Search for posts by CRNOIA

Re: ORPG / No angels could beckon me back 18+

Zacht fluitend was Seth zijn garage weer binnen gelopen. Hij kon de adrenaline weer door zijn lichaam voelen gieren. Seth had regelmatig drugs gebruikt, maar geen gaf hem hetzelfde gevoel als wanneer hij in een auto kon stappen en gewoon los kon gaan. Dit was een soort high waar hij nooit genoeg van zou kunnen krijgen. Seth keek over zijn schouder toen hij Day haar stem weer hoorde.
"Listen Doll, I did what I promised. They think you are incredibly stupid. You don't like to play and I respect that. But I do like to play and like to find someone who can entertain me a little," glimlachte Seth vriendelijk. Hij ging het niet onder stoelen of banken schuiven. Als hij een feestje had wilde hij graag wat aandacht krijgen en als Dahlia hem dat niet ging geven ging hij kijken naar de andere prachtige vrouwen die hier rondwandelde. Het liefste had hij die aandacht van de vrouw voor hem gehad. Ze was verschrikkelijk mooi en de loei strakke jurk die ze droeg liet Seth alleen maar fantaseren over wat er onder verschool. Maar hij ging niemand dwingen.
"How about you are going to find yourself something to drink, and when you feel like awarding me my present, you can come to me again," glimlachte Seth. Hij duwde een plagende kus tegen haar voorhoofd, waarna hij weer vrolijk door wandelde. Seth liep door naar een grote, vervallen koelkast, waar hij een flesje bier uitpakte. Voor het rijden dronk hij meestal vrijwel niks, maar daarna had hij geen rem meer. Hij wilde dan gewoon los kunnen gaan.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven

Re: ORPG / No angels could beckon me back 18+

Grijnzend was Seth op zijn plek blijven zitten bij het antwoord van Dahlia. Hij leunde iets naar de bijrijdersstoel terwijl ze de auto uit stapte.
"Watch out you don't fall over with those skinny legs. Adrenaline is a dangerous drug," riep Seth. Hij wist de eerste keer dat hij in een auto had gezeten op deze manier nog goed. Het was bij een man geweest die zich ondertussen plat had gereden tegen een muur. Seth had de deur van de auto moeten vastgrijpen toen hij na de race uit de auto stapte. Hij was als 14-jarig jongetje vrij klein geweest en de adrenaline boost had ervoor gezorgd dat hij stond te trillen op zijn benen. Nu was dat wel anders. Zijn lichaam was er compleet aan gewend. Seth duwde de deur open en stapte naar buiten. Grijnzend keek hij naar Josh, de man die hij bedonderd had door op de rem te trappen.
"Didn't know you wanted to kiss my ass this badly. Sorry I had to ruin your fun," glimlachte Seth. Hij liep om de auto heen naar Dahlia. Zijn armen had hij rond zijn borst gevouwen. Bedenkelijk keek hij haar aan. Ze had het leuk gevonden, hij kon het zien aan haar gezicht. Nieuwelingen die het leuk vonden hadden een bepaalde glow.
"You like it, didn't you?" grijnsde Seth. Hij leunde tegen zijn auto.
"Kind of disappointing that I only got honors. I think I should at least have gotten a kiss," zei Seth schouder ophalend.Hij duwde zich van zijn auto af, waarna hij met zijn handen in zijn broekzakken naar binnen wandelde. Nu hij niet meer wegging kon hij wel wel drank gebruiken.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven

Re: O|| Since knowledge is but sorrow's spy, It is not safe to know.

Met een zachte kreun had Kane het bootje van wal geduwd. Hij greep de houten spanen vast zodat hij ze verder het meer op konden brengen. Kane hield van rust. Vroeger had hij het altijd vreselijk gevonden, hij hield van commotie en drukte. Maar nu hij dat vrijwel dagelijks om hem heen had apprecieerde hij de momenten zoals deze meer. Eenmaal bij een klein eilandje aangekomen stopte Kane met roeien. Langzaam dobberde het eilandje verder.
"Vroeger deed ik dit ontzettend vaak. De toenmalige baas was de vader van één van mijn vrienden. We gebruikte eilandjes zoals deze om stiekem op te kunnen drinken en af en toe wat te gebruiken. De politie kon er toch niet komen," glimlachte Kane. Hij leunde met zijn onderarmen op zijn benen. Normaal zou hij genieten van het uitzicht. De weerspiegeling die zo ontzettend glad was dat het een spiegel leek te zijn. Maar het enige dat op dit moment zijn aandacht greep was de vrouw die voor hem zat. Wat het was wist hij niet. Kane had dagelijks prachtige vrouwen rond hem. Hij hoefde maar in zijn handen te klappen en ze deden alles dat hij wilde. De keuze was altijd zo verschrikkelijk makkelijk voor hem. Maar het was niet wat hij zocht. Hij vond de tegenspraak die Audrey regelmatig naar hem toe gooide heerlijk, hij vond het fantastisch hoe ze niet onder de indruk leek te zijn. Kane draaide langzaam zijn gezicht weg. Hij wist dat het gevaarlijk begon te worden. Hij kende zichzelf en hij wist dat hij op een punt stond om serieus gevoelens te gaan ontwikkelen als hij het zo zou laten. Kane wist alleen niet of ze überhaupt interesse had in hem op die manier. Seksueel wel, dat had ze al bewezen. Maar hij wilde niet alleen dat blijven. Hij loog. Kane had zijn ogen weer laten vallen op Audrey. Zelfs als het alleen bij seks zou blijven zou hij dolgelukkig zijn. Als die ene nacht een voorbode was voor wat zij allemaal kon zou hij daar al zo veel genot uit kunnen halen. Kane wreef met zijn hand over zijn haren. Ze speelde te veel met zijn hoofd.
"Misschien is het beter als we weer richting de kant gaan, ik zou niet willen dat ik je weer te laat thuis zou brengen," zei Kane plagend. Hij greep de spanen weer vast.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven

Re: ORPG / No angels could beckon me back 18+

Seth wist dat zijn start het belangrijkste was. Het voordeel van zijn auto was dat hij moeilijk in te halen was. En Seth was brutaal genoeg om zijn auto voor een ander te durven sturen. Al zou hij nu wel voorzichtiger moeten zijn nu hij Dahlia naast hem had zitten. Seth kneep zacht in Dahlia haar bovenbeen toen hij het gaspedaal induwde. Binnen een paar seconden was hij al voor de rest uit geschoten. Door de jaren heen hadden ze een vaste baan die ze reden. Soms veranderde ze er iets aan als de politie het door begon te krijgen. Nieuwe mensen hadden pech, ze moesten maar opletten. Bij de eerste bocht had Seth Dahlia haar bovenbeen los moeten laten. Hij had de noodrem vast gegrepen en trok die in terwijl hij het stuur omsloeg.
"This is going to be an easy game," grinnikte Seth. Kort had hij in zijn spiegel gekeken om te zien dat er één auto vrijwel op zijn bumper zat. Uitdagend duwde Seth de rem voor een kleine seconde in, gewoon om de man achter hem te kunnen laten schrikken. Lachend schoot Seth er weer vandoor. De gehele race duurde niet langer dan 20 minuten. Seth was in totaal twee keer ingehaald, maar dat had niet lang geduurd. Behendig had Seth weer zijn auto ervoor weten te duwen. De eerste positie had hij weten te behouden totdat hij over de finishlijn stoof. Driftend draaide hij de parkeerplaats weer op. Zijn lichaam zat nog vol adrenaline. Glimlachend keek hij om naar Dahlia.
"So, what again did i win, Dae?" glimlachte hij liefjes. Seth klikte zijn gordel los.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven

Re: ORPG / No angels could beckon me back 18+

Met een grote, waarschijnlijk iets wat overdreven, glimlach had Seth de deur voor Dahlia opengehouden. Hij kreeg vaak reacties over zijn auto's, zeker de mustang. Seth kon ook zonder enige twijfel zeggen dat de auto's de mooiste bezittingen in zijn leven waren. Hij zou de garage, alles achter laten als het zou betekenen dat hij zijn auto's kon houden. Seth kwam naast Dahlia zitten.
"What, you have a price in mind for if i win?" grijnsde Seth. Hij legde zijn duim en wijsvinger rond Dahlia haar kin. Plagend wierp hij een luchtkusje naar haar. Seth hield van zijn mustang, maar het was een lastige auto om mee te kunnen racen. Dit model was ontzettend zwaar, dus zijn zwakke punt lag in de bochten. Zelfs met driften was het lastig. Maar het zou hem wel lukken. Hij was veel handiger dan de anderen. Seth startte zijn auto. Er verscheen een genietende glimlach op zijn lippen toen hij het gas in duwde. Het beste gevoel was wanneer hij de auto onder hem tot leven voelde komen.
"I'd hold on if i were you. This might get rough," glimlachte Seth. Hij zette de auto in z'n eerste en reed de parkeerplek uit. Omdat hij de vorige keer eerste was geworden mocht hij nu weer vooraan beginnen. Terwijl hij wachtte op de persoon die de start zou aangeven liet Seth zijn hand lui op Dahlia haar bovenbeen rusten. Als ze in zijn auto zou zitten was dit het minste dat hij zou mogen doen. Een jongere jongen kwam voor de auto's staan. In zijn hand had hij een rotje. Snel stak hij het aan en gooide het een paar meter van hem af. Zodra het rotje zou afgaan zou het betekenen dat ze mochten vertrekken.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven

Re: ORPG || Her skin smells of vintage books and pale moonlight, exotic things, forbidden loves and rainy nights.

Met een aantal losse papieren onder zijn arm geklemd was Alex de gangen door gelopen. Hij was in een goed humeur. Niet alleen had hij eindelijk de perfecte persoon gevonden om regelmatig seks mee te hebben, maar hij had ook een fantastische vakantie geboekt. Het was bijna vakantie en Alex wilde eigenlijk geen vakantie beleven zonder weg te zijn van wat hij hier kende. Het zou een vakantie worden vol luxe, heerlijk eten en natuurlijk; seks. Voor dat laatste had hij iemand nodig, en hij wist al wie hij mee wilde nemen. Alex duwde de deur naar de collegezaal open. Lang zoeken hoefde hij niet, vrijwel vooraan zat Sophie. Alex had vrijwel direct gezien dat er iets anders was. Hij had haar al in veel mooie dingen gezien, zelf had hij haar al regelmatig een lingerie setje gegeven. Maar hij herkende de kanten bh die hij kon zien niet herkennen. Met zijn ogen op haar gericht liep Alex naar het kleine tafeltje voorin de collegezaal.
"Blijf na de les," bromde Alex naar Sophie. Er zaten maar weinig studenten voorin, dus Alex voelde vrij weinig angst bij het geven van de opdracht van Sophie. Hij gaf haar nou eenmaal bijles, dus zo raar was het niet. Niemand hoefde te weten wat hij zou gaan doen, zou gaan zeggen. Alex legde zijn papieren weg. Normaal legde hij het netjs neer, maar nu kon hij niet anders dan weer opkijken naar het meisje dat recht voor zijn neus zat, uitdagend. Hij wist dat ze dit expres gedaan had. Misschien dat hij haar toch maar niet zo gemakkelijk mee moest nemen op vakantie. Ze verdiende het om er voor te werken tenminste.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven

Re: ORPG / No angels could beckon me back 18+

Seth hield zijn arm grijnzend rond Dahlia. Hij hield van zijn vrienden, ze waren werkelijk waar geweldige mensen. Maar ze waren zo voorspelbaar. Juist daarom vond Seth ze misschien zo leuk. Hij wist precies wat hij moest zeggen of doen om ze te laten dansen naar zijn zinnen. Glimlachend trok Seth de vrouw rond zijn arm dichter naar hem toe.
"What if we show her how good we are?" vroeg Seth, terwijl hij omlaag bleef kijken naar Dahlia. Feestjes waren fantastisch, maar een feestje was niet goed als hij niet kon racen. Het was wat Seth het leukste vond om te doen, dus hij greep elke kans aan. De jongens reageerde enthousiast. Er was vrij weinig nodig om een race te starten.
"You can see it from the first row, sweetcheeks. You ride with me," grijnsde Seth. Officieel was het natuurlijk niet toegestaan om te racen in de stad. De enige plek waar het mocht was een officiële racebaan, maar dat was niet leuk. Een deel van de spanning zat juist in de gewone wereld. De politie kon ze ieder moment pakken, gewone mensen konden ze op ieder moment tegen houden. De jongens waren overeind gesprongen, waarna ze luid roepend rond begonnen te roepen dat er een race zou komen. Verschillende andere mannen en vrouwen waren ook overeind gesprongen, duidelijk om ook mee te gaan racen. Seth keek omlaag naar Dahlia.
"Welcome in my world," glimlachte hij liefjes. Zonder te vragen of ze uberhaupt mee wilde trok Seth haar mee naar de grote parkeerplaats voor de garage. Hij had verschillende auto's, maar zijn favoriet bleef altijd een zwarte mustang.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven

Re: ORPG| Your presence can give happiness. I hope you remember that.

Dae was onder de indruk. In het verleden had ze meerdere managers aangenomen, ze moest wel. Dae was alleen begonnen en ze was al snel zo groot geworden dat ze het niet zelf allemaal meer had kunnen doen. Ze deed nu vrijwel geen management meer, dus ze had veel beginners gezien. Maar Nayeon leek een natuurtalent. Misschien was het omdat ze Dae er zo vaak over had gehoord en ze al zo veel losse klusjes had gedaan. Maar dat maakte niet uit. Ze deed het goed. Vanuit de hoek van haar vergaderkamer bekeek Dae hoe de vrouw de jongens toesprak. Het gebeurde niet vaak, maar het toverde een kleine glimlach op haar gezicht bij het zien van de grote glimlachen op de gezichten van de jongens.
"Laten we tekenen voordat ik me bedenk," glimlachte Dae. Ze schudde haar donkere haren over haar schouder. Van de tafel greep ze een pen, zodat ze zelf als eerste de juiste handtekeningen kon zetten. Nayeon was daarna en vervolgens werd de stapel doorgegeven aan Shownu.
"Als je alvast meeloop zal ik de sleutels naar jullie appartementen geven," zei Dae. Een aantal jaar terug had ze een groot appartementencomplex gekocht waarin ze verschillende artiesten onderbracht. Het was gemakkelijker. Dae liet Nayeon met de andere jongens achter om alles te ondertekenen terwijl zij en Shownu naar haar assistente wandelde. Dae liep een stap voor Shownu uit. In haar positie gebeurde het regelmatig dat ze vooropliep. Het was een wereld voor verschil voor haar geworden. Mensen behandelde haar met respect en zagen haar als iemand die hogerop stond, terwijl ze een aantal jaar terug nog gezien werd als iemand die niks was. Alles kon zo snel veranderen. Dae keek over haar schouder naar Shownu.
"Ik moet eerlijk zijn, ik had niet verwacht ooit nog iets van jullie te horen in de muziekwereld. Ik denk dat het inspirerend kan werken voor andere artiesten, zeker mannen," zei ze. Samen stapte ze de lift in. Het was een aantal minuten voordat ze op de bovenste verdieping kwamen. Dae haar assistente werkte op dezelfde verdieping als Dae zelf. De assistente was een westerse vrouw die Dae juist had aangenomen om als tolk en internationale relaties te kunnen werken, zo veel was er niet te doen voor alleen assistente.
"Natasha, ik zou graag zeven sleutels willen ontvangen. Ik denk dat de vijfde verdieping goed is, D vleugel," zei Dae. De blondine, die achter een groot bureau zat, keek nieuwsgierig op.

Door alles wat er gebeurde stuiterde Jin bijna in zijn stoel. Hij was zo verschrikkelijk blij. Ze hadden hem totaal geen rol kunnen geven en hij was alsnog blij geweest. Maar toen hij hoorde dat hij meer aandacht zou krijgen ontplofte hij bijna. Om zich iets in te kunnen houden had hij op zijn onderlip gebeten, net zolang tot hij een pen in zijn armen gedrukt kreeg om de papieren te ondertekenen. Alles leek nu goed te gaan komen. Niemand van hun hoefde stomme baantjes te nemen, na de verrotte tijd in het leger konden ze gewoon weer verder. Ze konden hun passie verder uitwerken en hij kon dat doen met een manager waar hij nu al zo verschrikkelijk blij mee was. Als een kleuter kraste Jin zijn handtekening in de papieren, waarna hij het doorschoof naar I.M.
"Dit voelt als een droom," zei Jin breed grijnzend. Met glunderende ogen keek hij op naar Nayeon. Het was niet alleen een kans voor hem geweest, maar ook van haar. Hij had heus wel door dat het nu aan Nayeon was om haar te bewijzen naar Dae. Jin wilde haar trots maken. Zonder Nayeon was dit allemaal niet goed gekomen.
"Bedankt dat je ons deze kans wilt geven. Je neemt een groot risico met ons, maar ik beloof je dat we je het helemaal waard gaan maken. We gaan elkaar helpen," glimlachte Jin naar Nayeon. Ze was bezig geweest om bij I.M. aan te wijzen waar hij moest tekenen, maar dat maakte Jin niet zo veel uit. Hij wilde zijn dingen gezegd hebben. Ongeduldig wachtte Jin. Iedereen had uiteindelijk zijn papieren getekend. Alles was rond. Ze waren officieel weer bij een label.
"We gaan het vanavond vieren, dat we weer een contract hebben. Willen jij en Dae ook komen? Dan kan je direct ons nieuwe appartement zien," Grijnsde Jin brutaal. Hij wilde een goede relatie hebben met zijn manager, zeker met Nayeon en Dae. Ze waren zijn deuren en hij was ze gewoonweg dankbaar. Trots had Jin zijn pakketje met papieren aangepakt. Hij was blij, verschrikkelijk blij. Jin wreef met zijn hand door zijn haren. Hij was zo verschrikkelijk blij.
"Je hebt dit goed gedaan Jin, jij en Shownu. Zonder jouw brutale actie waren we nu nog steeds zoekende geweest," zei I.M. Grijnzend bleef Jin zitten, wachtend tot Shownu weer terug kwam met de sleutels van hun nieuwe verblijf.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven

Re: ORPG| Why is the rum always gone?

Xiomara had heerlijk geslapen. Er was niks beters dan wakker te kunnen worden in de grote en sterke armen van Sebastian. Normaal wist ze niet hoe snel ze uit bed moest komen. Xiomara werd geplaagd met beelden en flashbacks van haar verleden, haar levende verleden. Xiomara associeerde een bed met die pijn. Maar vandaag wilde ze langer in bed blijven liggen. Ze wilde kijken naar het mooie en vredige gezicht van Sebastian. Ze wilde haar vingertoppen over zijn gespierde armen laten glijden en zacht kusjes duwen tegen zijn warme huid. Xiomara genoot. Dat was tenminste totdat ze voelde hoe iemand haar bekeek. Nieuwsgierig keek ze over Sebastian zijn schouder. Kiwi stond op een balk bij de deur, duidelijk hintend naar dat ze naar buiten wilde. Xio duwde een kus tegen Sebastian zijn wang, waarna ze voorzichtig onder zijn arm vandaan kwam. Zacht neuriënd schudde ze haar nachtjapon van haar schouders. Op een hoog tempo trok ze haar jurk terug aan, greep ze haar zakje met kokos en liep ze naar de deur.
"We moeten een deurtje voor jou maken," glimlachte Xio tegen het vogeltje dat op haar schouder was gesprongen. Heupwiegend liep ze het dek over naar de boeg van het schip. Terwijl ze uitkeek op de zee at ze samen met Kiwi haar kokos. Het begon dichtbij te komen. De zee was rustig, verschillelijk rustig, maar het was een stilte voor de storm. Xiomara keek over haar schouder naar de bemanning achter haar. Niemand leek het door te hebben.
"Misschien dat we onze grote vriend maar moeten waarschuwen. Seb zal dat leuk vinden," zei Xiomara. Ze stak een nieuw stukje in haar mond, waarna ze diep zuchtte. Het was makkelijker toen Sebastian er niet was. Ze had niemand die ze blij wilde maken, of trots. In haar mening had dit hele schip mogen zinken. Maar nu Sebastian er was moest ze wel helpen.

Vermoeid had Jiro zijn ogen dicht laten zakken terwijl Ceto nog sprak. Hij duwde haar op haar zijkant, waarna hij zijn armen rond haar lichaam sloeg.
"Als ik geweten had dat je een vrouw was had ik je al veel eerder hier naartoe gebracht. Geen haar op m'n hoofd die jou dan bij mijn bemanning liet slapen," gromde Jiro. Voor een seconde was hij bang geweest dat iemand van zijn bemanning haar misschien had aangeraakt, maar hij wist dat Ceto en Xio vaak samen hadden geslapen. Xio had Ceto al vanaf het begin beschermd.
"Het was maar goed dat ik Xio al had meegenomen. Dan had je tenminste een veilige plek," mompelde Jiro. Veel langer dan had hij niet wakker kunnen blijven. Hij was verschrikkelijk moe door alle stress... en de activiteit van eerder. Al het gedoe maakte hem gewoon verschrikkelijk moe. Jiro verlangde weer naar de momenten dat hij lui op een strand kon liggen, dronken zou zijn en zich vol kon eten. Nu kon hij niet eens uitslapen. Voor zijn gevoel werd hij direct nadat hij zijn ogen had gesloten wakker gemaakt door geklop op zijn deur.
"Ik mieter ze godverdomme de zee in," gromde Jiro. Hij opende zijn ogen. De kajuit was weer verlicht waardoor hij zag dat het weer ochtend was. Jiro duwde een kus tegen Ceto haar nek, waarna hij uit bed kwam. Met zijn ogen nog half dicht stapte hij in zijn broek.
"Wat moet je?!" riep Jiro terwijl hij de deur opensloeg. Xiomara stond met de vogel van Sebastian op haar schouder voor zijn neus. In zjn achterhoofd kon hij de stem van Ceto al horen om liever te zijn naar haar. Het kostte Jiro de grootse moeite om haar niet toe te roepen dat ze moest oprotten en dat hij later wel zou luisteren.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven

Re: ORPG || Her skin smells of vintage books and pale moonlight, exotic things, forbidden loves and rainy nights.

Veel sneller dan hij zelf had gewild was hij weer klaargekomen in Sophie. Met zijn hand had hij met haar gespeeld totdat ze ook klaar was gekomen, waarna hij zuchtend weer onder het water was gestapt. Alex had Sophie van de muur getrokken. Zijn armen legde hij lui rond haar schouders. Gapend leunde hij met zijn kind op haar hoofd.
"Was ik te ruw?" mompelde Alex. Hij vond het juist heerlijk om ruw te zijn, ruw met een vrouw en een vrouw mocht net zo ruw terug doen. Maar hij moest wel zeker zijn dat Sophie hetzelfde leuk vond en niet gewoon maar iets deed omdat ze iets niet durfde te zeggen. Alex en Sophie bleven nog even onder het water staan, waarna ze samen eruit stapte. Glimlachend had Alex een badhanddoek gepakt en die naar Sophie haar hoofd gegooid.
"Ik moet eerlijk zeggen dat al lang niet meer zo'n drukke avond gehad heb," zei Alex. Hij had het niet eens specifiek over de seks, maar ook over dat gedoe met Rachel. Alex hield wel van een drukke avond, maar als hij eerlijk moest zijn dan was hij aardig moe geworden door alles. Alex liep de badkamer uit. Hij was er vanuit gegaan dat Sophie bij hem zou slapen, daarbij wist ze waar de slaapkamer was dus ze zou hem vanzelf wel komen volgen. Gapend en met een handdoek op zijn hoofd om zijn blonde haren droog te wrijven wandelde Alex zijn eigen slaapkamer binnen. Hij plofte op zijn bed.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven