Search for posts by Chouette
First Page | « | 1 ... 6 | 7 | 8 | 9 | » | Last
Search found 90 matches:
Re: ORPG | Gamers don't die, they respawn
from Chouette on 01/06/2018 02:57 PMDe woorden van de figuur sloegen hem in het gezicht. Klap na klap, het werd steeds erger met elk woord dat hij zei. Maar reageren deed hij niet, de reactie bleef uit. Het was te veel om nu te verwerken, meer dan hij kón verwerken. De betekenis van de woorden was overduidelijk, zelfs al waren ze niet hardop gezegd. Ze zouden hier doodgaan. Hoe je het ook wendde of keerde, uiteindelijk zou iedereen hier doodgaan. Hoeveel keren was hij wel niet doodgegaan in zijn games? Soms misschien nog wel vijf keer voor hij nog maar level 10 gehaald had. Als dat was, had zijn laatste uur bij level tien al geslagen. Eerder, waarschijnlijk. De gevechten werden steeds moeilijker, naarmate je zelf ook sterker werd.
Zelfs in de geschokte trance waarin hij zich bevond, voelde hij hoe de warmte van Eleanore's hand de zijne verliet. Nee! Alsof het de levenslijn was waaraan hij zich vastklampte, greep hij haar hand weer vast. Hij had de zekerheid dat ze nog naast hem stond nodig. Als hij hier alleen zou zijn, was hij zodra zijn lichaam dat toestond in elkaar gezakt. Hij kon niet eens kwaad zijn, hoe graag hij dat ook wilde. Ergens binnenin hem sluimerde het, klaar om naar boven te spuiten zodra hij van de schrik bekomen was. Hoe de dreigende figuur het lef had om hen dit aan te doen, wat hem bezielde en wat hem in godsnaam deed denken dat hij de macht en het recht had om zoiets te doen. Maar de gevoelens bleven in hem borrelen, hij had de kracht niet om ze tot echte gedachten om te vormen. Zijn gezicht bleef een onveranderd masker, de mondhoeken in een chagrijnige trek omlaag getrokken en de wenkbrauwen samengetrokken tot er een rimpeling tussenin ontstond. Zijn ogen daarentegen verraadden de complete radeloosheid die hij voelde.
"Ik zou geen game-developer zijn als ik jullie geen spel zou geven. Asteria Cloud Online bestaat uit 50 verdiepingen, zoals iedereen weet. Ik geef jullie een kans. Een manier om tegen me te spelen. Te winnen, misschien. De spelers die alle vijftig bosses kunnen verslaan, één op elke verdieping, zullen de game mogen verlaten. Alleen dan."
Hij geloofde zijn oren niet. Zelfs nu, zelfs met alle spelers die met doodsangst en verdriet in hun ogen naar de admin keken, durfde hij zulke dingen te zeggen. Het was nog steeds gewoon een spel voor hem, een simpel spelletje met winnaars en verliezers. Al was de prijs in dit geval je leven terug, terwijl de straf voor verliezen de dood was. Zijn grip op Eleanore's hand verstevigde en hij drukte de nagels van zijn vrije hand diep in zijn handpalm, de enige woede die hij hier nu kon uiten.
Wil je me lijmen als ik breek?
ReplyRe: ORPG | Gamers don't die, they respawn
from Chouette on 01/06/2018 02:56 PMEr klingelde een belletje toen hij de winkel binnenliep, wat het hele scenario nog authentieker maken. De winkel was gevestigd op de begane grond van een stel rijtjeshuizen van twee verdiepingen en zag er precies zo uit als hij een middeleeuwse smid voorgesteld had. Oud hout, zware balken die het gebouw ondersteunden en een geur van metaal in de winkel. Er stond een man achter de toonbank die hem vriendelijk aankeek. Was het ook een NPC? Hij kon het niet zo snel zien. En om het nu meteen te vragen...
Meer tijd om erover na te denken kreeg hij niet. Hij had naar voren willen stappen, maar het eindigde in een rare poging tot moonwalken toen zijn lichaam een stukje naar achteren schoof voor hij zijn voet neer had kunnen zetten. Hij was geen centimeter verder gekomen. De man leek niets op te merken, wat zijn vermoeden dat het een NPC was versterkte. Adrian kreeg het niet voor elkaar om nog een stap te zetten, want zijn ledematen begonnen te bewegen alsof hij een bespeelde marionet was. Hij liep weer naar de deur, legde zijn hand op de klink en stapte naar buiten. Daar liepen meer spelers zag hij, de een trok nog een verwardere blik dan de ander. Hij vond dit niet leuk. Het was alsof geestenhanden hem naar voren duwden, aan zijn armen en benen trokken om hem verder te laten lopen. Nu kon hij haast de druk op zijn ledematen voelen, en wenste dat hij de vergelijking niet in zijn hoofd gemaakt had. Zijn handen jeukten om de spookhanden weg te slaan, alsof dat hem de controle terug zou geven, maar hij kon zijn handen net zo min als zijn armen gebruiken.
Pas toen hij omringd door anderen op het grote plein stond, viel de druk van zijn spieren af. Hij sloeg zijn armen om zich heen in een poging zijn lichaam weer wat meer eigen te laten voelen. De koepel strekte zich tot ver boven hen uit en gaf de lucht een ziekelijke blauwpaarse kleur. Een aantal vogels vlogen langs en ontweken de koepel simpelweg door wat hoger te gaan vliegen, volkomen apathisch over wat er onder hen gebeurde. Ze moesten eens weten.
Opluchting overspoelde hem toen hij Eleanore's gezicht op zag doemen tussen de mensen en een last leek van zijn schouders te vallen. Hij had het niet eens doorgehad, maar zijn onrust werd deels veroorzaakt door haar afwezigheid en het feit dat hij niet wist waar ze was en of ze wel oké was. Het was goed om haar weer aan zijn zijde te hebben.
Veel tijd om opgelucht te zijn was er niet. Er begon een stem te spreken en zijn blik werd naar voren geforceerd, weg van Eleanore. "Allereerst wil ik mijn excuses aanbieden dat ik jullie allemaal zo abrupt hiernaartoe heb laten komen, maar ik heb een uiterst belangrijke mededeling," ging de figuur met zijn rommelende stem verder. Adrians handen vielen langs zijn zijde toen hij voelde hoe Eleanore haar hand naar hem uitreikte, en gaf dankbaar een kneepje terug toen ze zijn hand vastpakte. Ze waren niet alleen, ze hadden elkaar. Hij was er nog steeds niet zeker van waarom ze hier waren en wat de zwevende avatar van hen wilde, maar wist zeker dat het niet lang meer zou duren voor hij daar achter zou komen.
Wil je me lijmen als ik breek?
Re: ORPG | Gamers don't die, they respawn
from Chouette on 01/06/2018 02:56 PMHier in de stad liepen meer spelers rond. Een aantal samen, een aantal alleen. Het was makkelijk te zien dat dit niet was zoals het in een echte stad zou gaan. Hier liep iedereen met opgeheven hoofd, trots op zijn eigen avatar, zelfverzekerd en ervan overtuigd dat ze er knap en krachtig uitzagen. Hij nam het ze niet kwalijk, eerlijk gezegd. Hoewel hij zelf ook goed wist dat hij niet lelijk was, had hij zijn kleine imperfecties niet verwerkt in zijn avatar. Hij had hem ietwat puntigere oren gegeven, een huid zonder menselijke putjes en kleine littekens overgehouden aan de puberpuistjes en natuurlijk een lichaam zonder grammetje vet te veel. Voor hem waren het kleine aanpassingen, maar voor anderen kon de optie om een perfecte versie van jezelf te maken misschien een wereld van verschil zijn.
Hij liet zich een stapje opzij duwen en stapte toen grijnzend terug naar haar zijde. "Zelfs engelen hebben nog wel eens wat te leren," wierp hij terug. Het was zeker anders dan een paar knopjes indrukken, deze manier van vechten. Hier voelde je de vermoeidheid ook echt in je spieren, terwijl je die in sommige games alleen maar op een balkje zag totdat je je een seconde niet kon bewegen terwijl het zich opnieuw oplaadde. En was je soms ook beperkt tot de dingen die je lichaam kon uitvoeren. Geen sprongen van twee meter hoog of drie salto's achter elkaar. De avatars konden wel meer dan de meesten normaal konden, maar het waren zulke subtiele veranderingen dat je ze amper opmerkte. En waarschijnlijk zouden ook die verbeteren als je hogere levels bereikte. Hij keek er nu al naar uit.
"Daar heb je een punt!" gaf hij toe, toen ze begon over het grinden. Hij deed het in andere games wel eens omdat hij er niet tegen kon dat hij zulke lage levels door moest komen, maar hier was het toch een stuk saaier. En minder snel, leek het wel.
Het idee om nu even alleen door te moeten, stond hem niet zo aan. Het was maar voor een halfuurtje, maar haar aanwezigheid was zo gemakkelijk om gewend aan te raken. Dat je iemand had om iets tegen te zeggen zodra het in je opkwam, dat je ergens kon lopen met de zekerheid dat je niet alleen was, dat had hij nodig. Hij deed het niet zo goed zonder vrienden, was hij achter gekomen. Dus had hij zich vanaf de basisschool constant omringd met mensen. Maar om nou depressief te worden over een half uurtje alleen zijn, ging hem ook wat te ver. Dus knikte hij, met een blik naar de smid die ze aanwees. "Dan hoop ik maar dat het niet tegen gaat vallen, nu heb je me wel verwachtingen gegeven!" riep hij nog na toen ze al haar eigen kant op rende. Heel even keek hij haar nog na, tot ze een hoek om verdween en hij alleen maar een straat vol vreemden zag. Toen liep hij naar de smid toe, vurig hopend dat hij iets kon kopen van het weinige beetje geld dat hij had.
Wil je me lijmen als ik breek?
Re: ORPG | Gamers don't die, they respawn
from Chouette on 01/06/2018 02:56 PMDe stad kwam al dichterbij. Vanmiddag was het al een prachtig aanzicht geweest, het silhouet van de gebouwen in het tegenlicht van de zon en de haast lichtgevende, blauwe lucht. De zon was bezig met haar afdaling en kleurde de onderste rand van de hemel een dieprode kleur, gemengd met wat oranje en roze gekleurde schapenwolkjes. Hij zou er bijna amper aandacht aan besteden. Als een pc-game zulle graphics had, zou hij er tientallen screenshots van gemaakt hebben. Maar nu was het zo echt dat het net een normale zonsondergang leek, zoals hij die thuis ook elke avond uit zijn slaapkamerraam kon zien als hij wat uit zijn raam hing.
Terwijl hij nog naar de dichterbijkomende stad staarde, maakte Eleanore een opmerking waardoor hij het niet kon laten om te grinniken. "Ik, gered worden? Dat was om je waardigheid te bepalen. Engelen laten zich niet zomaar met iedereen in, daarvoor moet je jezelf eerst bewijzen. En daarbij", ging hij door, "kwam ik langs om je op het goede pad te leiden, niet om je fysiek te redden. Je moet geen soloplayer worden joh, is geen reet aan. Het is stukken gezelliger met een gilde." Met een goedbedoelde grijns keek hij haar aan. Het was zo makkelijk om te lachen in haar bijzijn, haar aanwezigheid alleen maakte hem al stukken vrolijker dan hij normaal zou zijn. Ook de omgeving zorgde ervoor dat hij zich vredig voelde, alsof alles even goed was en er geen nare dingen bestonden. Hij hoopte maar dat dat nog even zo zou blijven.
"Jij liever dan ik," merkte hij gnuivend op. Hij was het voorval met de struisvogels nog lang noet vergeten. "Ik kan het denk ik maar beter nog even bij de zwijnen houden, hoe irritant het ook mag zijn. Het grinden is wel stukken tijdrovender dan het op een PC is."
De stad kwam snel dichterbij en voor hij het wist werd het zachte gras al vervangen door de oneven straatkeien van de stad, die bij elke voetstap vrolijk onder zijn voeten klakten. Op een bankje bij de ingang lag een man met zongebruinde huid en een strooien hoed, hij leek in slaap gevallen te zijn. Het leek op een doodnormale speler, maar Adrian herinnerde zich nog dat dit de man was waar men zich moest melden als ze de zwijnenqueeste volbracht hadden. Via hem kreeg iedereen dan zijn verdiende geld en EXP. Schijnbaar was de massa alweer doorgegroeid naar de volgende queeste, of nog bezig om de steeds maar regenererende zwijnen af te slachten. De man had in ieder geval een moment rust. Jammer dat hij zelf nog maar 13 van de 20 zwijnen gedood had, hij zou nog een moment moeten vinden om die eens te doden zodat hij eindelijk eens kon beginnen met levelen. Hij kwam hier uiteindelijk wel om te winnen, natuurlijk.
Wil je me lijmen als ik breek?
Re: ORPG | Gamers don't die, they respawn
from Chouette on 01/06/2018 02:55 PMEr was iets aan haar wat hem ontzettend op zijn gemak deed voelen. De manier van praten of doen misschien, al was ze niet het soort persoon waar hij normaal sterk naartoe zou trekken. Zijn vrienden en hij waren allemaal vrijwel hetzelfde qua interesses en dergelijke, niemand kroop echt snel in zijn schulp en allemaal hielden ze wel van een goed feestje. Niet dat zij dat per definitie niet zou doen, maar ze leek anders. Rustiger, vooral. Het was niet onaangenaam. Ze gaf hem niet het gevoel alsof hij zich op de één of andere manier moest bewijzen voor ze een gesprek met hem aanknoopte, dat was het vooral.
Een soloplayer. Hij had er niet eens aan gedacht, zelf deed hij dat nooit. Altijd als hij zulke games speelde zat hij vrij snel in een gilde, het maakte de dingen een stuk gezelliger en soms ook nog eens makkelijker. Je kon met meerdere mensen een boss aanvallen, of queestes volbrengen. Het scheelde tijd en moeite, en iedereen werd er beter van. De beloningen moest je dan wel delen, maar hij ging er vanuit dat de mensen die hij in de gildes had ontmoet niet zo achterbaks zouden zijn om alles voor zichzelf op te eisen. Meestal ging dat goed, maar heel af en toe zat er een rotte appel tussen. Zulke mensen werden dan ook meteen uit de vriendenkringen geschopt, als het aan hem lag. Zulk soort mensen belandden uiteindelijk als soloplayers, zij paste totaal niet in dat beeld. Maar aan de andere kant verbaasde het hem nou ook niet echt dat zij het wel van plan was. Leuk vond hij het niet, maar hij snápte het. Je was afhankelijk van jezelf, alléén jezelf. Als je iets goed deed kreeg je daar maximale beloning voor, als je iets fout deed was het je eigen schuld. Het zou sociaal gedoe schelen. Maar dat was nou net waar hij zelf wel van genoot, sociaal gedoe.
Aan het einde van die gedachtegang realiseerde hij zich pas hoe hij nu al haar volledige karakter in zat te vullen, terwijl hij nog helemaal niets van haar wist. Misschien was ze helemaal niet zoals hij dacht, en had hij het compleet fout. Het zou niet de eerste keer zijn. Des te meer reden om haar beter te leren kennen.
Hij was er al bijna van overtuigd dat ze zijn aanbod af zou slaan toen ze opstond, en haar woorden gaven hem gelukkig niet genoeg tijd om zijn gezicht te laten betrekken. Wat sullig zou het zijn, om eerst beteuterd te gaan kijken en daarna weer vol geluk op te springen door haar 'daarom'. Er verscheen een geamuseerde grijns op zijn gezicht toen ze haar naam noemde, blij dat ze hem niet meteen al zat was geworden, en schudde haar hand. Eleanore was geen naam die hij vaak in het dagelijks leven hoorde, hij betwijfelde of er zelfs eentje op zijn school zat. Dat was dan ook de herinnering aan zijn eigen naamverandering hier, het was zó gemakkelijk om zichzelf gewoon voor te stellen als Adrian.
"'t Is me een genoegen. Ik ben Gabriël," zei hij dus maar. Na haar hand kort geschud te hebben liet hij hem weer los en begon te lopen in de richting waar hij vandaan gekomen was, terug naar de stad. Hier en daar waren weer zwijnen te zien of te horen, maar hij besloot dat die wel konden wachten. Dan had hij vanavond tenminste nog iets te doen. Tijdens de wandeling dacht hij na over dingen die hij aan haar kon vragen, iets om het afgekapte gesprek mee voort te zetten, maar vrijwel alles wat hij bedacht had met haar leven buiten het spel te maken. Waar ze woonde, of ze studeerde, wat waren haar hobby's, deed ze aan sport? Maar dat kon hij allemaal niet vragen, wat hij ergens wel jammer vond.
"Wat deed je eigenlijk zo diep in het bos? Ik zag daar helemaal niemand, behalve jij. De rest blijft allemaal een beetje hier hangen," zei hij uiteindelijk. Ze liepen nu weer wat meer tussen andere spelers, die druk bezig waren met het slachten van de zwijnen. Het was misschien maar een vraag om de stilte mee op te vullen, maar ergens was hij oprecht nieuwsgierig.
Wil je me lijmen als ik breek?
Re: ORPG | Gamers don't die, they respawn
from Chouette on 01/06/2018 02:55 PM"Ik snap wat je bedoelt, ja. Ben ik ook met je eens, het is hier adembenemend." Hij plukte wat grassprietjes uit de grond en liet die in zijn open palm liggen, zodat ze al snel door de wind opgepakt werken en dansend uit het zicht verdwenen. Hij keek ze na. Ja, het was gewoon écht. Anders kon hij het niet verwoorden. Hij voelde alles, de vochtige bosgrond onder zijn handen en het stugge katoen van zijn shirt tegen zijn borst. De leren armbeschermer tegen zijn rechterarm. Het insect dat op zijn hand landde en daar weer vanaf stuiterde om in het gras te verdwijnen. Ongelofelijk, gewoon. Hij benijdde de gamemakers met de kennis en vaardigheden om zoiets tot leven te wekken. Hoe ze vroeger de games op de beeldschermen maakten, kon hij nog wel begrijpen. Vroegere virtual reality ook nog wel. Dat was voornamelijk gewoon code schrijven. Maar dit? Het leek hem onmogelijk dat dat hier ook alleen het geval kon zijn.
"De mensen hier zijn wel stukken leuker dan in de chatgroepen op het internet," gaf hij lachend toe. "Dat verbaast me niets. Niemand heeft hier de ballen om zich zo te gedragen als ze soms online doen." Dat was misschien ook wel het voordeel, je kon je minder goed verstoppen achter je scherm. Alles wat je hier deed of zei, of hoe je in eerste instantie reageerde, zou de ander ook meteen zien. Handig, hoor.
Hij fronste even bij wat ze daarna zei. Geen pijn? Hij wilde al bijna verder vragen, had zelfs zijn mond al opengedaan, maar klapte die weer dicht toen ze het voordeed. Even vertrok zijn gezicht, hij verwachtte bloed of een nare wond te zien. De pijlen waren niet bepaald bot, als hij er wilde dieren mee kon doorboren. Maar er was amper wat te zien. "Hé?!" bracht hij verrast uit, en hij schoof meteen wat dichter naar haar toe. "Laat eens zien," mompelde hij bijna op hetzelfde moment dat hij haar hand al vastpakte, door zijn nieuwsgierigheid niet in staat om geduld te hebben. Bewonderend bekeek hij haar handpalm uit meerdere hoeken en liet zijn vingers er overheen gaan. Zelfs de kleine snee die even te zien was, vervaagde alweer.
"Jezus, wat gek," zei hij toen hij klaar was met zijn inspectie. Hij liet haar hand weer los en schoof een stukje naar achteren om haar en zichzelf wat meer persoonlijke ruimte te geven. "Het is best logisch toch, maar het klopt niet in mijn hoofd," grijnsde hij. "Alles is zo echt, maar dan ineens dat weer niet. Maar ik vertel je daarbij vast niets nieuws meer. Ik ben blij verrast, om even een understatement te maken." Nu hij er zo over nadacht, die beuk van het beest van net had ook geen enkele schade achtergelaten. Geen fysieke, dan. Zijn HP was wel wat gezakt, was hij net achter gekomen. Balen. Maar hij kon het wel waarderen dat ze eraan gedacht hadden dat het vechten en verdere leven in de game wat moeilijk ging als je een gapend gat in je buik had zitten waar constant bloed uit vloeide, mocht dat eventueel gebeuren. Daar kwamen alleen maar trauma's en rechtszaken van.
Haar woorden over haar zwaard maakten hem aan het lachen, wat ze misschien wat verkeerd opvatte. "Nee, nee," ontkende hij met een lach op zijn gezicht. "Het klinkt inderdaad wat zweverig, maar het klopt wel. 't Zag er haast ook zo uit toen je tot de redding kwam, best elegant met dat dunne zwaard. Het heeft wel wat." Het was hem inderdaad opgevallen dat haar zwaard niet een van de keuzes was geweest toen hij zijn wapen uitkoos bij het maken van zijn personage. Wat vet, dat ze ook zoiets nog toe hadden gevoegd. Een extra drijfveer om je level omhoog te krikken, als het ware.
"Over die dolk gesproken, ik denk dat ik die maar eens ga kopen. Dan kan ik daar ook nog wat mee trainen voor ik vanavond uitlog." Als hij genoeg geld had, dan. Hij stond op en veegde wat aarde van zijn broek. "Kom je mee?" De vraag kwam er zo makkelijk uit, dat hij er niet over nadacht. Ze kenden elkaar amper. Maar vrienden waren altijd welkom, zelfs in een game. In je eentje was er maar weinig aan.
Wil je me lijmen als ik breek?
Re: ORPG | Gamers don't die, they respawn
from Chouette on 01/06/2018 02:55 PMWat beduusd keek hij naar zijn boog, maar toen knikte hij langzaam. Een boog was goed voor langeafstandsaanvallen ja, maar zodra een vijand binnen de paar meter kwam, was hij haast machteloos. Hij kon zijn pijl in de hand houden en het als één of ander steekwapen gebruiken, of er op een paar centimeter afstand eentje afschieten, maar hij betwijfelde of dat net zo effectief zou zijn als het leek tijdens een aantal van Legolas' acties in Lord of the Rings. "Ik denk dat je gelijk hebt, ja. Ik zal in de stad eens kijken of ze iets betaalbaars hebben." Hij kneep zijn ogen een beetje dicht toen hij naar haar keek om minder last van de door de bomen schijnende zon te hebben en legde zijn boog op de grond. Toen zij op een boomstronk ging zitten, zakte hij naast zijn boog neer op de grond en sloeg zijn benen in kleermakerszit onder zich. "Eerste realistische, ja. Ik heb de jaren hiervoor wel vaker met Virtual Reality gespeeld, maar tot voor kort alleen met de oude. Helm met zicht in de game, joysticks in de hand. Vergeleken met dit was dat nog zo..." hij zocht even naar het woord en liet daarbij de onafgemaakte zin in de lucht hangen. "Nep." Besloot hij uiteindelijk. Daar stond je nog gewoon in je kamer, zelfs als het in de game hevig regende, bleef jij droog. Voelde je je droog. Als het hier begon te regenen, was Gabriël ook meteen zeiknat. En hoewel de op het bed liggende Adrian dat niet was, voelde hij zich dat wel. "En hoe zit het met jou, heb je al vaker meer realistische games gespeeld, of pas je je gewoon snel aan?" Ze leek hier al een stuk meer thuis dan hij zich voelde, in ieder geval.
Hij volgde haar blik naar de bomen, dankbaar voor het advies dat ze hem gaf. "Dat zou wel eens kunnen werken, ja..." mompelde hij, nadenkend over de mogelijkheden. Het gaf hem niet veel bewegingsvrijheid en hij zou aan zijn evenwicht moeten werken, maar het zou kunnen. Als hij erop zou oefenen, wie weet? Het idee stond hem wel aan, om soepel door de bomen te kunnen bewegen. Van tak tot tak te springen en ook nog eens constant zijn pijlen af te vuren. Dát zou hem nog eens een voordeel geven tegenover de tegenstander. "Hé zeg, bedankt," grinnikte hij. "Ik denk dat ik dat maar eens moet proberen, inderdaad." Een snelle scannende blik over haar uitrusting maakte al duidelijk dat ze met een zwaard vocht, en hij knikte er met zijn kin naar. "Vecht het trouwens fijn, met een zwaard?" Hij kon het zich wel voorstellen dat het soepel vocht. Zeiden ze dat niet altijd in fictie, dat een zwaard een verlengstuk van jezelf was?
Wil je me lijmen als ik breek?
Re: ORPG | Gamers don't die, they respawn
from Chouette on 01/06/2018 02:54 PMBogen waren dan wel ideaal om op een afstandje mee te vechten, maar als iets recht voor je neus stond, voelde je je ongemakkelijk weerloos. Adrian probeerde onhandig overeind te krabbelen, maar kreeg het niet voor elkaar om op zijn benen te gaan staan en wat afstand tussen hem en het beest te creëren. In een nutteloze reflex hield hij zijn armen voor zijn gezicht en zich voorbereidend op een klap of iets dergelijks – voelde je er eigenlijk iets van als je een leven verloor? – kneep hij zijn ogen dicht. Maar er kwam geen klap, geen pijn, niks.
Hij opende zijn ogen en het beest was weg, een meisje had zijn plaats ingenomen. Eventjes bleef hij verstijfd zitten, zijn ogen nog groot van schrik. Hij had haar niet eens aan horen komen. Had zij de dieren net gedood, met één slag? Een plotseling gevoel van jaloezie en schaamte borrelde op, maar dat onderdrukte hij meteen. Toen ze haar hand naar hem uitstak, pakte hij die aan en stond op. Zijn benen voelden enigszins wiebelig aan. "Zeg dat wel, jezus." Hij haalde diep adem en verplaatste zijn grip op de boog. "Ik denk niet dat ik ooit daadwerkelijke doodsangsten heb uitgestaan in een game, tot vandaag. Bedankt voor je reddingsactie," grijnsde hij wat schaapachtig. Nu de twee beesten verdwenen waren, leek het weer gewoon een vredig stukje bos, niets gaf aan dat de dieren hier je karakter daadwerkelijk konden vermoorden. "Misschien kan ik maar beter mijn geluk weer bij de zwijnen proberen. Die kon ik nog aan." Goed, hij had er niets tegen om door iemand gered te worden, maar het zorgde wel voor een deukje in zijn ego en een verlangen om beter te worden. Hij zou gewoon eerst die queeste moeten volbrengen, zoals de game van hem verwachtte. Dan zou zijn EXP stijgen op de voorbedachte snelheid, en zou hij deze vijanden aankunnen zodra dat van hem verlangd werd. Het gaf hem een bedrieglijk gevoel van zelfstandigheid en macht dat hij zijn eigen lichaam te besturen had, hij zou er bijna door vergeten dat hij nog steeds een allang voorbereide route volgde.
Wil je me lijmen als ik breek?
Re: ORPG | Gamers don't die, they respawn
from Chouette on 01/06/2018 02:54 PMHet was zoals gedacht al stukken rustiger, een stukje dieper het woud in. Iedereen was in het begin blijven haken, en waarom zouden ze ook verder gaan? Waar ze nu waren, konden ze in alle rust de queeste voltooien. Als je het niet erg vond dat er constant anderen voor je voeten liepen, dan. Met een zwaard had hij het misschien ook minder irritant gevonden, maar met de pijl en boog was hij te angstig dat hij per ongeluk een ander zou raken. Niet dat hij zo slecht kon richten, maar anderen liepen constant in de baan van zijn pijlen. Plus, hij kon zich er minder goed door concentreren. Hier had hij rust. De wind liet de bladeren zachtjes ruisen, er klonk wat vaag vogelgefluit en vlakbij stroomde een beekje of een rivier, een van de twee. Water, in ieder geval. Zijn voetstappen klonken hard en lomp door het gebrek aan ander geluid, waar hij van baalde. Gedroegen beesten zich in deze game ook als echte wezens, jaagde hij ze nu allemaal weg?
Toen hij naast een boom bleef haken achter een opstekende wortel en bijna zijn evenwicht verloor, had hij al antwoord op die vraag. Zodra hij achter de beschutting van de boom vandaan kwam, zag hij een beest dat enigszins iets weg had van een uit proportie geschoten struisvogel. Het dier stond met de rug naar hem toe en leek niet te reageren op het kabaal dat hij net veroorzaakt had. Goed dan, dat was weer positief voor hem. Hij pakte een pijl uit zijn koker, legde die op de boog en haalde diep adem voor hij de pees uitrekte en tussen de schouderbladen van het dier richtte. Net voor hij wilde lossen klonk er van achter hem een schrille kreet, waardoor Adrian ineenkromp en van schrik de pijl losliet. Hij boorde zich in een boom, een paar meter van het beest vandaan. Niet dat hij zich daar nog om bekommerde. Geschrokken draaide hij zich om, net op tijd om eenzelfde soort dier dat hij had proberen neer te schieten op hem af te zien rennen. Snel pakte hij een nieuwe pijl en schoot die af. Hij raakte hem in zijn zij, maar blijkbaar was dat niet genoeg om hem te doden. Bij de zwijnen in het begin was dat wel zo geweest. Een beetje in de stress probeerde hij nog een pijl te pakken, maar het dier was al te dichtbij voor hij hem af kon schieten. Het beukte hem opzij en draaide zich na een meter of twee om zodat hij nog meer schade aan Adrian toe kon richten.
Wil je me lijmen als ik breek?
Re: ORPG | Gamers don't die, they respawn
from Chouette on 01/06/2018 02:54 PMHet vasthouden van de boog voelde zo natuurlijk als het vasthouden van een pen. Of dat voor iedereen zo was, wist hij niet. Had de game daar rekening mee gehouden, dat de spelers niet eerst dagenlang moesten trainen om kans te hebben om een doelwit te raken? Hij mocht toch hopen van wel, voor de anderen. Voor hem was het vasthouden van een boog sowieso al wekelijkse routine, sinds een jaar of twee geleden. Toch was dit een compleet andere ervaring. Op de schietbaan had hij alleen de kans om keer op keer de roos te raken, in speciale gevallen een stuk schuim in de vorm van een beer. Hier had hij daadwerkelijk de kans om zich een jager te voelen, om een boog te gebruiken waar die voor gemaakt was. Hij ontblootte zijn tanden in een grijns en liep over het laatste stukje van het grasveld naar de bosrand, waar de zwijnachtige dieren zich bevonden.
Al snel kwam hij erachter dat de pijlen niet alleen in rook opgingen na een minuut of twee afgeschoten te zijn, maar ook dat de pijlen in zijn koker maar niet op leken te raken. Godzijdank hoefde hij niet steeds zijn pijlen uit de grond en dode dieren te trekken om niet al na het vermoorden van drie wezens zonder wapens te zitten. Als dat zo geweest zou zijn, was het kiezen van een boog wel een van de slechtste keuzes die hij had kunnen maken. Toen hij weer een knorrend zwijn in het oog kreeg, haalde hij een pijl tevoorschijn en spande zijn boog, maar net voor hij zijn vingers van de pees af wilde laten glijden kwam er iemand uit de bosjes gerend. De jongen had een groot zwaard in zijn twee handen geklemd en zwaaide er in het wilde weg mee, waardoor hij het dier een paar keer wist te raken. Adrian liet met een geïrriteerde zucht zijn boog zakken, maar hield zijn pijl er voor het geval dat nog op zitten. Met een zelfingenomen lachje keek de jongen hem aan. "Wie het eerst komt, wie het eerst maalt," zei hij nog voor hij zich omdraaide en weer wegliep, op zoek naar een volgend dier. Was het illegaal om per ongeluk een andere speler te raken? Hij besloot het niet uit te proberen, en draaide zich bruusk om om de andere kant op te lopen. Hij zou wel een rustiger plekje opzoeken, ergens waar anderen het niet om de haverklap op hetzelfde dier gemunt hadden.
Wil je me lijmen als ik breek?