Search for posts by CRNOIA
First Page | « | 1 ... 82 | 83 | 84 | 85 | 86 ... 88 | » | Last
Search found 876 matches:
Re: O] Just because someone stumbles and loses their path, doesn't mean they're lost forever
from CRNOIA on 01/06/2018 03:53 PMHet koste William enige moeite om zijn blik los te scheuren van de tv. Bedenkelijk keek hij om naar Daisy. Voor een paar seconden begreep hij haar vraag niet. William wreef met zijn ander hand door zijn haren heen voordat hij kort zijn schouders optrok.
"Dit is toch fijn?" vroeg hij. Er verscheen langzaam weer een glimlach op zijn gezicht. Zijn eerste vermoeden dat niemand haar ooit zo had behandeld begon steeds sterker te worden. Het was ook niet vreemd ook, aangezien ze al jong op straat moest leven.
"Mensen hoeven niet verliefd te zijn om elkaar aan te kunnen raken. Het is juist fijn om samen op de bank te kunnen hangen en elkaar gewoon te omhelzen zoals dit," zei William. Hij bleef glimlachend naar het meisje kijken. Het bleef verschrikkelijk lief hoe grote mond ze hand, maar hoe ongelofelijk klein ze eigenlijk was. Het liet hem steeds meer beseffen dat dit alles helemaal waard was geweest. Ze was zo verschrikkelijk veel aan het ontwikkelen, er was nu al een hele verandering te zien.
"Maar wanneer ik of iemand je aanraakt op een manier die je niet fijn vindt moet je dat zeggen, net zoals net in de trainingszaal. Het is alleen goed wanneer beide mensen het fijn vinden," legde William uit. Hij wilde haar niet de problemen in praten door haar te laten geloven dat ze iedere aanraking fijn hoort te vinden. Er was een grens en die wilde William haar graag aanleren. Glimlachend keek hij weer terug naar de de tv. Voor William was er niks fijners om na een lange dag zoals deze om op deze manier te ontspannen. Zeker als er zo pizza bij zou komen. Zuchtend schoof William iets onderuit.
"De ene persoon vindt dit fijn en de andere niet. Ik vind het juist lekker om zo samen met iemand op de bank te kunnen zitten. Maar mijn beste vriend, Kurt, die heeft er helemaal niks mee. Zijn vriendinnetjes moeten altijd zeuren om even te kunnen knuffelen met hem," grinnikte William. Hij had vaak genoeg de gedachten van Kurt zijn exen gehoord en dat waren geen leuke gedachten. Daarbij was Kurt ook een complete tegenstelling van hem. Waar Kurt regelmatig met een vrouw terug kwam, had William vrijwel nooit een date. Niet omdat hij geen aandacht kreeg van vrouwen, want die had hij zeker. Maar William zag het hebben van een vriendin niet meer zitten met zijn gaven.
The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven
ReplyRe: O] Just because someone stumbles and loses their path, doesn't mean they're lost forever
from CRNOIA on 01/06/2018 03:53 PMWilliam kon een zacht gegrinnik niet onderdrukken. De manier waarop ze de laatste dagen op hem reageerde liet hem realiseren dat ze veel sociale vaardigheden was vergeten door haar tijd op de straat. Het was iets dat William juist verschrikkelijk aandoenlijk vond aan Daisy. Ze was een harde vrouw die haar mening klaar had, maar tegelijk was zo ook zo verschrikkelijk onschuldig. Glimlachend pakte William de afstandbediening om de tv aan te zetten. Hij ging iets rechter zitten en sloeg opnieuw zijn arm rond Daisy haar schouders. Het was nu een automatisme voor hem geworden om altijd eerst te checken of ze beiden wel genoeg bedekt waren.
"Wees eens niet zo'n opstandige puber," zuchtte William. Hij trok Daisy tegen hem aan, zodat ze met haar hoofd kon rusten tegen zijn borst. Waarschijnlijk was het een actie die ze al lang niet meer had gevoeld, als het al ooit geweest was. Hij verwachtte dan ook dat ze hem een nieuwe tik zou geven.
"Vrienden kunnen ook met elkaar uiteten gaan. En daarbij, ik geef je gratis eten, dus wat wil je nog meer?" grinnikte William. Hij had zijn telefoon van de bank af gegrepen om via een App een pizza te bestellen voor hen beide. Tevreden liet William zijn hand op Daisy haar heup rusten.
"En ik neem je niet mee op sleur. Vrienden gaan vaker mee, Kurt is vaak meegegaan en zelfs Georgie is mee geweest. Je bent een vriend van mij en mijn vrienden neem ik graag mee naar mijn werk," legde William uit. Hij keek glimlachend omlaag naar Daisy. Als ze geen vrienden geweest waren en hij niet dacht dat ze het oprecht leuk zou vinden zou hij haar nooit uitnodigen. William nam zijn werk erg serieus en dat verspilde hij niet zo maar aan iedereen. Rustig zapte William door de verschillende zenders tot ze bij een programma aan waren gekomen die wel vaker aanstond in het huis. Zachtjes streelde William over haar broek heen. Hij had het altijd al heerlijk gevonden om te kunnen knuffelen en hangen met iemand. Het was zo heerlijk warm en gezellig wanneer iemand een beetje tegen hem aan leunde.
"Ik heb trouwens pizza besteld. Ik weet niet of je het lekker vindt, maar dat gaan we dus eten," glimlachte William.
The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven
Re: O] Just because someone stumbles and loses their path, doesn't mean they're lost forever
from CRNOIA on 01/06/2018 03:53 PMEen frons verscheen op William zijn gezicht bij het horen van Daisy haar opmerking. Hij wreef wat zweet van zijn voorhoofd. Voor een paar seconden bleef hij haar even verrast aankijken, tot hem deed beseffen dat ze het waarschijnlijk vervelend had gevonden dat William en Georgie aan het klieren waren. William liep naar zijn tas toe, waar hij de handschoenen pakte. Met een glimlach liep William naar Daisy toe, om zijn arm rond haar schouders te slaan.
"Geen zorgen, als je het ook graag wilt kan ik je ook kietelen," glimlachte William. Hij duwde zijn wijsvinger plagend tussen Daisy haar ribben, voordat hij haar meetrok naar het midden van de zaal. Hij wilde verder niet al te veel ingaan op haar eerdere opmerking. Dus de rest van de les spendeerde William aan het bijleren van basistechnieken voor Daisy. Hij wilde zeker weten dat ze wist hoe ze correct moest vallen en hoe ze aanvallen kon blokken. Georgie keek mee, zodat ze Daisy kon herinneren aan deze technieken wanneer ze zouden oefenen. Samen oefende ze een goed half voordat William er mee stopte. Daisy zou niet al te veel moeten oefenen in één keer, anders zou haar lichaam daar niet tegen kunnen.
"Dat was toch niet zo heel erg?" glimlachte William. Hij droeg de tas van Daisy over zijn schouder, samen met die van zijn eigen. Hij keek omlaag naar Daisy. Speels duwde hij zachtjes tegen haar schouders. Ze kwamen weer aan bij het tuinhuisje. Zoals gewoonlijk was Harry de gene die zich als eerste tussen de deur wurmde om naar binnen te kunnen rennen. William gooide de tassen in de hoek, waarna hij zichzelf uitgeput op de bank liet vallen. Ne een hele schooldag, zijn training en de training van Daisy was hij behoorlijk uitgeput.
"Lijkt het je leuk om een keer mee te gaan als ik een opdracht krijg?" vroeg William. Hij had al weer een paar opdrachten in zijn agenda staan, dus als Daisy een keer mee wilde kon dat prima. Waarschijnlijk was het ook fijn voor haar om weer eens contact te hebben met mensen die ze gewoon kon aanraken zonder gelijk kapot te gaan.
"Dan neem ik je direct mee uit eten, heb je dat ook eens meegemaakt," stelde William voor.
The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven
Re: O] Just because someone stumbles and loses their path, doesn't mean they're lost forever
from CRNOIA on 01/06/2018 03:52 PMHet viel William mee hoe de rest van de dagen verliepen. Er waren geen uitbarstingen meer geweest van Daisy en William was ondertussen zo vertrouwt voor Harry, grotendeels omdat hij zorgde voor het eten, dat de hond af en toe toeliet hoe William hem aaide. Daisy en William genazen langzaam aan en de vriendschap begon met de dag hechter te worden. Ondertussen had William het idee dat Daisy zo vertrouwd was dat ze klaar was om te beginnen met haar trainingen. Daarom vonden ze zichzelf ook met Georgie op het begin van de avond in de trainingszaal.
"Ik heb handschoenen meegenomen, zodat Daisy niet bang hoeft te zijn dat we haar te veel aanraken," zei William. Hij gooide een tas met onderander de handschoenen daarin op de grond. De twee meiden stonden beide bij de spiegelmuur, afwachtend tot wat William zou doen. De training zalen in de schaal waren ideaal. De vloer was gemaakt van een zacht materiaal, waardoor het minder pijn deed als iemand op de grond viel en de muren waren aan één kant gemaakt van spiegelmateriaal, zodat ze zelf hun acties konden zien. Verder was er een goeie geluidsinstallatie zodat er harde muziek gedraaid kon worden om in de stemming te komen.
"Kom op Georgie, wij doen het eerst wel voor. Dan weten jullie waar je samen aankomende week op kunt oefenen, voordat we weer samen komen," zei William. Het was zijn idee om één keer in de week samen met de meiden te oefenen, om ze zo nieuwe oefeningen aan te leren. De rest van de week konden ze dan samen oefenen. Georgie gooide haar vest uit, zodat ze alleen nog in haar yogabroek en tanktop stond. Met grote stappen liep het meisje dichter naar William toe. Netjes, zoals hij de les had uitgeplant, liet William een paar basisoefeningen zien die hij aangeleerd kreeg als beginner. Hij voegde er ook een paar verdediging technieken bij toe, zodat Daisy kon zien wat ze allemaal zou gaan leren. Alles verliep netjes, tot William het wilde gaan afronden zodat Georgie en Daisy konden oefenen, toen Georgie hem een tik gaf zodra hij zich had omgedraaid naar Daisy. Er verscheen een grote grijns rond William zijn gezicht. Hij draaide zich weer om naar het meisje. Met één simpele beweging had hij haar op de grond gewerkt, zodat hij boven haar kon hangen.
"Zeg dat het je spijt," grinnikte William. Met twinkelende ogen keek Georgie omhoog naar William. Hij had zijn handen op haar middel, klaar om haar te kietelen zodra ze niet zou antwoorden. Toen Georgie niet direct wat zei begon William haar te kietelen. Gierend van het lachen hikte ze een niet gemeende verontschuldiging.
"Ik geloof er geen fuck van," grinnikte William. Toch stopte hij en hielp hij Georgie weer overeind.
The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven
Re: O] Just because someone stumbles and loses their path, doesn't mean they're lost forever
from CRNOIA on 01/06/2018 03:52 PMHet was fijn om te merken dat Daisy een beetje begon te ontdooien naast William. Ze maakte weer grapjes en hij kon een glimlach op haar gezicht vinden. Zodra ze naast hem kwam zitten draaide hij zijn gezicht weer naar haar.
"Denk je dat ik zo was blijven rondlopen als ik iemand zou kennen die mij kon genezen?" grinnikte William, terwijl hij zijn hand op zijn ribbenkast legde. Hij wachtte nog steeds met smart op het moment dat er iemand op de school zou arriveren die hem kon genezen. De zusters waren geweldig op deze school, maar ze konden maar tot een bepaalde hoogte helpen. Glimlachend keek William om naar het meisje naast hem.
"Weetje dat ik niet altijd je gedachten kan lezen? Er zijn momenten... zoals in de auto en gisteren toen je boos werd... ik hoorde niks," zei William zachtjes. Hij tilde zijn arm op en legde die achter Daisy op de rugleuning. Hoe het kon dat zijn gaven af en toe leek te stoppen wist William niet. Het enige dat hij zich wel realiseerde was dat dit alleen gebeurde wanneer Daisy hoog in haar emoties zat. Bedenkelijk bleef William naar Daisy kijken.
"Je krachten zijn gecompliceerder dan alleen het kopiëren. Je kan veel meer dan alleen dat. Ik denk dat je net als ik een dubbele kracht hebt, ze werken samen, maar je hebt er zeker twee," legde William zijn gedachten uit. Hij wreef met zijn hand door zijn haren. Waarschijnlijk zou hij binnenkort Daisy moeten gaan uitdagen om haar krachten uit te testen. Het was belangrijk om te weten wat ze wel en niet kon, zodat anderen daar rekening mee kon houden. Maar ze zou eerst moeten rusten, haar lichaam was moe.
"Ik ga zo even douchen en dan ga ik naar mijn lessen. Ik ben om twee uur vrij, dus als je mij nodig hebt kan je mij dan vinden in de sportschool," legde William uit. Hij duwde zichzelf overeind van de bank. Ondanks zijn pijnlijke ribben wilde hij dolgraag weer even goed sporten. Hij kon het aan zijn lichaam merken dat hij gisteren en eergisteren zijn gebruikelijke ritme niet heeft kunnen uitvoeren. William wierp Daisy een glimlach toe voordat hij naar de badkamer wandelde. Op een rustig tempo voerde hij zijn gebruikelijke ochtend ritueel uit. Al met al duurde het een goed halfuur voordat hij weer terug was in de keuken om daar spullen te pakken voor zijn lunch.
The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven
Re: O] Just because someone stumbles and loses their path, doesn't mean they're lost forever
from CRNOIA on 01/06/2018 03:52 PMHet was fijn om een stukje erkenning te kunnen horen van Daisy. Ze vond het fijn dat hij zo veel moeite deed om haar vriend te worden. Er verscheen dan ook weer opnieuw een glimlach op William zijn gezicht.
"Hoe lijkt het je om trouwens te trainen samen met Georgie? Zij heeft net als jij een kracht waarin ze veel prikkels ontvangt. Ze staat altijd in verbinding met het weer, dus ze moet fysiek erg fit zijn. Dan kan ik je helpen met het beheersen van je krachten, zodra we het goed in kaart krijgen," stelde William voor. Aangezien Daisy zichzelf op de bank had laten vallen was hij richting de keuken gelopen om daar een ontbijt voor haar en Harry klaar te maken. Waarschijnlijk had ze nooit een eetritme gehad toen ze op straat leefde, William zag het dan ook als eerste taak om dat weer in haar leven te brengen. Voor Harry deed William vers water en brokken in zijn bak en Daisy kreeg een schaal met yoghurt en wat cruesli daar door heen.
"Het is denk ik niet slim om je direct weer de school populatie in te gooien. Al zijn de roddels over je wel fantastisch," zei William. Hij plofte naast Daisy op de bank. Harry was ondertussen al weer weggerend om zijn brokken naar binnen te kunnen schrokken.
"Sommige denken dat je extra speciaal bent, omdat het niet vaak voorkomt dat mensen niet weten dat hun kind een mutant is. Anderen denken dat je gewoon gestoord bent," grinnikte William. Hij vond het niks om te roddelen, maar het was amusant om soms te horen met wat voor gekke verhalen de anderen konden komen.
"Nu ik je ken denk ik vooral dat het -het laatste is," glimlachte William. Geamuseerd keek hij even om naar Daisy. Zelf wist hij nog niet goed wat hij van Daisy en haar verhaal moest vinden. Hij wist dat ze extreem sterk en krachtig was. Dat had ze gisteren wel laten zien. Maar hoe dat kon en waarom dat zo was, was een grote vraag voor hem. Voor een paar seconden bleef hij Daisy aankijken voordat hij weer voor hem uitkeek. Het was allemaal lastig en ingewikkeld.
"Laat je niet te veel leiden door wat anderen hier tegen je zeggen. We zijn een hele hechte gemeenschap waar we echt op elkaar letten, maar er blijven altijd de rotte appels tussen zitten die het leuk vinden om anderen kapot te maken," legde William uit.
The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven
Re: O] Just because someone stumbles and loses their path, doesn't mean they're lost forever
from CRNOIA on 01/06/2018 03:52 PMVerbaasd was William blijven staan toen hij zijn naam hoorde. Hij draaide zich om naar Daisy toen hij doorkreeg dat ze nog iets wilde zeggen. Een glimlach verscheen op William zijn gezicht bij het horen van de nieuwe verontschuldiging.
"Ik had niet in je hoofd moeten krijgen. Ik zweer het, normaal brul ik zo iets niet zo maar uit. Ik vond het alleen vreselijk dat je met die gedachten moet rondlopen. Het is okay," glimlachte William. Hij had zijn hand willen optillen om over Daisy haar wang te vegen, maar halverwege realiseerde hij zich dat ze niet wilde dat hij haar aanraakte.
"Je reactie is compleet begrijpelijk. We gaan samen zoeken naar een manier waarop je -je frustratie kunt uiten zonder dat ik de dupe ben, okay?" glimlachte William. Hij liet zijn opgestoken hand maar in zijn broekzak glijden. Voor een paar seconden bleef hij haar en de actieve Harry aankijken. Het was een verschrikkelijk stel, maar William kon niet ontkennen dat hij ze op momenten zoals deze geweldig vond.
"Laten we afspreken dat je -je woede niet meer op mij uit, dan vind ik alles prima," glimlachte William. Hij zakte door zijn knieën zodat hij door Harry zijn dikke vacht kon aaien. Harry liet een vrolijke kef horen voordat hij over William zijn gezicht likte. Lachend sprong William weer overeind. Hij wreef met zijn hand over zijn wang heen om het kwijl weg te vegen.
"Laten we naar binnen gaan, ik wil graag douchen en jullie zien er uit alsof je een goed ontbijt kunt gebruiken," stelde William voor. Hij haakte zijn arm om die van Daisy, zodat hij haar, zonder haar echt aan te raken, me kon nemen naar het huisje. Hij had gemerkt aan de manier waarop Daisy sprak en haar wangen rood waren geworden dat ze alles oprecht meende. Het meisje had geen kwaad in haar zin. Ze had ontzettend veel meegemaakt en het was bijna niet raar dat ze zich op een manier zoals deze moest uitleven. Hij ging het echter niet nog veel vaker accepteren. Ze moest leren dat het belangrijk was om te vechten op een andere manier. Daar zouden ze later vandaag echter naar kunnen kijken. Nu was het belangrijk dat ze eerst wat zou eten. Daisy moest goed voor haarzelf leren zorgen.
The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven
Re: O] Just because someone stumbles and loses their path, doesn't mean they're lost forever
from CRNOIA on 01/06/2018 03:51 PMDie ochtend was William al weer vroeg op. Omdat hij Daisy zo veel mogelijk rust wilde geven besloot hij niet al te lang in het huisje te blijven. Hij maakte voor zichzelf razend snel een ontbijtje dat hij naar binnen schrokte terwijl hij de krant las op zijn tablet. Daarna trok hij zijn sportkleding aan om zijn gebruikelijke routine te beginnen. William hield er van om in de ochtend een flink rondje te kunnen rennen. Zeker met de omgeving waar ze nu in woonde was het genieten om rond te mogen rennen. Glimlachend begon William aan zijn ochtend rondje van een paar kilometers. Tevreden rende hij het bos door, in zijn gebruikelijke rondje. Hijgend rende William het bos door, totdat ze zon op begon te komen en de bosdieren begonnen te ontwaken. Tegen het einde van zijn rondje vertraagde William zijn tempo tot gewoon wandelen, zodat hij zijn benen kon laten uitrennen. Hij was bijna het bos uit toen hij in de verte Daisy zag zitten met Harry. Langzaam liep hij op het tweetal af, nieuwsgierig naar Daisy haar humeur.
"Goeie morgen," glimlachte William. Hij liep om Daisy heen, ruim genoeg om niet al te dicht bij haar te komen voor het geval ze nog boos was.
"Heb je erg last van je hoofd? Je had een aardige klap gemaakt namelijk," vroeg William nieuwsgierig. Hij wilde niet laten merken dat hij gekwetst was door gisteren. Ze had gelijk gehad met het feit dat hij niet zo maar in haar hoofd mocht rondneuzen, ook al ging het automatisch. Daarbij was het verleden het verleden en daar wilde William niet te lang in blijven hangen.
"Het is lekker buiten vandaag. Ik ga terug naar het huisje, even douchen. Waarschijnlijk stink ik een uur in de wind," grinnikte William. Hij krapte achter Harry zijn oor voordat hij ze weer alleen liet.
The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven
Re: O] Just because someone stumbles and loses their path, doesn't mean they're lost forever
from CRNOIA on 01/06/2018 03:51 PMEmotieloos had William toegekeken hoe Daisy tegen hem uitviel. Hij reageerde op geen woord dat ze zei. Hij bleef haar alleen rustig aankijken, afwachtend tot ze klaar zou zijn met de triade die ze nu aan het uiten was. Zelfs toen ze zijn pols dreigend vast greep liet hij haar gang gaan. William wist dat als ze erger zou worden hij haar makkelijk zou kunnen tegen houden. Ondanks zijn rustige houding kon hij niet ontkennen dat haar opmerking hem stak. Hij had haar geholpen op momenten dat ze het hard nodig had. Hij had zijn eigen trainingen en lessen aan de kant gezet zodat hij voor haar veiligheid garant kon staan. En ondanks dat ze hem bedankt had, vond hij het niet eerlijk dat ze hem nu zo toe schreeuwde.
"Ben je klaar?" vroeg William. Daisy had zijn pols los gelaten en wilde weglopen, maar iets in haar hoofd leek te knappen. Met een harde dof viel ze op de grond. Harry begon onrustig rond Daisy haar bewusteloze lichaam heen te trippelen.
"Volgens mij val jij een stuk harder," zuchtte William. Hij kwam overeind. Op een langzaam tempo liep hij om de tafel heen naar Daisy toe. Bij iedere andere situatie had hij zich gehaast om haar te helpen. Maar naar haar eigen advies liet hij zijn 'heldencomplex' nu maar vallen. Na een paar seconden naar haar gekeken te hebben tilde William haar toch maar op.
"Opstandige puber, voel me net een vader bij je achterlijke gedrag," gromde William. Met Harry achter hem aan liep hij naar de slaapkamer van Daisy. Hij trok met zijn voet de deken weg, waarna hij Daisy op het bed legde. Harry was direct bij haar op bed gesprongen. De deken legde hij terug over haar heen, waarna hij een glas water en wat pijnstillers naast haar bed op het nachtkastje legde. Met zijn handen in zijn broekzakken liep William terug naar de woonkeuken. In stilte zette hij de stoel weer overeind. Zuchtend plofte hij uiteindelijk op de bank neer.
"Ik zou hier geld voor moeten vragen," mompelde William zachtjes. Hij wreef met zijn beide handen over zijn gezicht heen. Dit was veel te stressvol voor hem. Op dit moment zou hij liever alle kut klusjes oplossen in plaats van hier zitten en steeds Daisy haar woede over hem heen moeten krijgen.
The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven
Re: O] Just because someone stumbles and loses their path, doesn't mean they're lost forever
from CRNOIA on 01/06/2018 03:51 PMVerbaasd keek William op toen hij voelde hoe Daisy haar hand op zijn onderarm legde. Het was een reactie die niet paste bij de manier waarop ze met William omging. Waar hij eerst haar niet mocht aanraken, behalve met handschoenen, raakte ze hem nu uit eigen initiatief aan. Een nieuwe glimlach verscheen op William zijn gezicht. In stilte ruimde William de tafel verder op. Hij zou vanavond extra boodschappen moeten halen vanuit de school, maar daar zou hij later nog tijd voor hebben. Tevreden plofte William op de stoel waar hij eerder ook op had gezeten. Hij kon het niet laten op kort op te kijken naar Daisy. Langzaam begonnen de dingen van gisteren bij hem duidelijk te worden. Zijn vermoeden van eerder, dat Daisy hem niet met opzet had pijn gedaan werd bevestigd. Dat was echter ook niet waar hij zich nu mee bezig hield. Een vreselijke gedachten die Daisy haar hoofd bezig had gehouden kwam binnen bij William.
"Je hebt je ouders niks aangedaan," fluisterde hij uit reflex. Het kwam niet vaak voor dat william iets zei zonder er over na te denken. Hij was een beheerst persoon en dacht altijd na over de dingen die hij wilde zeggen. Maar het idee dat Daisy rond zou lopen met die gedachten kon hij niet verdragen.
"Het spijt me... maar je hebt je ouders niks aangedaan Daisy. Op je leeftijd dat -dat gebeurde konden je krachten nog niet zo sterk zijn. Ze groeien met de persoon mee. Iets anders heeft gezorgd voor het ongeluk," zei William. Hij balde zijn handen tot vuisten. Daisy ging het maar niks vinden dat hij dit gezegd had en hij accepteerde het volledig dat ze boos op hem zou worden of wat dan ook. Maar hij wilde haar niet laten rondlopen met deze gedachten. Ze had zichzelf al voldoende pijn gedaan.
"Misschien dat James voor je kan inkijken wat het politie report was van het ongeluk. Ik zou het zelf zelfs kunnen doen. Dan weet je wat de uitslag is," stelde William twijfelend voor. Hij wreef met zijn hand door zijn haren heen, onzeker of zijn woorden tot enige comfort waren tot haar.
"Sorry als ik te indringend ben. Ik kon je alleen niet zo laten rondlopen. Het spijt me," sprak William. Hij kwam overeind van zijn plek. Waarschijnlijk had ze nu geen zin om naar hem te moeten kijken of luisteren.
The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven