Search for posts by Conscious
First Page | « | 1 ... 5 | 6 | 7 | 8 | 9 ... 38 | » | Last
Search found 373 matches:
Re: ORPG | You don’t need an extra blanket or a sweatshirt. You’ve got me to keep you warm.
from Conscious on 08/06/2018 11:52 PMHet felle licht wat tevoorschijn kwam zodra ze moeizaam haar open ogende, was wennen. Erg wennen. Het was een lichte ruimte – véél te licht naar haar mening – en ze herkende het niet zo snel. Dit was toch niet haar kamer? Juliette probeerde zo goed mogelijk na te denken waar ze in hemelsnaam kon zijn, ze kon zich niet herinneren dat ze met iemand mee was gegaan gisteravond na het feestje, totdat ze zich realiseerde dat dit helemaal geen normale kamer was. Nee, dit was een ziekenhuiskamer. Paniek overspoelde haar. Was het er gisteravond zo erg aan toe gegaan op het feestje? Ja, ze had weliswaar wat drankjes achterover gegoten en er was ook drugs aanwezig geweest, maar zij had dat niet aangeraakt. Misschien had iemand wat in haar drankje gedaan? Een aantal keer knipperde ze hevig met haar ogen, compleet in de war en overspoeld met gedachtes. Langzaam aan probeerde ze iets overeind te komen, maar de pijn in haar enkel en pols nam zo snel toe dat de tranen in haar ogen opwelden en ze diep adem moest halen. Was er dan geen dokter aanwezig die haar kon helpen?
Het leek wel alsof iemand haar gedachten kon lezen, want precies kwam een dokter de kamer binnengelopen. Het eerste wat haar opviel, was dat het waarschijnlijk de meest knappe man was die ze in haar hele leven had gezien. Mocht ze nu niet in deze situatie zijn, had ze waarschijnlijk geprobeerd te flirten en had ze er waarschijnlijk om moeten lachen. Helaas deed ze dit nu niet, want ze wist niet precies wat er was gebeurd. ''Ik..'' stamelde ze, haar ogen werden een stukje groter en ze haalde diep en trillerig adem. ''Ik weet het niet. Wel oké, denk ik. Alleen mijn enkel en pols..'' Ze probeerde haar arm boven bed te krijgen. Juliette's blik viel op het rode gips van haar pols, waardoor haar ogen nog groter werden. ''Het is gebroken?'' fluisterde ze verbaasd. Zijn volgende vraag wist ze beter te beantwoorden. ''In het ziekenhuis, toch?'' Kort fronste ze, om zich dingen te herinneren. Vage herinneringen kwamen omhoog. Noah en Adelaide die maar meer en meer drankjes bijvulden. Juliette en Adelaide die weigerden auto te rijden. Noah die dronken lachte en schreeuwde dat hij wel ging rijden, omdat zij zo bang waren. Noah die achter het stuur ging zitten en als een gek over de weg aan het racen was. Ondertussen had hij de muziek luid aangezet en was hij luidkeels mee aan het zingen. Het was niet moeilijk om te raden wat er daarna was gebeurd, ze wilde het zich nog niet herinneren. Juliette volgde het lampje voor zover ze dit kon, al kreeg ze wel een beetje hoofdpijn op een gegeven moment van het steeds draaien met haar hoofd. Vervolgens kwam er ook nog eens een misselijkheid omhoog. ''Waar zijn Noah en Adelaide?'' vroeg ze opeens. Ze keek de dokter recht in zijn ogen aan, hoopvol dat hij meer wist dan dat zij wist.
Het werk als traumachirurg was niet makkelijk, maar hij wist van te voren waar hij aan zou gaan beginnen. Wetende dat er zoveel heftige dingen zouden gebeuren, had Steven nooit gestopt van het krijgen van zijn droombaan. Al sinds dat hij een klein jongetje was, wilde hij in de voetstappen van zijn vader treden. Zijn vader was gespecialiseerd in cardiologie en dus gespecialiseerd in hart en bloedvaten. Steven had het altijd interessant gevonden hoe zijn vader het had over het ziekenhuis en wat hij daar deed om de mensen te redden. Sindsdien was hij vastbesloten om ook iets nuttigs te doen voor de maatschappij en wilde hij ook dokter worden. Het was pas op zestienjarige leeftijd dat hij echt wist welke richting hij op wilde gaan en waar hij zich in wilde specialiseren. Tot zijn achttiende was hij naar de middelbare school gegaan in New Haven, wat overigens ook zijn geboorteplek was, waarna hij de studie geneeskunde was gaan volgen aan Yale. Yale was één van de Ivy League universiteiten en stond zo hoog aangeschreven dat hij wist dat hij de kans moest grijpen. Het was één 'once in a lifetime oppurtinity' en hij wist dat hij het gewoon moest doen. Hij had ook voor een andere universiteit kunnen kiezen, maar Yale was dicht in de buurt van New Haven en hij was er destijds nog niet helemaal klaar voor om ineens naar de andere kant van de Verenigde Staten te gaan. De reistijd was maar tien minuten geweest; binnen een mum van tijd was hij telkens bij Yale geweest. Zo konden zijn ouders hem toch nog langer thuis houden, omdat een eigen slaapplek best onnodig was, vooral omdat ze wisten dat Steven toch wel grootste dromen had en dat hij toch naar een grotere stad wilde. En dit had hij ook zeker gedaan. Hoewel hij nog steeds in zijn zes jaar geneeskunde te studeren in de buurt bleef door zijn stage uit te voeren bij Hartford Hospital, wist iedereen dat hij echt wel weg zou gaan op een gegeven moment. Hij liep stage op de Spoedeisende Hulp, voordat hij in de laatste twee jaar van zijn studie voor een differentiatierichting koos: traumachirurg. Het was lastig geweest om ineens alles achter te laten voor Washington DC, maar het was het echt waard geweest.
Steven trok zijn witte jas glad en streek met zijn vinger langs zijn kaaklijn, totdat hij op de afdeling ineens een blond meisje zag dat net wakker was geworden. Hij aarzelde niet en liep direct de kamer in. ''Alles oké hier?'' vroeg hij vriendelijk aan haar, wetende dat ze niet veel meer zou herinneren. Ze had immers een flinke hersenschudding gehad, als hij het zich goed herinnerde. Ze hadden het er gister nog over gehad. Het moest een flinke klap zijn geweest. Sterker nog, één jongen was in kritieke toestand na het ongeval. ''Ik weet dat je je waarschijnlijk niet zo veel meer herinnert van gisteravond. Dat klopt, toch?'' Hij pakte het rustig aan. Als traumachirurg was hij ook gespecialiseerd in hoe hij met mensen om moest gaan na een ongeval, oftewel trauma. Ze zou het nog zwaar te verduren krijgen als ze meer over het ongeluk wist.
i'm a good girl with a lot of bad habits
ReplyRe: ORPG | Girl I ain't been in love in a minute, I ain't rub bodies in the club in a minute.
from Conscious on 08/05/2018 11:22 PMVolledig eerlijk om het meisje alle schuld te geven was het niet en dat wist hij dondersgoed, maar hij had iemand nodig op dit moment die hij volledig uit kon schelden. Zijn ouders normaal aankijken kon hij nu niet, dus was zij, helaas voor haar, de dupe. Oliver had vroeger wel echt problemen gehad met zijn woede-uitbarstingen. Deze waren echt minder nu, maar in een dronken staat had hij wel eens kwaad een aantal flessen drank naar een meisje gegooid – dat overigens doodsbang weg was gerend. Haar had hij nooit meer gesproken en dit was misschien maar beter ook. Ze was voor een avondje geweest, maar had destijds een gevoelige snaar aangeraakt waarvan hij niet echt waardeerde dat ze die had aangeraakt.
''Ik weet dat het je schuld niet is, oké. Ik moet gewoon iemand hebben om de schuld aan te geven en aangezien jij de enige bent wiens gezicht ik niet een klap wil verkopen, ben jij even de ongelukkige op dit moment.'' Snauwde hij haar richting uit. Het was waar dat hij zijn ouders wel een klap kon verkopen. Hij voelde zich maar een gebruiksvoorwerp in hun buurt. Wie dachten ze dat ze waren om ineens na al die jaren hem aandacht te geven en hem dan ook nog uit te huwelijken aan een meisje dat hij niet meer had gezien sinds dat hij een klein jongetje was? Hij kon niet eens zeggen dat hij haar echt kende, want hij was zelfs haar naam vergeten. Best triest eigenlijk, maar zij en haar ouders waren nooit meer teruggekeerd naar de Melbourne villa en hoewel dit misschien een reden kon hebben, waardeerde hij het absoluut niet dat ze ineens met dit nieuws kwamen. Hadden ze er wel eens over nagedacht dat hun eigen kinderen misschien ook wat te zeggen hadden? Oliver had respect voor zijn ouders, echt waar, maar dit ging véél te ver in zijn ogen en dit zou hij ze duidelijk maken ook, hoe lullig dat misschien ook kon klinken.
''Je stond gewoon in de weg.'' Zei hij echter en alleen maar, een beetje ongeïnteresseerd. Dat schouderduwtje was wel het minst belangrijke op dit moment in zijn ogen. ''Oké, sorry.'' Zei hij, na even diep adem te hebben gehaald. ''Ik weet dat ik jou niet de schuld mag en kan geven, maar op dit moment heb ik even niemand anders om tegen te praten. Jouw ouders, blijkbaar mijn fucking schoonouders, ken ik niet eens en mijn eigen ouders zijn zo onredelijk om mij uit te huwelijken aan een Russisch meisje wat ik ooit heb ontmoet, maar wiens naam ik alweer was vergeten over de jaren heen. Je kan het me niet kwalijk nemen dat ik even een uitbrander had. Het spijt me.'' Het zou voor menigeen al verbazingwekkend zijn dat hij de tijd en moeite had genomen om zijn excuses aan haar te bieden. Normaal gesproken had hij dit niet gedaan, maar aangezien ze zijn toekomstige vrouw was, zou het misschien wel handig zijn om haar niet al te kwaad te maken.
Zijn weg vervolgde hij naar de drankkamer, waar hij een peperduur glas pakte. Hij was volledig van kristal en een favoriet van zijn ouders. Uit de drankkast pakte hij een erg oude en tevens erg dure fles drank, waarna hij de trap opliep. Op dit moment was het enige wat nuttig leek alleen drinken op zijn slaapkamer. Toen hij zijn slaapkamerdeur opende zag hij tot zijn verbazing Naliah in zijn kamer staan. ''What the..'' begon Oliver kwaad, maar toen wist hij zichzelf te kalmeren. Zuchtend liep hij naar haar toe en zette hij het glas op het bureau. Deze vulde hij tot aan de nok toe vol met drank, waarna hij het glas naar haar uitstak. ''Dit hebben we wel nodig.'' Zuchtte hij, terwijl hij haar verwachtingsvol aankeek, benieuwd of ze het aan zou nemen.
i'm a good girl with a lot of bad habits
Re: ORPG | I still get butterflies even though I've seen you a hundred times.
from Conscious on 08/05/2018 10:54 PMHoe Chris haar liet voelen, hoe hij haar kon laten smeken om door te gaan.. Het was iets wat ze nog nooit eerder voor iemand of überhaupt had gevoeld. Hij was Darya telkens aan het teasen en hoewel iets in haar tegen hem wilde schreeuwen omdat ze er niet genoeg van kon krijgen en omdat ze ook niet genoeg van hem kon krijgen, deed ze dit niet. Hij had immers ook nog buren, die hoefden niet van hun seksleven mee te kunnen genieten. Elke kus die ze deelden was intiem, alsof alleen zij tweeën op deze aarde waren, en vol passie. Deze kus was geen uitzondering; ze genoot er net zo veel van als van de anderen, hoewel hun kus op het strand, voor de ogen van iedereen, wel speciaal was geweest. Gek hoeveel was veranderd in deze korte tijd.
''Maybe.'' Zei ze, terwijl een lach doorbrak op haar gezicht. Even bracht ze zijn gezicht naar het hare toe door middel van haar handen die zijn gezicht omvatten, waarna ze haar lippen kort op de zijne drukte voor een kus. Het was een lange kus, het was niet zoenen maar het was ook geen simpel kusje. Stiekem wilde ze zijn lippen niet los laten; nu niet, nooit niet. ''Zal ik doen.'' Beloofde ze hem, ondanks dat ze beiden wisten dat ze dat toch niet zou doen. Ze was nu eenmaal best koppig en zou het niet snel zeggen dat ze pijn had. Dat zou het hele moment verpesten en dat was wel het laatste wat ze wilde. Ze duwde hem een klein stukje achteruit, waarna ze zijn boxershort naar beneden trok en zijn geslachtsdeel te zien was. Ondertussen kwam ze zelf steeds meer overeind en duwde ze hem achterover, zodat hij met zijn rug tegen de rug van de bank zat. Lachend drukte ze haar lippen op de zijne, zonder zijn geslachtsdeel aan te raken. Haar handen omvatten weer zijn gezicht, haar vingers streelden teder over zijn zachte wangen heen. Dit veranderde echter snel toen haar vingers over zijn wangen via zijn schouders naar beneden gleden. Ze streelden zijn borstkasspieren, streelden elk stukje huid, totdat ze bij zijn erectie aankwam. Ze leunde wat achterover en bekeek hem met ietwat grote ogen aan. Vervolgens moest ze lachen, vlak voordat ze verleidelijk op haar onderlip beet en hongerig haar lippen op de zijne drukte. Ze kuste hem en uit het niets omvatte ze zijn erectie met haar vingers en maakte ze de maar al te bekende op- en neerwaartse beweging waarvan ze wist dat hij die fijn vond.
i'm a good girl with a lot of bad habits
Re: ORPG | When I am silent, I have thunder hidden inside.
from Conscious on 08/05/2018 10:41 PM''It always is.'' Was het plagerige antwoord van Amaia op de woorden van de aantrekkelijke jonge vampier tegenover haar. Hij maakte een soort ander persoon in haar los; een persoon van wie ze geen idee meer had dat die bestond. Klaus maakte dit ook een beetje in haar los. Met hen was ze het speelse type, wat bereid was veel te ver voor ze te gaan. Voor hen zou ze moorden, voor hen zou ze de typische ripper zijn. Ze zou meedogenloos zijn voor hen en voor hen alleen. Misschien kwam dit ook wel een beetje door de drang, zelfs met haar menselijkheid uit, om geliefd te zijn en om liefde te voelen. Maar het was allemaal fake, en dat wist ze dondersgoed. Toch wilde ze het zelf niet geloven, bang om zo gebroken te zijn dat ze haar menselijkheid weer aan zou zetten, zodat alles weer omhoog zou komen. Niemand, maar dan ook niemand mocht weten wie ze echt was voordat ze was veranderd in een vampier door Elijah. Niemand wist hoe het voelde om door alles heen te gaan waar zij doorheen was gegaan. Ze bracht haar eigen drama met zich mee, maar vertelde het aan niemand. Dat was iets wat de menselijke Amaia zou doen, en die was al ruim zevenhonderd jaar dood. Voor nu stond ze bekend als Amaia, de ripper die meedogenloos iedereen vermoordde en dit deed door ineens uit het niets op te duiken. Ze hoefde alleen maar met haar vingers te knippen en mensen vielen dood voor haar neer. Dit was ook wel waarom ze door de jaren heen de bijnaam 'wervelwind' had gekregen.
''Oh, please. Marcel will beg for me. I've got him wrapped around my little finger.'' Uitdagend draaide ze haar pink in het rond voordat een lach doorbrak op haar gezicht. In het eettentje was het rustig, maar de mensen die er waren, zagen er inderdaad heerlijk uit. De lach op haar gezicht gaf al aan dat ze niets goeds voor het oog had. ''Of course.'' Zei ze nonchalant. Haar lichaam liet ze zakken op één van de stoelen, waarna ze het ene been over het andere been sloeg. Haar mondhoeken trokken omhoog tot een charmante glimlach zodra ze de kus op haar hand voelde. ''I feel honored to be your travel buddy, mr. Salvatore.'' Zei ze, waarna ze haar tanden bloot lachte voor de foto. Hoewel ze lachte, wist ze dat haar ogen een bepaalde duisterheid uitstraalde. Een duisterheid die praktisch schreeuwde: 'Ik ben gevaar, kijk uit'. De serveerster kwam hun kant opgelopen, maar Stefan stopte haar. Nieuwsgierig bekeek en luisterde Amaia naar zijn handelingen, waarna ze lachte. ''You're a quick learner, Stefan. I'm proud.'' Zei ze overdreven. Op het moment dat Stefan zijn tanden in de nek van de serveerster zette, begon de paniek onder de mensen toe te nemen. De angst in hun ogen was groot en vanaf hier kon ze hun snel kloppende harten horen. Het zorgde ervoor dat de aders onder Amaia's ogen zichtbaar werden, net zoals haar slachttanden. Binnen enkele tellen stond ze voor een andere jongedame, die haar doodsbang aankeek. Het was net een zielig hertje. ''Oh hunny, don't be scared. It'll only hurt for a few seconds.'' Fluisterde ze, waarna ze hongerig haar tanden in de nek van het meisje zette en gulzig het bloed opdronk. Het proefde geweldig: naar angst.
Zachtjes beet de donkerharige man op zijn lippen terwijl zijn ogen een beetje ongemakkelijk door de ruimte waarin hij en zijn ex-vriendin gleden. Het was een moeilijk antwoord geweest, maar ze had het zo uit hem los kunnen peuteren. En hoe? Ruby hield nog altijd een bepaald soort kracht over hem, eentje waarvan hij had gedacht dat ze die allang niet meer bezat. Ze had hem verlaten en het had lang geduurd voordat hij daar overheen was, maar hij was door gegaan. Bovendien was ze niet de eerste vrouw geweest die hem had achtergelaten met een gebroken hart; voor Katherine Pierce gold hetzelfde. Wat had die hem gek gemaakt in zijn hoofd, wat had hem die laten hunkeren naar gevoelens van haar kant waarvan zij zei dat ze die had, maar die uiteindelijk helemaal niet waar bleken te zijn. Wat waren er veel gevoelens losgekomen toen Damon Elena voor het eerst had gezien, toen hij haar voor Katherine aanzag. Toch was hij niet voor haar gevallen omdat hij gewoon iemand nodig had of omdat hij haar een beetje als Katherine zag. Nee, hij was er eindelijk achter gekomen wie Katherine echt was en nu was hij pas dankbaar dat ze altijd voor Stefan had gekozen in plaats van voor hem. Elena was precies het tegenovergestelde van Katherine en dát was datgene wat Damon had aangetrokken tot haar. Het feit dat ze een mens was, was moeilijk, maar een relatie tussen de twee was niet onmogelijk. Sterker nog, in zijn ogen hadden ze het al lang volgehouden en als het aan hem lag, zouden ze het nog veel langer volhouden. Zij was waar hij een lange tijd voor had gestreden en waar hij met zijn hele hart van hield. Ze zou niet bij hem weggaan zonder een strijd, daar was hij van overtuigd.
''Why don't you believe she and I belong together?'' vroeg Damon, toch nog een beetje nieuwsgierig naar haar antwoord. Ze had hem immers al meerdere keren duidelijk gemaakt dat ze geen voorstander was van de relatie, maar dat standpunt was niet met goede argumenten onderbouwd, vandaar dat hij nog steeds niet echt de reden waarom wist. Haar volgende vraag zorgde voor ietwat woede van zijn kant, maar hij maakte dit niet duidelijk. Ze had immers geen idee van wat hij daarvan vond. ''I just don't want to change her into.'' Zei hij, niet er verder op ingaand. Haar volgende woorden zorgden toch ervoor dat hij zijn wenkbrauwen optrok. ''It's not like that stopped you before. Do you think you can satisfy everyone and that everyone will love you? Ofcourse not, especially since you're my ex-girlfriend and Elena is a loved person here in Mystic Falls. You could at least try. That is when you don't have anywhere else to be.'' Antwoordde Damon. Hij nam niet aan dat er een verplichte plek was waar ze woonde, dus het kon geen kwaad. Het volgende moment ging erg snel. Een beetje wazig keek hij haar aan, in de war dat ze hem zojuist kuste. ''Goodbye, I guess?'' Zijn stem klonk een beetje schor. Vervolgens keek hij, met tranen in zijn ogen weliswaar, toe hoe ze in zijn auto stapte en vervolgens wegreed. Dit deed hij net zolang tot ze nergens meer te zien was. Dat was het moment dat hij zich besefte dat ze echt verdwenen was. Maar of het voor altijd was? Hij wist het niet.
i'm a good girl with a lot of bad habits
Re: SHORPG | True love can't die.
from Conscious on 08/05/2018 10:40 PMHet was nog vroeg in de ochtend toen haar ogen langzaam aan open gingen door de hoeveelheid aan licht die de ziekenboeg in scheen. Eventjes wreef ze in haar ogen met haar handpalmen voordat ze haar ogen ook echt volledig open kreeg. Ze was niet de enige in de boeg overigens, aan de andere kant van de ruimte lag nog een shadowhunter. Die had haar al sinds dat ze hier lag met samengeknepen ogen aangekeken, niet-begrijpend waarom een weerwolf hier op de ziekenboeg lag, maar de mannelijk shadowhunter had nooit gemene opmerkingen of wat dan ook gemaakt. Genevieve had iets tegen hem willen zeggen, maar had het uiteindelijk niet gedaan, wetende dat ze niet een ruzie met een shadowhunter uit zou willen lokken of zichzelf nog meer in de problemen zou willen brengen dan dat ze al was. Bovendien moest ze dankbaar zijn dat hun 'soort' haar had gered en haar niet aan haar lot over had gelaten. Een ruzie zoeken met de shadowhunter stond als laatste op haar lijstje. Dus, ze had werkelijk waar niets kunnen doen. Waarschijnlijk zou Luke vandaag langskomen om te kijken hoe het met haar ging, maar voor de rest zou ze zich niet kunnen voorstellen dat er echt iets zou gebeuren. En ja, dit haatte ze. Ze haatte het als ze stil moest zitten, of in dit geval liggen, en als ze niets kon, omdat ze gewoon soms een bom energie was die haar energie ergens kwijt moest. Nu kon ze dit niet doen, dus hoopte al haar energie op en zou ze zo echt losbarsten als één of andere bom.
Nieuwsgierig keek Genevieve op toen ze plotseling een maar al te bekende stem hoorde. Onbewust krulden haar mondhoeken omhoog tot een glimlach bij het zien van zijn verschijning. ''Morning.'' Begroette ze hem. Ze vond het leuk dat hij een bijnaam voor haar had. Trouble was een naam die precies bij haar paste, daarmee zou menigeen het eens zijn. ''I'm feeling great, actually. My leg is doing a lot better. I'm sure I will be running around soon again.'' Zei ze zelfverzekerd, waarna een dokter langs kwam gelopen. ''Don't be so sure, little wolf. You're still not fully recovered.'' Zei de vrouw. Genevieve keek direct zuur naar de vrouw, net zolang tot ze weer de ruimte had verlaten. ''I hate this.'' Zei ze geïrriteerd. ''I want to do something productive while I'm still here. I hate doing nothing.'' Haar gezicht vertrok even van de pijn doordat ze wat overeind was gekomen om beter te kunnen praten en haar been iets te snel naar zich toe had getrokken, maar ze deed vervolgens net of er niets was gebeurd. ''And you?'' probeerde ze het gesprek naar hem over te brengen. ''How are you doing? How is your arm?''
De ochtend was redelijk rustig verlopen, in tegenstelling tot andere keren. Op dit moment zat hij in de keuken samen met Giselle, een andere vrouwelijke shadowhunter die ontbijt had gemaakt en hem ook wat had gegeten. Giselle was een echte roddeltante en wist van alles over het instituut en de geheimen die er waren. Het was dan ook niet geheel onverwacht dat ze hem met fonkelende ogen aankeek zodra hij naast haar was gaan zitten en dat ze hem had gevraagd naar Clary. ''I don't want to talk about her.'' Gromde hij zacht terwijl hij een slok nam van de speciale koffie die net was gezet. ''She misses you, you know.'' Zei Giselle. ''And how do you know that?'' vuurde hij terug, waarop zij zich bijna verslikte in haar broodje. ''Others told me.'' Zei ze zo luchtig mogelijk, maar Jace wist dat er meer achter zat. Normaal gesproken had hij doorgevraagd, maar hij had geen zin om het over Clary te hebben. ''Speaking of the devil.'' Zei Giselle ineens. Direct keek hij op, recht in het gezicht van Clary, die hem met rode wangen aankeek en die ook een mok van de koffie pakte. ''Goodmorning.'' Begroette ze hem. Ze wilde tegenover hem gaan zitten, maar Jace had echt geen zin om ook maar iets van een gesprek met haar te voeren, of om haar überhaupt aan te kijken. Daarom rolde hij ook met zijn ogen en pakte hij zijn servies. ''Morning.'' Bromde hij alleen voordat hij de halflege mok op het aanrecht zette en het eten en het overige drinken weggooide. Alles zette hij in de vaatwasser voordat hij uit de keuken beende; de deur trok hij hard achter zich dicht. Als er iemand was die hij echt niet had willen zien deze ochtend, was het haar wel en natúúrlijk had hij haar weer tegen moeten komen. Zat het dan ook echt nooit in zijn voordeel?
Met rode wangen en ogen die irritatie uitstraalde, liep hij naar zijn kamer toe en douchte hij best lang. De warme stralen die zijn huid rood lieten kleuren, zorgden ervoor dat hij wat kalmeerde. Na een tijdje te hebben gedoucht en zijn haar en lichaam te hebben gewast, stapte hij uit de douche en kleedde hij zich om in een typisch setje zwarte kleding. Eigenlijk had hij nu een missie of trainingssessie wel echt nodig. Hij moest wat stoom afblazen, hij moest zijn woede ergens kwijt kunnen. Op weg naar de trainingsruimte, kwam hij Jennifer tegen. Uit het niets moest Jace grijnzen en knipoogde hij naar haar. ''Morning, Jenn.'' Begroette hij haar voordat hij doorliep naar de trainingsruimte. Tijd om eens helemaal los te gaan.
i'm a good girl with a lot of bad habits
Re: ORPG | You don’t need an extra blanket or a sweatshirt. You’ve got me to keep you warm.
from Conscious on 07/28/2018 12:20 AMJuliette Annebelle Leyton.
Steven Fitzwilliam Prescott.
i'm a good girl with a lot of bad habits
Re: O) What's meant to be will always find a way.
from Conscious on 07/23/2018 10:51 AMDe periode waarin haar vriend was overleden door een auto-ongeluk, was best een zware periode voor haar geweest. Ze had zich volledig gestort op het werken en had zich een beetje afgezonderd van alles en iedereen. Zo nu en dan kwam haar moeder langs om te vragen hoe het ging en omdat ze bezorgd was over haar oudste dochter, maar zelfs met haar beste vriendin Jessica had de brunette genaamd Ivanna niet erg veel contact meer gehad. Op een gegeven moment waren Jessica en haar moeder naar haar toegekomen om haar te vertellen dat het zo echt niet meer langer kon en dat ze er echt nog een keer aan kapot zou gaan. Ze wisten beiden dondersgoed dat Ivanna een gezelschapsmens was; ze omringde zich graag met mensen en daarom was het ook raar om te zien dat ze dat ineens niet meer deed en zich af ging zonderen. Het was op dat moment dat ook zijzelf zich realiseerde dat het zo niet meer langer kon. Ze ging zichzelf weer goed verzorgen, schafte een nieuwe garderobe aan en liep weer vol trots buiten. Trots omdat ze zichzelf er zogenaamd over heen had weten te zetten. Het was alweer een tijdje geleden, een halfjaar om precies te zijn, maar ze was er nog niet volledig overheen. Toch wilde ze naar de blind date gaan, kijken of er misschien weer iets moois uit zou kunnen bloeien. Zoiets moois als dat ze destijds ook met haar vriend had gehad. Ze had nog nooit een date bij een pretpark gehad, maar ze stond open voor veranderingen en misschien was dit wel een hele leuke verandering. Ivanna had het idee dat de jongeman waarmee ze de blind date zou hebben ook niet voor het pretpark had gekozen, maar dat het een idee van hun vrienden was geweest die contact met elkaar hadden gehad. Jessica had haar verzekerd dat het een leuke jongeman zou zijn, dus misschien moest ze haar beste vriendin maar gewoon vertrouwen. Als hij toch niet haar type bleek te zijn, zou het wel vervelend zijn want misschien zou het dan wel erg ongemakkelijk worden.
Al die zorgen verdwenen toen ze ook daadwerkelijk tegenover haar date stond. Aantrekkelijk was hij zeker, daar was geen twijfel over nodig. Als hij nu ook nog eens aardig was, kon het inderdaad nog een erg gezellige date worden. Ivanna vond het nu tenminste een beetje minder erg. ''Hi, mijn naam is Ivanna Palmer.'' Zei ze met een vriendelijke glimlach rond haar mondhoeken terwijl ze zijn uitgestoken hand schudde. Hij had grotere handen dan haar, dat was een ding wat zeker was, maar dat vond ze stiekem altijd erg schattig. Haar wangen werden zelfs een beetje rood toen ze zijn volgende woorden hoorde, die een compliment bevatten. ''Dankjewel, jij ziet er ook goed uit.'' Gaf ze hem een compliment terug. Ze meende het overigens, hij zag er ontzettend goed uit. Als ze hem in een club tegen was gekomen, was ze waarschijnlijk ook wel voor hem gegaan. Jessica wist wel wie ze had uitgekozen, poeh. ''Waar wil je heen? Wil je eerst rustig een kopje koffie of thee drinken of wil je direct de attracties in?'' vroeg ze hem.
Terwijl hij rustig op zijn date wachtte, ging Alexander meerdere opties na in zijn hoofd. Hij wist niet wat hij moest voorstellen als zijn vrienden lachend zeiden dat er een super lekker wijf zou komen. Het zou echt iets voor hen zijn om hem met een meisje wat totaal niet zijn type was, een erg vervelend meisje, op te schepen. Zijn vrienden waren namelijk echte gekken, maar dat was dan ook precies waarom en hoe hij vrienden was geworden met ze op de universiteit of sommige zelfs nog op de middelbare school. Soms miste hij die tijd nog wel een beetje, dat hij zich nog niet met al te serieuze dingen hoefde bezig te houden en nu ook niet echt een druk op hem voelde omdat iedereen rond hem ging trouwen of een relatie had. Een van zijn vrienden had zelfs al een kindje op komst. Nu was Alexander één van de jongere van de vriendengroep, maar zeker niet de jongste en zoveel leeftijdsverschil zat er nu ook niet tussen de vrienden. Hij moest toegeven dat hij zich soms ook wel beetje alleen voelde. Zijn vrienden wilden niet altijd in het weekend meer mee naar de club, want dan gingen ze dingen doen met hun vriendin of verloofde. Het leek wel alsof hij dan jongere vrienden moest maken die dit wel met hem wilden doen. Een heel groot feestbeest was hij nu ook weer niet, maar hij genoot wel van een drankje en een scharrel hier en daar. Een heel groot onderdeel van waarom hij geen relatie had, was omdat hij best arrogant, maar ondertussen ook ontzettend jaloers was. Toen hij jonger was, was dat dan ook de reden waarom zijn relaties stuk waren gelopen. Hij was te jaloers geweest en had zijn vriendinnetje eigenlijk niet weg willen zien gaan naar een club met een klein tasje om haar arm en in een veel te kort jurkje dat maar weinig aan de verbeelding overliet. Nu wilden meestal de meeste vriendjes dit niet of ze voelden zich er al niet al te goed over, maar Alexander was iemand die het altijd duidelijk maakte én dat was misschien wel zijn grootste probleem geweest.
De brunet genaamd Alexander werd opgeschrikt door zijn gedachten toen hij ineens een vrouwenstem hoorde. Direct keek hij op en een grijns ontstond rondom zijn mondhoeken. Zijn mobiel stopte hij weg in zijn jasje, waarna hij opstond en zijn hand naar haar uitstak. ''Ik vrees dat ik dat ben. Alexander Santoro.'' Stelde hij zichzelf voor, hopend dat ze hem nu niet liet hangen en zichzelf ook voor ging stellen. Ondertussen bekeek hij haar, ietwat onopvallend omdat het erg ongemakkelijk zou zijn als ze hem erop zou betrappen en misschien wel tegen hem in zou gaan door hem een grote mond te geven. Hij wist niet hoe het meisje was en kon haar dus ook niet peilen. Wat hij wel wist van het meisje, eerder een jongedame, was dat ze bloedmooi was. Ze was kleiner dan hem, maar dat was ook niet lastig aangezien hij haast één meter negentig was. Zijn vrienden hadden gelijk gehad: ze was inderdaad erg aantrekkelijk, om hun woorden maar iets netter te verwoorden.
i'm a good girl with a lot of bad habits
Re: ORPG | With you, I’m alive, like all the missing pieces of my heart, they finally collide.
from Conscious on 07/23/2018 12:39 AMBekend en populair zijn had voordelen, maar ook zeker nadelen. Eén van de nadelen had Elin in Noorwegen altijd gevonden dat mensen precies dachten wie en hoe ze was. De waarheid was dat maar weinig mensen wisten hoe ze echt was. Ja, haar beste vriendinnen Birgit en Lauren kenden haar als geen ander en die wisten wel precies hoe ze was, maar al die meisjes die er achteraan liepen en die dus ook wel de term 'meelopers' bestempeld kregen, wisten dat niet. Ze noemden Elin hun beste vriendin terwijl ze geen idee hadden hoe ze echt was. Zo dachten veel mensen dat ze de ene na de andere jongen had verslonden, terwijl dit niet waar was. Op haar vorige school had ze maar twee relaties gehad en die waren beiden op een vervelende manier stukgelopen. Eerlijk gezegd was ze helemaal niet zo'n meisje dat snel en veel flirtte met jongens. Sterker nog, ze kon dan best wel vervelend uit de hoek komen. Meestal vond ze dit vervelend, vooral omdat ze normaal gesproken wel altijd haar mondje open wist te trekken. Mensen dachten ook dat ze het perfecte leventje had; er waren maar weinig mensen die wisten dat ze de schijn ophielden en die de 'perfecte' bubbel hadden weten door te prikken. Het was niet zo dat ze gemene ouders had, nee zeker niet. Mensen dachten dat ze alles mocht van haar ouders, maar dat was niet zo. Haar ouders, vooral haar moeder, waren een beetje overbezorgd en hierdoor sneakte ze meestal stiekem naar feestjes. Het leek erop dat ze dit morgenavond ook weer moest gaan doen, aangezien ze niet aannam dat haar ouders in Shanghai ineens veel relaxter en losser waren.
De woorden van het meisje tegenover haar stelden haar gerust, zo kreeg ze in ieder geval toch nog de schoenen die ze graag wilde hebben. ''Ik weet wel haast zeker dat ze er in Parijs zijn. De Miu Miu store is daar ge-wel-dig.'' Zei Elin met ogen die fonkelden van plezier. Ze leefde helemaal op wanneer ze het over mode had. Haar moeder en zij waren ooit samen een week naar Parijs gegaan, alleen maar om te winkelen en om dingen van de Fashion Week te bekijken. Het was een leuke en gezellige ervaring geweest, iedereen was jaloers op haar. Vooral Birgit en Lauren, want die hadden maar al te graag meegewild. Ze had die twee ook moeten beloven dat ze snel zou facetimen en dat ze binnenkort naar Shanghai zouden komen voor een tijdje. ''Dankjewel.'' Glimlachte ze. ''Jij ook, trouwens.'' Ze meende het; het meisje was erg mooi. Terwijl ze het pand verlieten en naar de smoothiebar liepen die blijkbaar om de hoek was, stelde het meisje haar een vraag. ''Ik ben Elin, Elin Ottosen. En jullie?'' vroeg ze nieuwsgierig. Het meisje had een plekje gevonden en toen de andere twee waren gaan zitten, liet ook Elin haar lichaam op één van de stoelen zakken. Toen ze rondkeek, zag ze vooral tieners met gezonde smoothies en broodjes. Dit was dus een echte tienerhangplek. Misschien kon ze hier wel allemaal mensen ontmoeten, aangezien ze er een hekel aan had om alleen te zijn. Ze moest echt omringd worden met mensen, anders trok ze het niet meer. ''Is het zo lekker hier dan?'' Direct pakte ze de menukaart uit de houder toen het meisje het zei en liet ze haar ogen glijden over de vele smoothies die ze aanboden. Eventjes twijfelde ze tussen een smoothie met lijnzaad en bessen of een banaan en mango smoothie, maar uiteindelijk koos ze voor de banaan en mango. Ze kon hier nog vaak genoeg komen om de andere soorten uit te proberen, ze woonde immers best dichtbij. De jongen stelde haar een vraag waar ze vandaan kwam en meteen glimlachte Elin. ''Ik ben net verhuisd vanuit Noorwegen, Oslo om precies te zijn. Ik heb daar eigenlijk mijn hele leven gewoond, vandaar dat je wel een beetje een accent hoort.'' Ze lachte zacht en keek op toen een aantrekkelijke jongen van hun leeftijd hun kant op kwam lopen; hij leek een serveerder te zijn. ''Bedankt voor de aanbeveling.'' Knikte ze nog naar het vriendje van het meisje voordat ze zich tot de jongen wierp en hem vriendelijk toelachte.
Ondanks dat Oliver veel aan zijn vrienden vertelde als het om meisjes ging, had hij de andere jongens nooit wat verteld over Adrianna en hem. Hij had het gevoel alsof dat echt tussen hen was; alsof het te intiem was om met de anderen te delen. Bovendien was hij ook bang dat het dan direct allemaal op Shanghai's Elite stond. Niet dat hij dacht dat zijn vrienden tips stuurden naar wie er dan ook maar achter zat, maar er waren altijd wel mensen die ze niet kenden die in de buurt zaten of die hen aan het afluisteren waren. Diegene van de website zou er dan direct vanuit gaan dat ze een relatie hadden en dit was niet zo. Er waren misschien wel wat gevoelens in het spel, maar dat zou hij echt nooit zomaar toegeven. Hij wist vrijwel zeker dat hij niet het relatietype was en bovendien wist hij ook helemaal niet of hij er wel klaar voor was. Zelfs al besloot hij dat hij er klaar voor was, wist hij nog niet of het echt goed zou komen. Iedereen wist dat hij een behoorlijk los type was wanneer hij een aantal drankjes op had en wie weet wat er dan zou gebeuren. Hij was bang dat hij Adrianna dan pijn zou doen en dat was wel het laatste wat hij wilde. Behalve dat hij zelf erg arrogant was en een groot ego had, was hij ook nog eens jaloers. Erg jaloers, om precies te zijn. Hij wist het altijd uitstekend te verbergen, meestal door te gaan drinken of met een meisje te gaan zoenen, maar er waren ook momenten dat hij het goed niet kon trekken. Dit gebeurde eigenlijk altijd bij Adrianna. Hij wist dondersgoed dat het egoïstisch was omdat hij zelf de keuze nam om haar niet gewoon te vragen, maar dat nam niet weg dat er dus wel degelijk gevoelens in het spel waren. Gevoelens die hij aan niemand vertelde, zelfs aan het meisje zelf niet. Ze was zijn vertrouwenspersoon. Ze was niet gewoon een beste vriendin, want meestal zagen jongens die meisjes gewoon als zijn kleine zusje. Dat was hier niet het geval; hij zag haar als iets anders, maar kon het niet echt omschrijven. Ze betekende meer voor hem dan dat ze misschien wel zou beseffen. Zij was diegene die ervoor zou kunnen zorgen dat hij een feestje af zou slaan; speciaal voor haar. Dat zei best veel voor iemand die een flink feestbeest was en voor iemand die eigenlijk elk weekend wel met een ander meisje aan zijn zijde aan het feesten was. Hierdoor had hij ook wel de reputatie van een echte playboy, maar dat boeide hem niet zozeer. Zijn ouders ook niet, overigens. Zijn moeder liet zich gewoon telkens inspuiten met botox en zijn vader was veel te druk bezig met zijn werk om zich ook maar zorgen te maken over zijn zoon. Eigenlijk gaven de huishoudsters en de kindermeisjes meer om hem dan zijn bloedeigen vader. Zijn moeder liet zo nu en dan wel haar moederlijke kant zien, maar zijn vader.. Wel, die man leek wel van steen gemaakt te zijn.
''Oh oh, Adrianna weet iets leuks. Hoe erg zal het zijn?'' De woorden van Oliver klonken plagerig en waren ook zo bedoeld. Doordat de brunette die naast hem in het bad zat hem zo goed kende, zou ze dit weten en zou ze ook weten dat hij het niet gemeen bedoelde. Ze kende hem door en door. Haar idee verraste hem echter. Hij had wel iets anders verwacht, maar dat betekende niet dat het geen leuke verassing was. ''Oké, ik vind het goed.'' Een grijns ontstond op zijn gezicht. Als er geen mogelijkheid was om eronderuit te komen, kon hij een hele vervelende jongen kiezen die totaal niet haar type was. Dat was misschien een beetje egoïstisch, maar hij vond het ook wel weer erg grappig. ''Ik weet ook al iemand. Je gaat hem fantastisch vinden.'' Zei hij, lachend doordat hij de spetters water op zijn lichaam voelde. Vervolgens pakte hij de douchekop, deed hij die aan en richtte hij deze lachend op haar, zodat ze helemaal nat werd. Ze had het over zijn type, wat niet erg moeilijk was. Hij viel op brunettes en had dit altijd al gedaan.
Het werd steeds drukker en zuchtend veegde de jongeman met bruine krullen weer het zweet van zijn voorhoofd met de palm van zijn hand weg. Het was maar goed dat de kinderen van zijn school hem niet herkenden. Zoals eerder al vermeld stond, was hij een beetje een outsider. Mensen gaven niet om hem omdat hij er niet bijliep zoals hen en zich niet bemoeide met alle drama en roddels. Hij werd dan ook niet genoemd op de website genaamd Shanghai's Elite. Eerlijk gezegd vond hij het een beetje overdreven. Ze hadden toch geen koninklijk bloed wat door hun anderen stroomde, dus wat was er dan zo boeiend aan ze? De meisjes van de elite list werden gezien als echte it-girls die trots door de straten van Shanghai liepen, met een lach op hun gezicht en designertasjes die aan hun armen bundelden. Dan had je nog de jongens van de elite list, die het volgens Lucas allemaal wat te hoog hadden zitten. Met hun spieren en knappe gezicht dachten ze iedereen te kunnen krijgen. Het was dan ook geen verassing dat ook zij in bekende merken zoals Huggo Boss en Emporio Armani rondliepen en dat ze allemaal aan van die bekende sporten deden zoals American football en voetbal. Lucas was zelf ook wel goed in sport en was ook best sportief gebouwd met zijn spieren die wel zichtbaar waren, maar hij deed niet echt mee aan die teamsporten op school. Hij was bovendien ook nooit gevraagd en het was ook niet nodig, want elk team had zijn vaste indeling met uiteraard allemaal populaire jongens. Zo waren Caleb en Oliver niet te missen. Die twee leken overal mee weg te komen, want echte lieverdjes waren het niet. Dan had je uiteraard ook nog het cheerteam, wat elke wedstrijd vrolijk met hun pompoms aan het zwaaien was. Je had ook het normale turnteam, het dansteam en allemaal andere teams waar meisjes én jongens hun inspiratie in kwijt konden. Het was best triest wanneer mensen vroegen wat Lucas dan deed en hij simpel antwoordde met: ''Niks.''
Zijn ogen gleden naar de glazen deur, die geopend werd door een drietal mensen. Diep haalde hij adem bij het als eerste zien van het hoofd van Caleb, die hij maar al te arrogant vond. Hij werd gevolgd door Lucille, die er weer adembenemend uit zag zoals altijd. Echter werd zij weer gevolgd door een ander lang meisje met haast witblond haar en sproetjes over haar hele gezicht. Lucas herkende haar niet, iets wat hij best raar vond aangezien Lucille niet omging met mensen die niet op de elite list stonden en hij haar niet kende. Hij wist wel wie er bovenaan die lijst stonden en zij was daar geen onderdeel van. ''Help jij hen even?'' vroeg Riley, die langs kwam gelopen met een dienblad vol met smoothies. Ze wierp hem een lach toe, waardoor hij wist dat hij geen nee kon zeggen. Dus hij pakte zoals gewoonlijk zijn notitieboekje en wandelde naar de tafel toe waar ze alle drie hadden plaatsgevonden. Lucas merkte dat hij wat onrustiger werd in de buurt van Lucille. Zou ze hem nog herkennen? Ze had al jaren geen woord meer tegen hem gesproken, eigenlijk niet meer sindsdien dat ze hem had gezegd dat ze geen vrienden met een 'nobody' kon zijn. Dat waren de woorden van haar ouders geweest, dat wist hij zeker. Ze was op jonge leeftijd zo invloedrijk geweest en haar ouders hadden zo op haar weten in te praten; ze had niet eens voor zichzelf gekozen en wat ze zelf had gewild. Nu begreep hij het wel, ze waren toen veel jonger en hij had ook altijd naar zijn ouders geluisterd, maar alsnog. Het had hem destijds echt pijn gedaan en nu stiekem nog steeds wel een beetje. Hij was niet heel onopvallend met zijn bekende krullen en bekende oogkleur, dus misschien zou ze hem nog herkennen? Hij wist het niet. ''Hallo. Hebben jullie je keus al kunnen maken?'' vroeg hij aan het drietal, waarna hij een vriendelijke lach toegeworpen kreeg van het onbekende meisje. Nog steeds vroeg hij zich af wie ze was, maar dat ging hij natuurlijk niet zomaar vragen. Dan zou hij pas echt raar lijken, alhoewel elke tiener in Shanghai van de lijst afwist en dan ook wist wie er op stonden. De elite mensen werden haast als royals behandeld hier.
i'm a good girl with a lot of bad habits
Re: ORPG | With you, I’m alive, like all the missing pieces of my heart, they finally collide.
from Conscious on 07/21/2018 04:37 PMOndanks dat Elin alles behalve gemeen ingesteld was, waren de woorden die haar mond hadden verlaten, dat wel. Ze had altijd al een beetje een probleem gehad met het eruit flappen van dingen die ze niet eens meende, maar sommige dingen die ze zojuist had gezegd, gingen echt te ver. Dat wist ze zelf ook wel, maar ze vond het lastig om haar fouten toe te geven. Ze was ervan overtuigd dat zij dan zogenaamd de zwakke van de twee was en als er iets was wat de Noorse jongedame niet wilde lijken, was het wel zwak. Het was niet zo dat ze haar fouten niet inzag, want dat deed ze zeker wel, maar ze vond het gewoon lastig om ze toe te geven en al helemaal tegen het meisje tegenover haar. Je hoefde maar één blik op haar te werpen en je wist direct hoe ze was; geliefd, populair maar toch zeker met een bitchy kant. Die bitchy kant was wel duidelijk geworden toen Elin van zichzelf af had gebeten, kwaad en bang dat iemand er met haar lievelingsschoenen vandoor zou gaan. Nu was zij zelf ook niet onschuldig, want ze had zeker ook wel gemene dingen tegen mensen gezegd op haar oude school, en misschien was er wel geen discussie slash ruzie ontstaan als zij zich niet zo had gedragen en van zich af had gebeten, maar ze was ook niet de gemeenste persoon op aarde. Mensen omschreven haar dan ook niet snel als een bitch, simpelweg omdat ze niet zo ingesteld was. Misschien was ze wel gewoon bang dat de mensen in Shanghai over zich heen zou laten lopen omdat ze hier nieuw was en nog niet iemand kende. Misschien was ze wel bang dat mensen niet haar naam zouden kennen als ze trots langs zou lopen in haar typische designerkleding en op hoge hakken, met een tevreden glimlach op haar gezicht genesteld.
Haar wenkbrauwen trokken verbaasd omhoog toen het meisje tegenover haar ineens de schoen in het hand van haar vriendje duwde, om vervolgens weg te lopen. De jongen, die overigens erg knap was, begon tegen haar te praten en liet haar inzien dat de woorden die ze had uitgesproken, echt niet konden. Dat wist ze zelf ook wel, en ze had het niet mogen zeggen, maar het was nu eenmaal gebeurd. Maar als je zag hoe het meisje reageerde.. Dat kon toch ook niet? Wie had haar geleerd dat het normaal was om zo verwaand te reageren? ''Dat klopt, sorry.'' Zei ze, hoewel de woorden er een beetje achteloos uitkwamen. Dat was nou ook weer niet de bedoeling; ze had het gevoel dat deze twee een grote invloed hadden in Shanghai en ze wilde niet dat mensen dachten dat ze een harteloze bitch was. ''Je hebt gelijk, en ik meen mijn sorry. Het kwam allemaal een beetje lullig en gemeen over. Blijkt dat ik erg ver ga voor mijn langgezochte pumps. En ik kom hier inderdaad niet vandaan.'' Elin schonk hem een soort van verontschuldigend glimlachje, om vervolgens weer de stem van het andere meisje te horen. Ze was klaar voor een nieuwe aanval, maar het meisje probeerde daadwerkelijk aardig te doen. Ze nodigde haar zelfs uit voor een feest. ''Weet je dit zeker?'' zei ze dan ook een beetje verbaasd. ''Ik bedoel, zo aardig was ik niet tegen je zonet. Sorry nog daarvoor.'' Waar kwam deze aardigheid vandaan? Ze stond versteld van haar eigen acties, maar het zorgde wel voor een glimlach op haar gezicht. Misschien konden dit wel haar nieuwe vrienden worden. Veel vriendschappen begonnen met een slechte start. Dankbaar nam ze de pump aan, glimlachte ze een dankjewel en vervolgde ze haar weg naar de kassa, waar de verkoopster hen de hele tijd al nauwlettend in de gaten had gehouden. ''Deze maar doen? Uitstekende keus, madame.'' De verkoopster glimlachte voordat Elin met een grijns haar creditcard omhoog hield en aan de vrouw gaf. Ondertussen draaide ze zich om naar de twee vreemdelingen. ''Oké.'' Zei ze uiteindelijk, waarna ze de creditcard weer van de verkoopster aannam, samen met de schoenen. Vervolgens zwaaide ze met de creditcard en lachte ze. ''Ik trakteer.''
Vanwege hun bezigheden en wat ze allemaal uitspookten op feestjes, was het eigenlijk ook niet volledig een verassing dat Adrianna en Oliver elkaar gevonden hadden. Ze kenden elkaar al jaren, ze hadden al deze jaren al met mekaar op de privé school SIAP gezeten, en ze hadden ook altijd al met elkaar gefeest, maar de laatste tijd was er wel wat veranderd. De Elite list deed alles samen, van het genieten van de pauzes en samen lunchen tot samen feestjes geven en drank achterover gieten. Het was eigenlijk altijd al zo geweest, sinds dat iemand de website Shanghai's Elite had aangemaakt en was begonnen verhalen over het groepje jongeren te verspreiden. Ondanks dat Oliver niet bovenaan de lijst stond, waren er genoeg roddels over hem verspreid waarvan velen niet eens waar waren. Zo zou hij zogenaamd een twee jaar jonger meisje zwanger hebben gemaakt na een feestje, terwijl hij zich niet eens kon herinneren dat hij met dat meisje het bed had gedeeld. Hierdoor hoopte hij vooral dat het niet waar was. Voornamelijk vanwege zijn reputatie en omdat hij van zichzelf wist dat hij nog wel eens ver met een meisje ging na een feestje, had hij altijd voorbehoedsmiddelen bij zich en hierdoor deed hij het ook haast altijd veilig. Er was ook eens een roddel geplaatst dat hij zogenaamd in jachten dealde en dat zijn vader hem telkens vrijpleitte door een flink bedrag te betalen aan de politie. Sloeg nergens op, want zijn familie had 'maar' drie jachten en die dobberden rustig in de haven op het water. Oliver had alles waar hij voor had kunnen wensen en hierdoor waren sommige roddels echt te gek om waar te zijn. In het begin was het frustrerend geweest; iemand bedacht roddels over hem en zijn vrienden en vervolgens keken allemaal mensen anders naar hem, omdat ze dachten dat het de waarheid was. Onderhand boeide het hem stukken minder en vond hij het wel grappig dat iemand de moeite nam om over hem te schrijven en hem zo aandacht te geven. Want als er iets was wat hij leuk vond, dan was het wel aandacht krijgen.
De rollende ogen ontgingen hem niet, maar hij vond het niet erg. Ze was stomdronken en er was geen haar op zijn lichaam die eraan nadacht om van haar misbruik te maken en te genieten van dit moment; niet nu ze in deze staat was. ''Omdat je stomdronken bent en ik geen misbruik van je ga maken.'' Waren Olivers woorden terwijl hij het niet kon laten om zijn ogen snel over haar lichaam te laten glijden. Ja, ze was prachtig, van zowel de binnen- als de buitenkant. Iedereen kon dat zien. Hij moest echter toch wel lachen om haar volgende woorden. Ze leek geïrriteerd omdat hij niet verder met haar wilde gaan en hoewel hij dat begreep, want zo zou hij ook reageren als hij in die staat was, ging hij niet van gedachten veranderen. ''Dat is waar, prinses. Maar wie kan daar nu niet van genieten met jou?'' plaagde hij haar. Hij was iets losser geworden en leek weer te kunnen lachen, maar dat betekende niet dat hij nu ineens wel verder met haar zou gaan. Hij liep naar de badkamerkastjes toe en opende die van zijn moeder. Ieder lid van het gezin, dat uit drie mensen bestond, had een eigen badkamerkastje dat vol stond met dure cosmetica en douchespullen. Die van zijn moeder stond het aller volst, gevuld met spullen van merken als Dior en Bobbi Brown. Hieruit pakte hij een aantal shampooflesjes, waaronder conditioner, normale shampoo en een scrub voor de huid. Langzaam liet hij zich op de badrand zakken en opende hij de dop van de fles. Echter keek hij weer op door haar woorden. ''Natuurlijk ga ik erheen, je weet dat ik geen enkel feestje mis. ''En nee, ik heb geen date. Daar heb ik me eigenlijk nog niet echt mee beziggehouden.'' Antwoordde hij terwijl hij wat van de shampoo op zijn hand aanbracht en het vervolgens in de donkere haren van Adrianna wreef.
i'm a good girl with a lot of bad habits
Re: ORPG | I still get butterflies even though I've seen you a hundred times.
from Conscious on 07/20/2018 11:15 AMZe wist dat het fout was en dat het oneerlijk tegenover haar vriendin was, hoewel die vriendschap nu wel echt verkloot was door Alexis haar acties van vandaag, maar dat betekende niet dat ze niet van dit moment genoot, of dat ze niet van de andere momenten genoot. ''Een heel romantisch plekje? Nu ben ik benieuwd, meneer.'' Plaagde ze hem. Darya voelde dat haar lichaam werd opgetild door de knappe jongen en ze sloeg haar armen goed om zijn nek heen. Haar been trok een beetje van de pijn, maar hij raakte het niet aan dus dat zorgde niet voor extra pijn.
Verrast keek de jongedame op toen alle lichten uit werden gedaan, waardoor alleen het licht van buiten te zien was. Hierdoor zorgde het inderdaad voor een romantische lichtinval en een lach ontstond op haar gezicht. Vervolgens kwam Chris de kamer weer ingelopen met een kaars in zijn handen, die hij neerzette. Eventjes gleden haar ogen daarnaartoe, hij had immers wel zijn best gedaan om het er zo romantisch mogelijk uit te laten zien en als ze eerlijk was, was dat wel gelukt. Ze wilde hem eigenlijk direct naar zich toe trekken en hem beladen met kusjes, maar ze wist niet wat hij van plan was. Bovendien had ze het idee dat dit wel heel anders zou aflopen dan het standaard knuffelen op de bank.
Haar blik gleed naar zijn vingers, die haar bovenbeen streelden. Haar ene mondhoek trok omhoog en Darya kon het niet laten om hem wat dichter naar zich toe te trekken. Ze voelde zijn spieren onder haar vingers en eventjes haalde ze diep adem. Niet te geloven dat ze nu voor de tweede keer met elkaar de 'liefde zouden bedrijven', terwijl ze twee geleden nog rustig maagd was. Wel ja, mensen veranderden, of niet soms? Soms op een positieve en soms op een negatieve manier. Haar gezicht vertrok even van de pijn toen hij haar benen spreidde en ervoor zorgde dat hij haar verwondde been niet bezeerde, maar het vervolgens wel een beetje pijn deed. Toch deed ze net alsof ze niks voelde en ze glimlachte lief naar hem.
Een genietend geluidje verliet haar mond bij het voelen van de vele kusjes die hij zowel op haar benen als op de rest van haar lichaam drukte. Het T-Shirt, wat voor haar een jurk was, eindigde ergens in de kamer, maar het maakte haar zo weinig uit dat ze niet eens keek waar het eindigde. Kleren waren toch alleen maar om uit te trekken, of niet soms? Wink wink. Dit keer kon Darya zich niet inhouden en kreunde ze zodra hij haar borsten aanraakte. Het zorgde voor tintelingen over haar hele lichaam – een fijn gevoel. Het leek wel alsof Chris precies wist wat hij moest doen om haar gek te maken. Zo raakte hij nu haar borsten et cetera erg veel aan, maar had hij eerder haar nek nog gekust. Haar hele lichaam werd nu gekust en ze giechelde eventjes, maar dit veranderde al snel tot genietende geluidjes en gekreun zodra hij zich bij haar down under bevond.
i'm a good girl with a lot of bad habits