Search for posts by PoppyRedx
First Page | « | 1 ... 6 | 7 | 8 | 9 | 10 ... 45 | » | Last
Search found 441 matches:
Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.
from PoppyRedx on 09/24/2018 02:09 PMCamille
Een klein moment van absolute rust en veiligheid. Geen angsten of dreigingen, maar simpelweg kunnen genieten van het samenzijn even écht alleen maar aandacht voor de ander te hebben. Dat was hoe ik de omhelzing met Xavier ervaarde, al wist ik dat er redenen waren waarom we beiden zo van het moment leken te genieten. Misschien waren de dagen hierna wel de laatste dagen dat we samen waren. Misschien zouden we compleet uit elkaar gerukt worden. Zoveel mogelijkheden. Zoveel opties. We zouden er vanzelf achterkomen, maar het kon geen kwaad om nu extra van deze momenten te genieten, om er echte waardering voor te hebben. Ik knikte even toen Xavier uitsprak dat ik niet alleen was. Nog niet, maar dat zei ik natuurlijk niet hardop. Ik keek hem na op het moment dat hij aangaf ook zijn spullen te gaan pakken en deed de laatste dingetjes in mijn eigen tas voor ik me toch ook maar omkleedde. Op de weg van het paleis naar Fontaine was mijn kleding gedurende de reis alleen maar simpeler geworden want op de eindbestemming was al die poespas niet echt nodig geweest. Nu we terug zouden gaan naar het paleis kon ik het echter niet maken om in mijn simpele kleding te arriveren. Het zou zorgen voor opgetrokken wenkbrauwen, voor onbegrijpende blikken. Ik wierp een blik in de spiegel en pakte toen nog een extra rok en een jasje wat ik over mijn stays heen trok en aan de voorkant dichtknoopte. Een paar handschoentjes, mijn haar losjes opgestoken en een gedecoreerde hoed zorgden ervoor dat ik weer klaar was voor het paleis. Ik was net bezig geweest met het omknopen van mijn cape toen ik Xavier de kamer weer in zag komen. 'Yes... Let's.' knikte ik zachtjes op zijn vraag voor ik mijn ogen even sloot bij de arm om mijn middel en de kus op mijn voorhoofd. Ik zou het hier missen. Ik zou de vrije sfeer en het werken in de keuken en de frisse lucht gaan missen als we weer terug op het paleis zouden zijn. De omschakeling zou vreemd zijn. Lastig. Vooral ook tegenover Xavier. Hier hadden we over het algemeen veel bij elkaar kunnen zijn en vrij met elkaar kunnen praten zonder dat men er iets over dacht. We hadden zelfs in hetzelfde bed kunnen slapen, al had dat dan wel stiekem gemoeten. In het paleis hadden we weer titels in plaats van namen, laat staan dat er een mogelijkheid was om elkaar echt op te zoeken. Ik keek er nog niet echt naar uit, maar we hadden geen andere optie. We moesten terug.
ReplyRe: ORPG] Tous pour un, un pour tous.
from PoppyRedx on 09/16/2018 09:33 PMCamille
Ik knikte, met mijn voorhoofd nog altijd tegen Xavier's borst aan, toen hij voorstelde om de komende dagen extra te genieten, om het uiterste eruit te halen. We zouden niet weten hoelang we nog samen zouden hebben, maar tot die tijd moesten we het er van nemen. Ik hield hem daarom nog even zo vast voor ik hem wat los liet en op mijn tenen gingen staan zodat ik een kus op zijn lippen kon drukken. 'I have had a marvellous time here. I will never forget that.' glimlachte ik, mijn lippen slechts milimeters van die van hem verwijderd. Het was de waarheid. Hier had ik zoveel vrijheid gehad. Zoveel nieuwe dingen kunnen leren en mogen doen. De echte vrijheid kwam natuurlijk pas op de terugweg. Daar zou helemaal niemand ons kunnen vertellen wat te doen en wat niet, maar Fontaine was al een hele verademing geweest in vergelijking met het paleis. En een ding was zeker; daar zou ik niet veel tijd meer hoeven besteden. Of ik zou met Xavier trouwen én hoogstwaarschijnlijk ergens in Parijs gaan wonen óf ik zou met een ander trouwen en met hem mee verhuizen naar waar hij dan ook mocht wonen, maar mijn tijd als lady-in-waiting was bijna voorbij en dat zorgde ook voor opluchting. Ik hoorde daar niet thuis, had daar nooit thuis gehoord, maar het was mijn enige manier om te overleven geweest en daarom was ik er dankbaar voor. 'I should probably finish packing...' mompelde ik tegen Xavier, al liet mijn toon al wel merken dat ik daar eigenlijk geen zin in had en veel liever zo met hem zou blijven staan. Wat dat betreft zou ik het niet erg vinden om tijd te rekken, al zou de Koning waarschijnlijk wel een ruiter sturen om ons te gaan zoeken als het te lang zou duren. Daarnaast zou het ook niets helpen om langer weg te blijven, want ooit zou ik erachter moeten komen waarom ze me terug zouden willen op het paleis. Als het had kunnen wachten tot we vanzelf terug waren gekomen, zouden ze geen brief hebben gestuurd, toch? In mijn hoofd probeerde ik een lijst te maken met alle mogelijke opties waarom ze me terug zouden willen en gelukkig merkte ik dat ik al snel een hele lijst had aan dingen die niets met een huwelijk te maken hadden waardoor ik langzaam het gevoel begon te krijgen dat Xavier wel eens gelijk kon hebben. Misschien ging het inderdaad wel om geld of Courdemanche. Misschien had de Koning gewoon nieuws over de daders die bij de brand betrokken waren geweest of iets dergelijks. Ik zou er in ieder geval niet achterkomen door in Fontaine te blijven. Dat was zeker.
Re: ORPG] How we need that security!
from PoppyRedx on 09/16/2018 08:58 PMFlorence
Ik schudde direct mijn hoofd op het moment dat James zei dat hij ook een hotelkamer kon boeken, dat de situatie ook voor mij oké moest zijn. Geen sprake van. Als ik dat zou laten gebeuren en er zou ook maar iets mis gaan, hoe klein ook, had ik straks het hele politiekorps en het Ministerie van Binnenlandse Zaken op mijn nek en daar had ik absoluut geen zin in. Dan zou ik het leger echt nooit van mijn leven meer terug zien. 'No, it's perfectly alright. Don't worry.' zei ik met een lichte glimlach waarna ik de tas met zijn reserve-kleding op de grond naast het keukenblok zette. 'Well... I am not certain that anything is truly wrong, but it didn't look or feel right. It's better to be safe than sorry, right?' vervolgde ik. Hopelijk zouden we de volgende morgen meer weten, maar ik vertrouwde het simpelweg niet. Waarom had de agent die bij James' huis had moeten staan er niet gestaan? Was de donkere figuur die ons tegemoet was komen lopen toevalig geweest of had die iets te maken met het papier op de voordeur? Er waren gewoon teveel onzekerheden geweest en het was mijn taak om daarbij James te beschermen. Ik keek op toen James zijn hand op mijn schouder legde en keek hem even aan voor er een glimlach rond mijn lippen verscheen. Het was lief dat hij dat zei, want dat hoefde hij natuurlijk niet te doen, maar het was wel een goed teken voor onze onderlinge band. Toen hij echter zei dat ik nu gewoon moest doen wat ik altijd deed en moest relaxen, sloeg ik mijn ogen neer. Ik kon me niet eens herinneren wanneer ik me voor het laatst echt ontspannen had, wanneer ik voor het laatst even niets aan mijn hoofd had gehad en het daadwerkelijk rustig aan had kunnen doen. Dat laatste lag misschien ook wel aan mezelf, omdat ik me altijd maar bezig bleef houden. Ik had extra shifts op me genomen, had na werktijd thuis nog doorgewerkt en ging in het weekend vaak ook nog vrolijk door. Ik reageerde daarom ook niet meer in woorden op wat hij had gezegd, al beloofde ik mezelf wel dat ik echt zou proberen om hem bij zijn voornaam aan te spreken, vooral omdat hij daar zelf zo op gebrand leek. 'Can I get you anything to drink? Tea? Coffee? Beer?' vroeg ik dan ook terwijl ik de keuken in liep, al kostte dat me maar een stap. Mijn appartement was namelijk niets anders dan klein. De keuken, woonkamer en eetkamer waren één open ruimte, met drie deuren; de voordeur waardoor we binnen waren gekomen, de slaapkamerdeur en de badkamerdeur. Het was klein en onpersoonlijk. Er hingen geen foto's van mezelf of familieleden. Er was eigenlijk amper aan te zien dat er daadwerkelijk iemand leefde. 'Are you hungry? Would you mind if I order some food? I would cook, but I don't think there's anything in the fridge and well... It's probably for the better as I am a horrible cook and rather than protecting you I might kill you with food poisoning...' vroeg ik met een klein lachje bij de laatste opmerking terwijl ik een kastje open en daar glaswaren uit haalde voor ons beiden. Nee, dat zou wat zijn, al was het misschien nog niet eens zo'n heel vergezocht idee. Ik kon absoluut niet koken. Thuis had het eten altijd klaargestaan, op school en in het leger werd er altijd voor je gekookt en ik had gewoon nooit mijn best gedaan om het te leren - waarom zou ik? Het was niet alsof ik ooit vrienden over de vloer had die bleven eten. Het hielp ook niet dat ik bijna nooit etenswaren in de koelkast had staan en dat ik ze altijd vergat als ik wel eens boodschappen had gedaan. Ik had het hele perfecte huisvrouwen-idee al heel vroeg uit mijn hoofd gezet, tot grote teleurstelling van mijn moeder.
Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.
from PoppyRedx on 09/12/2018 10:22 PMCamille
Ik beet nog even op mijn lip, maar wist me toen redelijk te vermannen. 'Thank you.' zei ik als eerste toen hij eigenlijk direct aangaf dat hij me wel wilde helpen met inpakken. 'Ehmm.. I was thinking of giving these two dresses to Julie, so they can stay.' antwoordde ik terwijl ik twee van mijn voor het paleis simpele, maar voor Fontaine feestelijke jurken oppakte van de plek waar ze eerder op de grond waren gevallen en ze lichtjes opgevouwen op het bed legde. 'I'll take... This one. That one. Those two.' vervolgde ik mompelend, meer tegen mezelf dan tegen Xavier waarna ik de jurken zo goed mogelijk opvouwde en in de tas deed. Eigenlijk had ik niet echt hulp nodig, maar ik wilde hem in de buurt hebben. Toen ik naast hem stond om nog een aantal nachthemden in de tas te doen, gleed mijn blik dan ook opzij waarna ik hem ook niet meer los kon laten. Het zou me zo vreselijk veel pijn doen om hem te laten gaan dat ik niet eens wist of mijn hart daarna nog zou helen. Ik had na Courdemanche niet gedacht dat er ooit nog iets zou zijn wat me zoveel pijn zou doen, maar het verliezen van Xavier zou akelig dichtbij komen. Ik liet de nachthemden dan ook uit mijn handen vallen om hem om te hals te kunnen vliegen. Door hem vast te houden voelde ik me direct ook wat rustiger, écht kalmer, in plaats van de geforceerde rust, de rust die ik aan mezelf had opgedwongen en eigenlijk ook geen rust was. 'I love you. Whatever happens.' fluisterde ik zacht waarna ik mijn voorhoofd tegen zijn borst liet leunen. Dit gevoel zou niemand me ooit af kunnen nemen. Dat zou altijd tussen ons blijven.
Re: ORPG] How we need that security!
from PoppyRedx on 09/12/2018 10:04 PMFlorence
De rest van de tijd in Chelsea was rustig verlopen, al had ik me nog een tweetal keren van James en de andere agenten had losgemaakt om mensen in de menigte beter in de gaten te kunnen houden en controleren. Je kon maar beter zeker zijn, want er waren simpelweg nog teveel mensen aanwezig. Mogelijk waren er zelfs meer aanwezigen dan bij de demonstratie zelf. Dat kwam vaak genoeg voor, omdat mensen er toch een soort van bij wilden zijn. Ramptoeristen. Ik vond het te verschrikkelijk voor woorden, maar je kon ze ook moeilik wegsturen. Iedereen had het recht om naar deze plek toe te komen, om wat voor reden dan ook. Omdat de zomer voorbij was, begon het steeds vroeger donker te worden en het begon dan ook aardig te schemeren, wat het beveiligen van iemand altijd lastiger maakte. 'Sir? I think it best we leave now.' zei ik dan ook zachtjes tegen James. Het was een lange dag geweest, voor ons beiden, en hij kon hier ook niet eeuwig blijven. Hij had me wel verbaasd deze dag. Hoewel ik zijn politieke opvattingen eigenlijk alleen uit campagne-materiaal kende, had hij vandaag bewezen dat hij er ook echt achter stond. Eerst door er op te staan dat we naar Chelsea zouden gaan en vervolgens met zoveel mogelijk te praten en niet alleen een politiek praatje te houden, maar écht met hen te praten, een hart onder de riem steken. Het was bewonderingswaardig en deed me realiseren dat ik er die ochtend eigenlijk naast had gezeten toen ik hem tegen had willen houden. Echter moest er nu toch een einde aan komen. In ieder geval voor vandaag. We hadden nog een relatief lange rit naar zijn huis voor de boeg, vooral op dit tijdstip wanneer er overal file stond, en het was gewoon genoeg geweest.
Het had een tijdje geduurd omdat James overal nog werd aangesproken en hij mensen uiteraard niet af kon wimpelen, maar uiteindelijk waren we dan bij de auto aangekomen, waar de chauffeur al die tijd keurig had zitten wachten. Ik had de deur geopend voor James waarna ik zelf op de passagiersstoel plaats had genomen. 'I think you did very well, sir. Admirable job!' zei de chauffeur tegen James voordat hij wegreed waarbij ik even moest glimlachen. 'I agree.' vulde ik de man aan met een blik in de achteruitkijkspiegel voor ik mijn blik afwendde en via de zender alle overige agenten bedankte en vervolgens aangaf dat we naar huis vertrokken. Zoals ik al verwacht had, kwamen we al vrij snel in de file te staan, wat erin resulteerde dat de chauffeur de radio wat harder aanzitten, aangezien het toch wat stil bleef. Het was ook niet vreemd. Iedereen die hier zat had zo zijn eigen regels en instructies om zich aan te houden waardoor sommige zaken ook niet besproken konden worden. Zo kon ik in het bijzijn van de chauffeur ook niet uitspreken dat ik me moest verontschuldigen voor mijn tegenwerkingen eerder die ochtend tegenover James of vragen naar zijn ervaringen van zojuist. Uiteindelijk reden we gelukkig James's straat in, maar daar kreeg ik een naar voorgevoel toen ik een donkere figuur weg zag lopen van een plek vlakbij het huis van James. 'Don't drive onto the drive. Keep driving.' beval ik de chauffeur terwijl ik de figuur volgde in mijn zijspiegel en daarna in de achteruitkijkspiegle. 'Sir, do not look at your house. Keep looking straight ahead or look at the other side of the street.' vervolgde ik daarna toen ik zag dat de persoon stil bleef staan, waarschijnlijk doorhebbend dat wij de juiste auto waren. We reden dan ook trager dan iemand zou doen die gewoon de straat passeerde, want wie deed dat nu niet als hij wist dat hij over een aantal meter een oprit op moest rijden? Toen we James' huis voorbijreden, viel me in eerste instantie op dat er iets op de deur hing. Daarna zag ik ineens dat de agent die normaal gesproken bij de deur stond, nergens te bekennen was. 'I don't trust this...' mompelde ik, meer tegen mezelf dan tegen mijn metgezellen voor ik me naar de navigatie toeboog en het adres veranderde in dat van mezelf, al zou niemand in de auto dat verder weten. 'Could you please drive there?' vroeg ik aan de chauffeur voor ik een blik in de achteruitkijkspiegel wierp om zowel James even in de gaten te houden en tegelijkertijd te zien of de man nog altijd een eindje terug op de stoep stond. Dit was niet het geval. Ik vloekte even binnensmonds voor ik mijn zender naar mijn mond bracht. 'Where is the officer guarding the Home Secretary's house? He is nowhere to be seen and there is something attached to the door. Send officers to investigate and I will take him to a safe place.' zei ik in zachte tonen waarna ik in mijn oortje te horen kreeg dat ze contact met hem zouden gaan zoeken en het papier, of wat het ook was, aan de deur direct zouden onderzoeken. 'I am awfully sorry, sir, but you cannot go home tonight.' deelde ik James mee waarna ik me een beetje omdraaide in de stoel zodat ik hem even aan kon kijken voor ik weer terug ging zitten en een blik op de navigatie wierp. Hopelijk waren we er snel, want ik vond dit niks. Eerst de schietpartij, nu een agent die zich niet gemeld had voor zijn taak en iets op de deur. God wist wat het was.
Uiteindelijk stopten we voor mijn appartementencomplex. 'Thank you very much. I will arrange for someone to pick us up tomorrow morning. Hopefully, in the evening you can drive the normal route again.' bedankte ik de chauffeur voor ik uitstapte, uit de achterbak een tas met extra kleren voor James haalde - die stond er altijd in het geval van noodgevallen of onverwachte situaties en dat was dit laatste toch zeker wel - en daarna zijn portier opende. 'If you would follow me.' zei ik tegen James waarna ik hem voorging naar de ingang en deze opende met een klein pasje aan mijn sleutelbos. Daarna liep ik linea recta naar de lift, daar waar ik normaal de trap zou nemen, en op de knop drukte. Een paar verdiepingen later stapte ik weer uit en liep ik de gang in naar mijn appartement. 'Welcome to my home.' zei ik met een wat ongemakkelijke glimlach nadat ik de deur had opengedraaid. Ik volgde hem naar binnen en deed de deur meteen achter me dicht, op slot en vergrendeld. Gewoon voor de zekerheid, al was ik behoorlijk zeker dat niemand hem hier ooit zou vinden. 'We have safely arrived. Could a car be send to my address in the morning?' vroeg ik door mijn zender waarna ik al snel antwoord kreeg dat het geregeld zou worden. 'I am really sorry, sir, but I couldn't think of another solution quick enough.' stamelde ik wat tegen James nadat ik mijn oortjes had uitgetrokken en de zender had uitgezet. Misschien was dit wel het allerlaatste waar hij op zat te wachten. Hij kende me amper, ik was niet al te aardig geweest en zo kon ik nog wel meerdere dingen bedenken waarom hij hier op dit moment niet zou willen zijn, maar wat moesten we dan? Een hotel was te openbaar, zijn eigen huis was off limits tot alles daar doorzocht was en een echt safe house was er wel, maar dat was voor de echte noodgevallen. Dit was meer een... Onverwachte wending. Het ergste aan dit alles was nog dat ik een vreselijke gastvrouw was. Ik had amper mensen over de vloer en het was sowieso een stuk lastiger aangezien James ook nog mijn baas was.
Re: O} Death dances silently in everyone's shadow, and she doesn't give a damn.
from PoppyRedx on 09/12/2018 08:19 PMEmma was naar de deur gelopen, maar werd daar door een halt geroepen door de man die haar zojuist overeind had gelopen. Ze draaide zich naar hem om en knikte, na enige twijfeling, op zijn vraag. Alleen zijn zou haar waarschijnlijk alleen maar onrustiger maken en dan zou er ongetwijfeld weer iets gebeuren. Ze voelde het in zich, voelde het borrelen. 'Nee, sinds een paar weken pas.' beantwoordde ze zijn vraag nadat ze kort had geprobeerd te glimlachen omdat hij de deur voor haar openhield. Buiten sloeg ze haar armen over elkaar, al was het meer om zichzelf een houding te geven dan omdat ze het koud had of iets dergelijks. 'Emma. Emma Desrosiers.' zei ze haar naam waarna ze haar blik even naar de man af liet glijden. Gelukkig was het incident in haar coven nooit aan haar naam gelinkt geweest - dat kon ook niet als praktisch iedereen dood was - dus kon ze deze gewoon zonder problemen uitspreken, al wist ze natuurlijk nooit zeker of dat voor alle ongelukken waarbij ze betrokken was ook zo was. Het was lastig genoeg om constant op andere plekken te moeten wonen om ook daar nog over na te denken. Overleven was al lastig genoeg. 'Bedankt voor je hulp. Ik ben je erg dankbaar.' zei ze nadat ze een tijdje in stilte had gelopen en de man heel even aan zijn arm gestuurd had om de hoek om te gaan. Ergens vond ze het wel enigszins vreemd dat de man haar hulp had aangeboden aangezien hij ook door leek te hebben wat ze had gedaan, maar hier dus niet angstig door was of iets dergelijks. Dat betekende in ieder geval dat hij geen mens was, want die reageerden over het algemeen niet al te best op haar. Maar wat dan wel? Haar blik gleed even opzij, maar al snel wendde ze haar blik weer af. Nog altijd zat ze in dubio. Zou ze gewoon haar koffers pakken en de eerstvolgende trein de stad uit nemen? Was dat haar beste optie? Om eerlijk te zijn was ze echt helemaal klaar met vluchten en vooral de eenzaamheid die daarbij kwam kijken, want het leek alles alleen maar moeilijker te maken. De onrust in haar begon weer op te bouwen met het gevolg dat de lantaarnpalen waar ze voorbijliepen, begonnen te knipperen. Uiteraard viel dat Emma zelf op waardoor het in eerste instantie alleen maar erger werd, maar nadat ze zichzelf dwong om te kalmeren, werd het al snel minder.
Kol had aan het gezicht van het meisje kunnen zien dat de naam een belletje had doen rinkelen, maar ze zei er verder niets van en vond het vervolgens zelfs aangenaam om kennis te maken. Misschien meer omdat dat gewoon beleefd was, maar hij nam het maar even voor lief en ging er geen vragen over stellen. 'Inderdaad aangenaam kennis te maken.' glimlachte hij waarna hij tevreden knikte toen ze aangaf dat ze het naar haar zin had gehad, maar ja... Toen was alles uit de hand gelopen. 'Aah, ja... Ik weet het. Ik wilde er ook niets mee te maken hebben, maar goed... In een grote familie kom je helaas nergens onderuit.' antwoordde hij nadat hij haar even onderzoekend had bekeken. Het was duidelijk dat ze van supernaturals wist, maar van wat hij tot nu toe gezien en gehoord had, leek ze zelf toch echt een mens. Maar in ieder geval een die niet bang leek, want dat zou hij kunnen horen. Hij zou haar hartslag kunnen horen versnellen en haar ademhaling zou niet zo regelmatig zijn als nu, al was het verschil vaak maar erg klein. 'Je gaat je gang maar. Ik zal waarschijnlijk de laatste zijn die je tegenhoudt.' lachte hij om haar opmerking waarna hij haar naar de bar volgde en met zijn armen op de rand van de bar leunde. 'Ja graag.' knikte hij op het moment dat ze vroeg of hij ook een drankje wilde, waarna zijn blik even langs de verschillende flessen achter haar gingen. 'Aah! Ze zullen het vast ook niet erg vinden als ik deze fles open?' grijnsde hij terwijl hij overeind was gekomen en om de bar heen was gelopen om daar een zeer dure fles whiskey te pakken. Hij was nog volledig afgesloten, maar daar zou snel veranderen voor komen. De fles zag er niet erg bijzonder uit en daarom vroeg niemand er waarschijnlijk om, wat alleen maar door liet schemeren dat mensen vaak maar dronken om te drinken en niet zozeer omdat ze de drank echt waardeerden. 'Niet je favoriet?' vroeg hij terwijl hij probeerde om niet te lachen toen hij Sophie's gezicht zag nadat ze een slok uit haar glas had genomen. Hij pakte de fles die ze had geschonken even op en bekeek het etiket. Geen wonder. Dat was ook echte meuk. 'Hier, probeer dit.' zei hij terwijl hij het glas uit haar handen pakte en deze leeggoot voor hij twee glazen vulde met de fles die hij zojuist geopend had.
Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.
from PoppyRedx on 09/11/2018 10:34 PMCamille
Ik had mijn schouders opgehaald toen Xavier zich hardop had afgevraagd of Louis en Anne ons dat echt aan zouden doen. 'I don't know, Xavier. I don't know.' fluisterde ik waarna ik een keer diep ademhaalde in een poging te tranen weer terug te dringen. Aan zijn blik zag ik dat hij er eerder niet eens op deze manier naar had gekeken, dat mijn woorden nu pas echt tot hem door waren gedwongen en hem ook met een moker van realiteit in het gezicht hadden geslagen. 'No, you cannot...' knikte ik zachtjes na zijn opmerking over dat je niet kon kiezen op wie je verliefd werd. Nee, was dat maar zo. Ik keek hem even aan, maar sloeg al snel mijn ogen weer neer waarna ik op mijn lip beet. De waarheid was dat we werkelijk niets konden doen totdat we in Parijs aan zouden komen en dat duurde nog enkele dagen. Ik wist van mezelf dat ik de komende dagen waarschijnlijk niet te genieten was - nerveus, snel emotioneel, prikkelbaar - maar ik kon het niet helpen. Dit was veel te belangrijk voor me. Xavier was veel te belangrijk voor me. Ik schudde daarom ook mijn hoofd toen hij uitsprak dat hij altijd aan mijn zijde zou blijven, ook al ik met een ander zou moeten trouwen. 'I cannot marry another man when you're still near. I cannot and I will not. If I have to marry another, I need you to go and lead your own life. Forget about me.' zei ik terwijl ik hem aankeek. Ik zou nooit met een ander kunnen trouwen, wetende dat ik Xavier nog regelmatig zou zien, dat we met elkaar zouden blijven praten en zelfs vrienden zouden zijn. Die gedachte was echt te pijnlijk. Iedere keer dat onze blikken elkaar zouden kruisen, zou ik moeten denken aan wat had kunnen zijn en dat wilde ik niet, kon ik niet aan. 'I love you, Xavier. With all my heart and I will never stop loving you, but if I am to marry another, I need to let you go. I'd need for you to let me go.' vervolgde ik waarna ik slikte. Nu moest ik me vermannen. We wisten niet wat er zou gebeuren. We wisten niet wat er in Parijs op ons te wachten stond en ik zou alleen maar ongelukkiger worden wanneer ik er de hele tijd over zou blijven malen. 'Will you please help me pack?' vroeg ik dan ook nadat ik even over mijn wangen had geveegd om wat verdwaalde tranen te drogen waarna ik probeerde te glimlachen. 'You may be right. Perhaps something happened in Courdemanche...' probeerde ik dan ook aan te geven dat ik er niet meer over na wilde denken. Niet over ons, in ieder geval.
Re: ORPG] How we need that security!
from PoppyRedx on 09/11/2018 10:13 PMFlorence
Ik reageerde niet meer op James' woorden en had de knop van de lift ingedrukt. Nadat we naar mijn locker waren geweest - waar hij gelukkig de andere kant op had gekeken, want ik kon me niet voorstellen dat hij blij zou zijn wanneer hij zag dat er verder vooral magazijnen voor mijn pistolen in hadden gelegen - waren we al snel naar de auto vertrokken en deze had gelukkig ook al klaargestaan. Onderweg gaf ik instructies aan de chauffeur over waar hij moest parkeren, wat hij moest doen als er iets zou gebeuren en dergelijken, maar ik werd kort afgeleid toen ik in de achteruitkijkspiegel zag hoe James zich omkleedde. Ik probeerde mijn blik af te wenden, maar daardoor gleed deze door naar de zijspiegel waarin ik hem ook weer kon zien. Uiteindelijk keek ik dan ook maar strak voor me uit terwijl ik mijn armen over elkaar sloeg. Al snel werd de auto geparkeerd en zag ik dat de agenten in burger, de versterking waar ik om gevraagd had, ook al klaar stond om James verder mee te begeleiden. 'They're police officers too. Should anything happen and I'm not there, you need to go with them, okay?' zei ik waarna ik via de achteruitkijkspiegel de blik van James probeerde te vangen. Daarna stapte ik uit om de deur voor hem open te doen waarbij ik een klein knikje gaf aan de overige agenten. Zij zouden precies weten hoe zich te gedragen zodat het niet op zou vallen dat James extra beveiliging bij had, maar hem tegelijkertijd te kunnen beschermen wanneer het nodig was.
Omdat de auto in een zijstraat geparkeerd had gestaan, was het een klein stukje lopen naar de plaats waar de schietpartij had plaatsgevonden. Een groot deel van de straat was afgezet en er klonken sirenes, maar er stonden nog genoeg groepjes mensen. Duidelijk aangeslagen van wat er gebeurd was. Verward. Onzeker. Angstig. Ik mocht er niets bij voelen. Ik was getraind om er niets bij te voelen, om mijn emoties mijn handelen niet te laten beïnvloeden, maar dat wilde niet zeggen dat dit daadwerkelijk niets met me deed. Ik had al te vaak soortgelijke situaties gezien. Ja, maar veel grotere schade, meer slachtoffers en met meer gevaar, maar dat nam de angst van deze mensen ook niet weg, deed niets af aan hun gevoelens van paniek en angst. Vreemd genoeg bracht het vele herinneringen terug, want hoewel ik niets liever zou willen dan mijn rol als Captain weer vervullen, had ik het afgelopen jaar geprobeerd om er zo min mogelijk aan te denken en alles weg te stoppen aangezien ik wist dat het toch niets zou veranderen. Terwijl ik James naar de menigte begeleidde, bleef ik om me heen kijken en de omgeving scannen. Ik bleef al die tijd keurig netjes naast hem staan, anderhalve meter afstand, bij alles wat hij deed en zei, maar bleef constant alert. Dit soort taken waren toch het vermoeiendst, want nu ging het erom. Nu telde het. Urenlang op kantoor staan was ook geen plezier en daar was je ook constant aan het scannen, maar dat was anders. De risico's waren daar een stuk kleiner. Plotseling viel mijn blik op een man een eindje verderop. Hij droeg een oversized vest en liep met zijn handen in zijn zakken en af en toe zag ik zijn arm bewegen en een hand tevoorschijnkomen voor deze weer verdween naar een plek op zijn heup. Ik hield hem nog even in de gaten, maar de manier waarop hij zich door de groepjes mensen bewoog, bracht een groot gevoel van wantrouwen omhoog. 'Sir? I will leave you in the capable hands of my colleagues for a minute. I'll be right back.' fluisterde ik tegen James nadat ik een stap naar hem toe had gedaan en een klein knikje had gegeven aan de dichtstbijzijnde agent in burger ten teken dat hij het over moest nemen.
Met trage passen begon ik wat afstand te nemen van James en volgde de man die ik eerder had gespot met mijn blik. Rechtstreeks naar hem toelopen was geen optie. Als hij iets kwaads in de zin had, zou hem dat alleen maar opjutten. Ik liep daarom ook in een soort slalom door de mensen heen, maar liet geen enkel moment mijn blik van hem varen. Op een gegeven moment kruisten onze blikken elkaar waardoor ik de verschrikte reactie op zijn gezicht zag. Hij draaide zich van me om en begon sneller te lopen waardoor ik ook niets anders kon doen dan hem volgen. Na een tijdje verdwenen we uit de menigte waardoor hij alle ruimte kreeg en begon te rennen. 'Christ!' mompelde ik binnensmonds waardoor ik het ook op een rennen zette. Echter duurde het niet lang voor hij een doodlopende straat in rende waardoor hij dus niets kon. 'Metropolitan Police. I have to ask you to stay there and raise your arms up, sir.' deelde ik mee waarna ik mijn blazer wat aan de kant duwde zodat hij het pistool kon zien waardoor hij ook snel bleef staan, maar weigerde zijn armen omhoog te doen. 'Your arms, sir! Why did you run away from me?' vroeg ik terwijl ik met grote passen naar hem toe liep. 'I ain't telling you nothing, bitch. I ain't scared of you.' spuugde hij in mijn gezicht toen ik eenmaal voor hem stond. Fijn. Ik veegde even over mijn wang voor ik een van zijn schouders vastpakte. 'I will ask you again. Why did you run away?' vroeg ik op scherpe toon terwijl ik druk begon uit te voeren op zijn schouder. Ik was niet getraind als politie-agent. Ik had geen idee wat ik wel en niet kon doen, maar wie was er om er iets van te zeggen? 'Answer me!' zei ik terwijl ik langzaam geïriteerd begon te raken nadat hij me alleen met een grijns op zijn gezicht had aangestaard. Ik duwde hem naar de dichtsbijzijnde muur toe en begon hem ruw te fouilleren. 'Hmmm.. I like that. Don't stop!' mompelde hij toen ik aan zijn benen en heupen voelde. Adem in. Adem uit. Dat soort dingen had ik vaker gehoord. Op de een of andere manier leken mannen er niet mee te kunnen stoppen, maar ik moest het van me af zetten, hoe vreselijk vervelend het ook was. 'Nothing but an ordinary pickpocket, huh? Have you no respect at all? Those people are terrified and you want to make profit from it? You should be ashamed.' maakte ik me kwaad toen ik niks anders had gevonden behalve gestolen telefoons, ringen, armbanden en horloges. Ik meldde de man via de zender en wachtte bij hem tot een andere agent hem zou komen arresteren, want daar had ik de autoriteit niet voor - vreemd, aangezien ik wel mensen neer zou mogen schieten wanneer ik het niet vertrouwde. Scheve regels. Terwijl we wachtten, merkte ik dat de man me van top tot teen bekeek, iedere milimeter van mij en mijn lichaam in zich opnemend. Alsof ik een stuk vlees was dat gekeurd moest worden of iets dergelijks. 'He is all yours.' mompelde ik geïriteerd tegen de agent die het over kwam nemen voor ik de steeg uit begon te lopen en terug begon naar James. God, ik kon niet wachten tot dit over was, maar ik had al wel aan hem gemerkt dat hij net zo lang zou blijven tot hij haast iedereen gesproken had en hij niets meer zou kunnen doen. Ik moest de straat even scannen, maar al snel had ik hem weer gevonden en liep ik met rustige passen naar hem toe. De irritatie van zojuist moest weer verdwijnen. Het was er nu niet de plaats voor. 'Nothing to worry about, sir. Just a pickpocket, however disrespectful.' zei ik toen ik weer dichtgenoeg bij James stond.
Re: O]To be a king and wear a crown is a thing more glorious to them that see it than it is pleasant to them that bear it.
from PoppyRedx on 09/11/2018 03:27 PMGeoffrey lachte even om Mylena's uitleg. Ja, dat kon hij zich ergens voor voorstellen, al was ze tot nu toe nog erg rustig en beschaafd gebleven. 'Ah yes... I remember those lessons all too well. I hated them too. I never really liked any of the lessons, except for the horse riding and sword fighting, if I must be honest.' zei hij hoofdschuddend. Nee, zelf had hij er ook nooit veel mee gehad. Al helemaal niet als hij andere kinderen had zien spelen. Natuurlijk hadden die ook hun lessen gehad, maar waar zij ook voldoende speeltijd kregen, had hij altijd maar vastgezeten tussen zijn vader en de nobles. 'I'm afraid it won't take long before that changes.' lachte hij toen Mylena hem geruststelde. 'If I don't fall into the water, I'm afraid the rain will soak me, but nothing a nice, steaming bath won't fix.' vervolgde hij met zijn blik nogmaals op de regenbui een eindje verderop. 'Alright... Let's try. I cannot make any promises, though. I might be an absolute wreck.' zei hij nadat hij naar Mylena's uitleg had gekeken en geluisterd. Het klonk niet lastig, maar de beweging zelf was net wat lastiger te maken, al wende deze redelijk snel. Het grote probleem leek eerder dat zijn peddel plat op het water lag in plaats van haaks erin. 'That is not right, is it?' mompelde hij waarna hij wat met het ding klooide voor hij hem goed in het water gedraaid kreeg. 'Ah! I might not be worthless after all.' grijnsde hij tevreden nadat het hem lukte om tegelijkertijd met Mylena te roeien en ze ook daadwerkelijk vooruit kwamen. 'Where shall we go? To Scotland?' vroeg hij met een knipoog toen hij merkte dat hij er zelfs plezier in begon te krijgen. 'Perhaps France? or Ireland? I think that might actually be the closest.' vervolgde hij, al besefte hij zich heen goed dat de vijver uiteindelijk wel overging in een beekje, maar dat deze veel te ondiep was om met een boot - hoe klein ook - doorheen te kunnen varen. 'So... What do you think of England so far? Is it absolutely horrid or isn't it that bad after all?' vroeg hij waarna hij met een glimlach naar haar keek. De donkere wolken kwamen steeds dichterbij en hoewel hij het niet erg vond om nat te regenen, begon hij wel lichtjes te twijfelen over de veiligheid van wat ze deden. Het zou natuurlijk erg ongelukkig zijn als er met hen beiden iets zou gebeuren.
Eleanor had haar schouders opgehaald. 'Nothing they will notice. Were you planning on betraying me?' had ze gezegd na zijn flauwe opmerking over de wijn. Ze ging naast Joseph op de grond zitten, een gepaste twee meter tussen hen in, en stak haar handen uit naar het vuur om deze verder wat te warmen. Het was niet dat ze eerder niet had meegekregen dat hij de stoel voor haar verplaatst had, maar ze zat veel liever op de grond. Daarnaast zou ze het vreselijk ongemakkelijk vinden om letterlijk hoger dan hem te zitten, alsof ze zoveel beter was. Wanneer ze met haar groepje hofdames was geweest, was de situatie misschien nog anders geweest. Dan was ze wel in de stoel gaan zitten zodat ze haar positie duidelijk kon maken, want haar dames leken zichzelf allemaal maar al te belangrijk te vinden, maar bij Joseph vond ze dat niet nodig. Tegenover hem had ze niet het idee dat ze iets moest bewijzen, dat ze zichzelf moest bewijzen. Daarnaast zou het simpelweg heel erg ongemakkelijk zijn. De situatie was toch al ongepast dus wat maakte het nu nog uit dat ze naast hem zat of op de stoel. Af en toe wreef ze haar handen samen in een hoop ze verder op te warmen, maar ondanks het vuur bleef ze het koud hebben. Soms wierp ze een korte blik op Joseph, maar voor het grootste deel van de tijd keek ze naar de vlammen voor hen. 'Why are you so kind to me?' vroeg ze nadat ze een hele tijd stil was geweest waarna ze haar blik afwendde van het vuur en Joseph aankeek. 'I haven't really been kind to you, yet you stay when you don't need to and talk to me when you don't have to. Why?' vervolgde ze. Hij hoefde hier niet te blijven. Hij had alle recht om te vertrekken. Ook had hij haar niet hoeven achtervolgen eerder of met haar hoeven praten of dansen de avond ervoor, maar hij had het toch gedaan. Waarom? Als iemand die mensen vaak op grote afstand hield en gewend was dat anderen haar daardoor met rust lieten, was het een vreemd gevoel dat ze niet begreep.
Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.
from PoppyRedx on 09/09/2018 08:43 PMCamille
Ik keek op toen Xavier naast me kwam zitten en zuchtte diep toen hij opmerkte dat ik gestresst was. Nee, hij meende het? Dat wist ik zelf ook wel. 'I can't.' mompelde ik toen hij zachtjes opmerkte dat ik het los moest laten. Kon ik dat maar, dan was de hele situatie geen probleem, maar dat leek onmogelijk. Mijn brein, mijn gedachten, leek zich vast te grijpen op iedere situatie die ook maar enige onzekerheid met zich meebracht om dit niet meer los te laten tot het was opgelost of de situatie was verdwenen. Ik keek naar hem toen hij me losliet en voor me op de grond neerhurkte. Ik probeerde te glimlachen door wat hij zei, dat zijn moeder een vermoeden had, maar dat ze Xavier haar zegen had gegeven, maar door de woorden die daarna volgden, schudde ik mijn hoofd. 'But don't you see? That's what I'm terrified off.' zei ik waarna ik opstond van het bed en naar de andere kant van de kamer liep. 'What if the only reason they need me back at the palace is because of another marriage? What if they've arranged my marriage with someone else? That's what was always supposed to happen. I was always to marry someone, preferably with a title or money or both. I was not meant to fall in love with a musketeer, a farmer's son. I was not meant to fall in love at all. Love never had anything to do with my future plans, so why should it now? I'm only a puppet, a pawn, in a game played by men to see who is the most powerful, the richest... I know you say that you trust them and that they only want the best for me, but what if they think marrying someone other than you is best?' begon ik te praten. Het was haast alsof er geen rem aan mijn mond zat, alsof de angsten en onzekerheden maar bleven komen. 'I cannot marry someone else, Xavier. I really can't. I need you, I really, really do, but what if no one else sees that? I love you, but that doesn't mean anything to other people. They don't care about love. They care about power and riches and titles. I am a good catch for any man. I have a good name and I'm certain there is still a lot of money somewhere and I may not care for it, but they do. And I just... I just cannot lose you, okay? I wouldn't know what to do with myself...' vervolgde ik terwijl ik hem met tranen in mijn ogen aankeek. Ik was zo bang om hem te verliezen, zo bang dat onze tijd samen tot een gedwongen einde zou komen.