Search for posts by Sanne

O] I want you to love every bit of me, and I want you to understand that my fear is a big part of me.

Riverdale ORPG met mn lieve Richard. <3

they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you

Re: O] The irony of choking on a lifesaver

Jemma
Heel bewust kijk ik niet naar Jack. Zelf weet ik immers maar al te goed dat als iemand alleen al naar je kijkt als je vecht tegen je tranen, dat te veel kan zijn. Daarbij leunt mijn hoofd tegen zijn bovenbeen en kijk ik naar de heldere lucht. Foto's maken van de lucht is ontzettend lastig en vergt heel veel oefening. Dus met simpelweg heel stil liggen lukt het niet, maar toch is het leuk om mee te experimenteren. Sommige foto's mislukken niet eens heel erg, wat me blij maakt. Het zorgt ervoor dat ik er weer eens aan herinnert word dat ik goed ben met zo'n ding. Dat het stukje technologie in mijn handen zorgt dat ik de wereld beter kan begrijpen, en misschien wel belangrijker, dat de wereld mij wat beter begrijpt. Kijkend naar de foto's die ik heb gemaakt op het kleine schermpje, kan ik het niet laten om wat verder door te scrollen naar de foto's van Jack. Het lijkt wel alsof het in zijn ogen te zien is. Het doet me meer zeer dan ik had verwacht.
'That's alright, if you weren't behaving like a pussy I would yell at you for being such a moron to go out without a jacket.' zeg ik plagend en neem daarbij een hand van de camera af en por hem in zijn zij. Het is natuurlijk een grapje, wat duidelijk te horen is aan mijn stem. Een korte stilte valt en ik zet mijn camera uit, luisterend naar de stilte. Het is een beladen stilte, maar ik krijg niet een ongemakkelijk gevoel. Dat is goed, denk ik. Dat betekend in ieder geval dat Jack me hier graag heeft. Hij zit erg stil en mijn hoofd blijft leunen tegen zijn bovenbeen, wat me op een vreemde manier geruststeld. Lichamelijk contact is iets waar ik niet extreem goed mee om kan gaan, het zorgt er vaak voor dat ik me ongemakkelijk voel. Nu is dat niet het gevoel, het voelt gewoon... Goed. Ik heb er vrede mee.
'You're welcome.' fluister ik terug, wachtend op wat er meer gaat komen. Ik hoor hoe hij telkens zacht naar adem hapt, maar toch even niet weet hoe hij verder moet. Ik voel hoe er een spanning zich opbouwt in zijn spieren, waardoor ik wat meer op scherp ga staan. Als ik dan uiteindelijk toch de woorden hoor, ontspan ik en glimlach ik. Nog even blijf ik liggen, denkend over een antwoord, tot hij me wat omhoog duwt. Dan ga ik rechtop zitten en kruip wat tegen hem aan, zodat ik ook onder de deken kan schuilen van de kille avondtemperatuur. 'First off, will we be going to Cali?' vraag ik en kijk glimlachend naar hem op. Daarna leg ik een hand op zijn bovenbeen, onder de dekens en glimlach lief naar hem. 'I think it's good that I saw you like this and you saw me like that. In a few weeks, or even days, when we're both feeling good again we can say the cliche words: started from the bottom now we're here. Really, Jack, don't worry. I won't tell anyone, your masculinity is safe. But so is your struggle. Thats what friends are for.' zeg ik en knipoog naar hem, waarna ik mijn hoofd tegen zijn arm laat rusten. 

they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you

Re: Orpg || So tell me, where shall I go?

Annabelle
'Nee, ik weet het écht zeker. Geniet nou maar van de tijd samen eerst, ik kom vanzelf wel eens aan de beurt.' druk ik Nadine nog eens op het hart. Sinds Caleb weg is gegaan, is ze steeds meer naar me toe getrokken. Toch is onze band nooit zo geworden als de vriendschap tussen Caleb en mij. Ik zie haar meer als een nichtje, misschien wel als een zusje, hoewel ik dat nooit tegen Caleb zou zeggen. Nadine is me al weken aan het overhalen om ook te komen als Caleb aankomt op het vliegveld. Hoewel mijn argumenten logisch lijken, is het grootste argument een die ik niet hardop zeg. Dat is het simpele en laffe argument dat ik bang ben. Bang voor de veranderingen in Caleb, bang voor de veranderingen in onze band, onze vriendschap. Vroeger hebben we naast elkaar gewoond, gingen we samen naar school en spendeerde we elke vrije minuut samen. Dat veranderde amper toen mijn moeder en ik verhuisde naar een ander huis, een paar straten verderop. Hoewel we niet echt meer samen naar school liepen, zagen we elkaar het moment dat de bel ging. Er was niet veel nodig tussen ons om het gezellig en leuk te houden. Al toen we klein waren en allebei het heel vies vonden als mensen verliefd waren, hadden we afgesproken dat wij dat niet zouden worden. Vrienden alleen. Door de jaren heen, vooral de laatste paar jaren, werd dat lastiger. We gingen allebei om met meerdere mensen, compleet verschillende mensen. Zo werd ik meer richting de kunstzinnige groep getrokken, vooral door mijn passie voor fotografie en schilderen. Het is dan ook niet verrassend dat ik op dit moment een deeltijd opleiding aan de kunstacedemie volg voor literaire historie van kunst. Klinkt als een hele mond vol, maar het was de enige opleiding die vooral bestond uit leerstof, in plaats van de hele dag een beetje kliederen op een canvas doek en er vervolgens een week samen met medestudenten erg lastig en bedenkelijk naar kijken.
Hoewel ik Nadine nog geen twee uur geleden gesproken heb, heb ik de afgelopen twee uur aan niets anders gedacht dan hoe het zou gaan. Zou Caleb bruin zijn geworden van de hete zon? Zou hij een vreemd accent hebben opgepikt? Nadine dacht dat hij nog helemaal heel was, maar zou hij al zijn ledematen en uiteindes nog hebben, zoals tenen en vingers? Wat als hij plots kaal is geworden? Zijn opa pestte hem altijd met het feit dat hij op zijn 25e al kaal was en dat Caleb of Mitchell datzelfde lot te wachten stond. Een van de twee, nooit allebei, maar een van hen zal met de tijd ook overvallen worden door de kaalheid. Opmerkelijk genoeg is dat Calebs vader, Hank, gespaard is gebleven van de kaalheid en nog steeds een kop met haar heeft. Met een zucht zak ik wat weg in de stoel. Op de tafel voor me staan twee bakjes met Chinees erin, omdat ik geen zin had om te koken. Mijn moeder werkt al zo lang ik me kan herinneren zich een slag in de rondte, maar wel aan iets wat ze leuk vind. Mijn affiniteit met kunst komt niet zomaar uit de lucht vallen, aangezien ze de top tien van de meest succesvolle galleries in het hele land bezit. Daarbij ook een groot aantal van de top 20. In totaal staan er 17 galleries onder haar, waar ze ontzettend druk mee is het allemaal te runnen.
Wanneer ik de stokjes opnieuw naar mijn mond breng en wat eten naar binnen slurp, hoor ik mijn telefoon gaan. Met een volle mond sta ik op en loop erheen. "Hij is weg gelopen, tijdens het eten." staat er verlicht op mijn scherm met Nadine haar naam erbij. Zonder dat ze iets hoeft toe te voegen, weten we allebei al wat ik ga doen. Ik hoef niet eens te reageren, sterker nog, ik heb er geen tijd voor en geen handen voor vrij, aangezien ik mijn jas aantrek en in mijn schoenen schuif. Vanaf hier is het even lopen, een minuut of tien, dus dat geeft Caleb perfect de tijd om zijn gedachten wat bijeen te krijgen en te kalmeren, voor de volgende bom op hem valt: mijn aanwezigheid. Pijnzend trek ik de deur achter me dicht, terwijl ik me bedenk dat woorden als "bom" misschien niet echt een goede keuze zijn in zijn bijzijn.

they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you

Re: O] The irony of choking on a lifesaver

Jemma
Ondanks alles, glimlach ik toch even breed om zijn opmerking. Omdat ik hem nog niet heel goed ken, maar me wel heel goed bij hem op me gemak voel, snap ik de grap en weet ik hem te waarderen. 'You should know that when a guy usually makes a D joke, the specifically not named body part gets hurt somewhere along the line.' zeg ik glimlachend en misschien wel een beetje flirtend. Het is fijn dat zoiets toch kan, zelfs na het bespreken van zo'n heftig onderwerp. Het lucht op om erover te praten en ik hoop dat dat het voor hem ook zou doen. 'Thats alright,' begin ik en spot mijn fotocamera op een stoel die ik direct pak. Jack lijkt het niet op te merken, omdat hij zijn blik weer heeft afgewend. 'You can practice on me, so you can swoon those underaged fans right off their feet. Try not to get caught, I'd hate to lie in court to testify of your good behaviour around women.' zeg ik glimlachend en scroll wat door de foto's die eerder vandaag gemaakt zijn. Veel zijn gemaakt door anderen, omdat ze wel eens wilde bewijzen dat fotografie zo moeilijk niet was. De foto's bewijzen echter het tegendeel.
Jack begint te vertellen, een verhaal wat vrij nonchalant begint. Dus blijf ik naar het schermpje kijken, tot er wat zwaardere woorden vallen en ik toch even naar hem opkijk. Zonder emotie, zonder medelijden. Gewoon een leeg gezicht, omdat ik weet dat dat het beste is. Jack lijkt helemaal in zijn eigen wereld en geintrigeerd kijk ik toe. Voor ik er erg in heb, heb ik mijn camera omhoog gebracht en heeft de camera geluidloos vastgelegd hoe Jack omgaat met de struggle van zijn inner demons. Om eerlijk te zijn had ik niet verwacht dat hij daadwerkelijk zo open erover zou praten. Omdat ik geen flauw idee heb van wat ik moet doen en mijn camera de beste manier is om dingen te plaatsen, schiet ik nog een foto als Jack de fles Jack aan zijn lippen zet. Opnieuw geluidloos en onopgemerkt. Precies zoals een fotograve het leven doorgaat.
Dan laat ik mijn camera zakken en kijk ik naar Jack. 'I don't take it you're one for the pity party, so I won't even bother. But Jack, I'm... That just sucks and I wish that there was something I could do.' zeg ik dan. Als hij zijn handen voor zijn gezicht slaat, grijp ik direct in. Met een hand probeer ik zijn pols los te trekken, maar hij is te sterk. 'Stop that...' probeer ik zacht, maar ik kom niet tussen zijn woorden, of zijn acties. Als hij dan ook binnen slechts een paar seconden verdwenen is uit de bus, blijf ik beduusd achter. Zo blijf ik even zitten, proberend te verwerken wat hij heeft vertelt. Na slechts een blik op de foto's, pak ik de deken van de bank, schuif ik in mijn schoenen en stap ik ook de bus uit, om hem achterna te gaan.
'You might think you can outrun your problems, but you're not getting rid of me that fast, Barakat.' zeg ik als ik hem gevonden heb, locatie to be announced by Elize. Ik gooi hem de deken toe en neem naast hem plaats, de camera nog steeds in mijn handen. 'I'm just gonna chill here with you. Let me know when you're ready to head back.' zeg ik dan en ga op mijn rug liggen. Daarbij wend ik mijn camera omhoog naar de sterren en probeer ik foto's te maken. Ik kan niets, maar dan ook niets zeggen wat het beter zou maken voor Jack. Het enige wat ik kan doen is bij hem zijn, hem laten weten dat hij niet alleen is. Hopelijk is dat iets, hopelijk is dat een begin.  

they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you

Re: O] No one could ever mean half as much to me as you do now

Maddy
Geintrigeerd kijk ik hoe hij de telefoon van de haak haalt en op zijn bureau legt. Ergens in de verte hoor ik de monotone kiestoon van de telefoon, wat me wakker doet schudden en me nogmaals doet realiseren waar ik precies ben. In het kantoor van een van de jongste en meest begeerde milliardairs, maar die zo ongrijpbaar is voor elke vrouw dat er gefluisterd wordt dat hij misschien wel homoseksueel is. Iets waar de gay-scene dan weer heel erg blij mee is. Ik bevind me dus in een gevaarlijke situatie, niet alleen omdat hij intimiderend as fuck is, maar ook omdat mijn aanwezigheid hier mijn persoonlijke leven flink op hol kan schoppen. Het zal niet voor het eerst zijn dat een onschuldige vrouw belaagd wordt door de paparazzi door verdenkingen.
'I intrigue you?' herhaal ik met een opgetrokken wenkbrauw en haal dan diep adem. 'I think it should be the other way around, mister Merrick.' zeg ik dan, met nadruk op zijn naam, omdat hij niet heeft aangegeven dat ik hem bij een andere naam mag noemen. Zelf weet ik heel goed dat zijn voornaam Zachary is, maar ik zou de grens nooit zomaar overschrijden om hem bij zijn voornaam te noemen. Niet zonder toestemming, niet nu ik hier ben als interviewer. Opnieuw recht ik mijn rug en probeer me zo groot en sterk mogelijk te houden tegenover hem. Fake it till you make it. Zijn woorden zorgen ervoor dat ik opnieuw een beetje geschokt ben, hoewel ik dat niet al te veel laat merken in mijn facial expression. Groot en sterk, Maddy, probeer ik mezelf voor te houden. 'I'm glad you see me as an equal. Is it often you find other woman to level your strength?' vraag ik en hoewel deze vraag niet op het papiertje staat, is het weldegelijk een die me zeer aan het hart ligt. Het is me opgevallen dat in dit gebouw, in zijn gebouw, er veel vrouwen rondlopen, maar dan wel met de baantjes van assistent, nooit van managers of leiders zelf. The glass ceiling is a real issue guys.
Als hij opstaat en langs mij en mijn stoel heen loopt, verstar ik wat. Meer omdat ik geen flauw idee heb wat deze man van me wil. En zijn manier van bewegen doet me voelen als een prooi, een rol die ik helemaal niet waardeer. Eentje die ik ook niet graag aanneem. Dus recht ik mijn rug opnieuw en haal zacht en diep adem als hij meer afstand neemt, om mezelf meer in de hand te krijgen. 'You know what? If you agree to an exclusive photoshoot for this interview, you can take me out for a drink.'
Het is eruit voor ik er erg in heb. Het klinkt ontzettend zelfverzekerd, hoewel ik me dat niet voel. Toch weten mijn woorden en de toon ervan me meer kracht te geven en ik voel wat spanning wegglippen. Een zelfvoldane glimlach verschijnt op mijn gezicht, omdat ik weet dat Scarlett om me zou juichen op dit moment. 'I will arrange everything, from location to photographer. Unless, you'd like to take control of matters?' vraag ik dan, beleefd, maar draai me niet om op mijn stoel. Ik weiger me om te draaien en hem te smeken. Als het zover zou komen, zou ik kruipend zijn kantoor verlaten en dat is wel het laatste wat ik wil, levend bewijs zijn van zijn dominantie.  

they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you

Re: O] The irony of choking on a lifesaver

Jemma
Bemoedigend glimlach ik naar Jack, de persoon, niet de fles, en leg mijn hand op zijn arm. 'Don't be. It's not like you could've changed anything. It's sweet you care, but pity doesn't bring me anywhere. I like where I am a lot and I can thank you for that. So let's just focus on that, okay?' zeg ik dan, omdat hij er meer mee lijkt te zitten dan ik doe. Het zal nooit gemakkelijk zijn om over te praten, maar voor alsnog heb ik niet al te veel moeite met mijn verleden. Het is inmiddels gebeurd en ik weet dat ik er zelf ook niets aan had kunnen doen. Als ik iemand dingen kwalijk neem, is het mijn vader wel. En mijn stief-moeder. Misschien heel stiekem ook mijn moeder, want als ze niet had overgewerkt die avond was ze er misschiengewoon nog geweest. Maar dat is allemaal nakaarten. Inmiddels heb ik vrede met mijn situatie. Het heeft me gevormd tot een persoon, waar ik eigenlijk heel erg blij mee ben. Soms wat minder dan anders, maar aan het einde van de dag durf ik te zeggen dat ik een goed persoon ben, ondanks al het kwaad wat is geschied.
'And here I was, thinking Jack was too socially awkward to make friends.' zeg ik grijnzend, de kans om een grapje te maken met beide handen aanpakkend. Hij maakt het me makkelijk en ik weet niet of dat bewust zo is, of niet. Als dat het wel is, dan waardeer ik het. Als dat het niet is, waardeer ik het zelfs nog meer. De jongeman heeft nog zoiets onschuldigs over zich, iets wat de wereld en het leven nog niet kapot hebben gemaakt. Iets waarvan ik hoop dat hij altijd zal kunnen behouden. Wanneer hij me drank aanbied, schiet ik zacht in de lach en schud mijn hoofd. 'Any other day any other time I would've said yes, but my jetlag is really bothering me and I'm scared your manager will put me to work tonight, so I will need every bit of pure energy I can get. No poison for me today.' zeg ik glimlachend en draai ook mijn hoofd naar hem om als hij me voor het eerst aankijkt.
Voor een kort moment houd ik zijn blik vast, waarna ik die weer afwend en naar mijn handen kijk. 'So, what happened to you then? Inner demons or outer demons?' vraag ik zacht en waarschijnlijk onverwachts. Langzaam kijk ik weer naar hem op, mijn hoofd een beetje schuin gehouden van de interesse.  

they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you

Re: Orpg || So tell me, where shall I go?

they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you

Re: O] Just because someone stumbles and loses their path, doesn't mean they're lost forever

Daisy
Twijfelend blijf ik William aankijken, ook wanneer hij zich afzet van de kruk waar hij op zat en naar me toe komt lopen. De verkoopster zet een stapje achteruit om haar creatie te bewonderen, maar het enige wat ik kan zien vanuit mijn ooghoeken is hoe erg ik niet op mezelf lijk. Het is niet eens dat ik het niet mooi vind, want mijn spiegelbeeld ziet er werkelijk stunning uit. Wat ik alleen niet kan accepteren, is dat ik dat ben. Dat ik er mooi uitzie, want zo heb ik mezelf nooit gezien en ik denk niet dat ik ooit mezelf zou zien als stunning. Will blijft maar dichterbij komen, tot hij mijn gezicht in zijn handen heeft. Een beetje ontdaan kijk ik hem aan, hij torend boven me uit, omdat ik nog steeds op de kruk zit. Hij heeft beide handen rond mijn gezicht en als gehypnotiseerd staar ik hem aan, luisterend naar zijn woorden. Langzaam voel ik mijn mondhoeken omhoog komen en voel ik de spanning wegtrekken uit mijn lichaam. Hij heeft gelijk. Een laagje make-up maakt me niet minder mij, hoewel ik niet zeker weet of ik mezelf elke dag zo wil laten veranderen. Mijn sproetjes zijn niet meer zichtbaar, maar mijn wimpers zijn wel mooi zo. Ach, ik zie het allemaal wel. Will's woorden hebben me gerustgesteld en zijn knipoog zorgt ervoor dat ik bloos onder de foundation.
Uiteindelijk besluit ik alles te nemen wat de verkoopster op mijn gezicht had gesmeerd en welke atributen ze daarbij gebruikt had. Will zei dat ik mocht kiezen wat ik wilde, dat geld niets uitmaakte, dus besluit ik het er maar van te nemen. Ook vraag ik om scheermesjes, scheerschuim en een epileerpincet. De verkoopster smeert me ook een heerlijk geurende bodycreme bij, omdat ik dat schijnbaar nodig heb na het scheren. Dan staat er ook een grote stapel producten te wachten bij de kassa, dat Will zonder piekeren of nadenken afrekent. Iets wat me kort aan het denken zet. Geld lijkt zo gemakkelijk te komen bij hem, dat ik me afvraag of hij betaald wordt voor de lessen die hij geeft. Of dat hij dit alles betaald van zijn prive vermogen. 
Eenmaal buiten draagt William netjes de tas in zijn ene hand en heeft hij de andere arm in gebruik door die over mijn schouders te hebben geslagen. Voor mijn eigen gemak sla ik mijn arm rond zijn rug, waarna ik hem aankijk en glimlach. 'Dus, vriendje hm? Wat een geluk heb ik.' plaag ik, waarbij ik met mijn vinger in zijn zij por. 'Eten klinkt goed. Mag ik dat dan betalen? Hoewel dat eigenlijk betaald zou worden door de vent wiens portemonnee ik had gerold, maar dat doet er niet toe. Na al die uitgaven zou ik je anders niet vriendje, maar sugar daddy moeten noemen.' zeg ik grijnzend om mijn eigen grapje. Een korte stilte valt en ik kijk opnieuw naar hem op. 'Dankje, Will.' zeg ik dan en glimlach lief naar hem.  

they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you

Re: O] The irony of choking on a lifesaver

Shirtless Jemma... kidding she is fully clothed... or is she?
Grijnzend neem ik plaats naast Jack en open het waterflesje. Het is grappig hoe hij zichzelf probeert te fatsoeneren, terwijl dat helemaal niet nodig is. Zelf kom ik ook net uit een bunk, erg aantrekkelijk kan ik er niet uitzien. Daarbij hoef ik er ook niet aantrekkelijk uit te zien. 'Nah, I was already awake. The jetlag is mocking me.' stel ik hem gerust en drink daarbij wat van het koele water. Net wanneer ik hem een slokje wil aanbieden, vist hij ergens een half-volle fles Jack Daniels vandaan. Ook prima. Ik judge niet, ik zou willen dat ik zelf ook wat kon drinken. Alleen gaat dat niet. Ik ben bang dat vanavond mijn eerste werkdag gaat worden en aangezien ik niet eens rechtop kan staan zonder te wankelen van slaap, denk ik niet dat drank me veel goeds gaat doen. 'You do you, boo. I'm not judging.' zeg ik glimlachend, waarbij ik nadrukkelijk het flesje water tegen mijn lippen aanzet. 
Zacht schiet ik in de lach en schud mijn hoofd door zijn vraag. What a ladiesman. 'Do you want the easy answer or the honest answer?' vraag ik zacht en kijk hem met een schuingehouden hoofd aan. Die vraag kan ik gemakkelijk zelf beantwoorden, dus neem ik mijn kans maar om voor het eerst sinds een hele lange tijd mijn ei bij iemand kwijt te kunnen. 'Easy answer would be that I'm from Forest Hill, a small town you probably never heard off, in Maryland.' vertel ik zacht, fluisterend zelfs. We zitten zo dichtbij elkaar dat met fluisteren we elkaar met gemak kunnen verstaan. Daarbij slapen de anderen gewoon nog en ik durf het niet op mijn geweten te hebben om de eerste avond direct bekend te komen te staan als de slaapverbreker. 'Honest answer is that I come from a broken family. Mom died when I was young, dad remarried when I wasn't much older. My steph-mother despices me, as I do her. My half-brother Adam isn't all bad, we got along pretty well.' ga ik dan verder, voor me uit kijkend. In mijn handen heb ik de dop van het flesje water, wat veel makkelijker is om naar te kijken dan Jack. Het is niet dat ik hem niet vertrouw, het is meer dat ik mezelf niet vertrouw. Het is niet gemakkelijk om over dit soort dingen te praten, maar toch is het wel fijn dat het kan. Ookal hoop ik dat hij hier niet al te veel meer van weet met een paar uur. Als ik eenmaal naar hem zou opkijken, zou ik me realizeren dat ik bezig ben met het vertellen van een verhaal die ik helemaal niet graag vertel. 
'After I graduated, I got this amazing full scholarship to this awesome artschool. I finished my bachelor in two years, instead of four. I honestly was a success, I had exobition after exobition, but around my fourth it all went downhill. I made some money of my own and my steph-mom wanted me gone. So I took awful job after another, so I could maintain my apartment.' vervolg ik zacht en glimlach naar mijn schoot, waar mijn handen liggen en druk bezig zijn met het dopje. Tot nu toe gaat het me best goed af, het vertellen. Eigenlijk tot ik hardop toegaf dat mijn stiefmoeder me het huis uit wilde. Dat wilde ze het liefst al toen ik 14 was, maar gelukkig wist mijn vader daarin wil door te voeren. Verder was het haar wil die wet was. Toen ik 14 werd en mijn eerst baantje kreeg, werd ze woedend toen ik het geld voor mezelf wilde bewaren. Tot die tijd had ik rondgelopen in afdankertjes van vriendinnen van haar, of kringloop spul. Nooit had ik geweten wat winkelen was, tot ik zelf begon te verdienen. Mijn moeders hobby was ook fotografie, daar was mijn ambitie begonnen, maar haar bruikbare fotocameras waren verkocht. Van mijn eerste paar salarissen heb ik mijn eerste camera gekocht, en daar was mijn liefde begonnen. 
'I don't know exactly what it was, but I think the memory of being so successful, getting a scholarship, finishing in half the time, being shown in art galleries... And then ending up in a Sears to take pictures of ugly ass toddlers.' zeg ik en grinnik geluidloos om het beeld van mijn leven. 'You know, I was ready to quit. To just throw my camera out and start working a stupid ass job as an art teacher in highschool. Then you called. My family sucks, I had no ambition of my own left. Then you called, offering me a bright new environment. New ambitions, new people. Almost too good to be true.' zeg ik en kijk dan uiteindelijk weer naar hem op. Hij zit nog steeds met de fles Jack, wat me enigszins geruststelt. 'And you have no idea how happy I am that you're drinking, so you probably won't remember a thing I just told you. So, keep on drinking my friend.' zeg ik glimlachend, waarna ik het flesje water leegdrink en nu zonder iets om handen blijf zitten. 

they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you

Re: O] No one could ever mean half as much to me as you do now

Madison
De opmerking van Merrick doet me zowaar zacht lachen, waarbij ik automatisch mijn ogen neersla, zoals altijd. Wanneer ik weer opkijk trek ik een wenkbrauw omhoog. 'Is communicating with me that bad?' vraag ik met nog een klein glimlachje op mijn gezicht. Alles aan mij schreeuwt van gemiddeldheid, maar toch lijkt het voor hem lastig om te praten met iemand als ik. Wat dat ook mag betekenen, ik voel me er meer gevlijd door dan beledigd. Mijn ogen volgen zijn bewegingen wanneer hij wat achterover leunt. 'Off the record, but that would ruin the whole point of this meeting, mister Merrick.' zeg ik zo beleefd mogelijk, waarbij ik onopvallend mijn blaadjes wat meer over mijn telefoon schuif. Toch weet ik al dat hij het al heeft opgemerkt, ik zie het klikken in zijn ogen. Zijn vraag overvalt me echter, zodat ik eerst wat verwoed knipper met mijn ogen. 'Eh, I'd prefer Madison actually. And how should I call you? Mister Merrick seems very official and formal.' merk ik op, waarbij ik voel dat mijn hart ontzettend hard bonst in mijn keel, mijn moed lijkt langzaam aan op te raken. Toch probeer ik al vechtend wat langer vast te houden aan het gevoel van moed, dat is namelijk wel iets wat ik nodig heb tijdens dit gesprek. Het liefst had ik gewoon de vragen van de lijst afgemaakt en me uit de voeten gemaakt. Waarschijnlijk is dat voor alsnog een betere optie dan hier blijven zitten. Hij begint me op mijn zenuwen te werken, iets wat ik niet had voorzien.
'Recording?' vraag ik, helemaal niet gespeeld, omdat het hele gesprek me zo ontzettend afleidt, dat ik het inmiddels alweer was vergeten. Hij lijkt invloed te hebben op mijn korte termijn geheugen, omdat het bedenken hoe ik ook alweer moet ademen, me ook erg zwaar valt. Onder zijn blik voel ik de moed bijna bezwijken, maar zo goed als ik kan richt ik mezelf weer wat op, in de hoop zelfverzekerd over te komen. 'Are you sure you shouldn't get to those urgent calls?' vraag ik dan, vriendelijkheid en zelfs oprechte bezorgdheid spreken uit mijn gezichtsuitdrukking en intonatie. Ik zou me ontzettend schuldig voelen als ik hem van zijn werk zou houden.

they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you