Search for posts by Sanne
First Page | « | 1 ... 6 | 7 | 8 | 9 | 10 ... 69 | » | Last
Search found 684 matches:
Re: O] No one could ever mean half as much to me as you do now
from Sanne on 05/02/2018 06:04 PMMadison
Een ongemakkelijk gevoel overspoelt me, maar tegelijkertijd ook een adrenaline kick. Wat wil deze man precies van me? 'I don't know... I mean, I came here to interview you. Perhaps you should make an appointment with my secretary.' zeg ik, zo zelfverzekerd mogelijk. Dit is absoluut niet hoe ik normaal gesproken zou praten of reageren, helemaal niet tegen iemand in zijn positie. Toch lijkt hij het uit me te trekken, deze ietwat opstandige kant die ik niet dacht te hebben. De kant die nieuwsgierig is naar de kille maar krachtige man voor me. Het is lastig om mijn ogen los te maken van die van hem, vooral omdat ik bang ben dat als ik dat doe, hij dat zal zien als een teken van zwakte. Zijn tweede opmerking zorgt er haast voor dat ik in de lach schiet. Wilt hij dat ik mezelf voorstel, als een soort voorstelrondje? Het klinkt haast te normaal voor woorden, iets wat ik niet had verwacht te horen van hem. Waarom zou hij nieuwsgierig zijn naar mij? Het is waar wat ik zei, ik ben niets speciaal. Een niemand, slechts een gezicht in een zee van gezichten. Mijn lichtje brand bij lange na niet zo hevig als die van anderen, ik zou mezelf oprecht beschrijven als normaaltjes. Toch spreekt iets me tegen, de opstandigheid die kwam kijken bij het maken van de opmerking van net.
De dominantie die bij hem op komt zetten, voelt alsof hij me overspoelt. Alsof hij als een immens grote golf over mijn hoofd klapt en me van mijn voeten zwiept. Mijn mond voelt een beetje droog terwijl ik razendsnel in mijn hoofd zoek naar hoe ik moet en zal reageren. Normaliter zou ik terugkrabbelen, mezelf terugtrekken en vriendelijk blijven. Altijd vriendelijk, liefjes. De vlammende dominantie en de behoefte ernaar, valt te lezen in de ogen van de man tegenover me. In een opwelling voel ik hoe er een reactie omhoog komt borrelen. Een reactie waarbij ik me iets voorover buig en mijn hoofd een beetje schuin houd terwijl ik hem aankijk. 'I'm not sure if that says something about my interviewing skills, or your need to talk to someone about it.' zeg ik uitdagend en voel de telefoon, die het hele gesprek opneemt, branden in mijn zak. Heel bewust geef ik er geen aandacht aan, omdat ik hem ervan verdenk het apparaat te zijn vergeten. Zolang ik er niet naar kijk, mijn handen erbij uit de buurt hou en zelfs, zoals ik nu heb, mijn schrift met vragen er overheen heb, zal hij het misschien ook zijn vergeten. Tot slechts seconden terug, was ik het zelf ook helemaal vergeten. 'Perhaps a question for a question.' zeg ik dan en leun weer wat naar achter, in een poging het gesprek weer in de juiste richting te sturen. Het kan zomaar zijn dat ik met mijn opmerking en lichaamstaal zojuist alles heb verpest, maar misschien, heel misschien, was dat het wel waard. Zelfs als hij nu woest en woedend me wegstuurt, zal Scarlett iets hebben om over te schrijven. Iets heel interessants.
they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you
ReplyRe: O] No one could ever mean half as much to me as you do now
from Sanne on 05/02/2018 05:57 PMMadison
Opnieuw kijk ik een beetje beduusd naar hem op als hij zich hardop af lijkt te vragen wat nu. Onbewust kijk ik naar hem met een intense blik. De man tegenover me is zo'n groot mysterie dat ik de haast ononderdrukbare behoefte voel om meer te weten te komen over hem. Het maakt niet uit wat, ik zou het doen met alles. Elk klein persoonlijk feitje is al genoeg, hoewel ik betwijfel of daarna mijn honger gestild zal zijn. In mijn hoofd probeer ik uit te vogelen wat ik het liefst wil weten van hem. Helemaal verzonken in mijn gedachten, schrik ik een beetje op van zijn woorden. Bied hij nou zijn excuses aan? Ik voel hoe het rood weer naar mijn wangen stijgt. Scarlett zal zich wel een scheur lachen als ze dit alles terug zal luisteren. Ze zal ongetwijfeld horen hoe ongemakkelijk ik me voelde en hoe meneer Merrick daarop reageerde. De onderhuidse agressie die erbij kwam kijken, is ongetwijfeld iets wat ik niet snel zal vergeten. De hele aanwezigheid van hem is iets wat ik niet snel kan vergeten. De intens brandende blik in zijn ogen maakt iets in me los wat ik niet precies kan benoemen. Het zorgt ervoor dat mijn hart wat op hol slaat en warmte zich verspreid op plekken waarvan ik niet eens per se wist dat die op konden warmen.
'That's okay... Again, my apologies as well.' zeg ik voorzichtig en ruk al snel mijn blik los van hem, om opnieuw naar het blaadje op mijn schoot te kijken. Met mijn hartslag in mijn keel, vind ik het lastig om opnieuw in die ogen van hem te kijken. Het is makkelijker om het blaadje nog eens goed door te lezen. Daarbij vind ik nog wel een paar vragen die vooral Scarlett graag beantwoord zou zien. Ze gaan voornamelijk over zijn business, wat me een veilig onderwerp lijkt. Daarbij staat er nog een vraag over zijn persoonlijke relaties, waar ik zelf dan stiekem een beetje nieuwsgierig naar ben. Dus verzamel ik mijn moed weer bij elkaar en kijk op naar hem. Zonder dat ik er erg in heb, schiet er een glimlachje over mijn gezicht als hij geirriteerd opneemt. Zacht bijt ik op mijn onderlip om een lachje in te houden en ik wend mijn blik af. Aandachtig kijk ik het kantoor rond, waarbij ik opmerk dat er werkelijk iets persoonlijks te zien is. Alles is strak, kaal en koud. Zijn woorden trekken mijn aandacht en ik voel hoe mijn borst wat samentrekt als hij een blik op mij werpt en zegt dat iets zijn aandacht vraagt. Wat moet ervoor nodig zijn voor een man als Zachary Steven Merrick om zijn aandacht te trekken? Het kan onmogelijk een meisje zijn zoals ik. De vraag die volgt, doet me even fronsen. 'Oh, sure. I'm not that interesting, though.' zeg ik en glimlach klein, waarbij ik wat rechter op ga zitten. Door mijn lengte, of eigenlijk gebrek aan lengte, heb ik een beetje moeite om in de oncomfortabele stoelen te blijven zitten met mijn benen over elkaar.
they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you
Re: O] No one could ever mean half as much to me as you do now
from Sanne on 05/02/2018 05:45 PMMaddy
Ontzettend schuldig voel ik hoe mijn wangen, dit keer wel bovenhuids, warm worden en ik moet mezelf inhouden niet simpelweg weg te lopen en nooit meer terug te keren. Zijn reactie zegt meer dan genoeg over hoe de band met zijn biologische ouders is, dat is ook absoluut de intentie van Scarlett geweest. Ik vermoord haar. Ze had me best wel even mogen waarschuwen. Nu ik erover nadenk, stopte ze wel heel stiekempjes de lijst met vragen gevouwen in mijn tas. Ik vermoord haar echt. Een beetje. Misschien. Nee, ik zeg er wel wat van. Waarschijnlijk. Het antwoord haalt me uit mijn gedachten en ik kijk naar hem op, wangen nog steeds warm en ongetwijfeld rood. 'I'm so sorry, it's no excuse but I didn't knew that miss Baines would ask about this. My apologies.' zeg ik, zo professioneel mogelijk en glimlach klein en ietwat gedwongen naar hem, mijn blik vol onschuldigheid en verontschuldiging. Plots staat hij op en draait hij zijn rug naar me toe. Jezus, Madison, lekker dan. Waarschijnlijk heeft hij net op een knop gedrukt en komt inderdaad security me nu halen.
Ineens draait hij zich weer om en ik kijk hem een beetje beduusd aan, ergens in mijn blik ligt ook bezorgdheid. 'I understand.' zeg ik, als hij liegt over stress. Het is niet erg lastig voor me om door leugens heen te kijken, maar deze was zo gemakkelijk te achterhalen en doorboren dat het haast kinderspel is. De volgende opmerking doet me verbaast wat knipperen met mijn ogen, waarna ik naar hem opkijk met een ietwat schuingehouden hoofd. 'That's unfortunate.' beaam ik, hoewel hij zojuist nog aan de telefoon zei dat hij tijd speciaal vrij had gemaakt en niet gestoord wilde worden. De zoveelste bevestiging dat dit een gevoelige snaar is en ik deze vraag nooit had mogen stellen. Verdomme, Scarlett.
Strak kijk ik hem aan als hij wat voorover leunt over zijn bureau en zoek in zijn ogen naar een aanwijzing, maar al snel geef ik die zoektocht op, omdat ik geen flauw idee heb waar ik naar zoek. Het is duidelijk dat ik geen journalist ben, maar een simpele geschiedenis student. Uiteindelijk scheur ik mijn blik los van hem en kijk weer naar beneden, naar het blad op mijn schoot, waardoor er een aantal plukken haar voor mijn ogen valt. Met een geirriteerd gebaar veeg ik ze weg, maar ik zie zo snel niets interessants meer staan. Het interview heeft al best lang geduurd, omdat zijn antwoorden vriendelijk en uitgebreid waren. 'I'm not sure what miss Baines would see as an urgent question.' peins ik hardop en veeg met mijn wijsvinger langs mijn onderlip, in een onbewust gebaar.
they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you
Re: O] No one could ever mean half as much to me as you do now
from Sanne on 05/02/2018 05:39 PMMaddy
Na zijn knikje neem ik plaats op de stoel, die verbazingwekkend genoeg eens niet te groot is voor mijn kleine benen. Misschien voor de doorsnee persoon is het te klein en op die manier een beetje ongemakkelijk, maar ik zit heerlijk. Uit automatisme sla ik mijn benen over elkaar en trek mijn rokje wat omlaag, zodat er niet te veel huid zichtbaar is. Ondanks de panty ben ik altijd een beetje verlegen als het om mijn lichaam gaat. Alsof er niets aan de hand is, pak ik de vragenlijst en schraap mijn keel als ik naar hem opkijk. Opnieuw zorgt zijn blik ervoor dat het gevoel door me heen gaat alsof mijn benen onder me vandaan worden getrapt, maar laat er niets van maken. Hij is zowel intimiderend als intrigerend, dat is misschien wat me het meest bang maakt. Er ligt een kleine glimlach op zijn gezicht als ik opkijk en hij schud zijn hoofd, alsof hij iets uit zijn gedachten probeert te zetten. 'Miss Baines gave me the questions, would you mind if I record them for her?' vraag ik dan en pak de recorder uit mijn tas, waarna ik met toestemming opneem en op mijn blaadje kijk voor de eerste vraag.
De meeste vragen zijn standaard en eigenlijk vrij saai, hoewel ik aan zijn houding zie dat er soms een ietwat kritische vraag tussen zit, dan lijkt hij extra op zijn hoede. Inmiddels gaat alles op de automatische piloot, vraag ik door waar ik kan, maar blijf altijd netjes. Net wanneer ik de volgende vraag wil voorlezen, schelt er een ringtone door de kamer en steekt hij zijn vinger naar me op. Mijn mond zakt een stukje open en een wenkbrauw komt omhoog in pure verontwaardiging, maar ik weet mijn trots in te slikken voor ik dingen ga zeggen of doen waar ik spijt van kan krijgen. Toch verbaast het me, en zorgt het ervoor dat mijn opstandige bui wat wegebt, als hij hardop zegt dat hij zei dat hij niet gestoord wou worden. Zacht haal ik diep adem en zet het van me af, waarna ik een beetje om me heen kijk, om te zien of ik niet van zijn bezittingen kan zien wat voor persoon hij is. Van zijn pak tot zijn kantoor, alles is zo netjes en onpersoonlijk dat het allemaal uit een catalogus lijkt te komen. Mijn vingers jeuken alleen al om een vaas mooie bloemen neer te zetten. Zijn stem haalt me uit mijn gedachten en ik kijk op naar hem, om te zien dat hij een beetje vreemd me aankijkt en rondkijkt, met een blik die ik niet goed kan plaatsen.
'Ehm, yes.' zeg ik en kijk weer op mijn blaadje. Voor even heb ik het moeilijk om te slikken onder zijn blik, wanneer ik opkijk zie ik dat hij zijn ogen gesloten heeft en ik kan even niets anders dan naar zijn gezicht kijken. Hij ziet er ineens zo anders uit, hoewel er een vreemde blik op zijn gezicht ligt. Snel kijk ik weg als hij zijn ogen weer opent en stamel de volgende vraag. Even blijft het stil, waarna ik me pas realiseer wat ik zojuist vroeg: 'What is your bound with your birthparents?'. Direct kijk ik met een ruk naar hem op en schud mijn hoofd. 'I'm so sorry, you don't have to answer that...' zeg ik en zie het al voor me hoe hij me uit het gebouw zal gooien om een vraag als dit. Ik zie het al voor me hoe de onschuldige spanning die hier hangt uitloopt tot een soort woede. Het is haast jammer om te bedenken hoe ik hem nooit meer zal zien, hoe vreemd en ongegrond dat gevoel ook is.
they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you
Re: O] No one could ever mean half as much to me as you do now
from Sanne on 05/02/2018 05:35 PMMaddy
Wanneer ik mijn weerspiegeling opvang in de glimmende liftdeuren, waar tot mijn ergernis geen enkele vette vinger op te zien is, stop ik met het tikken van mijn voet en zet ik een stap dichterbij. Mijn rossige haar probeer ik wat te fatsoeneren, maar het hangt in onvoorspelbare krullen langs mijn gezicht. Het vochtige weer heeft het doen opkrullen en al zuchtend concludeer ik dat er niets aan te doen meer is. Gelukkig zie ik er verder, voor zover dat gaat, onberispelijk uit. De weinige trucjes die ik met make-up ken, heb ik maar uit de kast getrokken. Hoewel ik aan de ene kant een stemmetje hoor zeggen dat ik er tip top uit zie, hoor ik een ander stemmetje vragen waarom ik me zo druk maak. Het is niet alsof ik indruk wil maken, ik hoef in principe alleen de vragen onder zijn neus te duwen en de antwoorden op te nemen. Een kind kan de was doen. Toch zucht ik zenuwachtig en zet net op tijd een stapje naar achter, zodat ik niet struikel en de wachtkamer in val.
Scarlett had erop gestaan dat ik hakken aan zou trekken, maar uiteindelijk ben ik blij met de zwarte loafers die ik heb aangetrokken. Ze zien er netjes uit en zorgen ervoor dat mijn, niet volledig ontwikkelde, evenwichtsorgaan niet al te veel last heeft. Glimlachend naar een volgend blond fotomodel achter een bureau, neem ik plaats op een stoel. Zoals wel vaker raken mijn voeten net aan de grond als ik rechtop zit en om me heen kijk. Deze hele ruimte lijkt gemaakt van grijze leisteen, iets wat me gek genoeg weet te kalmeren. 'Mister Merrick will see you now.' hoor ik een heldere stem dan zeggen en ik kijk naar de jongedame. 'Thank you.' zeg ik en sta snel op om een beetje verloren in het rond te kijken. Hartstikke leuk dat hij me wilt ontvangen nu, maar ik zou niet weten waar ik heen moet om hem uberhaupt te ontmoeten.
De jongedame staat op met een ietwat geirriteerde, maar toch geamuseerde, uitdrukking en gebaart dan toch nog wel vriendelijk naar de deur aan haar linkerzijde. Nu pas valt de deur me op en ik glimlach een beetje schaapachtig naar haar voor ik erheen loop en zacht op de deur klop. Een diepe en tot mijn verbazing nog enigszins jonge stem zorgt ervoor dat ik de deur open en met een klein en vriendelijk glimlachje de deur open. 'Hi.' zeg ik een beetje twijfelachtig en sluit de deur achter me, waarna ik op hem afloop en zo zelfverzekerd mogelijk mijn hand uitsteek, om die van hem te schudden. 'I'm Maddy,' begin ik, waarna ik me realiseer dat ik mijn afkorting heb gebruikt. Een beetje beschaamd ga ik verder, 'Eh... Madison, it's nice to meet you. I'm sorry to inform that miss Baines couldn't make it, but she send me as a replacement.' leg ik uit, een beetje ratelend, zoals wel vaker. Ik voel hoe een verlegen blos op mijn wangen verschijnt, maar met al mijn wil weet ik voor elkaar te krijgen dat ik mijn ogen niet neersla, maar recht in de bruingroene ogen van de jongeman die ik herken van foto's. Voor slechts een seconde slaat de aanblik van zijn gezicht me uit het veld. Hij is een stuk jonger dan ik me had voorgesteld, een aantal jaar ouder dan dat ik ben hoogstens. En daarnaast is hij ook knapper dan ik had gedacht, iets wat ik onderschat had door het feit dat elke foto tegenwoordig gephotoshopt is. Al snel heb ik mezelf herstelt en verschijnt het kleine glimlachje weer op mijn gezicht.
they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you
Re: O] No one could ever mean half as much to me as you do now
from Sanne on 05/02/2018 05:28 PMMaddy
'Why are you making me do this again?' vraag ik en hoewel ik het graag geïrriteerd had laten klinken, klinkt het vooral beknepen en angstig. 'Because you love me, times eternal?' hoor ik de schorre stem van Scarlett uit de andere kamer komen. Zenuwachtig haal ik een hand door mijn nette geföhnde haar en kijk nog eens naar mijn spiegelbeeld. Nog een aantal seconden sta ik mezelf toe om bang te zijn, waarna ik mijn schouders ophaal en mijn rug recht. Het heeft toch geen zin om zenuwachtig te zijn, de kans is hoe dan ook groot dat ik het op minstens een manier ga verpesten. 'You can do this, Madds.' spreek ik mezelf fluisterend toe, vooral omdat Scarlett me altijd belachelijk maakt als ik tegen mezelf sta te praten. Nogmaals knik ik mezelf toe, waarna ik de badkamer uitloop. Mijn jas en tas liggen klaar, maar de lentezon schijnt zo hevig buiten dat ik het optimistische besluit neem mijn jas hier te laten. Voor ik de deur achter me dicht trek, check ik of ik de vragenlijst heb. Scarlett heeft als beginnend journalist de vragenlijst opgesteld voor het hoofd en de opzetter van een groot internationaal bedrijf, gevestigd in de grote stad een half uurtje hier vandaan. Helaas is ze op het laatste moment ziek geworden, waardoor ik me verplicht voelde om het interview af te nemen met de knappe, intimiderende en vooral intimiderend knappe directeur.
'I'm heading out, see you!' roep ik voor ze me nog meer goedbedoeld advies kan geven over hoe lichtroze lippen niet werken met mijn rossige haar. Door de gesloten deur hoor ik een verschrikt kreetje en ik besluit naar de auto te rennen, zodat ze me niet tegen kan houden. De hele rit lang ben ik afgeleid door het opkomende interview. Bijna mis ik de afslag, maar weet mezelf nog net op tijd te redden. Om zoveel mogelijk tijd te rekken laat ik heel langzaam de autodeur achter me dichtvallen, waarna er direct iemand naar me toe komt. Vriendelijk leg ik hem uit dat ik hier slechts ben voor een interview, waarna hij mijn auto toestaat. Nog even werp ik een verlangende blik naar mijn auto, maar stap dan de schuifdeuren van de ingang door. My name is Madison, I'm here for the interview with mister Merrick. No, my name is not on the list, however, there is a Scarlett Baines, I am her coworker, she couldn't make it. In mijn hoofd oefen ik het stukje over en over, om nu al te weten dat ik over de woorden ga struikelen en dat mijn wangen rood zullen kleuren.
Eenmaal bij de balie weet ik zonder stamelen de woorden eruit te krijgen en laat de vriendelijk glimlachende dame me door. Het valt me op dat ze mijn leeftijd is, toch moet ik er niet aan denken om nu al vast te zitten op een werkplek zoals die van haar. Momenteel zit ik nog in mijn laatste jaar studeren, wat begon als een geschiedenis studie is nu vooral met eind focus op het worden van een historisch expert op het gebied van kunst en filosofie in de tijd van Grieken en Romeinen. De thesis schrijven gaat moeizaam, misschien dat ik daarom dit interview net iets te graag aanpakte, afleiding is altijd welkom. Mijn voet tikt zacht op de vloer van de lift, terwijl ik kijk hoe de teller van verdiepingen steeds hoger gaat, samen met mijn hartslag.
they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you
O] No one could ever mean half as much to me as you do now
from Sanne on 05/02/2018 05:26 PMANOTHER ALL TIME LOW BASED ORPG MAAR NIET ZO ERG ALS DIE ANDERE
kan ook weer 18+ stuff bevatten want in deze zijn we even dirtier.
they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you
Re: O] The irony of choking on a lifesaver
from Sanne on 05/02/2018 05:24 PMJemma
Opnieuw schiet ik zacht in de lach, maar weet mezelf sneller te herpakken, waarbij ik Jack zo serieus mogelijk aankijk. 'A black eye would be the least of your injuries.' zeg ik, waarbij we bij de bus aankomen. Voor ik nog een toevoeging kan maken, wenst Jack me een goede nacht en verdwijnt. Even kijk ik betreurd, waarna ik hem zacht hetzelfde toewens, hoewel hij inmiddels te ver weg is om het nog aan te horen. Met een zucht klim ik de bus in en weet op een of andere de bunk nog te bereiken. Wanneer ik het dunne matras raak, voel ik dat ik alweer weg begin te zakken. Dit keer herinner ik me nog net op tijd het gordijntje dicht te trekken, hoewel ik hem een stukje open laat staan, anders is het wel heel donker.
Een jetlag hebben is vreselijk. Je bent niet alleen moe op de verkeerde momenten, maar ook klaarwakker op andere momenten. Zo heb ik wel heerlijk geslapen, maar dat tot een uur of half vijf. Vanaf dat moment waren mijn ogen open, hoewel ik mezelf probeerde opnieuw in slaap te krijgen. Met mijn ogen gesloten en een zo rustig mogelijke ademhaling heb ik het nog een tijdje gered, tot ik een harde bons hoor en een zacht kreetje. Direct zit ik rechtop in de bunk, waarbij ik met een zachte bons mijn voorhoofd stoot tegen het lage plafond boven me. Zacht laat ik een vloek los en wrijf over mijn voorhoofd, waarna ik het gordijntje opzij schuif en mijn benen over de rand van het bunkbed gooi. Even blijf ik zo zitten en wrijf in mijn ogen en gaap. Wanneer ik wat meer gewend ben aan de donkere bus, laat ik me uit de bunk zakken. Uit voorzorg laat ik mijn voeten in mijn schoenen glijden, aangezien de bus niet de schoonste is. Stelletje zwijnen, ik zal ze morgen eens laten schoonmaken. Dit kan nooit goed zijn voor hun gezondheid, of die van mij.
Zacht sluip ik het woon gedeelte van de bunk in, waar ik zie dat Jack rechtop op de bank zit. Verrast kijk ik naar hem. 'So you decided to play the early bird.' zeg ik zacht, omdat ik de anderen niet wakker wil maken. Aangezien de keuken grenst aan het woongedeelte, loop ik door en pak ik een flesje water uit de koelkast, waarna ik terug loop en naast Jack op de bank plof. Ik voel dat mijn lichaam nog steeds moe is, maar mijn geest vertikt het om nog in slaap te vallen. 'You can take some more hours in the bunk if you want, I already know I won't fall asleep anymore.' zeg ik, dit keer fluisterend, omdat we nu toch naast elkaar zitten.
they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you
Re: O] The irony of choking on a lifesaver
from Sanne on 05/02/2018 05:22 PMJemma
De opmerking van Jack is zo onverwachts dat ik in lachen uitbarst. Schuddend met mijn hoofd richt ik mijn aandacht op Jack. 'Then you must already have quite the collection.' zeg ik, wat me een high-five van Rian oplevert. Grijnzend kijk ik weer naar Jack. 'You guys should donate them or something, those things are fucking expensive.' zeg ik en wijs naar de microfoonstand van Jack die vol hangt met de bh's in allerlei kleuren en maten. 'But you definitely have some good taste there.' zeg ik en wijs naar de rode bh die hij aan heeft met het witte kant. Veel te snel zijn ze weer weg, om nog een drietal nummers te spelen voor het publiek wat uit hun plaat gaat. Glimlachend kijk ik toe, mezelf beseffend dat ik nog nooit zoiets heb meegemaakt in mijn hele leven. Eigenlijk in de twenty-somewhat years heb ik nog nooit zoiets in mijn leven gehad als dit. Het beeld van een breed glimlachende Jack schiet door mijn hoofd, wat ik wegschud en al snel komt ervoor in de plaats een beeld van alle vier de jongemannen, niet te vergeten Allan.
Veel te snel is het afgelopen en ik merk dat ik dat jammer vind. Ik kan niet wachten tot ik de hele shows mee mag maken, hoewel ik me afvraag na hoeveel shows het vervelend gaat worden. Hopelijk nooit. De energie van de jongens zal niet snel vervelend worden. Hopelijk spelen ze af en toe wat met hun set-list, zodat ik niet alle liedjes op een gegeven moment kan dromen. Eenmaal wanneer de show is afgelopen, loop ik wat achter de band aan, om bekend te worden met hun dagelijkse proces. Al snel merk ik dat ik het koud heb en moe ben. Nog steeds, zelfs na mijn power-nap. Voor mijn gevoel kan ik wel een hele dag doorhalen als ik dat zou willen. Een warme hand op mijn schouder kondigt Jack's aanwezigheid aan, samen met zijn stem.
Uit alle macht probeer ik niet al te vermoeid naar hem op te kijken, maar ik zie weerspiegeld in zijn ogen dat dat niet helemaal is gelukt. Klein glimlach ik. 'Wearing bra's, but also being a gentle man. I'm not quite sure how to read you, Barakat.' zeg ik en pak dankbaar zijn arm aan, waarna we langzaam richting de bus beginnen te lopen. 'I don't remember if I ever properly thanked you for this whole opportunity. And for your bunk.' zeg ik en kijk opnieuw glimlachend naar hem op. Inmiddels is het helemaal donker buiten, op de helder stralende maan na. Het verlicht Jack's zwarte haar in een wit licht, waardoor het meer grijs lijkt dan zwart. Het geeft hem een ietwat spook-achtig uiterlijk, maar accentueert juist ook de andere delen van zijn gezicht. Zo lijken zijn ietwat scherpe neus wat zachter en weerkaatsen zijn ogen het stralende licht. Had ik nu maar mijn fotocamera bij me.
tocheenfotowantzeiszoknap
they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you
Re: O] The irony of choking on a lifesaver
from Sanne on 05/02/2018 05:19 PMExcuse me maar deze wordt echt niet zo lang meer als de voorgaande, Jemma
Grijnzend kijk ik toe hoe de jongens het ene nummer na het andere nummer spelen. Inmiddels hebben ze al een aardig reportoire van eigen nummers, die ik voor ik weg ging illegaal heb gedownload en geluisterd. De meesten komen me dan ook best bekend voor, maar anderen dan ook niet. Achteraf, of vooraf, kondigd Alex dan ook aan of het covers zijn of niet. Van hun eigen liedjes lijken ze het meest te genieten, wat me blij maakt. De energie spat van de jongens af, vooral van Jack. Hij rent van hot naar her, over het hele podium is hij te vinden. De ietwat meer bescheiden Zack blijft netjes op zijn plek staan, beweegt zich hooguit wat naar voren of naar achter, op een uitzondering staat hij bij Rian. Alex staat ook getrouw bij zijn microfoon en well, voor Rian is het onmogelijk om over het podium te lopen. Jack is echter de rode draad door alles en iedereen heen, waarbij ik me afvraag of de band nog wel zou bestaan zonder hem. Zijn energie lijkt iedereen wat op te fleuren en ervoor te zorgen dat er een groepsdynamiek ontstaat die zonder hem onmogelijk neer te zetten was.
Mijn oogleden voelen voor alsnog zwaar en ik merk dat ik een beetje bibber van de slaap. Toch blijf ik zitten en zing het concert uit. Wanneer ze het podium afrennen, zet ik me af van de box. Hijgend bereikt Zack me als eerste en kijkt me met grote ogen aan. Net wanneer ik uit wil leggen waarom ik hier ben, begint hij zelf te praten. 'We still have to go back for the encore.' zegt hij en ik knik. 'You guys seem so energetic out there.' zeg ik, bij gebrek aan andere gespreksstof. Een grijns breekt door op zijn gezicht, wat ervoor zorgt dat ik zelf ook even glimlach. Op dat moment bereiken de anderen ons ook. Rian grijpt me bij mijn schouders en schud me door elkaar. Beduusd probeer ik zijn gezicht scherp te stellen, wat moeizaam gaat met het schudden. 'That was one of the best concerts ever, its so cool you saw the last few songs!' roept hij uit, over het schreeuwende publiek. Lachend maak ik me los van hem, waarbij ik me realiseer dat alle jongens strak staan van de energie en graag nog het podium op gaan. Uiteindelijk valt mijn blik op Jack, waarbij ik verbaast mijn wenkbrauwen optrek. 'Jesus Christ, why are you wearing a bra?' vraag ik, zonder filter voor mijn mond. Rian en Zack beginnen te lachen. 'I'm glad you can take some swearing.' merkt Alex op, waarbij ik hem opgetrokken wenkbrauw toewerp. 'Before it just seemed like you were a nice and polite girl, no offence.' legt hij uit en ik barst in lachen uit.
'I guess we all need to get to know each other, but we have more than enough time for that.' zeg ik en laat mijn ogen onbewust naar Jack glijden. 'You guys were amazing out there, I honestly can't wait to get to work.' zeg ik, waarbij ik Jacks aandacht even vasthoud en daarna de groep nog even langskijk.
they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you