Search for posts by Woonique

Re: ORPG| But I don't want comfort. I want poetry. I want danger. I want freedom. I want goodness. I want sin.

Ze had pit, dat moest Uisoo toegeven en het sierde haar. Hij zou het eerder raar hebben gevonden als ze wat meegaander was. Een glimlachje op zijn gezicht was daarom ook niet uit te sluiten. Om haar opmerking grinnikte hij kort, en hij knikte. ''I'll try better to teach him some manners, so he won't smack anyone when we meet another time.'' Snel keek hij naar de vriendin van de jongedame, die nog net niet met een mes in haar tanden stond om Sokratis' keel door te snijden. Iets in hem zei dat dit Sokratis nog wel eens kon gaan triggeren om haar te plagen. Hun verbazing over zijn naam deed hem niet veel, dus haalde hij alleen zijn schouders op. ''Yellowface with a yellowface name.'' Hij glimlachte en knikte naar de jongedame met het zwarte haar. ''Nice to meet you Lynn,'' begon hij waarna hij de ander aankeek en precies om het moment dat ze hem ook aan het bekijken was, ''how about you? What's your name?'' Vroeg hij haar. Vanwege de verdomd harde muziek moest hij schreeuwen, terwijl hij er eerder naar neigde om zijn gezicht naar haar oor te brengen om haar die woorden normaal toe te spreken maar dat zou hem waarschijnlijk een tweede klap in het gezicht opleveren. Tot zijn lichte spijt had ze al toegestemd voor het drankje voordat ze haar naam aan hem had vertelt, maar de nacht was nog niet voorbij.
''This man is too stupid to realize when he should so I apologized in his stead to save his Tzatziki loving ass.'' Een mep op het achterhoofd was wat Sokratis verdiende, maar tevens ook een kus aangezien hij er wel voor had gezorgd dat Uisoo met haar praatte, als het aan hem lag was hij al weg gelopen. Ondanks dat hij zo veel mogelijk connecties moest vergaren, vriendschappen of andere soorten relaties waren niet wenselijk. Één slippertje was al genoeg om alles te verpesten en zijn leven op het spel te zetten. ''Forgiven and forgotten.'' Was zijn antwoord op haar verontschuldiging, en zijn ogen volgde haar beweging. Echter toen ze weg keek volgde hij haar blik, opzoek naar datgene dat haar aandacht had getrokken. Zijn ogen gingen over de mensen opzoek naar iemand die wellicht hun kant op keek en die persoon vond hij maar al te snel. Milan, een van Miquel's andere neefjes. Uisoo fronste zijn wenkbrauwen terwijl hij kort van Milan naar het meisje keek, en weer terug naar Milan. Wat was haar relatie met hem? Naast hem waren Sokratis en Lynn al aanstalten aan het maken om naar de bar te gaan, en toen het andere meisje niet met haar mee liep riep ze naar haar. Raegan... Hoezo kwam die naam hem zo bekend voor? Uisoo fronste nogmaals terwijl hij naar het antwoord zocht. Het was een unieke naam, dus zo vaak zou je die niet tegen komen maar toch knaagde het aan hem. Had hij een oud klasgenoot met die naam? Een collega wiens naam hij voorbij had horen komen? Het buurmeisje dat hij vergeten was? Het tergde hem dat hij het niet wist. Hij was zo in zijn gedachte dat hij niet opgemerkt had dat Raegan bij hun weg was gelopen.
''Dude,'' Sokratis pakte hem bij zijn schouder vast, waardoor Uisoo opkeek en zijn gedachtenwolk verliet, ''you coming or not?'' De vraag beantwoorde hij met een knik waarna hij achter Sokratis en Lynn aan liep maar hij kon het niet laten om rond te kijken voor Raegan. Waar was ze?
Bij de bar werd er een nieuw glas met whisky voor zij neus neer gezet, waarschijnlijk besteld door Sokratis maar de gouden vloeistof trok hem op dat moment niet. ''A beer please.'' Zei hij tegen de bartender en een paar seconden later stond het schuimende goud voor zijn neus. Ander goud, minder zoet maar alsnog even goed. Ondanks het feit dat hij een drankje in zijn hand had voelde hij zich niet bepaald rustig. Zijn ogen bleven de mensen scannen, opzoek naar het meisje dat hem een paar minuten geleden nog in zijn gezicht had geslagen. Had hij reden om dit te doen? Nee, niet echt. Dus waarom deed hij het dan? Waarom had hij de behoefte om over een vreemde te waken. Zodra hij thuis was zou hij Goodwill bellen, misschien wist hij waar Uisoo de naam had gehoord. Wie weet was het van een coldcase die Goodwill hem had laten zien tijdens zijn eerste maanden. Hij keek en keek, maar nergens zag hij het prachtige blonde haar. Het glas in zijn hand had hij met een sterke greep vast, nog wat meer druk en het glas zou in zijn handen breken. Opnieuw liet hij zijn ogen over de dansvloer gaan en net toen hij dacht dat ze ervandoor was, vond hij haar. Samen dansend met Milan. Uisoo snoof en nam nog een slok bier. Echter toen hij zag dat ze naar hem keek, en daardoor nog meer met haar heupen heen en weer wiegde, lachend dansend met een man wiens status meer dan bekend was besloot Uisoo dat het te gevaarlijk was. Hij ging zich niet mengen met Milan en zijn scharrels. Terwijl hij erover nadacht was het meer dan logisch dat ze bij Milan hoorde. Ze was prachtig en Milan, net zoals de rest van zijn familie, stond ook bekend om hun voorkeur voor prachtige vrouwen en modellen. Al hoofd schuddend zuchtte Uisoo voordat hij de rest van zijn bier in één teug naar binnen goot. De meer hij erover nadacht de dommer hij zich voelde, hij had zich zowaar zorgen gemaakt over Milan's bezit. Dom dom dom. Het was tijd om aan het werk te gaan. Het lege glas legde hij op de bar waarna hij zich naar Sokratis toedraaide en hem een klopje op zijn schouder gaf. Zonder verder nog wat te zeggen liep hij weg van zijn 'vriend' en Lynn, opzoek naar een slaafje dat hij aan het praten kon krijgen. De zwakste zieltjes stonden hoogst waarschijnlijk buiten, dus dat was waar hij zich naartoe begaf.

Re: ORPG| But I don't want comfort. I want poetry. I want danger. I want freedom. I want goodness. I want sin.

Muziek was iets wat zeker niet tekort kwam, datzelfde gold voor drank en drugs. Het leek wel gratis, en daar bedoelde hij de drugs mee. De coke lag nog net niet in zakjes voor je klaar, met een scheermesje ernaast. Inwendig moest hij om dit al lachen. Hoe diep door het stof sommige mensen gingen voor dat witte poeder. Daarnaast had hij ook al de nodige pillen van de ene naar de andere persoon zien gaan. Zij het via handen of via monden. Een zucht verliet Uisoo's mond, hij was nog maar een paar minuten in het pand maar had zich nog niet echt vermaakt. Misschien was het tijd voor tijd om wat te drinken. Al zigzaggend manoeuvreerde hij zich door de menigte van dansende en zwetende lichamen en eenmaal bij de bar aangekomen bestelde hij whisky. Iets wat hij alleen dronk als hij er zin in had, net zoals wodka. Een half ingeschonken glas met daarin de goudkleurige vloeistof werd voor zijn neus neergezet. Uisoo knikte naar de bartender, pakte zijn glas op en nam een slok terwijl hij zich naar de menigte toe draaide. Avonden zoals deze waren perfect om informatie te verzamelen, zolang er maar genoeg drank aan te pas kwam. Een dronken schoothondje was maar al te praatgraag met de juiste middelen. Zijn ogen gleden over de mensen, opzoek naar een van de kontenlikkers van Miquel. Daar waren er genoeg van, maar niet iedere kontenlikker was zwak van geest. Hij vroeg zich af hoe het moest voelen om zoveel mensen om je heen te hebben die alles voor je doen om maar in je kring te komen. Zelf zou hij misselijk worden van zulk volk, zou Miquel ook zo zijn? Het was eigenlijk wel bijzonder dat iemand van zijn leeftijd zo'n imperium onder zich had. Natuurlijk wist Uisoo dat Miquel het allemaal over had genomen van zijn vader maar alsnog. De jongeman maakte nooit een gespannen indruk, hij was kille kalmte. Ondanks dat dit Miquel's feestjes waren, zag je hem amper rondlopen. Hij had zijn privé hoekje, dat wist iedereen. De vraag was hoe Uisoo ook in dat hoekje kon komen, het hoekje betekende jackpot. Ongemerkt was hij gaan staren in het niets en beet hij op zijn lip. Hoe moest hij dit ooit voor elkaar krijgen? Een klap op zijn schouder rukte hem uit zijn gedachte, en voordat hij degene die hem tegen zijn schouder had geslagen, zag hij wie het was.
''Do that again and I will smack you so hard your mama will feel it.'' Zei Uisoo al lachend terwijl de typische begroeting van het kartel deed met zijn soort van vriend. Elkaars linkerhand vast houden en dan met de linkerschouder tegen elkaar aan duwen, simpel en authentiek. ''Sorry dude, but you were spacing out.'' De jongeman, die Sokratis heette, grijnsde naar Uisoo voordat hij naar de dansvloer wees. De opgetrokken wenkbrauw was al genoeg informatie voor hem, of hij een chick had gezien. Uisoo schudde zijn hoofd met een kleine lach op zijn gezicht. Truth told, er liepen mooie vrouwen rond maar geen van die mooie vrouwen had zijn aandacht had getrokken, daarnaast waren de meeste vrouwen alleen geïnteresseerd in Miquel of zijn hogere kliek. Een koerier had weinig waarde voor ze, aangezien ze niet in het geld zwommen dat nodig was om de zeer dure smaak van de vrouwen te onderhouden. Opnieuw liet hij zijn ogen over de mensen gaan, zichzelf afvragend wat hij die avond nog kon doen behalve de hele tijd aan de bar staan met een drankje in zijn hand. Want op die manier zou hij met lege handen weer naar huis terug keren.
''Tis,'' begon Uisoo terwijl hij zich naar de jongeman toedraaide, ''why's Miquel giving this party again?'' Hij keek hem niet aan, maar langs hem en kort vroeg hij zich af waarom iemand met een Griekse achtergrond zich had gemengd met de Mexicaanse maffia. Echter zouden mensen zich hetzelfde afvragen met Uisoo, wat moest een yellowface bij het kartel? Het was al een wonder als ze zijn naam correct uit konden spreken en om het ze makkelijk te maken had Uisoo zichzelf voorgesteld als Soo, niets moeilijks aan. Terwijl Sokratis uitlegde waarom dit feest er was, merkte Uisoo had hij niet luisterde. In plaats daarvan gleden zijn ogen nogmaals over de mensen. Elk van hen nam hij op in zijn geheugen want wie weet, misschien kon een van hun nog nuttig zijn. De een na de ander liep voorbij zonder echt zijn aandacht te trekken, totdat er twee vrouwen naar binnen liepen. De twee kwamen al lachend naar binnen en begaven zich al snel naar de bar. Terwijl het meisje met het zwarte haar wat tegen de bar aan leunde, haar borst naar voren zodat de inkijk maar al te goed zichtbaar was, bestelde het blonde meisje hun drankjes. Hij kon zijn ogen niet van haar afscheuren. Haar blonde haar paste perfect bij haar gouden huid en ondanks dat haar kleding simpel was, zag ze er prachtig uit. Sokratis had opgemerkt dat hij niet aan het luisteren was, en draaide zich om zodat hij kon zien wat Uisoo's aandacht wel had. Een grijns verscheen op het gezicht van de Griek, eentje die boekdelen sprak. Hij keek toe hoe ze haar drinken naar binnen slokte, en kort maakte Uisoo zich zorgen. Zou iemand zich aan haar vergrijpen? Het duurde maar een paar seconden voordat ze haar drankje helemaal op had gedronken en het lege glas op de bar neer legde. De manier waarmee ze op haar lip had gebeten was hem niet ontgaan. De twee liepen richting de dansende menigte en voordat Uisoo haar uit het oog kon verliezen goot hij het laatste beetje whisky naar binnen, plaatste zijn glas op de bar en sleurde Sokratis met hem mee de menigte in. Zigzaggend liep hij achter haar aan, niet al te dichtbij maar dichtbij genoeg om haar te kunnen zien. Haar doel was een groep mannen waarvan Uisoo wist wie ze waren. Miquel's neefje en zijn vriendjes. Juan was een echte lastpak, tenzij hij wat van je wilde. Hij had er ook geen moeite mee om iemand uit de weg te ruimen als hij diegene vervelend vond. Hoe kon hij ervoor zorgen dat ze zich niet ging mengen met Juan? Wacht, wat? Uisoo liet Sokratis los en schudde zijn hoofd, waar had hij last van. Whisky hoorde dit niet met hem te doen, zeker niet na één glas. Terwijl Uisoo zich wilde omdraaien, had Sokratis andere plannen. Hij liep naar de twee vrouwen toe en dit keer sleurde hij Uisoo mee en zodra de vrouwen binnen bereik waren nam Sokratis de gelegenheid om even gedag te zeggen. Natuurlijk kon de idioot dat niet op een normale manier doen. In plaats daarvan sloeg hij het blonde meisje op haar kont en duwde Uisoo snel naar voren, waardoor Uisoo een eventuele klap zou opvangen. And indeed he did. De jongedame keek hem woest aan nadat ze zich omdraaide en hem een klap in zijn gezicht verkocht. Hij voelde hoe zijn hoofd naar de zijkant draaide door de impact en een split van een seconde neigde hij ernaar om uit te schreeuwen dat de jongedame onder arrest stond wegens geweldpleging tegen een agent, maar dat idee drukte hij snel weg. Het zou zijn dood betekenen. In plaats daarvan pakte wreef hij op zijn wang terwijl hij de jongedame aankeek, en ondanks haar blik op moorden stond had ze prachtige ogen.
''Sokratis my friend, next time you have suicidal plans like this, please leave me out of them.'' Uisoo draaide zich half naar zijn vriend voordat hij hem een schop tegen zijn schenen verkocht. Serves him right.
''Excuse his rude manners, Greek men don't have any.'' Uisoo glimlachte naar hen voordat hij naar de bar wees. ''Let me make up for it by getting you a drink, okay?'' Hij wierp een snelle blik op Juan en zag tot zijn opluchting dat hij het tafereel niet had opgemerkt. Wacht, hij was opgelucht? Waarom? In plaats dat hij te lang nadacht over zijn verwarrende gedachtes nam hij de moeite om zichzelf voor te stellen.
''Excuse mine too. The name's Soo. How about you ladies?'' Hij gaf hem zijn beste lach, in de hoop achter haar naam te komen en wie weet wel wat meer dan alleen haar naam.

Re: ORPG| But I don't want comfort. I want poetry. I want danger. I want freedom. I want goodness. I want sin.

Uisoo Yoon, 25

Éen maand, dat is wat zijn bevelhebber had gezegd. Zijn undercovermissie zou maar een maandje duren. Want hij was zo zeker geweest dat hij in die ene maand genoeg informatie zou verkrijgen om de plannen van de grootste drugskartel van de stad te onthullen en hiermee het hele kartel op te pakken. Yeah right. Uisoo was al zeker vier maanden undercover, zo dicht bij als hij maar kon zijn en voor zijn gevoel was het onderzoek nog steeds op het nulpunt. Het bleek verdomd moeilijk te zijn om je te mengen in het kartel, elk lid leek wel paranoïde om met iemand buiten het kartel om te gaan alsof ze bang waren dat iedereen een snitch was. In feite was Uisoo ook een snitch, een undercoveragent die erop uitgestuurd was om in het kartel te infiltreren, hun vertrouwen te winnen en achter hun plannen te komen. Echter moest dat vertrouwen winnen gedaan worden zonder al te veel regeltjes van de wet te overtreden. Hij vroeg zich af hoe dom zijn bevelhebber was, want hij had zich zwaar vergist in hoeverre het kartel buitenstaanders vertrouwde. Uisoo had dan ook heel veel geluk gehad om in de onderste rang van het kartel te komen, koeriers. Hij dealde en als dat de manier was om hun vertrouwen de verdienen, so be it. Waar hij wel van baalde was dat hij voor deze undercovermissie had moeten verhuizen. Van zijn fijne appartement in het centrum naar een klein hokje in de achterwijk die onder toezicht stond van het kartel. Hij mistte zijn comfort lichtelijk, maar het was te gevaarlijk om dagelijks heen en weer te rijden. Als ze hem ooit besloten te volgen zou hij snel genoeg gesnapt worden. Het was dus zeer belangrijk om zijn dekmantel goed te beschermen. Al betekende dit dat hij dingen moest doen waar hij normaal gesproken tegen was. Terwijl Uisoo voor de spiegel in zijn badkamer stond keek hij naar zijn spiegelbeeld, terugdenkend aan het onderzoek dat hem hogerop had geholpen. Hij was toen der tijd nog een rookie, vers uit de academie gerold en klaar voor het echte werk. Rechercheur Goodwill had hem in de eerste maanden begeleid en hij was nog geen week bij het corps en zijn eerste grote zaak had zich al bij het district gemeld. Een meisje was door een stel wandelaars zwaargewond aan gevonden in het bos buiten de stad. Ze had geen legitimatie bij zich en kon zich ook niets meer herinneren. Goodwill en hij hadden de taak gekregen om haar te bezoeken in het ziekenhuis, in de hoop dat ze informatie konden ontfutselen. Hij had het een akelig gezicht gevonden toen hij haar zag liggen in het ziekenhuisbed. Ze was erg mager, had sneetjes en blauwe plekken over elk stukje zichtbare huid en een grauwe huidskleur. Hij kon zich niet voorstellen wat er met haar gebeurd was, en kon ook wel snappen dat ze het niet wilde herinneren. Toch was het nodig voor hun onderzoek. Goodwill was een aardige man van ongeveer een jaar of vijftig, zijn gezicht straalde altijd vriendelijkheid uit waardoor hij vaak slachtoffers rustig of aan de praat kon krijgen. Uisoo had hem altijd de baardloze-kerstman genoemd. Echter had zelfs hij het meisje niet aan het praten gekregen. Dus kreeg Uisoo de taak om met haar te praten. Het zou een goede oefening voor hem zijn, had Goodwill gezegd voordat hij de kamer had verlaten. Waardoor de twee alleen achter waren gebleven.
Met een zucht draaide Uisoo zich van de spiegel weg, zichzelf terugtrekkend naar de realiteit. De zaak had eindeloos geduurd, net zoals deze missie. Echter was er toch iemand veroordeeld in de zaak maar Uisoo wist er niet het fijne van. Het dossier was hem nooit onder de ogen geschoven. Alles wat hij ervan wist was de informatie die hij zelf verzameld had. Snel dacht hij nog terug aan alle dagen die hij in het ziekenhuis gespendeerd had, met haar. Hij was er zo goed als elk uur van de dag te vinden. Stiekem vroeg hij zich af hoe het met haar was, hoe haar leven eruit zag, of haar familie gevonden was. Allemaal vragen waarvan hij waarschijnlijk nooit het antwoord van zou weten, aangezien hij niet het dossier in kon kijken. Echter had die zaak er wel voor gezorgd dat hij erachter kwam dat hij niet gewoon in het blauw wilde lopen. Hij wilde zich specialiseren. Hard werk, veel frustraties en obstakels hadden er uiteindelijk, na drie jaar, voor gezorgd dat Uisoo op undercover werk gestuurd werd. Hij had op de academie altijd goede cijfers gehad voor ''undercover missies'', en als dit het goed beviel en er was een goed succes, zou hij verder kunnen groeien in zijn carrière als undercover agent. Echter vond hij vermissingszaken en zeden altijd nog interessant. Het leek op een of andere manier meer voldoening te brengen dan undercover missies. Uit zijn ladekast die zich in zijn kleine slaapkamer bevond pakte Uisoo een onderbroek van Calvin Klein, een wit v-hals shirt en een lichtblauwe spijkerbroek met gaten. Snel kleedde hij zich om nadat hij zijn handdoek van zijn middel had getrokken. Er was misschien toch wel één goed ding aan undercover gaan. Hij kon zonder gezeur te krijgen naar de feestjes gaan die gehouden werden. Tuurlijk deed hij dan nog steeds zijn werk, maar een beetje plezier zo af en toe was welkom. Het was niet dat er elk weekend een feest was, eens in de paar maanden, was Uisoo achter gekomen. En die feestjes waren perfect om enig informatie te vergaren. Eenmaal aangekleed haalde hij snel een hand door zijn haar, waardoor het er een beetje rommelig uit zag, goed genoeg voor hem. Van zijn bed griste hij zijn leren jas, met daarin zijn auto- en huissleutels. Ook zijn auto had hij achter moeten laten. Niet dat hij een hele luxe auto reed, want eerlijk; de politie kreeg niet het beste salaris. Echter zag zijn auto er te nieuw en te duur uit voor deze buurt, dus had hij een 1985 Mercedes-Benz 230E met roestplekken, deuken en al. Een familie erfstuk, was de smoes erachter.
Het was niet moeilijk om te het pand te vinden waar het feest gehouden werd, ten eerste werd hij altijd op het verlaten industrie terrein gehouden en ten tweede was het daarna het simpelweg volgen van de mensen en de herrie. Uisoo parkeerde zijn auto op ruime afstand van het pakhuis en liep het laatste stuk. Het verbaasde hem hoe de feestjes van het kartel mensen aantrokken als honing bijen aantrok. Op honderd meter van het pakhuis stonden de hoeren al te wachten in de hoop een dronken dealer of junk aan de haak te kunnen slaan zodat ze hun eigen needs gerust konden stellen, en daarmee bedoelde hij niet de fysieke. Aangezien ze wisten dat Uisoo er een soort van bij hoorde als koerier zijnde, probeerde ze ook hem te ronselen. Tot zijn ergernis soms, gelukkig had hij vaak genoeg wel nog het vermogen om ze te negeren. Ook dit keer liep hij langs de schaars geklede vrouwen zonder ze een blik waardig te stellen, laat staan op ze in gaan.