Search for posts by CupCake
First Page | « | 1 ... 6 | 7 | 8 | 9 | 10 ... 52 | » | Last
Search found 514 matches:
Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.
from CupCake on 09/07/2018 09:04 PMXavier:
Enkele dagen na Flora Day had het dagelijkse leven zich weer voortgezet in Fontaine. De dag na Flora Day had heel Fontaine nodig gehad om weer nuchter te worden en zich bij de taken van de dag te houden naast het opruimen van alle spullen. Ondertussen was het gewone leven weer verder gegaan en was ik op de boerderij aan het helpen toen ik een bode van het paleis aan zag komen. Ik fronsde en liep naar het hek toe waar ik overeen klom om de bode tegemoet te gaan. Het zou vast een bericht voor mij zijn. Er was iets mis, de Koning had me nodig, de musketeers hadden weer eens mot gehad met de red guards of misschien wel heel iets anders. Ik had met mijn mouw het zweet van mijn voorhoofd afgeveegd en begroette de bode. 'Goodmorning, what news did you take with you? Is the King in need? Something I should know?', informeerde ik. Toen hij echter zijn hoofd schudde, fronsde ik mijn voorhoofd. 'It's a message for madame de Michaud', kreeg ik als antwoord waardoor ik even achter me keek. Ik zou niet weten waar ze precies was, gezien ze toch een draai gevonden leek te hebben op de boerderij. 'Can I foward something to her?', vroeg ik toen ik een brief in mijn handen kreeg met enkel de mededeling dat ze weer op het paleis verwacht werd. 'Thank you. I'll give it to her', beloofde ik. Ik vroeg me af of de brief meer zou bevatten dan de woorden van de bode. Ik was nieuwsgierig genoeg om de brief te openen, al verbrak ik de zegel niet. Het was een brief voor Camille, niet voor mij. Als het belangrijk was, zou ik het ook van haar horen. 'Please take a good room in the lodge.', knikte ik toe met een glimlach voor ik me omdraaide. In plaats van terug het veld in te lopen, liep ik direct terug naar de boerderij waar ik op zoek ging naar Camille. 'A messenger came for you, Camille.', zei ik tegen haar voor ik de brief in haar handen legde. 'From Paris.', kwam wat stiller over mijn lippen heen die het slechte nieuws al enigszins zou verraden. Al op de heenweg had ik het mezelf voorgenomen. Ik zou Camille de weg niet alleen af laten leggen, als zij eerder moest gaan, dan zou ik haar begeleiden. Hoe graag ik misschien ook nog wilde blijven, ik wilde ook bij haar zijn. Ik moest er zeker van zijn dat ze veilig was en goed aan zou komen. We hadden een poosje tussen mijn familie doorgebracht en het was even helemaal weg van het paleis. Ik had het gevoel dat de rust weer terug leek te komen en ik niet meer constant met alles bezig was en ik afstand kon nemen en nu dit. Ik zou wel zien wat het met me deed, ik kon niet meer dan mijn best doen om alles zo goed mogelijk voort te zetten als ik terug op het paleis zou zijn. Daarnaast viel er een hoop te regelen voor een verloving. Een ring, toestemming bij de Koning en de juiste woorden zoeken. Bij deze gedachte krulden mijn lippen even omhoog terwijl ik een ietwat dromerige blik op Camille wierp. Ik mocht het niet zeggen, maar ik beschouwde haar al bijna als mijn vrouw, mijn aanstaande, hoewel er nog niks officieel geregeld was en alleen de woorden van elkaars toezegging in de lucht hingen.
Door het verbreken van de koninklijke zegel werden mijn gedachten teruggeroepen van de stappen vooruit die ze gezet hadden. Wat stond er precies vermeld? Ik merkte dat mijn handen naar elkaar toe gegleden waren en mijn vingers over elkaar heen begonnen te glijden in een licht zenuwachtig trekje. Alles zou toch wel goed zijn? Wat was de inhoud?
ReplyRe: ORPG] How we need that security!
from CupCake on 09/07/2018 08:46 PMJames:
Ik keek naar haar toen ze opperde om Emily aan te geven, dat stalken strafbaar was. Het had ergens wel in mijn achterhoofd gezeten, maar nog niet eerder had ik er zo bewust over nagedacht en bij stilgestaan. 'I don't want to break her.', zei ik uiteindelijk. Het was niet mijn bedoeling om haar een extra zetje naar de ondergang te geven. 'She's...', begon ik en bedacht me hoe ik het komende het beste kon verwoorden, 'vulnerable.', zei ik met een lichte frons om te bedenken of het wel het juiste woord was. 'She can be so affectionated with something...', vervolgde ik terwijl ik voor me zag hoe ze met de pup in het asiel stond. Ja, er had een poosje een jonge hond rondgelopen in de tijd dat we samen gewoond hadden. Ze was verknocht aan het beestje, daar had ik al een beetje het gevoel gekregen dat ik van de eerste plaats af gestoten was. Maar waren niet alle vrouwen helemaal gek van jonge dieren? Met name jonge honden, pups of kittens? 'I think she still can't believe and accept how life's going.', zei ik tegen Florence. Ze had het waarschijnlijk al helemaal voor zich uitgestippeld en kon het niet hebben dat het anders gelopen was. Een andere optie was dat ze van pure jaloezie met de gedachte dat ze beter kon krijgen ze zich opnieuw bij mij aanklampte. 'She needs to let it go. I already did, I mean... as far as you can do if you have an ex who keeps contacting you.', zei ik tegen haar. Mogelijk had ze ooit in hetzelfde schuitje gezeten en had ze enigszins het idee waar ik op doelde.
Verbaasd keek ik naar haar toen ze toe gaf dat ze niet de professional was. 'You're not?', sprak ik vol verbazing en keek haar ongelovig aan. Ze handelde ontzettend professioneel in mijn ogen. Maar... ze was toch niet een nepper aan wie ik nu net zoveel persoonlijke informatie aan bloot had gegeven? Ik zag mijn vrienden er zo voor aan om iemand op me af te sturen als een grapje en dat was nou niet hetgeen waar ik zin in had gehad. 'But you're qualified, aren't you?', checkte ik met gefronsde wenkbrauwen. 'My friends weren't involved with your arrival?', controleerde ik. 'If I may, what did you do before if you aren't a professional too? It seems to me that you are. You're taking things quite seriously.', sprak ik mezelf tegenover haar uit.
Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.
from CupCake on 09/05/2018 08:45 PMXavier:
Ik keek naar haar en glimlachte toen ze zei dat ze er zeker van was dat ik haar niet teleur zou stellen. 'Don't ask for it', zei ik voorzichtig. Het was niet mijn bedoeling om het ooit te doen, maar helemaal nooit? Niemand kon iets uitsluiten. Soms leidt het leven je op paden die je helemaal niet wilt bewandelen en heb je geen andere keus.
Geduldig luisterde ik verder naar haar hoe ze begon over onze ontmoeting, of beter gezegd de tweede dag dat we elkaar kenden. Het moment waarop ik haar had meegenomen naar het paleis zodat de Koning haar verhaal kon horen - al had de Koning er veel meer mensen bij gehaald dan ik had gewild, misschien ook meer dan ik had gehoopt voor Camille. Ik had haar nog het beste kunnen vergelijken met een bang vogeltje - en geef haar een ongelijk! Ik glimlachte terwijl ze door praatte over hoe thuis ik me op alle plekken voelde. Ik had begrijpend geknikt dat ik haar begrepen had voor ik antwoordde. 'When you know you're role and are comfortable with it, it's okay. Then you can feel home. In Paris I know what's expected of me, I know what they expect from me in Fontaine, the only difference is that in Paris some plan changing things can happen that changes you're whole day. It's a lot more quite here.', knikte ik. Zacht had ik over haar zij gestreeld doen ze aan het vertellen was geweest over haar jaloezie. 'It's not strange.', stelde ik haar gerust. 'You're welcome here, nobody is juding you. You can be yourself, you can explore the environment, explore yourself. You can do whatever you want, but the daily things have to be done. That is I think the only rule I can imagine. And no cross-bordering things... but I don't have to say a lot about that', zei ik en grinnikte. Daar was ik zelf iets teveel mee bezig door zo met haar te zitten. Maar ach, wie was er nu niet op het feest? Ja, Leon, maar als het goed is zou hij met zijn zatte kop naar huis zijn gegaan. Ik glimlachte toen ze zei dat ze graag een rustiger leven had, zonder het paleis of Parijs. Deze glimlach werd alleen maar breder toen ze zich direct realiseerde dat dit niet richting mij bedoeld was en ging ratelen. 'Shhht', zei ik zachtjes en legde haar hoofd zacht tegen mijn schouder aan. 'I know, darling.', zei ik zachtjes tegen haar. 'We'll find a place you'll like', beloofde ik haar. Hoe wist ik nog niet, maar er moesten ook centen binnen komen om van te leven. Dat was voor alsnog toch het gemakkelijkst als Captain. Echter zou ik veel van huis zijn, tenzij we dichtbij de muren van Parijs zouden gaan wonen. Echter was daar ook alles nieuw en wist je maar nooit hoe je ontvangen zou worden. In Fontaine kende ik alles en iedereen en leek Camille zich ook op haar gemak te voelen. Alleen... hoe zou ik dat ooit kunnen combineren? Als er kinderen zouden komen, zou ik nooit thuis zijn. Ik wist maar al te goed hoeveel ik aan mijn vader te danken had. Ik keek even opzij naar haar toen ze zich verontschuldigde. 'Don't say sorry.', zei ik en drukte een kus op haar slaap. 'But you're right. This is something we have to think about. Where we should live together, what we're going to do, what our future will be...', zei ik tegen haar. 'But not now, it isn't the right time for that', stelde ik haar gerust en sloot mijn ogen om even van het moment te genieten dat we hier samen zaten en nauwelijks de spanning hoefden te ervaren om betrapt te worden.
Re: ORPG] How we need that security!
from CupCake on 09/05/2018 08:25 PMJames:
Ik had het niet kunnen voorkomen dat ik ook even in de lach geschoten was. Het serieuze gezicht van Florence en met name haar reactie waren er de oorzaak van. 'I'm sorry, but it was clearly that you didn't expected this. You're face was priceless', zei ik een stuk meer ontspannen nu we in mijn huis waren. Ik voelde me er een stuk beter op mijn gemak dan op het werk, niet voor niets waren die zaken gescheiden. 'But thank you. I appreciate it', bedankte ik haar voor het feit dat ze haar best zou doen om me niet steeds met "sir" aan te spreken. Zeker als we dagelijks met elkaar in een taxi zouden zitten, dat ze elke dag mijn huis zou doorzoeken en nog veel meer, zou ertoe bijdragen dat het niet lang zou duren voor we elkaar wat beter zouden leren kennen als we geen ongemakkelijke sfeer wilden tussen ons.
Toen ik haar had gevraagd of ze nog wat van me nodig had en had geantwoord dat het nog wel wat was, was ik eerst naar de koelkast gelopen om voor ons beiden wat fris in te schenken en knikte naar een van de zitjes. 'Take a seat. Make yourself comfortable.', zei ik warm voor ik zelf ook ergens plaats nam. Het bleek dat zij ook even de tijd ervoor kon nemen. We konden het maar achter de rug hebben. Ik schoof iets onderuit tegen de leuning en legde mijn rechterenkel op mijn linkerknie waarbij mijn handen op mijn onderbeen rustten. 'No, I haven't. No wife, no kids, no girlfriend. My parents are still alive.', vertelde ik als antwoord op haar vragen. Gedurende het gesprek werd me wel duidelijk dat ze inderdaad veel van me moest weten. Het was maar goed dat ik van tevoren een aankondiging had gehad van haar komst. Voor hetzelfde geld had ik haar de deur uitgezet en haar voor gek verklaard. Ik was er echter van overtuigd dat ze met goede bedoelingen kwam. 'Not that much. Just like anybody else, birthday parties, go out with some friends, having a nice day, taking a drink in the pub.', verklaarde ik schouderophalend. Ik zag er zelf niets bijzonders in. 'Besides that, the job is never over. There are always things to do and even in the weekends I can have schemes and conferences', zei ik tegen haar. Ik kwam er vaak niet onderuit als het de partij aan ging of er iets gebeurd was in het land waarbij ik mogelijk bij betrokken kon worden. 'About my safety?', herhaalde ik wat later. 'No, but maybe you need to know about my ex, Emily', zei ik tegen haar. 'Since I became Home Secretary she wants me back. I don't want her, because she was with somebody else. She doesn't have to expect some mercy from me. But she often calls or comes here. Almost begging on her knees to take her back.', zei ik tegen haar. 'But I don't expect danger from her, it's just been stalking. Although it's annoying. Every time I ask the PA to change my number, and I don't know how, but Emily gets it.', zei ik hoofdschuddend terwijl ik een slok nam en een van mijn armen in mijn nek legde. 'I think the only solution is neglecting, changing phone numbers and hoping it will end.', zei ik tegen haar. 'I tried to talk to her, but she won't understand. She's living in her own world.', zei ik en haalde mijn schouders op. 'That's the reason why I hate private numbers and like to have my phone turned off.', verontschuldigde ik me er maar meteen voor. Als ze me nodig hadden, dan moesten ze maar bellen mét nummerherkenning of me op een andere manier bereiken. Voor mijn vrienden was het nog nooit een probleem geweest en vaak kwamen ze even langs, appten me, belden me op een andere manier of gaven het via via door als er iets te doen was.
Ik keek licht verrast naar haar toen ze zichzelf ook open leek te stellen. 'Well, you can always introduce yourself? I only know your name and your job.', zei ik tegen haar. 'Just tell me something you want me to know, or something funny or whatever...', liet ik het open. Ik was benieuwd in hoeverre ze me toe zou laten en wat ze uit zichzelf zou gaan vertellen. Natuurlijk was ik wel benieuwd naar haar achtergrond en hoe ze er ooit bij gekomen was om in de bewaking te gaan, maar het voelde zo onbeleefd om haar dat zo direct te vragen. Wie weet vertelde ze het zelf wel of later ooit. Het deed er ook verder niet toe, als ze haar werk maar goed deed en wij elkaar de koppen niet in zouden slaan.
Re: ORPG] How we need that security!
from CupCake on 09/05/2018 07:30 PMJames:
Ik keek naar haar en had geknikt om haar antwoord. 'I was just asking', zei ik tegen haar. 'It's fine. It has to be do-able for you too.', zei ik tegen haar. 'If the days may be too long, I can understand that at some busy times. Feel free to fix something with collegues', raadde ik haar aan. Soms zaten er ook gewoon lange dagen tussen waar we niet onderuit konden en dan vond ik het wel zo eerlijk dat ze wat zou kunnen regelen met haar collega's. Niet dat ik van haar af wilde, maar omdat ik wist hoeveel het van je kon vragen.
Eenmaal thuis had ik rustig de huissleutel afgegeven en had ik onder het afdakje bij de voordeur gewacht tot ze terug was. 'I believe there is only one thing for me that has a hurry to tell you.', zei ik tegen haar en liep de gang door naar een volgende kamer terwijl ik Florence wenkte. Hierdoor waren we buiten gehoorsafstand van de bewaker die aan de deur stond waardoor we enige privacy hadden. 'Please don't call me "sir" all the time. I hear that often enough. I'm not that old. If everybody continues to call me sir at any moment, I'll become crazy one day', zei ik hoofdschuddend terwijl een grijns om mijn lippen spelen. 'So please, when we're alone or only we can hear eachother, you can call me James, or Jay if you prefer that.', zei ik tegen haar. Jay was een bijnaam die vrienden me hadden gegeven als James te lang voor ze was, het riep ook een stuk gemakkelijker. Soms werd zelfs mijn achternaam afgekort waardoor ik werd aangeduid als "Ed". Het kon me weinig schelen, maar ik had er een hekel aan om het feit dat je een bepaalde functie had je meteen zo afstandelijk aangesproken diende te worden. Ik snapte dat het netjes was om dat in de openbare gelegenheden te doen, maar verder? 'Do you have other things?', vroeg ik aan haar toen we nu toch bezig waren.
Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.
from CupCake on 09/04/2018 08:32 PMXavier:
De onschuldige vraag had me toch even een bezorgde blik laten aannemen. Even vreesde ik dat de verraste, verwarde blik de verkeerde kant uit gingen. Gelukkig liet ze na een stilte doorschemeren dat het oké was en ze gewoon zou antwoorden. Ik volgde haar blik toen ze rond keek en nam plaats naast haar tegen de boom aan om vervolgens naar haar antwoord te luisteren. Ik knikte begripvol. 'I agree that festivities are awkward. There always go things wrong or somebody does something unplanned... or it is the fact that I feel awkard. Or is it that I'm not used to it? I haven't figured it out yet.', gaf ik mezelf ook bloot bij haar. Ik voelde me meer op mijn gemak in mijn rol als musketier bij feesten dan dat ik geacht werd om zelf mee te doen. Misschien vond ik het lastig om mezelf bloot te geven? Wist ik mezelf daarom geen houding te geven? 'But I understand, I would be ashamed if I would let down my family or would let you down.', gaf ik eerlijk toe. Misschien waren feesten toch niet zo vreemd en was ik toch niet zo anders, gezien de mensen die Camille beschreef zich duidelijk ook niet volledig durfden te uiten en vast zaten in hun rol. Ik glimlachte toen ze de vergelijking met Parijs maakte en vervolgens het contrast schetste met Flora Day. 'Yeah, it's almost a different world.', zei ik haar. Het leven in het paleis was zo anders. 'Well... we can't be the best in everything, can we?', zei ik tegen haar met een glimlach terwijl ik mijn arm zacht achter haar door had gelegd om haar heen.
Re: ORPG] How we need that security!
from CupCake on 09/04/2018 08:02 PMJames:
Ik was allang blij dat ze mijn excuses had aanvaard, echter zo vertelde ze mij. Ik knikte toen ze liet blijken dat een wekelijks schema met een dagelijkse update voldoende zou zijn en ze het verder met de PA af zou handelen. Helemaal prima, dat scheelde mij weer geregel. Ik keek op van het schema toen ze me direct aan leek te spreken. 'No, I wasn't', beantwoordde ik haar vraag. 'Maybe it's better this way.', zei ik tegen haar. 'And in the morning? Are you the one who picks me up, or do we meet at the office?', informeerde ik en keek op van de papieren toen mijn telefoon begon te rinkelen. Privénummer. Even twijfelde ik of ik op moest nemen, ik werd vaker door een privénummer gebeld en meestal was dat niet de persoon die ik wilde spreken of nodig had. Ik negeerde de oproep en schakelde het toestel uit. Zodoende kon ik tijdens een vergadering ook niet gestoord worden. 'I'll leave my phone here.', zei ik tegen de PA en tevens tegen Florence. Ik knikte toen ze me eraan hielp te herinneren dat de eerste vergadering over vijf minuten begon. 'Thanks for the reminder', liet ik haar mijn dank blijken voor ik op stond en nog een enkele slok koffie dronk. Stiptheid was niet mijn sterkste punt. Over het algemeen was ik op tijd, maar aan de late kant en een enkele keer nét te laat. Ik knoopte de knoopjes van het jasje dicht om aan het dagprogramma te beginnen.
Aan het einde van de dag toen ik het kantoor weer binnen kwam lopen trok ik als eerste het jasje en de stropdas uit. Aan het einde van de dag benauwde het me, waardoor ik vaak alles wat in mijn ogen onnodig was uittrok en enkel nog in een broek, blouse en schoenen zat om nog even door te werken voor het genoeg was geweest. 'Time to leave. The day has been long enough, for you too.', knikte ik naar Florence. 'Do we need to discuss a lot of things?', informeerde ik bij haar terwijl ik het jasje,de stropdas en mijn telefoon die ik ondertussen weer opstartte in mijn laptoptas stopte en deze om deed. Als het veel was, konden we misschien toch beter vanavond alles afhandelen. Ze moest toch mijn huis al controleren, hoeveel kwaad kon het om haar verder even binnen uit te nodigen en met een drankje wat dingen door te spreken?
Re: ORPG] How we need that security!
from CupCake on 09/03/2018 08:46 PMJames:
Ik keek naar de jongedame toen ze haar rug rechtte en me vertelde dat ze er zeer zeker van was dat ze geschikt was voor de baan. Ik moest me inhouden om niet met mijn ogen te rollen en sloot enkel kort mijn ogen toen ze me een trap nagaf. 'Exact these things are the things I want to remove. You are nothing less than anybody else. I'm sorry that I made you feel so.', bood ik gemeend mijn excuses aan. 'It had overrun me', zei ik eerlijk. Soms lag de kracht in eerlijkheid. We zouden uiteindelijk constant op elkaars lip zitten, dat ging anders niet lukken.
Op dat moment kwam de PA binnenlopen met ene nieuwe mok koffie. Ik had het kunnen weten. Het was een schat van een dame, maar soms snapte ze mijn stille hints niet. Koffie kon geen kwaad gelukkig, integendeel dronk ik het best veel. Ik knikte en keek op naar Florence toen ze bij de PA aangaf dat ze een kopie nodig had van het schema. 'Give it to her. She works for me now. She will need it to do the job. Every morning.', zei ik tegen de PA die zich meteen haastte om een extra schema uit te printen en mee te nemen. 'Do you want the scheme daily, weekly? What do you prefer?', vroeg ik aan haar. 'I'm not the professional in this.', vertrouwde ik op haar deskundigheid. Dat was het enige wat ik kon doen. Ik moest haar vertrouwen zien te winnen en zij het mijne, al moest ze wel de kans krijgen om haar werk goed te kunnen doen. Toen de PA weer binnenkwam knikte ik naar de stoelen aan de andere kant van het bureau. 'Take a seat, please. Both of you', zei ik waarop ook ik me weer liet zakken en de papieren waar ik mee bezig was geweest opzij schoof en mijn ogen over de planning gleden.
Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.
from CupCake on 09/03/2018 08:39 PMXavier:
Ik kon het niet verhelpen dat ik me gevleid voelde na haar kus en met name na haar woorden. Camille wist er altijd precies de vinger op te leggen, ze wist me tot in het hart te raken. 'I love you too, Camille', fluisterde ik tegen haar toen ik mijn stem weer teruggevonden had. Ik was er letterlijk even stil van geweest en had haar alleen maar aan kunnen kijken met de hoop dat mijn blik haar vertelde waarvoor ik woorden tekort kwam.
Ik grinnikte toen ze me plaagde of ze rond moest vragen. 'If you wish?', zei ik lachend. Nee, dat hoefde van mij écht niet. Het enige wat ervoor gezorgd had dat ik zo open naar haar was is de gevoelens voor haar en dat ik wenste dat ze zich niet zo alleen hoefde te voelen. Ze was niet de enige die zich zo voelde of zo ooit gevoeld had. 'Believe me, everybody has his shames or secrets', zei ik tegen haar. Ik was ooit in de zeldzame gelegenheid geweest om zelfs de Koning te betrappen, maar hij was niet minder menselijk dan een ander. Het was in eerste instantie ook stom geweest om te denken dat hij perfect kon zijn. Nee, hij had net als ieder ander het recht om af en toe de strak gespannen touwtjes iets te laten vieren. 'How were the festivities at Courdemanche?', vroeg ik na een korte stilte. We hadden beiden enkele festiviteiten op het paleis meegemaakt en nu ook Flora Day, waardoor ik me toch afvroeg hoe het er vroeger voor haar had uitgezien. 'You don't have to answer if you don't want to', vervolgde ik vlug. Het was niet mijn bedoeling om haar te kwetsen.
Re: ORPG] How we need that security!
from CupCake on 09/02/2018 11:56 AMJames:
Ik was al even aan het werk en diep in de papieren gedoken toen er op de deur geklopt werd. Met een vragende blik keek ik op toen de deur open ging. Ik knikte terwijl de PA me herinnerde aan het feit dat ik een bodyguard toegewezen had gekregen. Dagen, zo niet weken geleden, had ik wel een brief voorbij zien komen. Ik had deze enkel vluchtig doorgelezen en verder geen oog meer waardig gegund. Meer informatie dat er iemand per vandaag zou komen stond er toch niet in. 'Please come in, both of you', verzocht ik haar voor ik mijn bureaustoel iets naar achteren schoof en mijn handen even over mijn broek liet glijden.
Toen de bodyguard de ruimte in kwam moest ik mijn best doen om een verbaasde blik te verbergen. Mijn ogen dwaalden direct af naar de PA met een vragende blik. Was dit de goede? Was dit een slechte grap? Als een vrouw mijn bodyguard moest zijn, kon ik net zo goed zonder af. Alleen ging het misschien net zo goed. Ik dwong mezelf om hartelijk naar haar te glimlachen en stak mijn hand naar haar uit terwijl ik op stond. Ik schudde de hare en knikte bij haar naam. 'Nice to meet you, miss Palmer', antwoordde ik. 'Did you already give her something to drink?', richtte ik me naar de PA. Sinds me zoveel administratie en bezoeken als minister van Binnenlandse Zaken te wachten stond was het de druppel geweest voor de hulp van een PA. Niet dat ik me er te goed voor voelde, maar simpelweg omdat ik mijn tijd aan andere dingen dan koffie halen moest besteden. 'Excuse me, madame', richtte ik me weer tot de jongedame die zojuist aan me voorgesteld was als mijn nieuwe bodyguard. 'Don't get me wrong, but...', bleef ik even stil. 'I stand for equality, but I didn't expect a women when I got the letter that announced your arrival. Are you sure you can do this job, that it isn't too hard for you? I can fix something else for you?', bood ik haar aan. Ik hoopte maar dat ik het voorzichtig genoeg had gebracht zonder haar te beledigen. Ik moest behoorlijk wennen aan het idee om door een vrouw beveiligd te worden. Ik had een kleerkast van een man verwacht en geen jonge vrouw. Ik zou het wel even aankijken. Het paste bij mijn gedachten om Engeland te hervormen en voor iedereen aantrekkelijk te maken en te houden. Inclusief minderheden en vrouwen. Ze moesten niet onder doen voor mannen, maar ik merkte toch dat ik enige moeite had met de komst van miss Palmer als bodyguard en betrapte mezelf erop dat mijn idealen in de praktijk toch anders uit konden pakken dan verwacht. Wat een vooroordelen men wel niet kon hebben. Ik moest in elk geval zorgvuldig omgaan met de situatie en doordacht antwoorden om me niet direct door de mand te laten vallen. Als ze inderdaad getraind zou zijn, zou ze zo door de woorden en de non-verbale communicatie heen prikken.