe, zodat hij zachtjes een kus tegen haar lippen kon duwen.
"Laten we de avond ook vrijaf nemen, dan huur ik een hotelkamer daar voor ons en kunnen we even doen alsof we een kleine vakantie hebben. Ik beloof je in de ochtend weer netjes op tijd terug te brengen," fluisterde Adam zachtjes. Hij keek grijnzen op naar de prachtige blauwe ogen van Lorena. Ze zouden de dagen daarvoor en daarna wel meer oefenen en trainen. Maar het was het waard. Ontspanning was belangrijk in deze dagen. Adam duwde een kusje tegen haar wang.
"Ik hou van je Lorn," zei Adam zacht. Zijn hand gleed door haar haren. Adam kon nooit genoeg krijgen van Lorena. Ze werkte zo intens verslavend. Na elke aanraking wilde hij haar meer en meer aanraken.
"Zal ik nog wat drinken halen of heb je genoeg gehad voor vandaag?" vroeg Adam. Zelf wilde hij niks meer. Een drankje was lekker, maar hij ging zijn lichaam niet nu nog verpesten net voordat hij op topvorm moest zijn.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven

Re: ORPG || To appreciate the beauty of a snowflake it is necessary to stand out in the cold.

Hongerig had Alex haar hamburger naar binnen gewerkt. De enige echte momenten dat ze stil was, was wanneer Alex eten in haar mond kreeg. Om te compenseren voor haar vettige maaltijd had ze geen toetje genomen. In plaats daarvan was ze samen met Lorena naar hun kamers gegaan om daar andere kleding aan te trekken en iets van make-up aan te brengen. Alex had een gewone spijkerbroek aangetrokken en een strak zittende trui. Haar haren hield ze gewoon los, ze wilde niet al te veel moeite doen. Het was niet alsof ze verwachtte dat ze de man van haar leven tegen zou komen. Helemaal klaar waren de meiden weer naar beneden gelopen, waar beide mannen stonden te wachten.
"Ik had al een taxi geregeld via een app," zei Alexandra. Voor de andere uit stampte ze naar buiten, waar een taxi al op haar zat te wachten. Alex stapte voorin in. Het ritje naar het gezellige gedeelte van het dorpje was niet erg lang gelukkig.
"Het is mogelijk dat ik te veel ga drinken," mompelde Alex terwijl ze de deur dicht sloeg. Voor de anderen uit huppelde Alex één van de cafés binnen. Het was leuk om te kunnen socializen met de mensen van IJsland. Ze had nog steeds contact met mensen van de vorige spelen waar ze bij mee had gedaan. Alex liep direct door naar de bar, waar ze zichzelf op één van de krukken trok.
"Nu ben je eindelijk op normale menselijke hoogte, hoe voelt dat?" vroeg Adam, die grijnzend naast haar kwam staan. Gespeeld boos keek Alex om naar hem. Het was altijd een spelletje tussen de twee om elkaar te kunnen plagen met dit soort dingen. Alex was heel erg klein en Adam was een schijtluis wanneer het ging over een vliegtuig, dus beiden hadden ze was.

Adam had zijn arm weer losjes rond Lorena haar schouder gelegd toen ze de bar in liepen. Hij was niet bezitterig of jaloers aangelegd, maar hij wilde wel graag al bij binnenkomst laten merken dat Lorena bij hem hoorde. Ze was een prachtige verschijning en hij wist dat menig man naar haar omkeek. Lorena was mooi, ze was oprecht prachtig. Hij wist als geen ander hoe gek ze een man kon maken met alleen al die prachtige ogen van haar. Samen liepen ze door naar de bar, waar Adam het niet kon laten op een plagende opmerking richting Alexandra te gooien.
"Pas maar op voordat ik je schenen kapot sla, ik kan daar namelijk makkelijk bij," beet ze hem terug. Grinnikend stak Adam zijn tong naar haar uit. Adam bestelde voor iedereen wat te drinken, waarna ze samen een tafeltje opzochten.
"Als we allemaal een gouden medaille halen, gaan we met z'n alle op vakantie met onze medailles. En laten we dan vooral ergens heengaan waar het heel warm is en waar we niet hoeven te sporten," zei Alex. Ze had een groot glas bier voor haar neus staan, waar ze af en toe een slok van nam. Voor haar doen deed ze nu nog netjes. Adam was met haar uit geweest wanneer ze een rust periode hadden in hun trainen. Voor iemand zo klein en engelachtig als zijzelf kon zo verschrikkelijk veel drinken en lang dansen. Het was oprecht een dag en nacht verschil tussen die twee Alex's.
"Ik verlang weer naar een kleurtje. We zijn allemaal net zo bleek als het spul waar we op sporten," zei Adam. Hij liet zijn blik even over Lorena haar lichaam glijden. Daarbij wilde hij haar graag weer in een bikini zien.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven

Re: ORPG || To appreciate the beauty of a snowflake it is necessary to stand out in the cold.

Bedenkelijk had Alex haar menu kaart bekeken. Ze moest nu een strak dieet volgen, ze kon de woorden van haar oude coach nog horen als ze stiekem een hamburger naar binnen werkte. Alex had het geluk dat ze niet zo sterk en atletisch hoefde te zijn zoals Lorena en Adam. Ze werkte veel met zwaartekracht. Natuurlijk had ze een sterk lichaam en ze moest ook zeker een gezond leven hebben. Maar een hamburger tijd van tijd moest kunnen. Ze had net willen antwoorden op Lorena haar vraag, toen een bekende en diepe stem bij haar doordrong. Kort keek ze op. Mike stond twijfelend bij hun tafel.
"Ga zitten," zei Alex simpel. Ze duwde de stoel naast haar met haar voet aan de kant. Ze had geen boze gevoelens voor Mike. Alex was hem juist ontzettend dankbaar. Hij had haar makkelijk kunnen laten stikken omdat het moeilijk zou worden, maar dat deed hij niet. Mike was een, soort van, held.
"Het gaat niet over jou, het gaat over het trauma dat ik heb opgelopen over het feit dat mijn coach mij gedumpt heeft en ik iemand daar voor in de plek kreeg die mijn naam waarschijnlijk niet eens wist," zei Alexandra. Ze had haar menukaart weggelegd. Bedenkelijk begon ze te wuiven naar een serveerster. Alex had honger. De serveerster nam hun bestelling op, waarna ze weer wegliep. Tevreden zakte Alex onderuit.
"Geen coachpraat aan tafel, ik word nog vervroegd grijs met al dat gezeur," zuchtte Alex. Ze wreef met haar hand door haar blonde haren, waarna ze glimlachend omkeek naar Mike. Hij zou het waarschijnlijk ook fijn vinden als hij even nog kon ontspannen.
"Hoe gaat het met jullie? De reis een beetje overleefd? Ik dacht dat ik je vol gescheten broek drie rijen achter je nog kon ruiken," grinnikte Alex plagend. Adam en Alex hadden altijd een band gehad waarin ze op deze manier konden klieren.

Adam had de nieuwe coach van Alexandra bekeken. Het was waarschijnlijk een goede keuze geweest dat ze Mike gekozen hadden als haar coach. Hij zag er uit als een man die om kon gaan met de woede die in het 1,65 lange meisje zat. Vermoeid wreef Adam met zijn hand over zijn voorhoofd bij het horen van Alex haar opmerking. Onder de tafel legde hij zijn hand op Lorena haar bovenbeen.
"Ik heb geprobeerd het te behouden tot twee rijen, maar dat lukte dus niet," zuchtte Adam uiteindelijk. Plagend had Alex haar tong uitgestoken. Een andere serveerster kwam de vier gerechten langst brengen, samen met het drinken. Lorena had netjes een salade, en ook Adam had een gerecht gekozen dat paste binnen zijn dieet. Alex leek er alleen geen zin in te hebben, aangezien ze smakelijk in een hamburger hapte.
"Hou je mond, dit is de laatste. Ik verdien het vanavond," riep Alex met volle mond. Glimlachend schudde Adam zijn hoofd. Hij ging hier niet op in, niet als het over eten ging. Dat was een te gevoelig onderwerp bij Alex.
"Oh trouwens, wij wilde graag het dorp gaan verkennen na het eten. Heb je zin om mee te gaan? Ik kan wel wat mannelijk gezelschap gebruiken als ik lang met die vrouwen optrek," vroeg Adam vriendelijk aan Mike. Het was wel net zo vriendelijk om de man een beetje te betrekken in hun activiteiten. Het was niet leuk om hier alleen te zijn, dat zorgde er alleen maar voor dat je niet kon genieten. Daarnaast wilde Adam oprecht graag optrekken met iemand die ook een man was, zoals hij. In zijn sportwereldje kon het nogal vrouwelijk worden en dat was Adam totaal niet.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven

Re: ORPG || To appreciate the beauty of a snowflake it is necessary to stand out in the cold.

Het was heerlijk om weer op haar board te kunnen staan. Ongeduldig en enigszins afraffelend had Alex haar opwarm oefeningen gedaan. Ze wilde niet bezig zijn met stomme been oefeningen. Alex wilde de wind weer kunnen voelen. Ongeduldig sloot Alex de bindingen van haar board, waarna ze de helm op haar hoofd zette en haar grote bril voor haar ogen zette. Er verscheen een grote glimlach rond haar knappe gezicht. Op enige snelheid duwde ze zichzelf het plateau af. Het was ongeveer tien meter piste waar het gewoon vlak was, daarna kwam de half pipe. Het was een ritje van hooguit twee minuten, veel meer was het echt niet. Maar het maakte haar keer op keer weer zo intens gelukkig. Met haar woede afgezakt en roze wangen door de kou was Alex richting de mannen gegleden. Ze had niet extreem haar best gedaan met trucjes. Ze wist dat ze moe was en de kans was groot dat ze uit vermoeidheid zou vallen of een blessure zou krijgen. Terwijl zij haar binden los maakte rende Theo de trap op, de piste op.
"Ik heb op youtube meer filmpjes staan en de rit die ik wil gaan rijden heb ik gefilmd. Dan weet je wat ik kan en in mijn hoofd heb," zei Alex hijgend. Ze klom het hek over met haar board en kwam naast Mike staan. Theo was boven en begon met zijn oefeningen om zijn spieren op te warmen. Tijdens de rit van Theo bleef Alex geduldig stil. Ze wilde niet de aandacht van Mike van hem afpakken op momenten zoals deze. Na Theo zijn rondje maakte hij en Alexandra nog een paar ritjes, om Mike een duidelijk beeld te kunnen geven van hun kunsten. Pas tegen etenstijd waren ze weer teruggegaan naar het hotel.

De aparte opwarmingsoefeningen die Adam en Lorena altijd deden maakte het dat hij veel meer plezier had gekregen in het samenwerken en eigenlijke uitvoeren van de opwarming. Het was veel beter om de oefeningen te doen, maar soms wilde Adam ze nog wel eens overslaan. Maar dansmomentjes met Lorena zou hij nooit kunnen overslaan. Zodra ze opgewarmd waren, waren Adam en Lorena begonnen met het oefenen van enkele makkelijkere gedeeltes van hun kuur. Ze hadden enkele lifts gedaan en de verdere uitvoer van de makkelijke gedeeltes. Al met al waren ze een goed anderhalf uur bezig geweest. Daarna waren ze samen, zonder het echt besproken te hebben, de douche in gesprongen. Dat was één van de voordelen om een vriendin te hebben die dezelfde professionaliteit had als jij. Je kon samen na de training gelijk weer van elkaar genieten. Tevreden en genietend waren ze onder de warme stralen blijven staan, totdat hun magen begonnen te knorren van de honger. In warme truien en hun haar nog vochtig waren ze het restaurant in gelopen tegelijk met Alexandra.
"Hey kleintje, heb je nog wat over gehouden van de nieuwe coach?" vroeg Adam. Plagend had hij zijn arm rond haar nek geslagen en door haar blonde haren gewoeld. Alex had hem weggeduwd en met haar hand haar haren weer netjes geveegd.
"Ik heb hem kapot gemaakt," zei Alex. Het drietal nam plaats aan een tafeltje bij het raam, waar ze uit konden kijken op het olympische dorp.
"Zullen we zo samen het dorp een beetje verkennen?" vroeg Adam nieuwsgierig. Hij vond het altijd leuk om een beetje te kunnen verkennen. Het was niet alsof ze vanavond zouden sporten, dat was niet gezond met al het gereis.
"Prima, ik kan wel wat alcohol gebruiken trouwens. Ik moet iets gebruiken om dit trauma te kunnen verwerken," mompelde Alex. Ze had de menukaart gegrepen en neusde nieuwsgierig naar de gerechten.
"Aansteller," grinnikte Adam.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven

Re: ORPG || To appreciate the beauty of a snowflake it is necessary to stand out in the cold.

Alexandra had haar ogen dicht laten vallen bij het proeven van haar koffie. Ondertussen had ze in een korte tijdspan al vijf kopjes naar achteren gegooid, maar keer op keer bleef ze verlangen naar de cafeïne. Normaal had ze een hekel aan koffie, maar zodra de stress en slapeloze nachten begonnen op te spelen van de spelen, leek ze verslaaft.
"Ik wil de piste op, een gevoel krijgen van de baan hier. Kan ik gelijk laten zien wat mijn style is," zei Alex. Ze nam twee grote slokken van haar koffie, waarna ze het met nog een klein beetje koffie terug op het kopje zette. Meer hoefde ze niet. Alex wreef met haar hand over haar gezicht. De reis had haar compleet kapot gemaakt, maar snowboarden kon haar altijd laten ontspannen. Ook al had Mike niks willen doen, was ze alsnog de piste op gegaan. Alexandra keek omlaag naar de twee mannen.
"Ik ga mijn spullen naar mijn kamer brengen en mijn outfit aantrekken. Ben er binnen tien minuten weer," zei Alex. Ze draaide zichzelf om en greep haar spullen weer vast. Alles sleepte ze mee naar de receptie, waar ze haar kamersleutel haalde. Al met al duurde het vijftien minuten voordat Alex weer beneden stond. Ze had haar spullen de kamer in gesmeten en had zichzelf snel omgekleed in haar outfit. Haar snowboardschoenen had ze al aangetrokken en haar board had ze uit haar tas gehaald. Theo en Mike stonden beiden al te wachten op haar beneden in de receptie. Met een shuttlebusje waren ze van het hotel naar de piste gebracht. Het gevoel van krakend sneeuw alleen al liet iets van Alex haar woede afdwalen. Ze kon niet boos blijven wanneer ze hier in haar happy place kon rondlopen.
"Ik ga eerst," zei Alexandra glimlachend.

Met tegenzin was Adam overeind gekomen. Hij wist dat hij weer wat energie zou kunnen krijgen als ze even zouden sporten. Misschien dat hij uiteindelijk toch nog wel even de schaatsen aan wilde om gewoon wat makkelijke oefeningen te doen. Adam bleef toch nog even eigenwijs op het bed zitten. Hij sloeg zijn armen rond Lorena heupen, zodat hij zijn hoofd tegen haar buik kon laten leunen. Adam had even een paar tellen nodig. Uiteindelijk was hij overeind gekomen. Samen met Lorena trok hij zijn sportkleding aan. Losjes liet Adam zijn arm rond Lorena haar schouders liggen terwijl ze naar de danszaal van het hotel liepen. Het voordeel aan hun sport was dat ze het ook makkelijk in een danszaal konden oefenen, ze oefende juist heel veel in danszalen.
"Ik hoop maar dat Alexandra de nieuwe coach maar niet al te veel gaat afmatten, die arme man weet niet wat hem gaat overkomen," zei Adam. Ze hadden een goede band met vrijwel alle atleten van hun land, maar Alex stond toch wel hoger bij hem dan de meeste. Alex stond er bekend om dat ze vrijwel iedereen probeerde te helpen, ook al was het in haar eigen onderdeel. Ze wilde dolgraag winnen, maar ze wilde niet vals winnen. Adam had diezelfde instelling en Lorena ook. Eenmaal in de danszaal liet Adam haar los. Hij sloot zijn telefoon aan de bluetooth stereo van de danszaal.
"Kom op schoonheid, laat eens zien hoe los die heupen nog zijn na die verschrikkelijke heenreis," zei Adam glimlachend. Hij kwam bij Lorena staan, zodat hij haar plagend naar hem toe kon trekken. Het was belangrijk om de spieren eerst goed warm te krijgen voordat ze echt zouden oefenen, Adam deed dat het liefste met gewoon een beetje casual te dansen.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven

Re: ORPG || To appreciate the beauty of a snowflake it is necessary to stand out in the cold.

Bedenkelijk had Alexandra gekeken naar de man die zichzelf had voorgesteld als Mike. Ze knikte langzaam. Beide zouden ze er maar het beste van moeten maken. Alexandra greep haar koffer vast. Over haar andere schouder gooide ze de grote, zwarte tas over haar schouder waar haar snowboard in zat. Al gapend liep ze langst Mike heen gelopen.
"Ik heb geen hulp nodig," zei Alex. Ze had haar eigen spullen altijd al moeten dragen, dat was iets waar haar ouders direct mee begonnen waren. Je kon niet sporten als je niet je eigen spullen kon dragen. Alex sleurde haar spullen mee naar het restaurant van het hotel. Haar snowboard zette ze tegen de muur en haar koffer zette ze er beschermend voor. Alex haar meest dierbare voorwerp was haar snowboard. Ze beschermde liever dat ding dan haar eigen kleren. Alex plofte in één van de comfortabele stoelen. Theo was naast haar op de andere stoel komen zitten. Een serveerster zette al snel drie koppen met warme koffie. Direct had Alex haar mok gegrepen, zodat ze de warmte kon vastgrijpen die de koffie uitstraalde.
"Luister, ik weet dat dit voor niemand hier ideaal is. Ik ben blij dat jij wilde komen, want zonder jou hadden we waarschijnlijk helemaal niemand gehad. Maar ik ben ontzettend kwaad. Ik ben hier om te winnen, ik heb mijn leven vier jaar lang op stil gezet om mij klaar te maken voor dit moment. Niks of niemand gaat mij tegenhouden om te kunnen winnen," zei Alexandra star. Ze keek vanuit haar ooghoeken even naar Theo. Hij leek niet eens meer onder de indruk te zijn van haar uitspraken. Alex liet wel vaker merken beter te willen zijn dan iedereen in dit veld.
"We gaan er nachtwerk van maken als het nodig is om alles duidelijk om een rijtje te krijgen," zei Alex.

Snel was Adam achter Lorena aan gelopen. Hoe sneller hij in hun kamer zou kunnen zijn hoe beter het was. De koffers en tassen liet Adam in het kleine halletje van hun kamer staan, waarna hij zelf uitgeput op het bed plofte. Hij was compleet uitgeput. Zoals verwacht sprong Lorena al naast hem op bed. Adam draaide op zijn zij. Tevreden trok hij Lorena tegen hem aan. Zacht duwde hij zijn lippen tegen haar hals.
"Wat als we zo alleen even gaan dansen in de danszaal? Ik kan mij er echt niet toe zetten om mijn schaatsen aan te trekken," zei Adam zacht. Hji duwde zijn neus in haar donkere haren, waarna hij een tevreden zuchtje uitliet. Het bed waar ze op lagen was heerlijk. Het voordeel aan de olympische was dat voor de topatleten, zoals hen, alles perfect verzorgd was. Adam duwde een kusje tegen haar haren. Dit was het fijnste. Gewoon op een zacht bed liggen en met elkaar kunnen knuffelen. Lorena en Adam waren altijd al intiem geweest, onderdeel van kunstschaatsen was dat je heel handtastelijk was bij elkaar, op een respectvolle manier. Maar sinds ze een relatie hadden was het anders geworden.
"We gaan goud binnen halen, dat weet je toch?" zei Adam zachtjes. Hij was er zwaar van overtuigd dat ze sowieso een medaille binnen zouden halen. Hij kende de concurrentie en op dit momenten hoefde ze alleen bang te zijn voor een Frans en een Amerikaans duo. Ze hadden oprecht een hele goede kans om heel ver te kunnen komen deze eerste keer als duo.
"We gaan gelijk duidelijk laten zien wie wij zijn en dat ze bang moeten zijn voor wat we kunnen," zei Adam. Hun speciale act zou iedereen laten realiseren dat ze nieuw en verfrissend waren.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven

Re: ORPG || To appreciate the beauty of a snowflake it is necessary to stand out in the cold.

Geïrriteerd had Alexandra haar voorhoofd tegen het koude glas laten leunen van de bus. De vorige keek had ze vol energie en enthousiasme in de bus gezeten, ze kon zich nog herinneren hoe ze iedereen zo ver had kunnen krijgen dat ze achterlijke, cliché liedjes gingen zingen. Maar nu was ze niet energiek of enthousiast. Vlak voordat ze op haar vlucht stapte kreeg Alexandra te horen dat haar oude coach ziek was en dat er een vervanger gestuurd was. Normaal was dat geen probleem, was het niet dat het nu eigenlijk betekende dat ze zichzelf moest gaan coachen. Op de vorige spelen had ze haar coach nodig gehad. Ze had zijn motiverende woorden nodig gehad en zijn goede ideeën. Maar dat zou nu niet werken. De nieuwe coach zou niet weten wat zij wel of niet zou willen, wat ze wel of niet fijn vond. Alexandra won graag en ze kon ontzettend boos worden als ze niet won, zoals de vorige keer toen ze zilver had behaald op de halfpipe en brons op de slope. Met tegenzin stapte Alexandra de bus uit. Wanhopig keek ze even om naar Adam en Lorena. Ze hadden mazzel dat ze hun eigen coach en elkaar hadden. Alexandra liep naar het enige onbekende gezicht in de groep. Ze kende iedereen, dus haar nieuwe coach zou iemand zijn die ze niet zou herkennen. Een blonde man stond wat afwachtend te kijken. Alexandra trok haar sjaal iets omhoog, waarna ze haar hand naar hem opstak.
"Hey, Alexandra, maar noem me Alex," zei Alexandra. Ze stak haar hand, die ze in een handschoen had gestoken, uit naar de coach die tegenover haar stond. Een andere jongen, met kort opgeschoren haar kwam naast Alexandra staan. Er waren maar twee leden in het snowboard freestyle team, dus veel concurrentie was er niet.

Vermoeid had Adam met zijn hand door Lorena haar donkere haren geaaid. Hij had een hekel aan reizen. Elke keer dat hij het vliegtuig in moest stappen werd Adam weer compleet overhoop gehaald mentaal en fysiek. Hij was dan ook regelmatig met de auto of bus gegaan terwijl teamleden met het vliegtuig gingen. Naar IJsland was dat echter niet mogelijk. Hij kon er moeilijk heen zwemmen.
"Laten we zo rustig aan doen. Ik heb geen zin om direct met moeilijke lifts te beginnen," mompelde Adam toen de bus tot stilstand was gekomen. Adam hield van zijn sport, hij had schaatsen altijd geweldig gevonden en nu hij het kon combineren met zijn andere passie, dansen, was het perfectie geworden. Maar zijn positie was ontzettend belangrijk. Elke keer als ze een kuur deden vertrouwde Lorena haar leven aan hem met de lifts en trucjes die ze deden op het ijs. Als hij zich slecht voelde ging hij niet met haar leven spelen. Adam hield Lorena haar hand vast terwijl ze de bus uit liepen. Nog net kon hij een glimp opvangen van Alexandra die wanhopig zijn kant opkeek. Hij had gehoord van haar drama. Hij zou het vreselijk gevonden hebben als hij last minute moest veranderen van coach. Ze waren niet op je ingespeeld en dan werkte het niet. Adam had zijn en Lorena haar koffer uit de onderkant van de bus gehaald. Ook Alex haar koffer zette hij netjes neer, zodat ze die zelf zo op kon halen. Een beetje hulp nu kon wel, ze waren toch geen concurrenten.
"Zullen we eerst onze kamer bekijken voordat we gaan trainen?" vroeg Adam. Hij wilde er alles aan doen om vandaag een beetje te kunnen rekken. Hij was moe en wilde eigenlijk heel graag even slapen. Maar dat kon nu nou eenmaal niet.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven

ORPG || To appreciate the beauty of a snowflake it is necessary to stand out in the cold.

Kan 18+ bevatten 

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven

Re: ORPG| Why is the rum always gone?

Xiomara vond het heerlijk. Ze vond het heerlijk hoe Sebastian haar aandacht gaf, hoe ze kon luisteren naar zijn zware stem. Nu ze met haar hoofd tegen zijn borst lag kon ze de bas van zijn stem terug horen in zijn borst. Glimlachend had Xiomara op gekeken naar Sebastian. Ze wist dat hij van haar hield, zonder enige regels of vooroordelen. Xiomara had gewacht op iemand zoals hem, ze wist dat hij er moest zijn. Maar ze was blij dat hij dan nu ook eindelijk haar pad op was gekomen. Xiomara liet haar ogen dichtvallen.
“Helpt het je als je weet dat ik wraak heb genomen? Ze hebben allemaal gekregen wat ze verdiende,” sprak Xiomara zachtjes. Er verscheen een glimlach rond haar lippen bij het voelen van de warme spons tegen haar hals. Haar donkere ogen bekeken het geconcentreerde gezicht van Sebastian. Ze zou hem beschermen. Het maakte haar niet uit wie of wat ze zou moeten vervloeken, maar hij zou de rest van zijn leven veilig zijn. Er verscheen een gemoedelijke glimlach rond Xiomara haar lippen. En hij zou haar beschermen. Hij zou haar beschermen tegen de duisternis die haar verder omlaag probeert te trekken. Maar boven alles zou hij haar beschermen tegen haarzelf, tegen haar eigen boze gedachten en de onverwerkte trauma’s waar zij zelf mee speelde.
“Ik denk dat het men gelukkiger maakt als ze niet afweten van alles dat er speelt in deze wereld. De wijsheid die aan mij geschonken is… is soms te veel. Het maakt het moeilijker,” zei Xiomara zacht. Ze voelde de spons over haar borst glijden. Op de achtergrond liet Kiwi een zacht fluitje horen. Ze had haar veren nat gespetterd en nu stond ze naast het bakje haar veren weer netjes op de plek te duwen.
“Hoe heb je haar leren kennen?” vroeg Xiomara. Ze wist het antwoord al, maar ze hoorde hem graag praten. Het gaf haar rust.

Het liefste had Jiro zichzelf overeind geduwd en was hij met Ceto naar beneden gelopen. Alles in hem schreeuwde dat ze beschermd moest worden. Maar hij gaf haar vrijheid. Ze kon voor zichzelf zorgen, sprak hij zichzelf toe. Jiro was dolblij toen hij zag dat Ceto weer binnen kwam lopen. Hij kwam overeind en pakte het bord vast. Hongerig greep hij zijn stuk brood vast. Jiro was net weer op zijn stoel geploft toen hij zag hoe Ceto naar zijn kast was gelopen om haar jurk van haar schouders te schudden. Het ijverige kauwen stopte vrijwel direct. Een aantal kruimels vielen uit Jiro zijn mond. Razend snel draaide hij zijn ogen weg toen Ceto over haar schouder keek. Zijn hand liet hij rusten op zijn kruis. Ze hoefde niet te weten dat dit zo veel effect op hem zou hebben. Maar de waarheid was dat Jiro voor zijn eigen doen al veel te lang droog stond. Nog even en hij zou een harde krijgen alleen al van een man die er misschien wat vrouwelijk uitzag. Dus het feit dat een beeldschone vrouw zoals Ceto zichzelf voor zijn neus aan het uitkleden was maakte het er niet makkelijker op voor hem.
“Het is niet gebruikelijk voor vrouwen om zichzelf om te kleden in het bijzijn van mannen,” mompelde Jiro. Hij veegde met zijn hand langst zijn mond, waarna hij toeliet dat hij toch nog even omkeek naar het meisje. Ze had een hemd van hem aangetrokken. Ze zou zijn einde worden. Jiro zou nog een aantal dagen zoals dit niet kunnen overleven zonder zichzelf van het schip te gooien. Een diepe zucht ontsnapte Jiro.
“Het kan effect hebben op sommige mannen,” mompelde hij schor.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven

Re: ORPG| Why is the rum always gone?

Er was een glimlachje ontstaan op Xiomara haar gebruinde gezicht. Het was lief hoe Sebastian zichzelf over haar wilde ontfermen. Genietend keek ze toe hoe hij zichzelf ontdeed van zijn blouse. Normaal was ze niet zo op uiterlijk gefocust bij mannen, maar Sebastian zag er zo fantastisch goed uit dat ze niets anders kon dan zacht op haar onderlip te bijten toen hij zijn broek aftrok. Xiomara bleef hem aankijken terwijl ze haar korset losmaakte en die op de grond achter haar neer gooide. Ze schudde haar jurk van haar schouders, zodat ze net als Sebastian naakt zou zijn. Als eerste stapte hij het bad in, waarna Xiomara tussen zijn benen kwam zitten. Het was heerlijk om tegen zijn gespierde borstkas aan te kunnen leunen. Sebastian kon haar zo goed weer klein en onschuldig laten voelen, terwijl ze dat al tientallen jaren niet meer was. Xiomara haalde het touwtje uit haar dikke knot, zodat haar donkere krullen over haar schouder konden vallen. Met een kleine glimlach keek ze op naar Sebastian.
"Je hoeft je niet schuldig te voelen. Ze hebben hun straf gekregen en ik leef nog steeds. Het heeft ons juist samen gebracht, anders was ik nu getrouwd en had ik al een stuk of vijf kinderen," zei Xiomara. Ze liet haar hand leunen op zijn knie. Hier genoot ze van.
"Soms denk ik dat de duivel een spelletje wilt spelen. Mij wilt laten herinneren dat ik zijn pion ben en dat dit allemaal is dankzij hem. Hij is wreed, ook al zit er wel iets van goedheid in hem. Hij was ooit dicht bij de Goden. Maar ze hadden hem verstoten," zei Xiomara zacht. Zacht duwde ze een kus tegen Sebastian zijn kaaklijn.
"Bedankt dat je van mij kan houden, ondanks alles," zei Xiomara. Jarenlang was ze bang geweest nooit iemand te kunnen krijgen die van haar zou houden, maar ze had nu Sebastian.

Een zachte grom ontsnapte Jiro zijn keel bij het horen van het antwoord dat hij eigenlijk niet wilde horen. Hij wilde Xiomara haar ziel helemaal niet teruggeven. Dit was de enige manier waarop ze naar hem zou luisteren en zodra hij die kracht kwijt zou zijn zou ze misbruik maken van het feit dat hij niet meer de baas was over haar. Een diepe zucht verliet Jiro zijn mond. Voorzichtig liet hij haar weer los.
"Jij mag het terug geven, geef haar een cadeau die ze echt leuk zal vinden," zei Jiro. Hij haalde de grote ketting van zijn nek, waarna hij het om Ceto haar nek legde. Hij ging er niks meer mee doen. Het zou een te zware last gaan worden als hij dit om hem zou dragen. Als ze wilde helpen was het fijn, anders zou hij er samen met Ceto wel achter kunnen komen. Zij wist meer van Poseidon af dan Xiomara, dus misschien was dat zelfs wel beter.
"Ik zou niet te snel roepen. Haar kennende zal ze wel een manier vinden om jou gelukkig te houden terwijl ik op de boden van de zee lig. Misschien dat ze mij in een kikker gaat veranderen, of een vis. Vinden jullie vissen aantrekkelijk?" vroeg Jiro. Hij was vermoeid op zijn bureaustoel gevallen. Wat hem betreft zouden ze het schip klaar gaan maken voor de aankomende nacht, hij verlangde er nu al wel naar om heerlijk te kunnen slapen. Vandaag was allemaal veel te druk geweest. Jiro verschool een grote gaap achter zijn hand.
"Zullen we zo wat eten gaan regelen en daarna gaan slapen? Ik ben verschrikkelijk moe geworden door dit alles. Het was echt een heksenketel vandaag," zuchtte Jiro vermoeid.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven