Search for posts by CRNOIA
First Page | « | 1 ... 84 | 85 | 86 | 87 | 88 | » | Last
Search found 876 matches:
Re: O] Just because someone stumbles and loses their path, doesn't mean they're lost forever
from CRNOIA on 01/06/2018 03:48 PMLesgeven was nooit een droom geweest van William, ondanks dat hij er veel ervaring in had. Hij deed veel vrijwilligerswerk in de vakanties in de dojo van zijn vader. Daar gaf hij de kleinste kinderen les in basis vaardigheden. Het was heerlijk om met de jongste kinderen te kunnen werken en ze enthousiast te kunnen maken. Zelfs lesgeven aan ouderen, zoals in dit geval, was niet vreselijk. Maar William wist na elke les alleen maar zekerder dat hij geen leraar wilde worden. Het was natuurlijk, zo als vele hier hadden, zijn droom om voor de overheid te kunnen werken en de wereld te kunnen beschermen. Maar mocht dat niet lukken, vond William zijn baan bij de FBI goed genoeg. Na een goed ontbijt gehad te hebben waren Kurt en William samen naar het grasveld gelopen waar hij de les zou geven. Er stond al een groepje te wachten.
"Wat gaan we vandaag doen?" riep één van de meiden toen ze William in het ook kreeg. William kwam bij de drie meiden staan. De meeste in zijn klas waren jongere meiden. Meestal omdat zij niet geïnteresseerd waren in vechtsporten en heel soms zat er een jong meisje tussen die expres slechtere prestaties leverde omdat ze een kleine crush hadden op hem of Kurt.
"Vandaag wilde ik het even rustig aan doen. We hebben een nieuwe studente, dus het leek me leuk om haar eerst te laten zien wat we hier zoal doen," glimlachte William. Het blonde meisje met de twee verschillende kleuren ogen knikte langzaam.
"Een nieuwe student? Hoort die niet aan het begin van het jaar te komen?" vroeg een ander meisje met kort, rood haar. Haar vurige ogen bleven strak op William gericht. Ze was geen kwaad persoon, maar dankzij haar norse uiterlijk zorgde ze voor veel gemixte signalen.
"Dit is een speciaal geval. Ze is door de gaten heen gevallen waardoor we haar nu pas hebben gevonden," legde William uit. William voelde hoe Kurt zijn arm rond zijn schouders legde. Het was altijd grappig om te zien hoe klein William leek naast Kurt. William was ontzettend lang en in verhouding flink gespierd. Maar Kurt was zeker een kop groter en twee keer zo gespierd dankzij zijn extreme kracht.
"Okay dan," mompelde het meisje zachtjes. Het duurde niet lang voordat de rest van de klas ook kwam aangelopen. Daisy kwam als één van de laatste bij de groep staan.
The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven
ReplyRe: O] Just because someone stumbles and loses their path, doesn't mean they're lost forever
from CRNOIA on 01/06/2018 03:47 PMDe vriendelijke glimlach op William zijn gezicht verdween al snel bij het horen van Daisy haar afkeurende opmerking. Het zorgde ervoor dat hij zijn rug rechtte. In stilte bleef hij haar aankijken tot Daisy klaar was met haar opmerkingen.
"Deze muur die je elke keer optrekt voor iedereen heeft je misschien de laatste aantal jaren door kunnen helpen, maar neem het van iemand aan die diep in jouw gedachten kan graven, op deze manier blijf je diep ongelukkig," sprak William helder en rustig. Hij kwam overeind van zijn plek. Praten met haar op deze manier zou niets helpen. Dit was een proces waar zij zelf door heen moest komen en daar kon niemand haar mee helpen. William wilde langst haar heen lopen, maar dat deed hij niet zonder nog een laatste opmerking te maken.
"Als je klaar bent om uit die ongelukkige cirkel van je te komen, wil ik je dolgraag helpen. Je verdient het om gelukkig te zijn net zo als de andere hier," zei William. Opnieuw liet hij zijn hand over Harry zijn hoofd glijden. De hond gooide hem een waarschuwende blik toe en diep in zijn borst klonk een zacht gegrom, maar gelukkig niet meer zo hard als de eerste keer. Bij de kantine haalde William een broodje en wat fruit. Dat zou hij buiten wel opeten, zodat Daisy niet al te veel last van hem zou hebben. Waarschijnlijk zou ze niet blij zijn met wat hij gezegd had. Iedereen haatte het als William duidelijk maakte dat hij in iemand zijn gedachten kon rondneuzen. Niemand wilde hem zo verschrikkelijk intiem bij hem hebben. Normaal probeerde hij het ook niet al te duidelijk te maken. Maar er waren momenten bij dat hij het even duidelijk moest maken. Hij wist precies waar mensen doorheen gingen. William wist welke emoties er door hen heen gingen. Zij kon een perfecte spiegel zijn voor mensen die een blind oog voor zichzelf hadden. Er waren er echter maar weinig die hem accepteerde op die manier.
"Oi, kan ik vanmiddag helpen met je klas?" klonk een zware stem achter William toen hij een plekje in de tuin had gevonden in de zon en uit de wind. Nieuwsgierig keek William om. Kurt kwam gapend van binnen aangelopen. Zijn zwarte haren zaten nog door de war, maar dat deed niet af aan zijn knappe gezicht.
"Natuurlijk, ze vinden het altijd leuk als je mee helpt," zei William. Af en toe mocht William wat lesjes geven aan studenten die moeite hadden met het trainen van vechtsporten. Aangezien William zijn vader een dojo had en zijn zoon op verschillende vechtsporten had getraind, was hij één van de beste op deze hele school.
The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven
Re: O] Just because someone stumbles and loses their path, doesn't mean they're lost forever
from CRNOIA on 01/06/2018 03:46 PMDie nacht had William afgrijselijk geslapen. Niet alleen om het feit dat zijn hoofd bonkte als een gek en zijn ribben schreeuwde van pijn bij elke beweging, maar omdat hij in in gedachten zat met Daisy. De manier waarop ze gereageerd had op zijn vlucht en het feit dat hij haar gedachten opeens niet meer kon zien bracht hem in de war. Uren lang had hij nagedacht en uiteindelijk was hij tot de conclusie gekomen dat ze geen concrete aanval had geopend tegenover William. Vroeg in de ochtend was William uit bed gekomen. Ondanks dat hij nog niet mocht trainen ging hij, in zijn sportkleding, toch richting de gym om daar tenminste een paar kleine dingetjes te doen. Voor nu moest hij maar even door de pijn heen bijten en zoveel mogelijk doen. William deed een paar been oefeningen en wat kilometers op de loopbaan. Uiteindelijk was hij uit pure pijn moeten stoppen. Hijgend en bezweet was William terug naar zijn kamer gegaan die hij deelde met Kurt. De grote man lag nog steeds diep te snurken in zijn bed. Vlug nam William een haastige douche, waarmee hij oppaste om zijn haren niet nat te maken. Anders zou de lijm direct weer oplossen. Precies op tijd wandelde William uiteindelijk de ontbijtzaal binnen. Nieuwsgierig keek William de zaal rond. Dankzij Harry had hij Daisy al snel gevonden. Met grote stappen liep hij op het meisje af.
"Goeiemorgen Harry," glimlachte William, terwijl hij in het voorbijlopen achter Harry zijn oor krabbelde. Geschrokken deinst de hond achteruit en liet daarbij een waarschuwende grom horen. Tegenover Daisy nam William plaats.
"We hebben in de keuken eten voor de paar honden die hier rond lopen. Als je wilt kunnen we dat zo ophalen voor Harry," zei William haastig voordat hij wilde begonnen met belangrijkere zaken.
"Luister, het spijt me van gisteren. Nu ik er over heb gedacht realiseer ik me dat je waarschijnlijk niet goed weet wat je krachten precies inhouden en wat je wel en niet kan. Maar dat gaan we hier uitzoeken, okay? We gaan helpen om te realiseren wat je krachten zijn en wat je allemaal kunt," glimlachte William vriendelijk. Kort bleef hij even naar Daisy kijken. Hij kon haar weer zien, haar verleden. Een frons verscheen op William zijn gezicht. Wat was er aan de hand?
"Ik denk dat je krachtiger bent dan dat we ons realiseren," zei William zachtjes.
The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven
Re: O] Just because someone stumbles and loses their path, doesn't mean they're lost forever
from CRNOIA on 01/06/2018 03:45 PMAfwezig staarde William naar een dood punt op de muur. Achter hem was een zuster druk bezig met het lijmen van zijn wond, maar daar voelde hij niks van. Het eerste dat de zuster gedaan had was hem flinke pijnstillers geven en daarna zijn wond verdoven, zodat de pijn zou verdwijnen. Nu zat hij zonder shirt op de behandeltafel van de ziekenboeg.
"Ik kan niet geloven hoe Kurt en jij zo kunnen vechten," mopperde de zuster geïrriteerd. William bleef in stilte op zijn plek zitten. Hij haatte het om te liegen, maar hij wilde Daisy nog niet in de problemen brengen. Al deze gevallen werden gerapporteerd en Kurt en hij konden dat prima overleven. Daisy zou dat waarschijnlijk minder goed kunnen handelen.
"Wie had gedacht dat ik de onverslaanbare Will hier op de ziekenboeg zou zien zitten door iemand anders dan Kurt," grinnikte een opgewekte stem. Zuchtend draaide William zijn ogen naar de bron van de stem. Georgie kwam breed grijnzend naar binnen gelopen. De vrouw had haar handen tegen haar heupen gelegd en liep tevreden dichter naar hem toe.
"Ik heb verloren van Kurt, dus ik weet niet waar je het over hebt" mompelde William. George grinnikte zachtjes. Bedenkelijk bestudeerde ze het lichaam van William. Zijn rug was vuurrood en begon op sommige plekken al te laten zien dat zijn ribben goed gekneusd waren.
"Ah, ja dat is dan voor het eerst sinds maanden dat Kurt weer van je gewonnen heeft of niet?" grinnikte George. Ze kon het niet laten om een speelse knipoog richting William te gooien. Achter hem merkte William dat de zuster klaar was met het lijmen van zijn wond.
"Je mag een paar dagen niet trainen, je ribben hebben rust nodig. En neem dit keer alsjeblieft wel je pijnstilling in. George, zorg er alsjeblieft voor dat William veilig naar zijn kamer gaat," zei de zuster ongeamuseerd. Ze draaide zich om en liep geïrriteerd de kamer uit.
"Wat een zonnestraal is dat zeg," zuchtte Georgie. Geduldig wachtte ze tot William met pijn en moeite zijn shirt aangetrokken had.
"Hoe was Daisy? Was ze een beetje aanspreekbaar?" vroeg William nieuwsgierig. George trok langzaam haar schouders op.
"Ze was vriendelijk en deed gewoon normaal. Ik heb haar gezegd dat ik even ging checken of alles goed was met jou. Na haar verhaal was ik wel heel nieuwsgierig geworden," grinnikte ze.
The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven
Re: O] Just because someone stumbles and loses their path, doesn't mean they're lost forever
from CRNOIA on 01/06/2018 03:45 PMEr was geen woede te bekennen in William zijn lichaam. Het was zeldzaam voor hem om echt boos te worden. Toch kon hij het niet helpen om verontwaardigt te zijn voor het feit dat Daisy hem zo toesprak. Met zijn hand leunend op de deurknop keek hij om naar Daisy.
"Je moet je krachten leren te beheersen. Ik heb je al verteld dat ik alleen met gedachten kan spelen. Ik kan mensen niet door de lucht heen gooien zoals James," beet William haar verontwaardigt toe. Hij veegde een druppel bloed dat langzaam zijn nek in druppelde van zijn hoofd. Het was oprecht moeilijk om te geloven dat ze niks door leek ze hebben zoals ze zich nu voordeed.
"Ik weet niet wat jij wel of niet kan, op één of andere manier kan ik je gedachten niet meer zien. Maar ik weet wel dat jouw krachten er bedoeld of onbedoeld voor zorgde dat ik je kamer door vloog. En geen zorgen, ik mag dan wel hardwerkend zijn, maar ik ben geen narc. Ik ga je niet verraden," mompelde William. Hij opende de slaapkamerdeur, waarna hij nog een laatste keer omkeek naar Daisy en Harry.
"Jíj bedankt voor alles," zuchtte William. Hij strompelde de gang in, waar hij hijgend tegen de muur leunde. Hij had een paar seconden nodig voordat hij de hele weg kon afleggen naar de ziekenzaal. Daarbij moest hij nog een smoes verzinnen om Daisy niet direct in de problemen te brengen. Ze had al zo verschrikkelijk veel meegemaakt dat ze, ondanks deze vuile actie, het niet verdiende om nog meer problemen te hebben. Waarschijnlijk zou William vragen of Kurt, zijn beste vriend, kon doen alsof ze een gevecht gehad hadden. Aangezien Kurt een ongeleid projectiel was, kwam het vaak voor dat of hij of William gewond raakte. Het was ondertussen al normaal geworden voor de ziekenboeg. William nam een grote hap adem voordat hij zichzelf afdrukte van de muur en langzaam begon te lopen. Het was nog een flink stukje lopen naar de ziekenboeg, maar dat zou hij wel vol kunnen houden. Daarbij had hij ergere verwondingen meegemaakt. Aan het einde van de gang stopte William weer om het bloed uit zijn nek weg te wrijven. Het voelde vreselijk om die kleine druppeltjes te voelen glijden. William voelde hoe een kloppende pijn begon te ontstaan in zijn achterhoofd. Naast de pijn van de wond begon er een gigantische migraine aanval te komen, iets dat gebruikelijk was bij William. Dankzij zijn krachten waren zijn hersenen ongelooflijk sensitief voor dingen zoals dit.
The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven
Re: O] Just because someone stumbles and loses their path, doesn't mean they're lost forever
from CRNOIA on 01/06/2018 03:45 PMWilliam wilde de slaapkamer uitlopen, de opmerking negerend. Geen haar op zijn hoofd dacht er over om haar kleren op te ruimen. Hij had al zo verschrikkelijk veel gedaan voor haar, dit laatste dingetje kon ze zelf wel voor elkaar krijgen. Het lukte William echter niet om de deurknop te pakken. Onzichtbare handen leken hem vanbinnen vast te grijpen. Elke vezel in zijn lichaam kromp samen en voor hij het wist voelde William hoe hij van de grond gegrepen werd. Met een harde knal werd William zijn vlucht onderbroken door de kledingkast van Georgie die in de hoek stond. Het gekraak van hout vulde zijn oren, al kon William zich daar niet al te druk over maken. Hij was drukker met het feit dat de lucht uit zijn longen was geperst en zijn ribben begonnen te schreeuwen in pijn. Een scherpe pijn ontstond op zijn achterhoofd en op één of andere manier voelde William hoe zijn achterhoofd nat werd. Happend naar adem viel William op de grond. Zijn ogen waren open geperst terwijl William in paniek weer probeerde te ademen. Het duurde een paar seconden voordat zijn longen weer opgevuld waren.
"Waar sloeg dat op!?" schreeuwde William verbaasd. Woedend was hij niet. Er gebeurde vaak genoeg ongelukken en rare dingen onder de studenten, dit zou niet de eerste keer zijn. Maar eerlijk vond hij het niet. William had niets gedaan of gezegd om iets zoals dit te verdienen. Verbaasd keek hij naar Daisy omhoog, in de hoop om iets in haar gedachten te kunnen vinden dat hem vertelde waarom ze zo iets als dit zou uitvoeren. Maar hij zag niks. Voor het eerst in zijn leven keek hij naar iemand en zag hij niks. Voor een paar seconden voelde hij zich angstig, dat was totdat de pijn in zijn achterhoofd en ribbenkast begon te overheersen.
"Waar heb ik dit aan verdient?! Als je me niet aardig vindt zeg het dan, maar je hoeft mij niet aan te vallen," riep William. Zijn linker arm had hij rond zijn borst gewikkeld, in de hoop zijn pijnlijke ribben iets van ondersteuning te geven. Met zijn rechterhand voelde hij aan zijn achterhoofd. Een felle kleur bloed tekende zijn bleke huid. Kreunend probeerde William overeind te komen. De kast van George had geen deuren meer, beide waren compleet gebroken door de klap van William.
"Ik wilde je alleen maar helpen, meer niet," zuchtte William. Wankelend schuifelde William naar de deur van Daisy haar slaapkamer. Hij wilde zo snel mogelijk weg van Daisy. Het feit dat ze zonder reden hem aanviel verklapte hem dat ze niet veel goeds was.
The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven
Re: O] Just because someone stumbles and loses their path, doesn't mean they're lost forever
from CRNOIA on 01/06/2018 03:45 PMWilliam was overeind gekomen van de bank zodra hij merkte dat James klaar was met het uitleggen. Hij had zijn handen weer in zijn broekzakken laten glijden.
"Dacht ik toch eindelijk uit deze nachtmerrie te komen," glimlachte William liefjes. Hij pakte de rugzak van Daisy van de grond, samen met de kleren en spullen die ze eerder gekocht hadden. William merkte hoe Harry zacht gromde toen hij de spullen van Daisy pakte.
"Ah ik merk al wel dat hij net zo gek op mij is als jij," zei William. Voor Daisy uit wandelde William naar de deur. Hij trok de deur open en liet opnieuw Daisy en Harry langst hem heen lopen. De school was een waar doolhof voor iemand die er nog nooit was geweest, maar William wist nu door de jaren heen precies waar hij heen moest. Voor Daisy uit liep hij naar de vrouwenvleugel, waar alle slaapkamers waren van de meiden. Officieel was het de regel dat jongens en meisjes niet samen mochten slapen, maar het gebeurde regelmatig dat vriendjes en vriendinnetjes laat in de avond bij elkaar in bed kropen.
"Je slaapt waarschijnlijk bij Georgina, ze haat het als mensen haar zo noemen dus ik zou haar Georgie noemen als ik jou was. Ze is ontzettend aardig en er op haarzelf," legde William uit, toen ze bij Daisy haar slaapkamer aankwamen.
"Er is een badkamer aanwezig en een klein balkonnetje. We hebben hier nog wel een paar hondenmanden volgens mij van mensen die het hebben achtergelaten, maar daar moeten we vanavond maar even naar kijken," zei William. Hij opende de slaapkamerdeur om een ruime kamer te onthullen aan Daisy. De slaapkamers waren erg simpel ingericht, zodat de studenten zelf hun eigen stijl er in kon verwerken. De meest basale dingen waren er, dat was het. William legde de spullen van Daisy op haar bed. Misschien dat William hierna eindelijk tijd had om te kunnen trainen zoals hij al een tijdje wilde.
"Aangezien je een grote volwassen meid ben denk ik dat je het verder wel af kunt. Ik ga trainen, dus als je wat nodig hebt dan moet je hier met de trap naar beneden en dan direct rechts. Daar zijn de trainingshallen," zei William.
The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven
Re: O] Just because someone stumbles and loses their path, doesn't mean they're lost forever
from CRNOIA on 01/06/2018 03:44 PMWilliam hoopte maar dat hij zo snel mogelijk weg zou kunnen. Hij wilde terug naar zijn eigen trainingen. Voor vandaag had hij weer genoeg opmerkingen naar zijn hoofd gekregen. Met zijn handen in zijn zakken bleef hij staan.
"Inderdaad, we hadden ook al afgesproken dat ze mijn trainingsoutfits voor de komende paar weken gaat wassen, als bedankje voor het redden," antwoordde William op de opmerking van Daisy. Het was aan de manier van William zijn stem al wel te horen dat hij er niets van meende. Hij wilde niet liegen of wat dan ook, maar hij kon Daisy ook niet weg laten komen met wat ze zei.
"Laten we naar binnen gaan, hoe sneller we klaar zijn hoe sneller je lekker even kunt douchen," zei James. Hij pakte een paar van de tassen over van Daisy, zodat ze zelf niet met haar spullen hoefde te lopen. Met z'n vieren wandelde ze naar binnen toe. De school was niet ingericht zoals een typische school. De meeste die binnen liepen zouden het waarschijnlijk niet eens herkennen als een school. Alles was ontzettend huiselijk en normaal ingericht. James vertrouwde de leerlingen en dat persoonlijke vertrouwen zorgde ervoor dat iedereen respectvol omging met zijn spullen. Met z'n alle wandelde ze naar het kantoor van James, achterin de school. James zijn kantoor was prachtig om het uitzicht. De hele wand in James zijn kantoor was gemaakt van glas, waardoor hij uitkeek over het bos. William opende de deur en hield die open zodat iedereen naar binnen kon stappen. Na Harry deed hij netjes de deur dicht.
"Ga zitten, Daisy," zei James, wijzend op de bank voor het bureau. Alex en William bleven beide achterin het kantoor, waar een huiskamer nagemaakt was.
"Ze heeft het je moeilijk gemaakt of niet?" fluisterde Alex, zodat alleen William het kon horen. Onverschillig leunde William tegen de rugleuning aan. Hij had er totaal geen behoefte aan om te moeten praten over het hele gedoe met Daisy.
"Zo erg hè? Ik heb ze ook meegemaakt, die hele moeilijke. Laat ik maar zeggen dat het goed is dat ik zo gebouwd ben," grinnikte Alex. Geduldig bleven ze wachten totdat James zijn uitleg gedaan had en Daisy haar vragen had kunnen stellen.
"William zal je jouw kamer laten zien. Je deelt het met een ander meisje die in William zijn klas zit. Ik doop hem voor de komende paar weken om tot jouw begeleider. Voor vragen en wat dan ook kan je bij hem komen. We gaan nog even kijken wie jou kan helpen om alle gemiste jaren in te halen," zei James afsluitend.
The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven
Re: O] Just because someone stumbles and loses their path, doesn't mean they're lost forever
from CRNOIA on 01/06/2018 03:44 PMBedenkelijk keek William om naar de opstandige Daisy. Het was ook teveel gevraagd dat zijn eerste keer op deze missie makkelijk zou lopen. Hij wreef met zijn hand door zijn haren voordat hij de deur achter hem dicht gooide.
"Misschien probeer ik je wel wat duidelijk te maken," kaatste William haar terug, toen ze aangaf dat alleen mensen met een afwijking speciaal genoemd werden. Hij stak zijn autosleutel in zijn broekzak en slofte langzaam voor Daisy en Harry uit naar de voordeur. Bij de grote, houten deuren stonden al twee figuren glimlachend te wachten. Alex stond vooraan, bijna als een beschermer voor James. Van alle personen in deze hele school was James waarschijnlijk het meest angstaanjagend. Zijn kracht klonk zo simpel en door de blonde krullen wilde niemand echt denken aan hoe intens zijn kracht kan zijn. James heeft het voor elkaar gekregen om water te kunnen besturen, al het water. Zonder enige moeite kon hij mensen laten bewegen zoals hij wilde. Alex daar in tegen was simpel, hij was groot en sterk en dat was precies wat zijn kracht was. Hij was extreem sterk.
"Ik zie dat het je gelukt is, goed gedaan!" glimlachte Alex vrolijk, zoals altijd. William keek even over zijn schouder naar Daisy. Het zou niet makkelijk worden voor James en Alex om haar te overtuigen om hier te blijven. Hij hoefde zich er echter niet meer druk over te maken.
"Blijf nog even hier William, we hebben je nog nodig," sprak James, alsof hij zijn gedachten had gelezen. Geïrriteerd duwde William zijn kaken op elkaar. Hij duwde zijn handen in zijn jaszakken.
"Daisy, dit is James en Alex. James is de directeur van deze school en Alex is een leerlingen begeleider," stelde William het meisje voor zodra ze samen met Harry bij de mannen stond. De glimlach van pure waardering bleef rond James zijn gezicht staan. Hij stapte naar voren toe en stak zijn hand uit naar Daisy.
"Welkom, ik hoop dat William je een beetje gerust heeft kunnen stellen. Welkom op mijn school. Hier gaan we je helpen om er achter te komen waarom er van die rare dingen gebeuren in je leven. Zolang als je wilt biedt deze school je onderdag," zei James charismatisch. William keek even omlaag naar Harry. Het dier keek nieuwsgierig om naar de nieuwe omgeving waar hij zich in bevond. Voor hem zou het fantastisch zijn om heerlijk in het bos rond te kunnen rennen.
The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven
Re: O] Just because someone stumbles and loses their path, doesn't mean they're lost forever
from CRNOIA on 01/06/2018 03:44 PMWilliam besloot voor nu maar niet al te veel op al haar vragen in te gaan. Blijkbaar leek ze zelf niet eens door te hebben waarom hij hier was. Niet voor iedereen waren hun krachten zo duidelijk. Zelf had William nooit geweten dat hij speciale krachten had. Zijn ouders hadden hem normaal opgevoed en hadden niks verteld over het feit dat hij speciaal was. In William zijn optiek was het normaal dat het mogelijk was om iemand zijn geschiedenis te zien, evenals leugens van mensen. Pas later, toen hij werd opgehaald door Alex kwam William erachter dat hij uniek was. Alex was normaal gesproken de persoon die nieuwe studenten ophaalde. De grote man met opvallende blauwe ogen en een glimlach die niet van zijn gezicht af te slaan was zorgde er direct voor dat iedereen zich thuis kon voelen. Hij en William hadden een speciale vriendschap opgebouwd, aangezien Alex altijd met William mee moest wanneer William werk deed voor de FBI of CIA. Ze spendeerde uren samen en dat zorgde ervoor dat ze goeie vrienden waren geworden.
"Ik heb dit niet betaald, dus hou je geld maar. Dit ging allemaal op de rekening van school," zei William, terwijl hij het briefje van tien weer richting Daisy gooide. Bedenkelijk reed hij de parkeerplaats af. William wist niet goed wat hij met haar aanmoest. Hij was niet zoals Alex super sociaal en hij wist niet goed hoe hij iemand moest gerust stellen. Ergens in zijn achterhoofd vervloekte William zichzelf dat hij niet beter had opgelet toen Alex hem kwam ophalen.
"Je bent speciaal, Daisy. Het vuur dat je huis liet afbranden... het feit dat je opgejaagd wordt. Je bent net als ik speciaal. Vergeet dat niet alsjeblieft," zuchtte William uiteindelijk. De rest van de rit spraken ze niet veel. Ze stopte nog twee keer, één keer om Harry te laten plassen en om drinken te halen bij een tankstation en daarna nog even bij een paar winkeltjes om daar kleren en basis behoeften voor Daisy te halen. Al met al waren ze vier uur verder voordat William het landgoed opreed van zijn school. De school was een gigantisch landhuis met kilometers aan prachtige tuinen. Er was een groot bos met een meertje niet ver achter de bomen grens.
"We zijn hier met ongeveer 70 studenten, iedereen slaapt hier," zei William. Hij reed de auto naar de parkeerplaats waar verschillende voertuigen stonden.
"Er zijn hier meer studenten met honden, die lopen los op het terrein," informeerde William Daisy toen hij uitstapte.
The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven